Ως μαθήτρια της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης κι ως ενεργός πολίτης, αποφάσισα να συντάξω την παρούσα επιστολή, με σκοπό να σας υπομνήσω συγκεκριμένους προβληματισμούς που ταλανίζουν όχι μόνο εμένα, αλλά σύσσωμη τη μαθητική κοινότητα. Αφορμή αποτέλεσαν πρόσφατα αποτρόπαια περιστατικά βιαιοπραγίας που σημειώθηκαν -και δυστυχώς σημειώνονται με μεγάλη συχνότητα- σε πληθώρα σχολικών δομών στη χώρα μας. Ανέλαβα την πρωτοβουλία αυτή, διότι όλοι μας έχουμε αγανακτήσει και είναι πλέον αδήριτη η ανάγκη ανάληψης σοβαρής μέριμνας τόσο εκ μέρους της οργανωμένης Πολιτείας όσο και του καθενός ξεχωριστά από τους φορείς της Εκπαίδευσης. Σεβόμενη απολύτως το αξιόλογο έργο σας και χωρίς να θεωρώ ότι υπάρχουν μαγικές ή εύκολες λύσεις, επιτρέψτε μου να προσδιορίσω τη διάσταση του προβλήματος επιχειρώντας να τονίσω αφενός τις δυσμενείς συνέπειες του σχολικού εκφοβισμού και αφετέρου να προτείνω μεθόδους αντιμετώπισής του από την οικογένεια, αλλά και τον θεσμό της εκπαίδευσης, που εσείς έχετε την τιμή να προΐστασθε.

    Αρχικά, ο σχολικός εκφοβισμός σε κάθε του μορφή (λεκτική, σωματική, ψυχολογική, διαδικτυακή) και η συχνή καταφυγή νέων σε βιαιοπραγίες εντός του σχολικού χώρου επιφέρουν σοβαρές συνέπειες στο σώμα της εκπαιδευτικής κοινότητας. Πρωτίστως, μία από αυτές είναι η καταστρατήγηση των δικαιωμάτων του μαθητή-θύματος. Ο ίδιος αισθάνεται ιδιαίτερα καταπιεσμένος, αφού όλες οι ελευθερίες του έχουν καταπατηθεί, ενώ ασύλληπτη είναι η ψυχική επιβάρυνση που τον διακατέχει μετά τις απάνθρωπες βιαιότητες και τον χλευασμό που έχει πιθανότατα υποστεί είτε από συμμαθητές του είτε από άλλα -διεστραμμένα- εξωσχολικά μέλη της κοινωνίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο έφηβος αυτός, εφόσον κυριεύεται από συναισθήματα μίσους, φόβου και εκδικητικότητας, είναι πιθανό να προβεί σε ανάλογες αποτρόπαιες πράξεις στο μέλλον και να ενστερνιστεί τη συμπεριφορά των θυτών, επηρεάζοντας μάλιστα και άλλα άτομα που ίσως να έχουν υποστεί βία δίχως να έχουν διαμαρτυρηθεί, απορρυθμίζοντας με αυτό τον τρόπο την κοινωνική ευρυθμία.

    Έπειτα, όσον αφορά στους μαθητές-θύτες, οι επιπτώσεις είναι εξίσου δυσμενείς και περίπλοκες. Συγκεκριμένα, τα άτομα που προκαλούν τέτοιου είδους αναταραχές γίνονται αρνητικά πρότυπα, εφόσον οι πράξεις τους θα τους στιγματίσουν για μια ολόκληρη ζωή, αφενός στο σχολικό περιβάλλον και αφετέρου στην κοινωνία. Επιπρόσθετα, είναι πολύ πιθανό να αποβληθούν από τη Διεύθυνση του Σχολείου και να στερηθούν της απαραίτητης μόρφωσης που δυνητικά θα τους ενθάρρυνε να αλλάξουν συμπεριφορά, να βελτιώσουν τον χαρακτήρα τους και να αναθεωρήσουν κάποιες αξίες, προκειμένου να «πυροδοτήσουν» θετικά την ηθική τους συγκρότηση.

      Αναπόφευκτα, οι συνέπειες της βίας στο σχολικό χώρο είναι εμφανείς και στην εικόνα αποδιοργάνωσης αυτού. Για να γίνω πιο σαφής, η σχολική ηρεμία -απαραίτητη προϋπόθεση της μαθησιακής/παιδαγωγικής διαδικασίας- διασαλεύεται ανεπανόρθωτα, καθώς επικρατούν αισθήματα φόβου και ανασφάλειας στους μαθητές, ενώ παράλληλα προκαλείται ανησυχία σε γονείς και εκπαιδευτικούς, οι οποίοι μετά τα συμβάντα βρίσκονται σε πλήρες αδιέξοδο, διότι αδυνατούν να αντιληφθούν τις γιγάντιες διαστάσεις που έχει λάβει το φαινόμενο της σχολικής βίας και δεν γνωρίζουν με ποιον τρόπο να παρέμβουν για να τις αμβλύνουν.

    Κυρία Υπουργέ,

    Προσπάθησα με νηφαλιότητα να σας περιγράψω την έκρυθμη κατάσταση που προκύπτει ως απόρροια της σχολικής βίας, όσο γίνεται κανείς με λόγια να περιγράψει έναν “εφιάλτη”, μόνο και μόνο για να περάσω στη συνέχεια της επιστολής μου στα έργα, διότι τόσο εμείς οι μαθητές όσο και εσείς ως καθ΄ ύλην αρμόδια Υπουργός, δεν επιτρέπεται να στεκόμαστε θεατές ενός σχολικού περιβάλλοντος που προσομοιάζει σε “ρωμαϊκή αρένα”.

    Όσον αφορά, λοιπόν, στους τρόπους αντιμετώπισης των βιαιοπραγιών και του εκφοβισμού στο σχολικό χώρο, θα επιθυμούσα να επισημάνω ότι ο θεσμός της Οικογένειας αλλά και του Σχολείου ταυτοχρόνως είναι εφικτό να συμβάλουν στην εξομάλυνση και, ενδεχομένως, στην οριστική εξάλειψη του φαινομένου.

    Ειδικότερα, το σχολείο ως δίαυλος διδαχής της αυτοεκτίμησης και της συνεργασίας, οφείλει να εμφυσήσει μέσω ομαδικών δραστηριοτήτων και δημοκρατικού διαλόγου το ομαδικό πνεύμα στους μαθητές, οι οποίοι από τη μεριά τους καλούνται να ενσαρκώσουν αυτή την ομαδικότητα, ώστε να διεκδικούν τις επιδιώξεις τους με τρόπο αξιοπρεπή και ορθολογικό, δίχως διαπληκτισμούς με τους συμμαθητές τους. Μέσα από προβολές κατάλληλου παιδαγωγικά οπτικοακουστικού υλικού και βιωματικές δράσεις μπορεί καλύτερα ένα νέο παιδί να συναισθανθεί και να συνειδητοποιήσει το απάνθρωπο και παράλογο πρόσωπο της βίας.

    Παράλληλα, η οικογένεια έχει χρέος να «οπλίσει» το νεαρό παιδί με ηθικές αρετές και ιδανικά όπως, λόγου χάρη, η δικαιοσύνη, ο σεβασμός στη διαφορετικότητα, η αλληλεγγύη και η ειλικρίνεια, έτσι ώστε να ανταποκρίνεται σε βασικές ανθρωπιστικές αξίες που αποβλέπουν στη δίκαιη και αντικειμενική αντιμετώπιση καταστάσεων καθιστώντας αδιανόητες τις βίαιες συμπεριφορές απέναντι σε συμμαθητές.

