Γιατί πρέπει η ύπαρξή σου να είναι τόσο όμορφη;

Τόσο που η άνοιξη ζηλεύει.

Και η απερισκεψία εκδηλώνεται με τόσο γλυκό τρόπο.

Τετάρτη μεσημέρι και συ είσαι έξω αγνοώντας τυχόν παρεξηγήσεις και σιωπές,

κάνοντας τη δική σου φασαρία.

Αλλά αυτή η φασαρία είναι ζάλη από άνθος παπαρούνας

Κι ο μόνος που ζαλίζεται είσαι συ.

Ποιος να το “ξερε πως θα” πεφτες από τη ζάλη και θα επιζητούσες λίγο δράμα;

Τα λεωφορεία προς Ομόνοια συνεχίζουν

Καλοκαίρι

Και συ ήθελες να πας Ομόνοια επειδή σ” αρέσει η ζάλη, η φασαρία, οι παπαρούνες σου.

Σου” χουν κλέψει όλες τις απομιμήσεις και στις έχουν περιπετάξει με χάρη.

Απαρατήρητος είσαι μέσα στις πορσελάνινες γιορτές που οργανώνεις.

Και οι φθηνές απογοητεύσεις μου δεσπόζουν άχαρες.                                                 

Γιατί πρέπει η ύπαρξή σου να είναι τόσο όμορφη;

Γιατί η ύπαρξή σου δεν ήταν ποτέ αληθινή.

“Μαθηματικά”

Είμαι αριθμός. Όλοι μας είμαστε. 1,2,3,4. Ω, όχι, αυτοί οι αριθμοί είναι κατειλημμένοι.

-1, -2, -3, -4. Ναι, αυτοί είναι τέλειοι αριθμοί για εμάς… Οι συνέπειες είναι ο αριθμός  0 και ακολουθούν τα λεφτά με τον αριθμό 1.000.000. Τα λεφτά είναι συνέπεια, γι’ αυτό οι αριθμοί κείτονται από άπιαστα μηδενικά.

Ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα. Είχαν λεφτά; Ναι. Είχαν συνέπειες; Ξανά, ναι. Αλλά πάλι, ήταν άνθρωποι, αρνητικοί αριθμοί.

Η αγάπη δεν είναι αριθμός. Είναι γράμμα. Υπολογισμός : 0+1.οοο.οοο+Α = 1.000.000 + Α.

Καμία συνέπεια, πολλά λεφτά, και λίγη αγάπη.

“Αναστασία”

Τα μαλλιά της, συνάντηση του Έρωτα με τον Απρίλη,

σαν στάχια που στον ήλιο παίρνουν ύφος λεπτεπίλεπτης αχτίδας.

Γιατί πρέπει τα μάτια της να είναι καθρέφτης ανείπωτου ονείρου ξαπλωμένου στα ουράνια;

Γιατί πρέπει ο ουρανός να ζηλεύει τα πιο απλά και σκυθρωπά της μάτια;

Κι η ζήλια μεγάλη,

κρατάει της αμυγδαλιάς τους ανθούς πασπαλίζοντάς τους πάνω στο κρεβάτι.

Στο κρεβάτι που κάνει γλυπτό τα θεία πρωινά.

Και στον τοίχο έχει κρεμασμένο το κάδρο της,

το προσκυνά κάθε απόγευμα

και χαίρεται μόνη της.

Γιατί μόνη της υπάρχει,

αστερισμός θαλάσσης τα μεσάνυχτα

Και το ραδιόφωνο από πίσω με μελωδίες του ΄80

Και αυτή στο προσκήνιο να χορεύει σε βαλς του ΄60.

“Άνθρωποι”

Μερικοί άνθρωποι είμαστε εγωιστές. Και πέρα από τις ποταπές μας συνειδήσεις σκεφτόμαστε μόνο το δικό μας αύριο, το δικό μας είμαι. Το δικό μας σήμερα, το δικό μας ποτέ. Περαστικός ο δρόμος των άλλων και ανθισμένος ο δικός μας. Πολλές φορές σκεφτόμαστε σαν παιδιά, με όνειρα φιλόδοξα. Συνειρμός ανάρπαστος με την ματαιοδοξία του κόσμου. Αδιαφορία ομιλητική με δόση περηφάνιας και ντεμπούτο αλαζονείας. Και η ατυχία δείχνει ασήμαντη.

Είστε τέρατα. Τέρατα από τον παράδεισο. Το μυαλό σας χάνεται στην προσπάθεια να αλλάξετε τις σκέψεις.

“Στιγμή”

Υπάρχει η λέξη «στιγμή». Την στιγμή ας την φωνάζουμε «Μαρία», εντάξει;

Ωραία.

Η Μαρία έχει πολλά πρόσωπα, μπορεί και να σε τρομάξει.

Γιατί οι μηδαμινές τις πεποιθήσεις έχουν φύγει. Και άφησαν μόνη της τη Μαρία μαζί μου. Και την παντρεύτηκα. Παντρεύτηκα μία στιγμή, γιατί η αγάπη δεν έχει πρόσωπο. Έχει πεταλούδες, πεταλούδες μέσα σε κουτιά.  Τα πακετάραμε χθες και η μεταφορική λέει πως σήμερα θα ΄χουν φτάσει στο καινούργιο μας σπίτι. Στο δικό μας σπίτι. Εμένα, και της Μαρίας, εμένα και της «στιγμής».

“Ελένες”

Η Ελένη δαγκώνει τα χείλια της

Η Ελένη ξυπνάει το πρωί

Η Ελένη σκέφτεται τα πρόσωπα που είδε χθες

Η Ελένη θέλει να γράψει ένα τραγούδι

Η Ελένη θέλει να γράψει

Η Ελένη θέλει

Σκέτο.

Γιατί η Ελένη ζει

Και ζει τρεις ημέρες την εβδομάδα.

Οι υπόλοιπες μέρες είναι περίεργες

και απλά περνάνε από τη μηδενική της σκέψη.

