Χρειάζεται απλώς να κοιτάξετε ένα στοιχείο, να κουνήσετε τον καρπό σας για κύλιση, να αγγίξετε τα δάχτυλά σας μεταξύ τους για να επιλέξετε και να χρησιμοποιήσετε το εικονικό πληκτρολόγιο ή την υπαγόρευση για να πληκτρολογήσετε. Με το πάτημα ενός κουμπιού μπορείτε να τραβήξετε βίντεο και φωτογραφίες ανά πάσα στιγμή και στην συνέχεια να ξαναζήσετε αυτές τις στιγμές.

Υποστηρίζει πολλές εφαρμογές ενώ συγχρονίζεται αυτόματα με το iPhone, το iPad και το Mac σας. Μπορείτε να ζωντανέψετε τρισδιάστατα αντικείμενα με την βοήθεια του visualpro, σαν να είναι ακριβώς μπροστά σας.

Ακόμη διαθέτει κάμερες για να μπορείτε να δείτε τον κόσμο καθαρά και ηχεία που είναι τοποθετημένα κοντά στα αυτιά σας ενώ σας κρατούν ενήμερους για το περιβάλλον σας. Το EyeSight αποκαλύπτει τα μάτια σας και ενημερώνει όσους βρίσκονται κοντά σας πότε χρησιμοποιείτε εφαρμογές ή πότε βυθίζεστε πλήρως σε μια εμπειρία. Όταν κάποιος πλησιάζει, το AppleVisionPro σάς επιτρέπει να δείτε το άτομο και ταυτόχρονα του αποκαλύπτει τα μάτια σας. Με το VisionPro, έχετε έναν άπειρο καμβά που μεταμορφώνει τον τρόπο χρήσης των εφαρμογών που αγαπάτε. Τακτοποιήστε εφαρμογές οπουδήποτε και προσαρμόστε τες στο τέλειο μέγεθος, κάνοντας τον χώρο εργασίας των ονείρων σας πραγματικότητα. Μπορείτε να συνομιλείτε με τους φίλους σας με FaceTimeενώ ταυτόχρονα χρησιμοποιείτε εφαρμογές για να συνεργαστείτε με συναδέλφους στα ίδια έγγραφα. Είναι ένα πραγματικά πρωτοποριακό προϊόν που θα ανατρέψει τα δεδομένα στην καθημερινότητα, στην εργασία και στη ψυχαγωγία.

Η βία κατά τον γυναικών, μπορεί να πάρει διάφορες μορφές, Η πρώτη που εμφανίζεται στον κύκλο της ζωής είναι η ενδοοικογενειακή βία. Ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών, ανακοίνωσε το 2020 μία νέα πανδημία, η οποία δεν είναι άλλη από την ραγδαία αναπτυσσόμενη σε συχνότητα ενδοοικογενειακή – οικιακή βία. Το 2023 καταγράφηκαν πάνω από 10.000 περιστατικά ενδοοικογενειακής βίας στην ΕΛ.ΑΣ. με τις γυναίκες και τα νεαρά κορίτσια να είναι κατά κανόνα στόχος. Ειδικά μετά το ξέσπασμα του κορονοϊού, οι κλήσεις γυναικών προς τις βοηθητικές γραμμές στήριξης παρουσιάζουν ανησυχητική αύξηση.

Μία μορφή βίας που συχνά περνά απαρατήρητη είναι η ψυχολογική βία. Μία γυναίκα μπορεί να δέχεται ψυχολογική βία για αρκετούς λόγους. Ιδιαίτερα συχνό φαινόμενο είναι η οικονομική βία μεταξύ των έγγαμων, αλλά μπορεί να ασκηθεί για τις οικιακές δουλειές,  για την επιμέλεια των παιδιών και άλλους παράγοντες. Στους οποίους ο άντρας δε σκοπεύει να εμπλακεί. Περίπου μία στις δύο γυναίκες (18-29 ετών) υφίστανται ψυχολογική βία, με τα ποσοστά να υποχωρούν δειλά δειλά με την αύξηση της ηλικίας. Η ψυχολογική βία ασκείται συχνά από τον σύζυγο.