   Τέλος, τόσο οι γονείς και οι κηδεμόνες όσο και το ίδιο το εκπαιδευτικό σύστημα είναι αναγκαίο να επιχειρήσουν την προσέγγιση συμβουλευτικών και ψυχολογικών υπηρεσιών, ικανών να κατευνάσουν την έγερση κατώτερων ενστίκτων, να επιτείνουν τη γονιμοποίηση της σκέψης και να αφυπνίσουν τη δημιουργικότητα των εφήβων, με σκοπό την εκτόνωσή τους σε μία παραγωγική διαδικασία, προλαμβάνοντας έτσι τη βία σε κάθε πιθανή της έκφανση. Ως προς το τελευταίο μέτρο, αναγνωρίζουμε πως με τον διορισμό ψυχολόγων και κοινωνικών λειτουργών στα σχολεία κινείται το κράτος στη σωστή κατεύθυνση, αρκεί βέβαια να τους δώσει χρόνο και τα κατάλληλα εργαλεία, προκειμένου να προσφέρουν ουσιαστικό έργο, ιδίως σε υποβαθμισμένες περιοχές της χώρας που μαστίζονται από τη βία και την εγκληματικότητα.

    Όπως γίνεται επομένως αντιληπτό από όλους μας, είναι καιρός να πάψουμε να ανεχόμαστε τη βία και να τη συνηθίζουμε σαν να είναι κάτι φυσιολογικό που πάντοτε συνέβαινε και θα συνεχίσει να συμβαίνει. Αντιλαμβανόμαστε ως μαθητική νεολαία τους λεπτούς χειρισμούς που χρήζει από όλους μας το ζήτημα της σχολικής βίας, καθώς η βία είναι ένα πολυπαραγοντικό φαινόμενο που απαιτεί πληθώρα παρεμβάσεων και μεταρρυθμίσεων σε πολλούς τομείς της ζωής μας. Ωστόσο, θεωρώ ότι είναι επιβεβλημένη η συμμετοχή όλων μας και, πρωτίστως, της οργανωμένης Πολιτείας, στην εξάλειψη κάθε μορφής σχολικού εκφοβισμού με συντονισμένες δράσεις, καθώς η συγκάλυψη σε ανάλογες περιπτώσεις -από όπου κι αν προέρχεται- θεωρείται συνενοχή.

Αναμένω με πολύ ενδιαφέρον τις πρωτοβουλίες σας και να είστε σίγουρη ότι σε κάθε καλή πρακτική θα με βρείτε αρωγό και συμπαραστάτη!

Σας ευχαριστώ που συμμεριστήκατε τους προβληματισμούς μου

Δανάη Δούκα

When you came in my dream I thought you were real

But it was just aura teal

And when I woke up I saw no one

But I knew there was someone

As the summer breeze was touching gently my tan skin

It felt like you were in

I pushed the paper thin curtain to watch the boats leave the port

Just to see you once more

Pale as the sandy beaches

dancing around trees with peaches

I thought I was drunk

Because my head was blank

Those visions of you were driving me crazy

When I was chilling on the ground lazy

Most people were looking forward to dance all night

But what kept me awake was your sight

Peaceful days on the island passed fast

I went to the balcony to search out for you, it was a must

The sun sparked gold across the ripples of the gentle sea

But where were you honey? Where have you been?

My heart was burning slowly like a piece of paper

And the summer heat was fading

I laid my head to the pillow trying to sleep

So that I could catch you breathe in my dream

Oh lovely nymph why were you away?

You glow in the dark like moonlight in the wave

Oh otherworldly nymph take my soul with you in another dimension

So that I will never feel depression

«Η ΝΥΜΦΗ» – Δανάη Δούκα, σχέδιο

(Πατήστε στην εικόνα για προβολή σε κανονικό μέγεθος)

Honey Gentry – Aphrodite 

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Tο πρωτότυπο έργο του Andrew Wyeth, 1948

Αναδημιουργία σε ασπρόμαυρο, Δανάη Δούκα

]]> https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/763/feed 1 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/751 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/751#comments Tue, 08 Mar 2022 21:33:28 +0000 Δανάη Δούκα http://schoolpress.sch.gr/periodista/?p=751 [...]]]> Επιθυμώ αυτή τη φορά, λόγω της ημέρας, να αναφερθώ σε ένα εξαιρετικά σημαντικό -και δυστυχώς πάντα επίκαιρο- θέμα, το οποίο απασχολεί αιώνες την ανθρωπότητα και σχετίζεται με την κοινωνική θέση της γυναίκας. Ο λόγος, λοιπόν, για τη γυναικεία χειραφέτηση, που ξεκίνησε κι εξαπλώθηκε κυρίως τους δύο προηγούμενους αιώνες μέσα από το κίνημα που αποκαλείται «Φεμινισμός».

Λίγα λόγια για τον Φεμινισμό:

Ο φεμινισμός είναι μια σειρά από κοινωνικοπολιτικά κινήματα και ιδεολογίες, που στοχεύουν να ορίσουν και να καθιερώσουν την πολιτική, οικονομική, προσωπική και κοινωνική ισότητα των φύλων. Ο φεμινισμός υποστηρίζει σθεναρά τη θέση ότι οι κοινωνίες δίνουν προτεραιότητα στην ανδρική άποψη, ενώ οι γυναίκες αντιμετωπίζονται άδικα μέσα σε αυτές τις κοινωνίες. Γι΄ αυτόν τον λόγο, τα φεμινιστικά κινήματα αποβλέπουν στην καταπολέμηση των στερεοτύπων φύλου και τη δημιουργία εκπαιδευτικών, επαγγελματικών και κοινωνικών ευκαιριών, ώστε να επέλθει εξίσωση των δύο φύλων.

Τα φεμινιστικά κινήματα έχουν αγωνιστεί (και συνεχίζουν να κάνουν εκστρατείες) για τα δικαιώματα των γυναικών, συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων ψήφου, κατοχής δημοσίων αξιωμάτων, εργασίας, ίσης αμοιβής και μεταχείριης, ιδιοκτησίας, περιουσίας, εκπαίδευσης και άδειας μητρότητας. Οι φεμινίστριες έχουν, επίσης, εργαστεί για να διασφαλίσουν την πρόσβαση στην αντισύλληψη, στις νόμιμες αμβλώσεις και την ομαλή κοινωνική ένταξη, καθώς και για την νομική προστασία των γυναικών και των κοριτσιών από βιασμό, σεξουαλική παρενόχληση και ενδοοικογενειακή βία. Οι μεταρρυθμίσεις αυτές, καθώς και η απόλυτη ελευθερία στην έκφραση μέσα από τα πρότυπα της γυναικείας ενδυμασίας, ήταν συχνά κομμάτι του βασικού πλαισίου των φεμινιστικών διεκδικήσεων.

Ο φεμινισμός ως φιλοσοφία και κίνημα με τη σύγχρονη έννοια μπορεί να χρονολογηθεί από τον Διαφωτισμό, με πρωτοπόρους στοχαστές δυναμικές προσωπικότητες, όπως η Λαίδη Mary Wortley Montagu και ο Μαρκήσιος de Condorcet, αμφότεροι υπέρμαχοι του αναφαίρετου δικαιώματος της γυναίκας στην εκπαίδευση. Η πρώτη επιστημονική κοινότητα για γυναίκες ιδρύθηκε σε μια πόλη στα νότια της Ολλανδικής Δημοκρατίας, το 1785. Την ίδια περίοδο εκδόθηκαν δημοφιλείς εφημερίδες, οι οποίες εστίαζαν σε θέματα όπως η επιστήμη κι η έρευνα με εκπροσώπους από το γυναικείο φύλο. Η «Υπεράσπιση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας» (A Vindication of the Rights of Woman) της Μαίρη Γουόλστονκραφτ, το 1792, είναι ένα από τα πρώτα έργα που μπορούν αναμφίβολα να αποκληθούν «φεμινιστικά».

Ο φεμινισμός ξεκίνησε να οργανώνεται συστηματικότερα ως κίνημα τον 19ο αιώνα, καθώς όλο και περισσότεροι άνθρωποι άρχισαν να πιστεύουν πως οι γυναίκες υφίστανται άδικη μεταχείριση και απαιτείται να γίνουν άμεσα αλλαγές τόσο σε νομικό όσο και σε ηθικό επίπεδο. Το φεμινιστικό κίνημα ενσωματώθηκε στο προοδευτικό κίνημα και ιδιαίτερα στο μεταρρυθμιστικό ρεύμα του 19ου αιώνα. Το οργανωμένο κίνημα χρονολογείται από το πρώτο συνέδριο για τα δικαιώματα των γυναικών στο Seneka Falls της Νέας Υόρκης, το 1848. Το 1869, ο Τζον Στιούαρτ Μιλλ εξέδωσε το «Η Υποταγή των Γυναικών» (The Subjection of Women) για να δείξει πως «η νόμιμη κατωτερότητα του ενός φύλου από το άλλο είναι λανθασμένη και αποτελεί ένα από τα κύρια εμπόδια στη βελτίωση και την πρόοδο της ανθρωπότητας.»