Τα χείλη της Ελένης έχουν γίνει κόκκινα

κι όμως αυτή παραμένει άσπρη

Ελένη, Ελένη, Ελένη

Ξέρεις ποιος σε φωνάζει; Η Ελένη. Εσύ. Εγώ.

“ Σκοτεινή Βανέσα”

Ξέρει τι κάνει, ξέρει πολύ καλά

Ξέρει να δείχνει ωραία ακόμη κι όταν διαβάζει

Ακόμη κι όταν αγχώνεται

Ακόμη κι όταν ονειρεύεται

Ακόμη κι αν ονειρεύεται,

Δείχνει ανάλαφρα ωραία, με μια πρόστυχη καλοσύνη

Δείχνει σαν να φοβάται την ίδια της την ύπαρξη, την ίδια της ομορφιά

και να αγαπάει τα ίδια της τα λάθη, τις ίδιες της τις ακατάλληλες ημέρες.

Και της ανήκει μια αποβάθρα απέναντι από ένα ξεχασμένο μπαρ.

Κρατιέται μην κλάψει και ζήσει παραπάνω από μία στιγμή.

Μπορεί να ζήσει μόνο δύο στιγμές μέσα στην εβδομάδα

Και ήδη, έζησε χθες τη μία της στιγμή

Τη δική της στιγμή

Και χαίρεται

Χαίρεται μόνη της

Γιατί μόνη της υπάρχει.

“Διαπασών”

Προς κάθε τι που πρέπει να αγαπώ,

νιώθω μια απαθή έλξη

που εκτείνεται σε εδάφη άπιαστα, ονείρου

Και όταν μου μιλάνε, εγώ απλά στέκομαι

Μετά από λίγο περπατάω,

Νιώθω μια απαθή έλξη

Μια έλξη που μόνο εγώ μπορώ να χαρακτηρίσω ως πρόχειρη, παιδική.

 Και καίγεται

Δεν χάνεται, απλά καίγεται καθώς περπατάω.

Και πάω πάλι πίσω, γιατί έτσι μ’ αρέσει,

Μερικοί πιστεύουν ότι λέγεται μαζοχισμός.

Μερικοί.

Εγώ, εγώ πιστεύω πως λέγεται ανιδεότητα,

προξενιό με την απώλεια, τον χρόνο και την πίστη για κάτι καλύτερο, ταυτόχρονα.

Ο κόσμος, τι ξέρει ο κόσμος;

Μόνο εγώ ξέρω, γιατί μόνο εγώ ζω κάθε πρωί μόνη μου

Τα βράδια δεν ξέρω αν ζω ή απλά κοιτάω το χρώμα του τηλεφώνου μου.

Χτυπάει

Ναι, χτυπάει κάθε νύχτα

Δεν με ξυπνάει, γιατί δεν κοιμάμαι

Είπα, είμαι απαθής προς τη ματαιοδοξία του είναι

Και το ξέρω αυτό.

Απλά δεν ξέρω έμενα.

Δεν ξέρω τίποτ’ άλλο εκτός απ’ τα’ όνομά μου.

Μόνο αυτό.

Α, πως με λένε;

Το όνομα μου είναι «λίγο» και το «πολύ» μου λείπει.

Θεοδώρα Χατζηνικολάου Α4

Ο κόσμος όλος σαν να γυρνά πάνω στης αγάπης τα γρανάζια

Από την αρχή εδώ, σε πλάσματα από όλα τα σύμπαντα

Ανεμοδαρμένοι ήρωες πολλοί ούτε αυτοί ξέφυγαν από αυτά της μοίρας τα ζευγάρια

Έδωσε ευχή και κατάρα ταυτόχρονα για πάντα

Βάσανα πολλά και χιλιοκαμωμένα

Ο χωρισμός βαρύς, λαβώνοντας  την καρδιά έως που να μανιάσει

Οι δυσμένειες αμέτρητες ενάντια σε όλα ανταμωμένα

Μα το αγέρι το γλυκό, τη θάλασσα θα φουρτουνιάσει και αγάπη στο παραθύρι σου, γλυκά θα ξαποστάσει

Ελένη Προίκα Α2

Πριν λίγους μήνες, το παιχνίδι Genshin Impact έγινε παγκοσμίως γνωστό αμέσως μετά το αρχικό του λανσάρισμα. Το παιχνίδι θυμίζει σε πολλά του σημεία το βραβευμένο “The Legend Of Zelda: Breath of the wild”, αλλά ταυτόχρονα διαφοροποιείται όσον αφορά στα γραφικά, τους χαρακτήρες και την ιστορία.

Το Genshin Impact είναι ένα παιχνίδι που ταιριάζει σε πολλές κατηγορίες, άρα και σε πολλούς ανθρώπους. Αρχικά είναι ένα action RPG (RPG: role playing game), καθώς ο παίκτης καλείται να παίξει χρησιμοποιώντας διάφορους χαρακτήρες οι οποίοι μπορούν να αλλάξουν σύμφωνα με τις επιλογές του. Ο τρόπος απόκτησης νέων χαρακτήρων είναι ίδιος με αυτόν ενός Gacha παιχνιδιού.

Gacha: είδος παιχνιδιού που είναι συνήθως δωρεάν και επιτρέπει στους παίκτες να αποκτούν αντικείμενα στην τύχη χρησιμοποιώντας πραγματικά χρήματα.

Ειδικότερα, δεν υπάρχει σίγουρος τρόπος να αποκτήσει κανείς έναν χαρακτήρα. Οι χαρακτήρες κατηγοριοποιούνται ανάλογα με το πόσο καλοί και σπάνιοι είναι με ένα σύστημα αστεριών στο οποίο οι καλύτεροι από αυτούς έχουν 5 αστέρια και οι χειρότεροι 1. Για  παράδειγμα μπορεί κάποιος να ξοδέψει τα χρήματα του παιχνιδιού, ώστε να αποκτήσει έναν χαρακτήρα ή ένα όπλο τουλάχιστον 4 αστεριών, αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα αποκτήσει ποτέ αντικείμενα αξίας 5 αστεριών.