Μία πιο ακραία έκφραση της έμφυλης βίας, είναι η σωματική και σεξουαλική βία που περιλαμβάνει τις επιβλαβείς για τη σωματική ακεραιότητα της γυναίκας συμπεριφορές, ή ακόμη και η απειλή αντίστοιχων πρακτικών. Το 30% των γυναικών δηλώνει πως έχει υπάρξει θύμα σωματικής βίας, εκ των οποίων το 20% καταγγέλλει ως δράστη τον σύζυγο. Εξίσου υψηλό παρουσιάζεται και το ποσοστό τω γυναικών που έχει δεχτεί σεξουαλική κακοποίηση ή έντονη απειλή της. Σύμφωνα με την ΕΛ.ΑΣ και την Ελληνική Ιατροδικαστική Υπηρεσία, κάθε χρόνο λαμβάνουν χώρα περίπου 4.000 βιασμοί εκ των οποίων μόνο το 5% καταγγέλλεται στις αρχές. Το μικρό ποσοστό καταγγελιών πιθανώς πηγάζει από την καταπίεση που δέχονται τα θύματα ή ακόμα και από τον φόβο τους να καταστρέψουν τον γάμο τους, σε περίπτωση που ο δράστης είναι ο σύζυγος. Κυρίως όμως, είναι η ενοχή που αισθάνονται οι γυναίκες αυτές απέναντι στην κοινωνία. Ακόμα και η διαδικασία ταυτοποίησης του εγκλήματος είναι ψυχοφθόρα με αποτέλεσμα η γυναίκα να αποφεύγει να το αναφέρει.

Η ανδρική επιβολή επί του γυναικείου φύλου μέσω της χρήσης βίας είναι μία ανήθικη πράξη, που έχει ως σημαία την ανανδρία, αφού οι θύτες επιλέγουν να ασκήσουν βία σε άτομα που εκ φύσεως υστερούν στη σωματική διάπλαση και μυϊκή δύναμη έναντι τους. Με βάση τα παραπάνω είναι επιτακτική ανάγκη να παρέχεται από το κράτος κατάλληλη ψυχολογική υποστήριξη στα θύματα και να δοθεί η κατάλληλη ενθάρρυνση από τις αρχές προκειμένου οι γυναίκες να μη διστάζουν να αναφέρουν τα συμβάντα σωματικής – σεξουαλικής βίας στα οποία υπόκεινται.

Ένα ακόμη διαδεδομένο φαινόμενο που φθείρει την ισοτιμία των φύλων είναι τα φαινόμενα σεξισμού και η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας. Μεγαλοστέλεχοι άντρες συχνά κάνουν κατάχρηση της εξουσίας τους και καταφεύγουν σε άσεμνες συμπεριφορές απέναντι στις εργαζόμενες. Ειδικότερα αναφέρεται ότι 2 στις 5 γυναίκες έχουν υπάρξει θύματα αντίστοιχων πρακτικών. Η σεξουαλική παρενόχληση (κάθε είδους) στον χώρο της εργασίας κατακερματίζει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και περεταίρω οξύνει τις κοινωνικές ανισότητες μεταξύ των φύλων. Μια ακόμα μορφή σεξουαλικής παρενόχλησης είναι το λεγόμενο <<stalking>>με το 30% των γυναικών να αναφέρουν προσωπικά βιώματα από επαναλαμβανόμενη και εσκεμμένη παρακολούθηση και απειλητική συμπεριφορά.