Ημέρα ορόσημο για το φεμινιστικό κίνημα έγινε η 8η Μαρτίου 1857. Την ημέρα αυτή 20.000 εργάτριες κλωστοϋφαντουργίας διεκδίκησαν τη μείωση του ωραρίου εργασίας μέσω μαζικής απεργίας, σε μια περίοδο που ο συνδικαλισμός απαγορευόταν…

✿ Μετά την εξιστόρηση βασικών σταθμών του φεμινισμού, θα ήθελα κι εγώ να μοιραστώ μαζί σας το δικό μου «Μανιφέστο» για τις αλλαγές που θα πρέπει ως κοινωνία να εφαρμόσουμε άμεσα:

• Κάθε γυναίκα πρέπει να νιώθει ελεύθερη να φορέσει ό,τι εκείνη επιθυμεί, χωρίς έγνοιες για κριτική από τους συνανθρώπους της, και συνεπώς να μη γίνονται οι γυναίκες «αντικείμενο χλευασμού» από άλλους λόγω του τύπου σώματός τους (λόγου χάρη, να μη σχολιάζονται πικρόχολα τα παραπάνω ή τα λιγότερα κιλά αντίστοιχα, από αυτό που η κοινωνία θεωρεί «φυσιολογικό»).
• Όταν μια γυναίκα τυχαίνει να είναι χήρα, να έχει την επιλογή, είτε μετά από χρόνια είτε όταν εκείνη νιώσει έτοιμη, να φορέσει πιο ζωντανά χρώματα (δεδομένου ότι κι οι άντρες δεν δεσμεύονται να «μαυροντυθούν» για μια ζωή).
• Τα κορίτσια πρέπει να είναι ελεύθερα να φοράνε σορτς στον σχολικό χώρο δίχως επιπλήξεις.
• Να είναι αποδεκτό από κάθε οικογένεια το δικαίωμα της κόρης να επιλέγει εάν επιθυμεί να παντρευτεί ή όχι και να κάνει παιδιά αντίστοιχα.
• Οι εκτρώσεις να γίνονται δωρεάν -ειδικότερα σε γυναίκες που υπέστησαν βιασμό- και παράλληλα να γίνεται αποδεκτό το γεγονός ότι μια γυναίκα έχει δικαίωμα να επιλέγει αυτοβούλως τι θα συμβεί στο δικό της σώμα.
• Να σταματήσει η λεκτική υποβάθμιση της γυναίκας από το άλλο φύλο και οι χαρακτηρισμοί με εκφράσεις του τύπου: «αδύναμη», «γυναικούλα», «κουνιόταν», «έλα τώρα που δεν ήθελε…».
• Να περιοριστούν οι προσβλητικές ατάκες στις ταινίες που καλλιεργούν επικίνδυνα σεξιστικές νοοτροπίες, εκτός αν αποβλέπουν στην προβολή άσχημων προτύπων ως παράδειγμα προς αποφυγή. (Εξίσου ενοχλητικό είναι το σκηνοθετικό «ζουμάρισμα» στα οπίσθια ή το στήθος γυναικών σε ταινίες, προβάλλοντας μια άσχημη επίδειξη της θηλυκότητάς τους ως μοναδικής τους αρετής, λες και η γυναίκα στερείται πνευματικής υπόστασης).
• Να σταματήσουν οριστικά τα θλιβερά σεξιστικά σχόλια ανάμεσα σε γυναίκες με σκοπό να φανούν ανώτερες η μια από την άλλη. Συγκεκριμένα, κάποια κορίτσια συχνά σχολιάζουν με αρνητική χροιά το ντύσιμο κάποιων άλλων ή ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους γνωρίματα, προκειμένου να αναδειχθούν, γιατί με αυτόν τον τρόπο νομίζουν δήθεν πως καλύπτουν τις ανασφάλειές τους.
• Να πάρει πρωτοβουλία το Υπουργείο Παιδείας προκειμένου να γίνει εισαγωγή νέου μαθήματος στα σχολεία, που θα υποστηρίζει τον σεβασμό απέναντι στις γυναίκες, έτσι ώστε τα αγόρια από μικρή ηλικία να συνειδητοποιήσουν ότι τα δύο φύλα είναι ισάξια και να μη προβούν σε ανήθικες πράξεις στο μέλλον.
•  Να γίνει αποδεκτό το γεγονός ότι μια γυναίκα πιθανόν να θέλει να πιει σε ένα χώρο διασκέδασης χωρίς την έγνοια ότι κάποιος κακοπροαίρετος μπορεί να την εκμεταλλευτεί ρίχνοντας κάποια ουσία στο ποτό της και να την αγγίξει χωρίς τη συγκατάθεσή της.
•  Η Αστυνομία, ως σώμα ασφαλείας της κάθε περιοχής, οφείλει να κάνει βραδινές περιπολίες προκειμένου να νιώθουν οι γυναίκες πιο ελεύθερες και σίγουρες, όταν γυρνάνε σπίτι αργά. (Χρειάζεται ριζική αναβάθμιση της εκπαίδευσης του αστυνομικού σώματος όσον αφορά στην αντιμετώπιση του γυναικείου φύλου).
• Να είναι νόμιμη η αγορά σπρέι πιπεριού κι άλλων αντικειμένων αυτοάμυνας (με εξαίρεση τα όπλα) προκειμένου να αισθάνονται ασφάλεια τα κορίτσια και να είναι έτοιμα για παν ενδεχόμενο σωματικής επίθεσης.
• Να σταματήσουν άμεσα οι γυναικοκτονίες, οι οποίες τον τελευταίο καιρό έχουν αυξηθεί απογοητευτικά πολύ.
• Κυρίως οι γονείς να ευαισθητοποιούν τους γιούς τους από μικρή ηλικία όσον αφορά στο σεβασμό απέναντι στο άλλο φύλο. Επιπλέον, να τους εξηγήσουν πως δεν είναι «μαγκιά» να πειράζουν ή να αγγίζουν τις γυναίκες χωρίς τη συναίνεσή τους, ενώ το να τους συμπεριφέρονται σαν αντικείμενα, δεν τους κάνει «ανώτερα όντα» ούτε τους προσδίδει αρρενωπότητα.
• Να γίνονται ευκολότερα αποδεκτές οι γυναίκες σε ανώτερες θέσεις ευθύνης κι εξουσίας, λόγου χάρη σε δικαστικές, υπουργικές και προεδρικές «καρέκλες» οι οποίες μέχρι σήμερα είναι κατειλημμένες -σχεδόν αποκλειστικά- από άνδρες.
• Η γυναικεία περίοδος να μην αποτελεί θέμα ταμπού για το οποίο μια κοπέλα ντρέπεται να μιλήσει, ενώ προκειμένου για μαθήτρια, να είναι άκρως κατανοητό αν χρειάζεται περισσότερο χρόνο στην τουαλέτα, δίχως αδιάκριτες κι ενοχλητικές παρατηρήσεις που θα την κάνουν να αισθάνεται άβολα ή ενοχικά για τη φύση της.
• Να μην κατακρίνει κανείς την επιλογή μιας γυναίκας να μη ξυρίζεται σε οποιοδήποτε σημείο του σώματός της. Επιπρόσθετα, να μη χαρακτηρίζεται ως «αηδιαστική» και «αντιαισθητική» μια τέτοια επιλογή (Γυναίκα πολιτευτής, πρόσφατα μάλιστα, εξαπόλυσε δημόσια τέτοιους μειωτικούς χαρακτηριμούς για γυναίκες αξύριστες σε ορισμένα σημεία!)
• Τέλος, θεωρώ ότι πρέπει να σταματήσει η χρήση της φράσης «Προκαλούσε με αυτά που φορούσε». Έχω να αναφέρω πως η απάντηση που θα έδινα είναι η εξής: «Δεν προκαλεί φορώντας αυτά που την εκφράζουν, εσύ σκέφτεσαι πονηρά, ενώ αυτή η κρίση δεν αρμόζει σε έναν λογικό και ώριμο άνδρα».