Όμως μην στεναχωριέστε! Ακόμα κι αν δεν κατακτήσετε τελικά τους χαρακτήρες των ονείρων σας, αυτό δεν πρέπει να σας πτοεί, καθώς μετά το επίπεδο 16 υπάρχει η δυνατότητα για παιχνίδι με φίλους.

Ο κόσμος του Genshin Impact είναι πολύχρωμος και ανοιχτός προς την εξερεύνηση σε οποιοδήποτε επίπεδο καθώς το παιχνίδι εντάσσεται στην κατηγορία των open-world. Τα τοπία ποικίλλουν από ανθόσπαρτες πεδιάδες έως χιονισμένα βουνά. Ο κόσμος εκτυλίσσεται γύρω από την πόλη κατοικίας του παίκτη, τη Mondstadt από όπου ο παίκτης μπορεί να αρχίσει το ταξίδι του προς πολλές άλλες πόλεις.

Η ιστορία του παιχνιδιού

Όταν ο παίκτης ανοίξει το παιχνίδι για πρώτη φορά, έχει την δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα από δύο χαρακτήρες. Αυτοί οι δύο χαρακτήρες παρουσίαζονται ως δίδυμοι και το παιχνίδι βασίζεται πάνω στην απαγωγή του ενός από τους δύο από μια θεότητα. Ο χαρακτήρας που επιλέγεται αναλαμβάνει την αποστολή διάσωσης του αδερφού/της αδερφής του.

Στην προσπάθεια του να εκτελέσει την αποστολή και να τερματίσει το παιχνίδι, ο παίκτης γνωρίζει πολλούς ακόμα χαρακτήρες οι οποίοι προτίθενται να τον βοηθήσουν. Οι χαρακτήρες αυτοί διαφοροποιούνται όχι μόνο ως προς τις προσωπικότητές τους, αλλά και ως προς τις διαφορετικές δυνάμεις που κατέχουν. Κάθε ένας έχει ένα διαφορετικό σετ με ιδιότητες βασισμένες σε ένα στοιχείο της φύσης όπως ο άνεμος ή η φωτιά. Ανάμεσα σε αυτούς τους χαρακτήρες βρίσκεται και η Paimon, η αφοσιωμένη βοηθός που προσφέρει διάφορες συμβουλές κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού και εξοικειώνει τον παίκτη με τον κόσμο του.

Σκοπός του παιχνιδιού είναι να αποκτήσει ο παίκτης τον κατάλληλο εξοπλισμό και γνώσεις, ώστε να μπορέσει να ξεπεράσει όλα τα εμπόδια που θα βρεθούν στον δρόμο του. Αυτό το καταφέρνει ολοκληρώνοντας συγκεκριμένες αποστολές που μπορεί να περιλαμβάνουν επικές μάχες, συλλογή υλικών ή εξερεύνηση σε άγνωστα μέρη.

Εσείς τι λέτε; Θα καταφέρετε να τελειοποιήσετε τις ικανότητές σας, ώστε να βρείτε τον δίδυμό σας;

                                                                         Ελένη Μελίδου – Πέτρος Γιουσμαδόπουλος Α3

 Έχω που λέτε μια θεία, αδερφή του παππού μου από την μεριά της μάνας μου. Για να σας δώσω να καταλάβετε τι σόι άνθρωπος είναι θα σας πω ένα περιστατικό. Πριν κάτι χρόνια νόσησε με καρκίνο του μαστού, γύρω στα εξήντα ήταν. Την ημέρα που το έμαθα είχα κατατρομάξει, μου είπαν όμως ότι δεν ήταν τόσο σοβαρό, γιατί ήταν στα πρώτα στάδια ακόμα και θα γινόταν καλά μετά από λίγες χημειοθεραπείες. Ένα έχω να σας πω: δεν ξέρω αν φοβόταν, αν ανησυχούσε, αν είχε κλάψει, γιατί είχε φανεί τόσο δυνατή που ακόμη και τότε συνέχιζα να την κοιτάω με θαυμασμό, όχι με λύπηση. Ακόμη και τότε συνέχισα να ανακτώ δύναμη με το βλέμμα της. Είχε τόση αυτοπεποίθηση που όταν πήγαινε στον γιατρό ήταν σαν να πήγαινε στον οφθαλμίατρο για καινούργια γυαλιά, όχι σε ογκολόγο για χειρουργείο.

Πάντα με ενέπνεε αυτός ο άνθρωπος αν και είμαι σίγουρη πως δεν το ξέρει -δικό μου λάθος. Δεν με παροτρύνει απλά να βλέπω την ζωή με αισιοδοξία, αλλά με εμπνέει να χρησιμοποιώ τα εμπόδια που θα συναντήσω στον δρόμο μου, για να σταθώ πιο ψηλά και να δω καλύτερα την όμορφη θέα που έχει να μου προσφέρει το παρόν, το παρελθόν και το μέλλον. Με έχει εμπνεύσει να μελετάω την ζωή με μια φιλοσοφική προσέγγιση, αλλά να μην μένω στα λόγια. Είναι μια γυναίκα γεμάτη πάθος: πάθος για ζωή, πάθος για ταξίδια. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Σοβιετική Ένωση και θυμάμαι συνέχεια να μου αφηγείται ιστορίες από τα πολλά της ταξίδια με μια ένταση στην φωνή της γεμάτη θέρμη. Είχε ταξιδέψει όλη την Σοβιετική, είχε ανέβει σε κάθε βουνό και είχε ζήσει κάθε περιπέτεια. Μου είχε πει πως το αγαπημένο της χρώμα είναι το κίτρινο, γιατί είναι το πιο φωτεινό χρώμα. Είναι το χρώμα του ήλιου, το χρώμα της χαράς, και ειλικρινά δεν θα μπορούσα να φανταστώ χρώμα να ταιριάζει καλύτερα στην ψυχή αυτής της γυναίκας.