Σταματάω κάπου εδώ (ενώ θα μπορούσα κι άλλα κακώς κείμενα να στηλιτεύσω, ιδίως στους κόλπους της εκπαιδευτικής κοινότητας που αποτελώ μέλος) γιατί θεωρώ πως έγινε κατανοητή η κραυγή διαμαρτυρίας που ενώνω με άλλες γυναίκες παγκοσμίως. Παράλληλα, οφείλω να κοινοποιήσω κάποια άκρως σεξιστικά και εξευτελιστικά σχόλια που, παρά την δυσκολία της κατάστασης του πολέμου στην Ουκρανία, φανερώνουν χυδαιότητα και μικρότητα από μερίδα του ανδρικού φύλου στη χώρα μας:

«Σεξιστικά και αισχρά αστειάκια για τους ανθρώπους που αναγκάζονται να ξενιτευτούν για να μείνουν ζωντανοί. Αυτοί είμαστε. Η σεξουαλικοποίηση και η αντικειμενοποίηση των γυναικών στο έπακρο…» womenlikeyou_ στο instagram

 Η 8η Μαρτίου θα πρέπει να αποτελέσει αφενός το έναυσμα για ευαισθητοποίηση της κοινής γνώμης σχετικά με τη καταπίεση που υπόκεινται οι γυναίκες στις μέρες μας -κυρίως σε τριτοκοσμικές και υποανάπτυκτες χώρες- αφετέρου κάθε μέρα πρέπει να υποστηρίζονται έμπρακτα τα δικαιώματα των γυναικών παγκοσμίως.

Η κάθε γυναίκα, κατά την προσωπική μου άποψη, πρέπει να ζει τη ζωή της καθημερινά με τον δικό της μοναδικό τρόπο, χωρίς φόβο για επικρίσεις και διακρίσεις, και να αναδεικνύει τη δύναμή της ενθαρρύνοντας με αυτόν τον τρόπο κι άλλες γυναίκες του κόσμου, που δυστυχώς δεν έχουν αυτοπεποίθηση ή ακόμα και το αυτονόητο δικαίωμα στην έκφραση. Όσο είναι ανεξάρτητη μια γυναίκα, είναι αληθινά «Ασταμάτητη» όπως καταθέτει στο παρακάτω υπέροχο τραγούδι της η Sia και προσυπογράφω κι εγώ κλείνοντας αυτό το άρθρο.

Sia – Unstoppable:

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Εάν κοιτάξετε πιο προσεκτικά, θα παρατηρήσετε ότι ο κορμός που στηρίζεται στα χέρια της είναι ανησυχητικά τεντωμένος, ενώ τα δάκτυλά της είναι άκαμπτα καθώς σφίγγουν και πιέζουν έντονα το έδαφος. Εκτός από τις τούφες μαλλιών που πέφτουν άτσαλα στην πλάτη και κυματίζουν στον αέρα, παρουσιάζεται εντελώς ακίνητη, παγωμένη θα έλεγε κανείς. Με άλλα λόγια, κάτι φαίνεται να μην πηγαίνει σωστά…

Ο καλλιτέχνης ονομάζεται Άντριου Γουάιθ και το θέμα της ζωγραφιάς είναι η γειτόνισσά του, Άννα Κριστίνα Όλσεν. Εκείνος φιλοτέχνησε το 1948 τη ζωγραφιά αυτή, η οποία βρίσκεται τώρα στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης στη Νέα Υόρκη. Όταν ήταν νέα η Άννα παρουσίασε μια μυϊκή διαταραχή που την κατέστησε ανίκανη να περπατήσει. Όμως η Άννα απέρριψε την ιδέα να χρησιμοποιήσει αναπηρική καρέκλα, αποφασίζοντας να μετακινείται μπουσουλώντας. Αυτό ακριβώς απεικονίζεται εδώ. Η δύσμοιρη γυναίκα επιδιώκει να χρησιμοποιήσει τα χέρια με σκοπό να σύρει το σώμα της κατά μήκος του εδάφους που χαρακτηρίζεται από τα ξηρά του χόρτα. Αυτή η πληροφορία αλλάζει τα πάντα για την εντύπωση που διαμορφώνει κανείς παρατηρώντας τη ζωγραφιά. Ο ίδιος ο καλλιτέχνης εξήγησε πως αυτό το οποίο επιχείρησε να απεικονίσει ήταν «να αποδώσει δικαιοσύνη» σε μια εξαιρετική κατάκτηση της ζωής που οι περισσότεροι άνθρωποι θα χαρακτήριζαν απελπιστική. Επομένως, από αυτή την ανακοίνωση και τον τίτλο του έργου ο οποίος είναι “Christina’s World” (ή αλλιώς “Ο κόσμος της Κριστίνα”) αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε ότι η ζωγραφιά δεν δείχνει ένα όμορφο τοπίο αλλά μια εκδοχή της ιδιοσυγκρασίας της κοπέλας. Είναι ξεκάθαρα μια ζωγραφιά που σχετίζεται άμεσα με ένα ελπιδοφόρο μήνυμα που δείχνει το ψυχικό σθένος και τη δύναμη.

Παρατηρώντας λοιπόν το έργο αυτό, θέλησα κι εγώ να δοκιμάσω να το ζωγραφίσω.

Τέλος, σκέφτηκα να επισυνάψω στο άρθρο ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια, του οποίου οι στίχοι θεωρώ ότι ταιριάζουν απόλυτα με την περίπτωση της κοπέλας, δείχνοντας τη βαθιά επιθυμία εξερεύνησης και περιήγησης στη γύρω περιοχή παρά τα φυσικά εμπόδια.

AURORA – Runaway

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Andrew Wyeth:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BD%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%85_%CE%93%CE%BF%CF%85%CE%AC%CE%B9%CE%B5%CE%B8

Αρχικά, αξίζει να τονιστεί ότι το έργο βασίζεται σε ιστορικό δράμα του φημισμένου ποιητή και θεατρικού συγγραφέα Ουίλλιαμ Σαίξπηρ για τον βασιλιά Ερρίκο Ε΄ (το οποίο, δυστυχώς, αδυνατώ να διαβάσω και να μελετήσω αυτή τη στιγμή προκειμένου να έχω ένα μέτρο σύγκρισης, λόγω έλλειψης ελεύθερου χρόνου). Η ποιότητα, βέβαια, του σαιξπηρικού έργου αποτελεί βασικό εχέγγυο για την ποιότητα της ταινίας. Οφείλω, επίσης, να επισημάνω ότι πρόκειται για μια ταινία η οποία έχει χαρακτηριστεί κατάλληλη για ανήλικους άνω των 15 ετών – γι΄ αυτό και την προτείνω ανεπιφύλακτα – παρ΄ όλο που εμπεριέχει κάποιες βίαιες σκηνές και ελάχιστες σεξουαλικού περιεχομένου. (Είναι δεδομένο ότι σε μια ρεαλιστική απόδοση της μεσαιωνικής ατμόσφαιρας θα εμπεριέχονται τέτοιου είδους σκηνές, απλώς θέλησα να υπάρχει προειδοποίηση σε περίπτωση που κάποιος νιώσει άβολα να τις παρακολουθήσει.)

«Ο Βασιλιάς» είναι λοιπόν ένα ιστορικό δράμα που ακολουθεί τη ζωή του βασιλιά Ερρίκου Ε΄ της Αγγλίας κατά τον 15ο αιώνα. Ως χαρακτήρας, ο Πρίγκιπας Hal ξεκίνησε το ταξίδι του μεθυσμένος, απορρίπτοντας τον ρόλο του ως βασιλιά, ενώ δεν διατηρούσε καθόλου καλές σχέσεις με τον πατέρα του. Στη συνέχεια, βρίσκεται αντιμέτωπος με τη διαφαινόμενη ευθύνη να πάρει τον θρόνο μετά τον θάνατο του πατέρα του και βασιλιά, αλλά και του μικρότερου αδελφού του που αρχικά επρόκειτο να επωμιστεί τον ρόλο. Καθώς ο ήρωας/πρωταγωνιστής του έργου τελικά παίρνει τον θρόνο ως βασιλιάς Ερρίκος Ε΄, αντιμετωπίζει πολλές προκλήσεις, όπως ο αναπόφευκτος πόλεμος με τη Γαλλία κι η διπροσωπία ορισμένων από τους έμπιστους άνδρες του, αλλά και μεγάλες απώλειες.,,

Αυτό το ιστορικό δράμα υποτίθεται πως βασίζεται στην αληθινή ζωή αυτού του βασιλιά, αλλά φαίνεται πως κλίνει περισσότερο στη μεταφορά των έργων του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ στη μεγάλη οθόνη, παρά στην πραγματική ιστορία. Η μεταφορά βασίζεται κυρίως στα θεατρικά έργα Henry IV (part I και part II) και Henry V. Με την αναπαράσταση αυτή των συμβάντων, το κοινό έρχεται σε επαφή με μια πληθώρα ιστορικών γεγονότων αναμεμιγμένων με μυθοπλασία, μέσα από το υψηλών προδιαγραφών χολιγουντιανό πλαίσιο ψυχαγωγίας!

Πολλοί θα αναρωτηθούν εάν η ταινία έχει ιστορική ακρίβεια, όπως διάφορα άλλα ιστορικά δράματα. Ο ίδιος «ο Βασιλιάς» είναι μια προσαρμογή του συνόλου ιστορικών θεατρικών έργων του Σαίξπηρ, γνωστά ως The Henriad, τα οποία απεικόνιζαν τους πραγματικούς Βρετανούς μονάρχες του 15ου αιώνα. Ενώ έπρεπε να γίνουν μερικές αλλαγές στην ταινία για να συμπυκνωθεί μια μάλλον τεράστια και ταραχώδης χρονική περίοδος σε δυόμισι ώρες, οι περισσότεροι χαρακτήρες υπήρξαν αληθινές ιστορικές προσωπικότητες και η πλοκή της ταινίας βασίζεται σε γεγονότα που έλαβαν χώρα στην πραγματικότητα.

Ίσως μια από τις πιο αξιοσημείωτες σκηνές στο «The King» είναι η μάχη του Agincourt. Όπως αποδίδεται στην ταινία, ο αγγλικός στρατός έφτασε στη Γαλλία και πραγματοποίησε μια επιτυχημένη επίθεση σε μια πόλη γνωστή ως «Harfleur». Μετά τη σκηνή, οι στρατιώτες καταλήγουν να πεθαίνουν από μια ασθένεια που έκανε τον στρατό του βασιλιά Ερρίκου Ε΄ να γίνει αδύναμος κι έτσι να υπολείπεται του γαλλικού στρατού. Παραδόξως, οι Άγγλοι κέρδισαν τη μάχη ως άμεσο αποτέλεσμα της οργανωμένης ηγεσίας του βασιλιά Ερρίκου, σε αντίθεση με την κατακερματισμένη ηγεσία από τη γαλλική πλευρά.

Η ταινία φωτίζει τη μοναδική ιδιοσυγκρασία του Ερρίκου, αποδεικνύοντας πως ο ίδιος ήταν ένας εξαιρετικός ηγέτης και ένας πανέξυπνος βασιλιάς, ο οποίος – σε αντίθεση με τον δόλιο πατέρα του – συνδύαζε αρμονικά θαρραλέο πνεύμα και στρατηγική.

Συνοψίζοντας, μπορεί να επισημανθεί ότι για έναν καθημερινό άνθρωπο με μέτριες γνώσεις ιστορίας, κι ο οποίος δεν ενδιαφέρεται απαραίτητα για μια αμιγώς ιστορική μελέτη, «Ο Βασιλιάς» αποτελεί μια αρκετά καλή κινηματογραφική πρόταση, κατά τη γνώμη μου. Επιπρόσθετα, το έργο δεν είναι πολύ προβλέψιμο, γεγονός που ανεβάζει τον ρυθμό και την ένταση κατά την παρακολούθηση της ταινίας, και το καθιστά ξεχωριστό στο είδος του!

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ:

✭ Η ανακάλυψη της φωτιάς

✭ Ο ρόλος της φωτιάς στη διατροφή

✭ Ο ρόλος της φωτιάς στην κοινωνικοποίηση

✭ Η φωτιά στη μυθολογία

✭ Η καιόμενη βάτος

✭ Η συσχέτιση του Ηράκλειτου με τη φωτιά

✭ Η υπερθέρμανση του πλανήτη

Φωτιά ή πυρ αρχικά ονομάζεται η καύση που συνοδεύεται από φλόγα. Πρόκειται για μια χημική αντίδραση κατά τη διάρκεια της οποίας εκλύεται σφοδρή θερμότητα και συντηρείται σαν φλόγα, ως ορατό αποτέλεσμα της αντίδρασης αυτής.

Η φωτιά δεν αποτελεί αποκλειστικά ανακάλυψη του ανθρώπου, καθώς προϋπήρχε από τα ηφαίστεια πολύ καιρό πριν, τα οποία έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ιστορία της Γης, εφόσον την έκαναν να υποστεί αρκετές μεταβολές ως προς τη μορφή του εδάφους της.

Κάνοντας λογικές υποθέσεις και στηριζόμενοι σε κάποια συγκεκριμένα ευρήματα, όπως την εύρεση μικροσκοπικών καλοδιατηρημένων ιχνών στάχτης από τον επικεφαλής της ομάδας ερευνητών Μάικλ Τζέιζαν, οι επιστήμονες χρονολογούν την πρώτη ανακάλυψη της φωτιάς από τον άνθρωπο περίπου 230.000 χρόνια πριν. Ωστόσο, οι απόψεις μεταξύ των ειδικών διίστανται. Κάποιοι από αυτούς μιλούν για ανακάλυψη της φωτιάς τουλάχιστον ενάμισι εκατομμύριο χρόνια πριν, ενώ άλλοι διαφωνούν προσθέτοντας πως υπάρχουν στοιχεία ότι ο άνθρωπος την ανακάλυψε κατά την Παλαιολιθική Εποχή. Συγκεφαλαιωτικά, μετά από πληθώρα μελετών, οι επιστήμονες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι η φωτιά άρχισε να χρησιμοποιείται κυρίως ευκαιριακά, όποτε ήταν διαθέσιμη, για παράδειγμα από κεραυνούς ή πυρκαγιές, αλλά και με απόλυτο έλεγχο από λίγες όμως ομάδες προγόνων μας. Ο απόλυτος αυτός έλεγχος και η συστηματική χρήση από τους περισσότερους ανθρώπους ξεκίνησε πριν από 500.000 έτη τουλάχιστον. Αυτό σημαίνει ότι πολύ πριν τον Homo Sapiens, o Homo Erectus (που εμφανίστηκε πριν από 1,9 εκατ. χρόνια και θεωρείται ο πιθανότερος κάτοικος του νοτιοαφρικανικού σπηλαίου) χρησιμοποιούσε τη φωτιά στην καθημερινή ζωή του.

Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές για το πώς έγινε η πρώτη ανακάλυψη. Ένας κεραυνός μπορεί να έβαλε φωτιά σε ένα δέντρο κοντά σε ομάδα ανθρωποειδών και έτσι να ξεκίνησαν από περιέργεια να πειραματίζονται με αυτή, ίσως για πρώτη φορά ως μέσο άμυνας απέναντι στα ανθρωποφάγα ζώα, αφού ακόμη κι αν η νοημοσύνη των πρώτων ανθρωποειδών ήταν μικρή, μπορούσε να αγγίξει το πρωτεύον ανθρώπινο ένστικτο για επιβίωση.