Όταν σκέφτομαι την Άννα (έτσι την λένε), τρία πράγματα μου έρχονται στο μυαλό: καλοκαιρινός ήλιος, λιοντάρια, και πουλιά να τραγουδάνε. Το πρώτο συμβολίζει τη λατρεία της για τα ταξίδια και την ζεστασιά της. Το δεύτερο συμβολίζει την ενέργεια και, κυρίως, την δυναμικότητά της. Το τρίτο συμβολίζει την δυνατή, γεμάτη πάθος φωνή της και την αγάπη της για το τραγούδι. Την θυμάμαι να μου τραγουδάει ρωσικά τραγούδια και να προσπαθεί να τα μεταφράσει, χωρίς απαραίτητα να βγάζουν νόημα οι στίχοι στα ελληνικά. Η Άννα λοιπόν είναι ένας άνθρωπος που τον χαρακτηρίζει καλύτερα από κάθε άλλο η λέξη «πάθος»

Πάθος, πάθος, πάθος.

Κι όμως αυτός ο παθιασμένος άνθρωπος, αυτή η γυναίκα με αγάπη, με λατρεία για την ζωή, είχε ένα ξέσπασμα τις προάλλες, κατά το οποίο εξέφρασε την απογοήτευσή της από την ζωή που τόσο αγαπά. Θεωρεί λέει ότι δεν κατάφερε τίποτα στα εξήντα-κάτι χρόνια που περπατά σε τούτο τον πλανήτη. Εγώ βέβαια διαφωνώ, όπως και κάθε άλλος στην οικογένειά μας. Η Άννα μπορεί να θεωρεί ότι απέτυχε, αλλά εγώ δεν θα μπορούσα ποτέ να θεωρήσω «αποτυχημένο» έναν άνθρωπο που εμπνέει τον κόσμο με κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα του, που έχει περάσει από τους δώδεκα άθλους και συνεχίζει δυναμικά, που ύστερα από τόσα δεινά μιλάει παθιασμένα και ποτέ δεν σταματά να φιλοσοφεί την ζωή, έναν άνθρωπο με τέτοια συναισθηματική και ακαδημαϊκή εξυπνάδα…

Αν αυτό είναι αποτυχία, τότε τι είναι επιτυχία;

                                      Παυλή Μαρία Ηλέκτρα Α2

Στο παρελθόν, η κοινωνία δεν προσέφερε διεξόδους απασχόλησης στα παιδιά, όπως σήμερα. Γι’ αυτό όταν δε βοηθούσαν στις διάφορες εργασίες στα χωράφια ή στο σπίτι, οι μικροί του χωριού έπρεπε να βρούνε άλλους «δημιουργικούς» τρόπους για να περάσουν την μέρα τους.

Όσο και να αγαπάει η γιαγιά μου τις ξαδέρφες της, τόσο απεχθάνεται τις «καλλιτεχνικές ανησυχίες» που είχαν κάποτε. Και με το δίκαιο της! Δύσκολο να γίνεσαι ξαφνικά η «λεία» δύο 10χρονων κομμωτριών…

«Μην εμπιστεύεσαι εύκολα τους ανθρώπους! Εμένα ξέρεις τι μου είχαν κάνει οι ξαδέρφες μου;» έλεγε και ξαναέλεγε. «Άντε πάλι!» σκεφτόμουν εγώ περιμένοντας να ακούσω την ίδια κλασσική ιστορία. Για να κατανοήσετε σωστά τα γεγονότα, θα πρέπει να σας τα διηγηθώ από την αρχή.

Η γιαγιά μου, λοιπόν, έμενε σε ένα μικρό χωριό των Τρικάλων. Όταν ήταν 8 χρόνων δεν υπήρχαν ακόμα δρόμοι και τα χωράφια χωρίζονταν από πολλά μικρά χαντάκια. Έτσι, μια μέρα οι δύο της ξαδέρφες είδαν ένα ψαλίδι και σκαρφίστηκαν την πιο φαεινή ιδέα! «Μπες μέσα στον λάκκο και θα βγεις πιο όμορφη από ποτέ!», είπαν στη γιαγιά μου. Την άρπαξε η μια για να την κρατάει σταθερή και η άλλη έβαζε όλη της την τέχνη στα καημένα τα μαλλιά της. Μόνο χαρούμενη δεν βγήκε η γιαγιά μου από αυτό το χαντάκι. Τα μισά μαλλιά έγιναν τόσο κοντά που πήγαιναν προς τα πάνω και τα υπόλοιπα ήταν τόσο στραβά, που την έκαναν να μοιάζει με παπαγάλο! Στην όψη του πρώτου καθρέφτη που βρήκε, πλάνταξε στο κλάμα. Τότε ήταν που την είδε η δικιά της γιαγιά. Μόλις έμαθε τι συνέβη πήρε στο κυνήγι το ίδιο της το εγγόνι, την μια από τις ξαδέρφες του εγκλήματος. Σκέφτηκε να πάρει και εκείνη μια γεύση του επαγγέλματος της κομμωτικής και να κάνει τα δυο της εγγόνια ταιριαστά. Να αποκτήσει δυο παπαγαλάκια! Όμως την πρόλαβαν η προγιαγιά μου και η αδερφή της λέγοντας της: «Καλά μεγάλη γυναίκα δε ντρέπεσαι να ασχολείσαι με τα μαλλιά του παιδιού;». Στο τέλος, λοιπόν, η ξαδέρφη σώθηκε από το ανελέητο ψαλίδι και έμεινε η γιαγιά μου να κλαίει τρεις μέρες και τρεις νύχτες για το απαίσιο χτένισμα και να βασανίζεται για χρόνια από το παιδικό αυτό τραύμα…

Από μικρή πάντα γελούσα στο άκουσμα αυτής της ιστορίας και μου έκανε εντύπωση πώς μερικές τρίχες μπόρεσαν να αφήσουν τέτοιο στίγμα. Τώρα που ωρίμασα καταλαβαίνω… Το καλό των πολλών χρόνων και της εμπειρίας είναι πως ο άνθρωπος αποκτά την ικανότητα να γελάει με αυτά που τον στεναχωρούσαν. Και ύστερα αυτά είναι που αφηγείται στους ανθρώπους του, στα παιδιά του, στα εγγόνια του. Και δένεται ακόμα παραπάνω μαζί τους. Τελικά, μαθαίνει να αγαπάει την παλιά του λύπη και να μοιράζει παντού χαρά!