Στην παλαιολιθική εποχή ο άνθρωπος την ανακάλυψε περιστρέφοντας ένα ραβδί με αυξημένη ταχύτητα μέσα σε μία δέσμη ξερών χόρτων. Μ΄ αυτόν τον τρόπο ο ίδιος έμαθε για την ύπαρξή της, αλλά και χρησιμοποίησε ασυνείδητα μια θεμελιώδη αρχή της Φυσικής επιστήμης, ότι δηλαδή η τριβή παράγει θερμότητα!

Οι αρχαιότερες χρήσεις της φωτιάς φαίνεται να ήταν για φωτισμό (με δάδες) για θέρμανση και, ειδικότερα, για παρασκευή τροφής. Στα δάπεδα σπηλαίων σε διάφορες περιοχές της Ευρώπης -αλλά και στην Ελλάδα- έχουν εντοπιστεί κατάλοιπα εστιών και καμένα οστά που τεκμηριώνουν τη χρήση της φωτιάς για παρασκευή τροφής τουλάχιστον μισό εκατομμύριο χρόνια πριν. Επιπρόσθετα, χρειάστηκε να περάσουν εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια, ώσπου, μετά τη μόνιμη εγκατάσταση, ο άνθρωπος ανακάλυψε (γύρω στο 7000 π.Χ.) την τέχνη να ψήνει τον πηλό και να κατασκευάζει χρήσιμα σκεύη και ομοιώματα (ειδώλια) πραγμάτων, ζώων και ανθρώπων. Σταδιακά ανακάλυψε και τρόπους ελέγχου των θερμοκρασιών στους κλιβάνους ανάλογα με το είδος του πηλού ή του σκεύους που επιθυμούσε να κατασκευάσει. Έτσι, γύρω στο 4000 π.Χ. στη Μεσοποταμία, κατόρθωσε να παραγάγει γυαλί που ακόμη και σήμερα χρησιμοποιείται για την κάλυψη πολλών αναγκών. Παράλληλα κι εμείς οι ίδιοι κατά τη σημερινή εποχή χρησιμοποιούμε τη φωτιά για μαγειρική και ζεστασιά. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι σόμπες και τα τζάκια.

Έχει παρατηρηθεί και στις σύγχρονες πυρκαγιές ότι πολλά αρπαχτικά πτηνά εκμεταλλεύονται την πυρκαγιά για να κυνηγήσουν άλλα πτηνά και έντομα που προσπαθούν να ξεφύγουν από αυτήν. Επιπλέον, τα αρπακτικά της ξηράς βρίσκουν αφορμή για κυνήγι, ενώ όλα τα ζώα, φυτοφάγα και σαρκοφάγα, έχει παρατηρηθεί πως απολαμβάνουν να κάθονται κοντά σε μισοσβησμένες εστίες φωτιάς για να ζεσταθούν…

H φωτιά μας φέρνει όλους πιο κοντά εξαιτίας της θερμότητας, και των χρήσεων που προσφέρει είτε σε ένα σπίτι είτε σε μια παρέα, όπως στην φωτογραφία παραπάνω! Γυρίζοντας πίσω στην προϊστορική εποχή όμως, είναι σαφές πως η φωτιά -η εστία- έπαιξε σημαντικό ρόλο στην κοινωνικοποίηση του ανθρώπου. Ο ίδιος αφού πειραματίστηκε με εκείνη και τη χρησιμοποίησε, προφανώς επιδίωξε εν τη αγνοία του να έρθει κοντά με άλλα όμοια ανθρωποειδή, τα οποία θα είχαν παραμείνει έκπληκτα με το καινούριο γι’ αυτά φαινόμενο! Συνεπώς, με την πάροδο του χρόνου εκείνα «έσμιξαν» και οδηγήθηκαν στην αναπαραγωγή του είδους τους, οπότε κατά κάποιον τρόπο οφείλουμε ακόμη και την ίδια την ύπαρξή μας στη φωτιά!

 ｡ﾟ❃ུ۪ Μύθος Προμηθέα ❀ུ۪ ﾟ｡

Όταν οι θεοί έφτιαξαν τους ανθρώπους και τα ζώα, ο Δίας έδωσε στους Τιτάνες, Προμηθέα και Επιμηθέα, ένα καλάθι με χαρίσματα, για να τα μοιράσουν δίκαια, ώστε να γίνει η ζωή όλων των πλασμάτων πιο εύκολη. Ο Επιμηθέας, βιαστικός ών, χάρισε όλα τα δώρα του καλαθιού στα ζώα και έτσι, όταν ήρθε η σειρά του Προμηθέα, δεν υπήρχε τίποτα μέσα στο καλάθι, για να μοιράσει στους ανθρώπους… Τότε ο Προμηθέας αποφάσισε να ανέβει στον Όλυμπο, για να συζητήσει το πρόβλημα με τον Δία. Εκεί παρατήρησε ότι οι Θεοί χρησιμοποιούσαν τη φωτιά για να μαγειρέψουν και να ζεσταθούν. «Αυτό είναι το πιο πολύτιμο δώρο και μπορεί να αλλάξει τελείως τη ζωή των ανθρώπων» σκέφτηκε ο Προμηθέας και ζήτησε από τον Δία να του δώσει τη φωτιά. Ο Δίας όμως αρνήθηκε κι έτσι ο Προμηθέας έκλεψε τη φωτιά και τη μοίρασε στους ανθρώπους. Όταν ο Δίας κατάλαβε ότι ο Προμηθέας είχε κλέψει τη φωτιά, ζήτησε από τον Ήφαιστο, να κατασκευάσει σιδερένια δεσμά και τον τιμώρησε, δένοντάς τον σ΄ έναν βράχο πάνω στο βουνό του Καυκάσου, όπου ένας αετός πήγαινε κάθε μέρα και του έτρωγε το ήπαρ (το συκώτι θεωρούνταν από τους αρχαίους ως έδρα των συναισθημάτων)… Πλήρωσε έτσι πολύ ακριβά τη φιλανθρωπική του στάση, μέχρι που ήρθε ο Ηρακλής και των ελευθέρωσε από τα δεσμά.

Η Καιόμενη Βάτος

Ο Μωυσής είχε φτάσει στο βουνό Χωρήβ για να βρει χορτάρι για τα πρόβατά του. Εκεί είδε έναν θάμνο που είχε πιάσει φωτιά, αλλά δεν καιγόταν! «Περίεργο» σκέφτηκε ο Μωυσής. «Θα πάω πιο κοντά να δω καλύτερα». Όταν πλησίασε, ακούστηκε μια φωνή από τον θάμνο που έλεγε: «Μη πλησιάσεις περισσότερο. Βγάλε τα σανδάλια σου, γιατί στέκεσαι σε άγιο έδαφος». Ήταν ο Θεός που μιλούσε μέσω ενός Αγγέλου, και γι΄ αυτό ο Μωυσής κάλυψε το πρόσωπό του. Ο Θεός είπε στη συνέχεια: «Έχω δει τα παθήματα του λαού μου στην Αίγυπτο. Γι΄ αυτό θα τους ελευθερώσω, κι εσύ είσαι εκείνος που στέλνω για να βγάλει το λαό μου από την Αίγυπτο!». Ο Ιεχωβά επρόκειτο να φέρει τον λαό του στην όμορφη Γη Χαναάν. Ο Μωυσής όμως, είπε: «Εγώ είμαι ένα τίποτα. Πώς μπορώ να το κάνω αυτό; Κι ας υποθέσουμε ότι πηγαίνω. Οι Ισραηλίτες θα με ρωτήσουν ποιος με έστειλε, και τότε, τι θα τους πω;». «Αυτό θα πεις» απάντησε ο Θεός. «Ο Ιεχωβά, ο Θεός του Αβραάμ, ο Θεός του Ισαάκ και Θεός του Ιακώβ με έστειλε σε εσάς». Και ο Ιαχβέ πρόσθεσε: «Αυτό είναι το όνομά μου για πάντα». «Ας υποθέσουμε, όμως, ότι δεν με πιστεύουν όταν τους πω ότι εσύ με έστειλες» απάντησε ο Μωυσής. «Τι είναι αυτό στο χέρι σου;» ρώτησε ο Θεός. Ο Μωυσής απάντησε: «Ραβδί». «Ρίξε το στο έδαφος» είπε ο Θεός. Μόλις ο Μωυσής το έριξε, το ραβδί έγινε φίδι. Ο Ιεχωβά παρουσίασε κατόπιν στον Μωυσή άλλο ένα θαύμα, λέγοντας: «Βάλε το χέρι σου μέσα στο χιτώνα σου». Ο Μωυσής το έβαλε και όταν το έβγαλε έξω ήταν λευκό σαν χιόνι! Το χέρι φαινόταν σαν να είχε πάθει μια κακή αρρώστια που λέγεται λέπρα. Στη συνέχεια, ο Ιεχωβά έδωσε στον Μωυσή τη δύναμη να κάνει ένα τρίτο θαύμα. Τελικά του είπε: «Όταν κάνεις αυτά τα θαύματα, οι Ισραηλίτες θα πιστέψουν ότι εγώ σε έστειλα». Έπειτα, ο Μωυσής πήγε στο σπίτι και είπε στον Ιοθόρ: «Σε παρακαλώ, άφησέ με να επιστρέψω στους συγγενείς μου στην Αίγυπτο, για να δω πώς είναι». Έτσι λοιπόν, ο Ιοθόρ αποχαιρέτησε τον Μωυσή, ο οποίος άρχισε το ταξίδι της επιστροφής του στην Αίγυπτο.