                                                                                      Μαρία Μανωλοπούλου Α2

Η υψηλή αρχιτεκτονική αισθητική στην υπηρεσία του πάσχοντος ατόμου

To Livsrum (ή Life Space) Cancer Counselling Center στο Νάεστβεντ της Δανίας είναι ένα από τα επτά κέντρα που ξεκίνησε να φτιάχνει η Δανική Εταιρεία Καρκίνου και η Realdania. Το πρόγραμμα που ονομάζεται Livsrum κάνει τη διαφορά σε σχέση με άλλα νοσοκομειακά κέντρα, δίνοντας έμφαση στην ψυχική υγεία των ασθενών του, που πάσχουν από καρκίνο. Έτσι, δημιουργεί έναν χώρο που λειτουργεί σαν μια μικρή κοινωνία.

Η εταιρία EFFECT δημιούργησε έναν χώρο, ο οποίος επιτρέπει ένα υψηλό επίπεδο κοινωνικής αλληλεπίδρασης μεταξύ των ασθενών, των φροντιστών αλλά και των συμβούλων, ενώ ταυτόχρονα σέβεται την ανάγκη τους για ιδιωτικότητα και αυτονομία που είναι κρίσιμη σε ένα νοσοκομειακό κέντρο.

Εδώ θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί, γιατί το κέντρο σχεδιάστηκε ως ένα σύμπλεγμα μικρών σπιτιών. Το κέντρο βρίσκεται κοντά στο νοσοκομείο και πλαισιώνεται από  δρόμους υψηλής κίνησης. Για να πετύχουν λοιπόν ένα ήσυχο περιβάλλον, μέσα στο θορυβώδες πλαίσιο της περιοχής, αποφάσισαν να φτιάξουν 7 σπιτάκια τα οποία φιλοξενούν στο κέντρο τους δύο αυλές. Έτσι, η ηχορύπανση στον πυρήνα του κτηρίου μειώθηκε, ενώ τα σπιτάκια δημιούργησαν  ένα πιο φιλικό περιβάλλον, σαν ένα αυτόνομο χωριό.

Το κάθε σπίτι είναι διαφορετικό από όλα τα άλλα, έχοντας ακόμα και ξεχωριστές λειτουργίες, όπως μία βιβλιοθήκη(1), κουζίνα(2), αίθουσες συνομιλιών(3), σαλόνι(4), καταστήματα(5),  γυμναστήρια(6) και εγκαταστάσεις ευεξίας(7).

Οι διαφορές στο ύψος, τον όγκο της οροφής και τα υλικά που χρησιμοποιούνται σε κάθε σπίτι δημιουργούν την κατάλληλη ατμόσφαιρα που κάθε χώρος χρειάζεται να έχει. Για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να επιλέξει έναν χώρο πιο κλειστό και οικείο, όπου να αισθάνεται περισσότερο ασφαλής ή έναν άλλο πιο εκτεθειμένο, όταν αισθάνεται λιγότερο ευάλωτος και έτοιμος για επαφή. 

Το αέτωμα στην είσοδο του κέντρου είναι επενδυμένο με κάθετες ξύλινες σανίδες, όπως και οι τοίχοι γύρω από τις δύο αυλές. Το ξύλο είναι γενικά ένα υλικό απαλό και ζεστό, που δημιουργεί μία αντίστοιχη ατμόσφαιρα στο χώρο, ενώ παράλληλα φέρνει το άτομο και πιο κοντά στη φύση. Το ξύλο χρησιμοποιείται και στο πάτωμα, αλλά και σε πολλά από τα έπιπλα (π.χ. βιβλιοθήκες, καρέκλες, τραπέζια κλπ.).

Πηγές:

Livsrum Cancer Counselling Center|Site-Install (danskeark.com)

Livsrum Cancer Counseling Center – Dansk Arkitektur Center – DAC

Livsrum – Cancer Counseling Center / EFFEKT | ArchDaily

Livsrum, Cancer Counselling Center by EFFEKT – Architizer

Και ένα βιβλίο:

TED Book: The Future of Architecture in 100 Buildings | TED Books library | TED Books | Read | TED

 Βάκρινος Αντώνης Α3

Η ζωή αρχίζει στην Τρίτη ηλικία…

Ερμής: Καλημέρα. Σήμερα θα σου κάνω μερικές ερωτήσεις για την τρίτη ηλικία.

Παππούς: Καλά, εγώ όμως είμαι τέταρτη αλλά δεν πειράζει, χαχα!

Ε: Καταρχήν, θέλω να μας πεις πόσο χρονών είσαι, για να ξέρουν αυτοί που θα διαβάσουν τη συνέντευξη.

Π: 70.

E: Θεωρείς ότι ανήκεις στην τρίτη ηλικία ή αισθάνεσαι ακόμα νέος;

Π: Νεότατος αισθάνομαι!

E: Αυτό σημαίνει ότι δεν αντιμετωπίζεις κάποιες από τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Τρίτη ηλικία, σωστά;

Π: Όχι ακόμα.

E: Ποιες πιστεύεις ότι είναι οι δυσκολίες που αντιμετωπίζουν γενικά αυτά τα άτομα;

Π: Είναι κυρίως κινητικές, δηλαδή πονάνε, έχουν αρθριτικά, θέματα υγείας λόγω ηλικίας, κατάλαβες τι εννοώ;

E: Ναι, κατάλαβα.

Π: Αλλά προσδιορίζω γενικά σε κινητικά τα προβλήματα, πονάνε τα ισχία τους, τα γόνατά τους. Είναι πολύ κοινό πρόβλημα αυτό.

E: Θα μπορούσε να είναι και θέμα προσαρμογής στη νέα εποχή, όπως για παράδειγμα με την τεχνολογία;

Π: Δηλαδή; Δεν το κατάλαβα.

E: Δηλαδή μεγαλώσατε σε μία εποχή όπου δεν υπήρχε τεχνολογία για παράδειγμα, και τώρα πρέπει να προσαρμοστείτε.

Π: Ναι, ειδικά στα μέσα (κοινωνικής δικτύωσης), ό,τι έχει σχέση με κομπιούτερ, με Facebook, κατάλαβες. Με αυτά υπάρχει μία δυσκολία, δεν λέω.

Ε: Γενικά ποιες διαφορές παρατηρείς στα άτομα της τρίτης ηλικίας σήμερα σε σχέση με τους παππούδες και τις γιαγιάδες σου και τα άτομα της τρίτης ηλικίας όταν εσύ ήσουν νέος;

Π: Καλά, δεν υπάρχει σχέση Ερμή! Τώρα οι περισσότεροι μετά τα 65 είναι ενημερωμένοι, υπάρχει πληροφόρηση μεγάλη. Προφυλασσόμαστε για θέματα υγείας, ντυνόμαστε καλά,τρώμε καλύτερα, αθλούμαστε, άλλοι περπατάνε, κολυμπάνε, πάνε διακοπές πιο συχνά, διήμερα, τριήμερα… Ανάλογα όσο μπορεί ο καθένας, κάνουμε αυτά που μας αρέσουν, οι περισσότεροι τουλάχιστον.

E: Άρα θα έλεγες ότι λόγω της εξέλιξης της Ιατρικής και της τεχνολογίας για την ενημέρωση, μπορείτε να κάνετε… να ζήσετε περισσότερες εμπειρίες αργότερα στη ζωή σας και να ζήσετε για περισσότερα χρόνια κατά μέσο όρο;

Π: Βέβαια βέβαια, ειδικά με τα άλματα που έχει κάνει η ιατρική τα τελευταία 30 χρόνια, ζούμε περισσότερο και συντηρούμαστε. Έχουν βγει εξελιγμένα φάρμακα, γίνονται προληπτικές εξετάσεις, οι οποίες είναι μοιραίο μετά τα 60-65 να προκύπτουν. Δεν το αποφεύγει κανένας δηλαδή, είναι μοιραίες καταστάσεις αυτές οι οποίες θα έρθουν. Αλλά άμα είσαι οργανωμένος και είσαι και τακτικός και έχεις και υγιεινή διατροφή και δεν έχεις προβλήματα οικονομικά ή οικογενειακά, τότε μπορείς να ζήσεις και πιο άνετα και πιο ήρεμα.

E: Ναι σωστά. Θεωρείς ότι η κοινωνία φέρεται σωστά στην τρίτη ηλικία ή υπάρχουν ακόμα μερικές προκαταλήψεις ή άδικες συμπεριφορές;

Π: Κοίτα, ακόμα υπάρχουν κάποιες προκαταλήψεις για τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας. Ξέρεις, μερικοί τους βλέπουν ακόμα ως βάρος. Είναι κοινωνικό θέμα αυτό και μεγάλο πρόβλημα. Γίνεται όταν οι άνθρωποι μεγαλώσουν και έχουν προβλήματα υγείας και τα παιδιά δεν μπορούν (να βοηθήσουν) επειδή έχουν τα δικά τους φοβερά προβλήματα, τα οικονομικά πιο πολύ, και τους βάζουν σε οίκους ευγηρίας, ξέρεις, σε γηροκομεία… τους εγκαταλείπουν. Τέτοια πράγματα συμβαίνουν, τα βλέπουμε και στεναχωριόμαστε. Υπάρχουν τέτοια θέματα, γενικά. Πάντα έτσι ήταν. Πολλοί βλέπουν, εξάλλου, τους ηλικιωμένους σαν παροπλισμένους και ότι δεν έχουν δικαιώματα να απολαύσουν τη ζωή, πράγματα δηλαδή που αν τα κάνει κάποιος μιας γενιάς πίσω είναι εντάξει, αν τα κάνει κάποιος 60-65 χρόνων τα βλέπουν περίεργα. Κατάλαβες τι εννοώ, έτσι;

E: Ναι ναι.

Π: Η χαρά της ζωής δηλαδή που αισθάνεται ένας νέος, η χαρά της ζωής που είναι να κινείσαι, να έχεις συντροφιά, να τρως καλύτερα, να προσέχεις τον εαυτό σου. Πολλοί τα βλέπουν ακόμα περίεργα. Αρκετοί μάλλον λένε “τι τα θέλει αυτός τώρα, είναι γέρος”, δηλαδή για τις γυναίκες που καλλωπίζονται, που πάνε το κομμωτήριο τους, που θέλουν να αισθάνονται και να φαίνονται νέες, όπως και οι άντρες με τα γυμναστήρια και τέτοια. Αυτά τα θεωρούν λίγο περίεργα οι πιο νέοι, αλλά όλοι έχουμε δικαιώματα στη ζωή. Αρκεί να μην προσβάλουμε τα παιδιά μας, τα εγγόνια μας, τους φίλους μας, γενικά τον περίγυρό μας. Αυτή είναι η γνώμη μου.

Ε: Άρα αυτό που πιστεύεις ότι πρέπει να κάνουμε οι νεότεροι είναι να αναγνωρίσουμε ότι έχετε και εσείς τα ίδια δικαιώματα με μας.