Ηράκλειτος: Ο «σκοτεινός» φιλόσοφος που μίλησε για τη φωτιά

«Κόσμον τόνδε, τον αυτόν απάντων , ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ΄ήν αεί και εστίν και έσται πυρ αείζωον, απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα».

Το παραπάνω κομμάτι αποτελεί απόσπασμα στο σύγγραμμα του Ηρακλείτου «Περί φύσεως», χωρίς ακριβείς αποδείξεις, με χτυπητούς αφορισμούς, σύντομους, που να μοιάζουν σαν χρησμοί. Για το ύφος του αυτό τον ονόμασαν «σκοτεινό».

Οι απόψεις του με αναφορά στη φωτιά είναι οι εξής:

Όλα δημιουργούνται από τη φωτιά και διαλύονται από τη φωτιά. Όλα γίνονται σύμφωνα με τις επιταγές της ειμαρμένης, και τα όντα εναρμονίζονται δια της εναντιοδρομίας. Τα πάντα είναι γεμάτα από ψυχές κι από θεϊκά όντα. Μίλησε ακόμα και για όσα συμβαίνουν στο σύμπαν και είπε ότι το μέγεθος του Ήλιου είναι τόσο, όσο φαίνεται…

Η φωτιά είναι στοιχείο και τα πάντα μεταβάλλονται με τη φωτιά και γίνονται με αραίωση και πύκνωση. Όλα γίνονται σύμφωνα με τις αντιθέσεις και τα πάντα ρέουν σαν ποτάμι. Το σύμπαν είναι πεπερασμένο και ο Κόσμος ένας. Γεννιέται ο ίδιος από τη φωτιά και εκπυρώνεται πάλι σε καθορισμένα χρονικά διαστήματα που εναλλάσσονται αιώνια. Από τα αντίθετα αυτό που οδηγεί στη γένεση λέγεται έρις και αυτό που οδηγεί σε εκπύρωση (μετατροπή σε φωτιά) λέγεται συμφωνία και ειρήνη. Η μεταβολή είναι οδός προς τα πάνω και προς τα κάτω και ο κόσμος δημιουργείται σύμφωνα με αυτήν. Η φωτιά με την πύκνωσή της υγροποιείται και με τη συγκέντρωσή της σχηματίζεται το νερό. Μιλά ακόμη για φωτεινές αναθυμιάσεις που σχηματίζουν φλόγες, οι οποίες είναι τα αστέρια.

ꕥ Η θεωρία του Ηράκλειτου και η ιστορία της καιόμενης βάτου συνδέονται μεταξύ τους βγάζοντας ένα κοινό συμπέρασμα. Το Αέναον Πυρ, η κοσμική φωτιά που γεννιέται συνεχώς είναι η πηγή της δημιουργίας του σύμπαντος, κι επομένως μπορούμε να συμπεράνουμε ότι κι ο Ηράκλειτος πιθανώς να αναφέρεται στον Θεό, ενώ η έκφραση του Θεού στην Παλαιά Διαθήκη ταυτίζεται με την Καιόμενη Βάτο.

ΥΓΡΟ ΠΥΡ – Το υπερόπλο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας…

 ΥΠΕΡΘΕΡΜΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ – Ένα -κυριολεκτικά- φλέγον ζήτημα…

Ο όρος υπερθέρμανση του πλανήτη δηλώνει μια ειδική περίπτωση κλιματικής μεταβολής και αναφέρεται στην αύξηση της μέσης θερμοκρασίας της ατμόσφαιρας και των ωκεανών της Γης.

Η μέση θερμοκρασία του πλανήτη έχει αυξηθεί  0.2 °C από τα τέλη του 19ου αιώνα κι η αύξηση αυτή οφείλεται σημαντικά στην ανθρώπινη δραστηριότητα των τελευταίων 50 ετών. Σχετικά με τις κλιματικές μεταβολές που αναμένονται μελλοντικά, επικρατεί ένα σημαντικό ποσοστό αβεβαιότητας σε επίπεδο επιστημονικών προβλέψεων. Το θέμα αποτελεί σίγουρα ένα αμφιλεγόμενο πολιτικό ζήτημα, που σχετίζεται με την ανάγκη λήψης πολιτικών μέτρων αντιμετώπισης του προβλήματος της παγκόσμιας θέρμανσης εκ μέρους του συνόλου των κυβερνήσεων.

Το φαινόμενο της υπερθέρμανσης του πλανήτη ξεκίνησε γύρω στις 2 τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα λόγω της ανάπτυξης των εργοστασίων και της χρήσης αυτοκινήτων. Τα κυριότερα αέρια που προκαλούν αυτό το φαινόμενο είναι το διοξείδιο του άνθρακα, το μεθάνιο, τα φθοριούχα αέρια και το μονοξείδιο του αζώτου. Οι επιπτώσεις του φαινομένου είναι η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, το λειώσιμο των πάγων, η αλλαγή του κλίματος της Γης και η ξηρασία.

Η πλειονότητα των νέων σε ολόκληρο τον κόσμο τα τελευταία χρόνια έχει ευαισθητοποιηθεί σημαντικά σχετικά με αυτό το ζήτημα και πήρε την απόφαση να οργανώνει διαδηλώσεις με κοινό στόχο ενα βιώσιμο μέλλον!

Το κλίμα αλλάζει. Εμείς, γιατί όχι;
Μια εικόνα, χίλιες λέξεις…

Πηγές πληροφοριών αποτέλεσαν οι παρακάτω ιστοσελίδες :

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A5%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%B8%CE%AD%CF%81%CE%BC%CE%B1%CE%BD%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CF%80%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%84%CE%B7

https://theancientwebgreece.wordpress.com/2015/07/12/%ce%b7%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%84%ce%bf%cf%82-%ce%bf-%cf%86%ce%b9%ce%bb%cf%8c%cf%83%ce%bf%cf%86%ce%bf%cf%82-%cf%84%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%ad%ce%bd%ce%b1%ce%b7%cf%82-%ce%ba%ce%af%ce%bd/

https://www.kathimerini.gr/culture/359053/i-archaiologia-tis-fotias/

https://www.skeftomai.gr/forum/index.php?topic=972.0

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

]]> https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/371/feed 6 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/119 https://schoolpress.sch.gr/periodista/archives/119#comments Tue, 28 Dec 2021 18:32:50 +0000 Δανάη Δούκα http://schoolpress.sch.gr/periodista/?p=119 [...]]]>     Μιας κι αυτό το έτος φτάνει στο τέλος του, θα ήθελα να μοιραστώ την αγαπημένη μου προσωπικά ταινία, την οποία είχα παρακολουθήσει πριν λίγο καιρό και θεωρώ πως περιλαμβάνει πλήθος αξιόλογων «μηνυμάτων» που αξίζει να μεταφερθούν μέσω μιας ψυχαγωγικής διαδικασίας.