Π: Βέβαια, ναι. Ίσως και πιο ειδικά δικαιώματα, δηλαδή πιο μεγάλη ανάγκη για φροντίδα… εντάξει, όχι δικαίωμα, αλλά ίσως λόγω κάποιων ιατρικών θεμάτων των ηλικιωμένων, θα έπρεπε να αισθανθούν οι νέοι και να είναι πιο κοντά ας πούμε σ΄αυτούς. Αυτή είναι η άποψή μου.

E: Ωραία, τέλεια …

Π: Χωρίς, να συμπληρώσω κάτι Ερμή, χωρίς όμως εμείς αυτής της ηλικίας μετά από τα 65 να γινόμαστε βάρος στα παιδιά μας, στους συγγενείς μας και στους δικούς μας ανθρώπους, τους φίλους μας… να μας κοιτάξουν βέβαια, εντάξει αν κάποιος είναι σε απόλυτη ανάγκη και δεν μπορεί να κινηθεί και είναι το παιδί του κοντά, ε κάτι θα του προσφέρει, αλλά όχι βασανιστικά να το απαιτήσει. Αυτό πρέπει να το αισθανθεί και το παιδί. Αυτή είναι η άποψή μου.

E: Ωραία, σε ευχαριστώ πολύ για το χρόνο σου που απάντησες στις ερωτήσεις μου.

Π: Να ΄σαι καλά, ό,τι θέλεις (είμαι) στη διάθεσή σου!

                                                                                                                        ΕΡΜΗΣ ΓΡΙΒΑΣ Α1

Στα χρόνια του κορονοϊού, η καθημερινή υπενθύμιση της περατότητάς μας κάνει τον χρόνο αγχωτικό, τον φόβο του θανάτου πιο έντονο. Οι άνθρωποι όπως «φεύγουν» με σταγόνες μοιάζουν, που τις τραβολογάει ο άνεμος μέχρι να πέσουν στο έδαφος, να σπάσουν, να σκορπίσουν. Στην πορεία αυτή είναι μόνοι τους, χωρίς να τους κρατάει κάποιος το χέρι. Κι εγώ αντιδρώ, κοιτάζω κατάματα τον ήλιο, να συνηθίζει το μάτι στο φως, στα χρώματα, στη ζεστασιά, στα πρόσωπα της αγάπης. Αγωνίζομαι νυχθημερόν να νιώσω από μακριά τους σφυγμούς, τον άνθρωπο που παράγει τη βαθιά αγάπη και τον σεβασμό, τους στενούς προσωπικούς δεσμούς ακόμα και μέσα από την άψυχη οθόνη των τηλεσυναντήσεων.

Τί είναι όμως αγάπη και πώς την αντιλαμβάνεται ένας έφηβος; Πώς την εκδηλώνει και ποιο το αντίκρισμά της; Αγάπη είναι να φοράς τη χειρουργική σου μάσκα ακόμα κι όταν ξέρεις πως δεν κινδυνεύει η δική σου ζωή προστατεύοντας έτσι τη ζωή των άλλων. Να περιορίζεις τις εξόδους και τις συναναστροφές με τους φίλους που τόσο σημαντικές είναι για σένα, για το κοινό καλό. Να κάνεις παρέα στους ηλικιωμένους χαρίζοντάς τους λίγη χαρά από τη χαρά σου, λίγη ζωντάνια από τη ζωντάνια σου. Να σκορπάς απλόχερα γέλιο με το χιούμορ και τον αυτοσαρκασμό σου στο περιβάλλον σου κι ακόμα παραπέρα. Να βγαίνεις το σούρουπο να ταΐζεις τα αδέσποτα της γειτονιάς, να τους φτιάχνεις αυτοσχέδια καταλύματα στο άκουσμα του επερχόμενου χιονιά. Και στο τέλος της μέρας, την ώρα που βγαίνεις στο μπαλκόνι παρέα με το βουητό της νύχτας, τον ήχο από το ποτιστικό μπεκ του γείτονα, τον απόηχο των συζητήσεων από τα μπαλκόνια των σπιτιών και τον ήχο από τα μηχανοκίνητα της πόλης που συνθέτουν τη μουσική υπόκρουση της νύχτας στην Ελλάδα, να ζεις τον ανεπιτήδευτο κόσμο των απογυμνωμένων αισθημάτων για την ομορφιά και την αγάπη. Επειδή μέσα στην αθλιότητα υπάρχει κι η ομορφιά, αρκεί να μπορείς να την προσφέρεις και κάποιοι να μπορούν να τη δεχτούν.

Ο κορονοϊός ήρθε για να μας υπενθυμίσει, για ακόμα μια φορά, πως με σύμμαχο την αγάπη ο άνθρωπος μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα με επιτυχία. Γιατί όσο υπάρχουν άνθρωποι μικρόμυαλοι, άνθρωποι που αγνοούν τη σημασία της αγάπης για το συνάνθρωπο, δε θα υπάρχει ταξίδι αλλά ψευδαίσθηση κι εμείς θα είμαστε έρμαια αυτής. Και θα έρχονται πανδημίες και καταστροφές για να μας επαναφέρουν με μαύρο τρόπο στην πραγματικότητα…

Ορέστης Μπαϊρακτάρης Α2

 Σε δύσκολες εποχές -όπως αυτές που βιώνει ο πλανήτης παγκοσμίως εν μέσω πανδημίας- αρκετοί συμπολίτες μας πλήττονται και έχουν ανάγκη τη συνεισφορά και τη φροντίδα όλων. Εμείς οι έφηβοι πώς θα μπορούσαμε να βοηθήσουμε; Ποια μπορεί να είναι η συμβολή μας και ποια τα οφέλη που θα αποκομίσουμε τόσο εμείς οι ίδιοι όσο και οι ευπαθείς κοινωνικές ομάδες από αυτή την προσφορά;