  Πρόκειται για το έργο «Little Women», δηλαδή «Mικρές Kυρίες», το οποίο βασίζεται στην αυτοβιογραφική νουβέλα της συγγραφέως Louisa May Alcott, με κάποιες μικρές παραλλαγές, κι ως εκ τούτου αναφέρεται σε αληθινά γεγονότα. Κατά τη διάρκεια της ταινίας γίνονται αναδρομές στο παρελθόν, έτσι ώστε ο τηλεθεατής να προσπαθήσει να διακρίνει τις διαφορές και τις ομοιότητες του παρόντος συγκριτικά με τα παλαιότερα χρόνια που τα κορίτσια ήταν μικρότερα σε ηλικία και να παρακολουθήσει την ενηλικίωσή τους (από αυτό προκύπτει και ο ίδιος ο τίτλος »Μικρές Κυρίες»).

    Όλα ξεκινούν με την ιστορία τεσσάρων κοριτσιών, της Meg, της Amy, της Beth και της Jo, που ζουν φτωχικά προσπαθώντας να βγάλουν τα προς το ζην με τα ταλέντα τους, ενώ βρίσκονται σε δύσκολη συναισθηματική κατάσταση, αφού καθημερινά περιμένουν νέα από τον πατέρα τους που μάχεται στον καταστρεπτικό εμφύλιο πόλεμο της Αμερικής* του 19ου αιώνα.

     Πρωταγωνίστρια είναι η δεύτερη ηλικιακά μεγαλύτερη αδελφή των κοριτσιών, η Τζο, παθιασμένη με τη γραφή ιστοριών και θεατρικών έργων, η οποία αναπαριστά την συγγραφέα. Διαθέτοντας το ταλέντο της δημιουργικής γραφής, προσφέρει χρήματα στην οικογένειά της πουλώντας τις ιστορίες της. Αντίθετα με τις δικές τις φιλοδοξίες φαίνεται πως οι κριτικοί δεν εγκρίνουν όλες τις ιστορίες της, με αποτέλεσμα εκείνη να αντιδρά λέγοντάς τους πως είναι αυθεντικές και προέρχονται από την ψυχή της, οπότε δεν χρειάζονται αλλαγές ούτε τους αξίζει να απορριφθούν. Ωστόσο, οι αξίες της εποχής ήθελαν τη γυναίκα ένα πιόνι στη σκακιέρα των πλουσίων ανδρών, τους οποίους επιβαλλόταν να νυμφευτούν για να εξασφαλίσουν την ευτυχία τους, ακόμη και στα βιβλία…

    Η Τζο παρουσιάζεται ως ένα ελεύθερο άτομο που γνωρίζει τα πιστεύω της και τα υποστηρίζει, όντας όμως πιο μοναχική από τις αδελφές της. Εκείνες είναι εξίσου ταλαντούχες σε άλλους τομείς, όπως τη ζωγραφική, το θέατρο και τη μουσική. Όλες μαζί έκαναν θεατρικές παραστάσεις μικρής διάρκειας, με σκοπό να ψυχαγωγήσουν μικρά παιδιά που πιθανόν ζούσαν κι αυτά δύσκολα λόγω της συμμετοχής των γονιών τους στον πόλεμο.

    Ακόμη, τα τέσσερα νεαρά κορίτσια εμφανίζονται πολύ αγαπημένα μεταξύ τους περνώντας άπλετο χρόνο μαζί, κάνοντας χιούμορ και όνειρα για το μέλλον. Όμως, το όμορφο αυτό κλίμα δεν θα διαρκέσει για πολύ, καθώς η σχέση τους κλονίζεται από τις υποχρεώσεις, τη διαφορά των χαρακτήρων τους και ένα αγόρι, τον Laurie, ο οποίος με την ονειρεμένη ομορφιά και τον γλυκό χαρακτήρα του προσελκύει κάποιες από τις κοπέλες και στην πορεία τους δημιουργεί κάποια «μικροπροβλήματα».

    Τα κορίτσια μέσα από διάφορους διαλόγους κατά τη διάρκεια της ταινίας δείχνουν πως δεν φοβούνται να υπερασπιστούν τα δικαιώματα και τη θέση τους, παραβιάζοντας έτσι τις προσταγές της πατριαρχικής κοινωνίας στην οποία ζούσαν. Πολεμώντας τα στερεότυπα της εκπαίδευσης και του γάμου, τα οποία προϋπήρχαν για τις γυναίκες, στηρίζουν τον εαυτό τους με σοφά λόγια, γεμάτα συναίσθημα και βαθιά νοήματα.

    Οι φεμινιστικές τους απόψεις κέρδισαν την αγάπη του τηλεοπτικού κοινού -μαζί και τη δική μου- και θεωρώ πως αποτελούν έμπνευση για πολλά κορίτσια εκεί έξω που φοβούνται να υπερασπιστούν τον εαυτό τους, οπότε προτείνω την ταινία ανεπιφύλακτα. Επιπλέον, συμπεριλαμβάνει γιορτινές σκηνές με απίθανα σκηνικά.

Το βίντεο παρακάτω παρουσιάζει το «ζεστό» οικογενειακό κλίμα Χριστουγέννων στην ταινία.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Λίγα λόγια για τη ζωή της φημισμένης συγγραφέως:

    Η Louisa May Alcott (29 Νοεμβρίου 1832 – 6 Μαρτίου 1888) ήταν Αμερικανίδα συγγραφέας. Γεννήθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1832 στις ΗΠΑ. Μαζί με τις τρεις αδελφές της, Άννα, Ελίζαμπεθ και May, εκπαιδεύτηκαν από τον πατέρα τους, τον φιλόσοφο και δάσκαλο Bronson Alcott. Η συγγραφέας πέρασε τα παιδικά της χρόνια στη Βοστόνη, μεγάλωσε σαν την πρωταγωνίστριά της, την Josephine March, παίζοντας όπως τα αγόρια. Η μικρή Λουΐζα είχε πάθος για τη γραφή, είχε πλούσια φαντασία και έλεγε ιστορίες στις αδελφές της. Έστηνε θεατρικές παραστάσεις στον αχυρώνα του σπιτιού τους και συνήθως υποδυόταν τον ρόλο του «κακού» ή την κακιά βασίλισσα.

    Η καριέρα της ξεκίνησε με την ποίηση και σύντομες ιστορίες σε περιοδικά. Σε ηλικία 22 ετών κυκλοφορεί το πρώτο της βιβλίο. Στη συνέχεια, έκανε βιβλίο τις επιστολές της που έστελνε στο σπίτι της, όταν δούλευε ως νοσοκόμα στον εμφύλιο πόλεμο, όπου αρρώστησε και έγραψε το βιβλίο «Ιστορίες νοσοκομείου». Το 1867, ο εκδότης της, Τόμας, της ζήτησε να γράψει ένα μυθιστόρημα για κορίτσια. Από τον Μάιο μέχρι τον Ιούλιο του 1868 έγραψε το κλασικό μυθιστόρημα «Μικρές Κυρίες», βασισμένο σε προσωπικές της εμπειρίες. Άλλα έργα της είναι τα εξής: Ένα ρομαντικό κορίτσι, Μικροί κύριοι, Τα αγόρια της Jo, Οι Μικρές κυρίες παντρεύονται, Το παιδί του τσίρκου, Τα οκτώ ξαδέρφια, Διαθέσεις, Εργασία και Ένας Μεφιστοφελής του καιρού μας, ωστόσο τα τρία τελευταία δεν είχαν τόση απήχηση. Η Άλκοτ έγραψε πάνω από 30 βιβλία.

Στις 6 Μαρτίου του 1888 άφησε την τελευταία της πνοή, δυο μέρες μετά από τον θάνατο του πατέρα της. Έχει διακριθεί ως συγγραφέας, αν και ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός.

*Αμερικανικός Εμφύλιος Πόλεμος (1861-1865)

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%82_%CE%95%CE%BC%CF%86%CF%8D%CE%BB%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%A0%CF%8C%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%BF%CF%82