Αρχικά, μια κοινωνική ομάδα που θα μπορούσε να ωφεληθεί από την αλληλεγγύη των εφήβων είναι οι ηλικιωμένοι ακόμα και αν δεν πρόκειται για δεσμούς συγγένειας. Συγκεκριμένα, οι νεότεροι άνθρωποι αποτελούν την ιδανική συντροφιά για τα συγκεκριμένα άτομα, καθώς δίνουν ζωντάνια και χαρά με τη νεανική τους φύση στη συζήτηση. Από την πλευρά τους οι έφηβοι μέσω της συζήτησης με μεγαλύτερους, αποκομίζουν εμπειρίες, συμβουλές, παροτρύνσεις, όπως και μια πιο υποστηρικτική και ανεκτική ματιά στα προβλήματά τους, επειδή οι ηλικιωμένοι έχουν αποκτήσει περισσότερα βιώματα και συνεπώς έχουν μια πιο ολοκληρωμένη άποψη για τη ζωή. Ακόμη οι νέοι, μαθαίνουν να σέβονται περισσότερο, να εκτιμούν και να αναγνωρίζουν την ύπαρξη της τρίτης ηλικίας. Παράλληλα, οι ίδιοι οι ηλικιωμένοι ωφελούνται σε θέματα κοινωνικοποίησης, έτσι ώστε να αποφύγουν προβλήματα κατάθλιψης ή απομόνωσης, αλλά και σε θέματα εξοικείωσης με την τεχνολογία, αν οι έφηβοι που θεωρούνται σχετικοί τους μυήσουν.

Μια άλλη κοινωνική ομάδα στην οποία μπορούν να προσφέρουν οι έφηβοι είναι τα άτομα με ειδικές ανάγκες που βρίσκονται γύρω τους. Για παράδειγμα, μπορούν να μεριμνούν για την υγεία, τη μόρφωση και την μετακίνηση αυτών των ανθρώπων ή να  αναλάβουν δράση στο κομμάτι της ψυχαγωγίας και της συναισθηματικής τους ολοκλήρωσης. Με αυτόν τον τρόπο θα ενισχύσουν την ψυχολογία και την αυτοεκτίμησή αυτών. Όμως, αδιαμφισβήτητο είναι το γεγονός ότι και οι έφηβοι με τη σειρά τους θα εξοικειωθούν με αυτές τις πράξεις αλληλεγγύης, θα ευαισθητοποιηθούν και θα μάθουν να συναναστρέφονται και να αποδέχονται τη διαφορετικότητα.

Τέλος, μια ομάδα που σίγουρα έχει ανάγκη την παρουσία και τη βοήθεια των εφήβων είναι οι ίδιοι τους οι γονείς, οι οποίοι καθημερινά προσπαθούν να τους εξασφαλίσουν ένα καλύτερο μέλλον. Αναλυτικότερα, οι έφηβοι θα μπορούσαν να αναλάβουν κάποιες οικιακές δουλειές, ώστε να ελαφρύνουν τον φόρτο υποχρεώσεων των γονιών τους. Ενδεικτικά, μια πράξη οικογενειακής προσφοράς θα ήταν η τακτοποίηση και το καθάρισμα του σπιτιού ή η παροχή βοήθειας στα μικρότερα αδέρφια τους, όταν αυτά αντιμετωπίζουν προβλήματα με τα μαθήματα. Μ΄αυτό τον τρόπο οι νέοι ωφελούμαστε αναλαμβάνοντας περισσότερες ευθύνες, αφού μαθαίνουμε να αυτοσυντηρούμαστε και να λειτουργούμε ως ώριμα άτομα. Εξάλλου, το σημαντικότερο είναι ότι μπαίνουμε στη θέση των γονιών μας, κατανοούμε τις δυσκολίες τους και τελικά δενόμαστε πιο πολύ συναισθηματικά μαζί τους. Από την άλλη πλευρά, οι γονείς μας θα αποκτήσουν περισσότερο ελεύθερο χρόνο για τον εαυτό τους, θα αποδεχθούν τη σταδιακή ωρίμανση των έφηβων παιδιών τους και θα μας εμπιστεύονται ευκολότερα.

Είναι φανερό, λοιπόν, ότι η συνύπαρξη και η συνεισφορά των εφήβων στη ζωή των ανθρώπων που βρίσκονται γύρω τους είναι καταλυτικές, μιας και αποφέρουν αξιοσημείωτα οφέλη τόσο σε εκείνους όσο και σε αυτούς που τους συναναστρέφονται. Στην περίπτωση μάλιστα που η νέα γενιά ενδιαφέρεται να γνωρίσει σε βάθος τους συνανθρώπους της και τις ανάγκες τους και να αλληλεπιδράσει με αυτούς, αυτό αποτελεί ένα ευοίωνο σημάδι για την εξέλιξη της κοινωνίας.

                                                                                    Ξανθοπούλου Κωνσταντίνα Α2

Πώς ήταν άραγε η περιοχή γύρω από το σχολείο μας, ο Πειραιάς, τα τείχη του, τα λιμάνια του, τα αγκυροβολημένα πλοία, η αγορά, η εμπορική, οικονομική και πολιτιστική δραστηριότητα 2.500 χρόνια πριν; Τι έχει μείνει από τότε μέχρι σήμερα σε διάφορα σημεία της πόλης και των λιμανιών της, για να μας ταξιδεύει πίσω στο χρόνο; Με αφορμή τις αναφορές του Ξενοφώντα στην πόλη του Πειραιά και στην τελική μάχη δημοκρατικών και ολιγαρχικών στις ανηφοριές της για την αποκατάσταση της δημοκρατίας από το καθεστώς των Τριάκοντα το 403 π.Χ., οι μαθητές του Α4 αναζήτησαν «τα ίχνη του αρχαίου Πειραιά» και τα παρουσιάζουν …

Τα τείχη της αρχαίας πόλης

Τα λιμάνια της αρχαίας πόλης

Τα πλοία

Η εμπορική, οικονομική και πολιτιστική δραστηριότητα της αρχαίας πόλης