Την κορύφωση της έμφυλης βίας συμβολίζει μία λέξη που τα τελευταία χρόνια ακούμε όλο και πιο συχνά, την γυναικοκτονία. Κάποιοι ισχυρίζονται πως αυτός ο όρος είναι περιττός και καλύτερα να χρησιμοποιούμαι τον όρο ανθρωποκτονία. Σε συζήτηση που είχαμε στη βουλή των εφήβων, κάποιοι θεώρησαν αυτό τον όρο μισογυνιστικό(!), καθώς εξατομικεύεται η βία κατά των γυναικών και επιπλέον φανερώνεται η ευαλωτότητά τους. Μεγάλο λάθος. Ο όρος γυναικοκτονία είναι ένας νομικός όρος και περιγράφει την ανθρωποκτονία εις βάρος μιας γυναίκας με κίνητρο τον κοινωνικό έλεγχο του ατόμου. Έχει τα θεμέλιά του στην ιστορικά διαπιστωμένη ανισότητα των φύλων, που θέλει τους άντρες ανώτερους και τις γυναίκες να μπορούν δυνητικά να <<σωφρονιστούν>> μέσω της βίας. Όσων αφορά τις θέσεις των εφήβων συναδέλφων -αλλά και εκείνου του μέρους της κοινωνίας που υποστηρίζει αυτό- νομίζω πως η στόχευση του γυναικείου φύλου στις βίαιες συμπεριφορές ανδρών και γενικότερα η υποτίμηση της γυναίκας, είναι μια αρκετά ρεαλιστική απεικόνιση της πραγματικότητας, την οποία δεν πρέπει να αποφεύγουμε, αλλά να προσπαθούμε να αντιμετωπίσουμε. Ειδικότερα μετά την έξαρση της πανδημίας οι γυναικοκτονίες στην Ελλάδα αυξήθηκαν κατά 187.5% (!) δίνοντας στην χώρα μας μία αρνητική Ευρωπαϊκή πρωτιά.

Παρά τις προσπάθειες του φεμινιστικού κινήματος, η υποτίμηση της γυναίκας εξακολουθεί να υπάρχει στη σύγχρονη κοινωνία. Με εκνευρίζει ιδιαίτερα που κάποιοι άντρες -είτε απευθύνονται σε εμένα είτε σε άλλους- απορούν που ασχολούμαστε και αναγνωρίζουμε τα προβλήματα ισοτιμίας. <<Εσένα τι σε κόφτουν τα δικαιώματα των γυναικών; Γυναίκα είσαι;>>. Πιστεύω ότι το φαινόμενο της έμφυλης βίας πρέπει να απασχολεί όλη την κοινωνία. Σ’ ένα άτομο που έχει έλλειψη σεβασμού απέναντι στις γυναίκες, βλέπω ένα άτομο που έχει χαμηλή αίσθηση για τις ανθρώπινες αξίες, βλέπω ένα άτομο κομπλεξικό που θέλει να κρύψει την κατωτερότητά του επιτιθέμενο στις γυναίκες.

Οι γυναίκες δεν πρέπει να μείνουν ανυποστήρικτες στον αγώνα τους, αλλά να έχουν συμμάχους όλους εμάς που ελπίζουμε σε μία αειφόρα και δίκαιη κοινωνία. Είναι αγώνας όλων μας και η μηδενική ανοχή είναι η μόνη ενδεδειγμένη λύση. Μην προσπερνάς τα φαινόμενα βίας που διαδραματίζονται στο περιβάλλον σου.Μη φοβάσαι να μιλήσεις.

Ο Γεράσιμος Διονύσιος Γιακουμάτος επιλέχτηκε  Έφηβος Βουλευτής Αργολίδας το 2023

Τα στατιστικά στοιχεία που αναγράφονται στο κείμενο έχουν αποσπαστεί από την Eurostat.

Οι ελληνικές αρχαιότητες δεν είναι απλά απομεινάρια του παρελθόντος- είναι η ζωντανή ενσάρκωση της πολιτιστικής μας ταυτότητας. Κάθε τεχνούργημα αφηγείται μια ιστορία, υφαίνοντας ένα μωσαϊκό της συλλογικής μας κληρονομιάς. Εκτιμώντας αυτές τις αρχαιότητες, αναγνωρίζουμε τα επιτεύγματα των προγόνων μας, ενισχύοντας το αίσθημα εθνικής υπερηφάνειας και ενότητας. Η κατανόηση των ριζών μας είναι ζωτικής σημασίας για τη διαμόρφωση μιας ισχυρής, συνεκτικής κοινωνίας.

Οι ελληνικές αρχαιότητες χρησιμεύουν ως ανεκτίμητα εκπαιδευτικά εργαλεία, προσφέροντας βαθιά γνώση των εθίμων, των πεποιθήσεων και των τεχνολογικών επιτευγμάτων της αρχαίας Ελλάδας. Η μελέτη αυτών των αντικειμένων μας επιτρέπει να κατανοήσουμε την εξέλιξη της ανθρώπινης κοινωνίας, προωθώντας μια βαθύτερη κατανόηση των δικών μας αξιών και παραδόσεων. Εκτιμώντας τη λαμπρότητα της ελληνικής τέχνης και αρχιτεκτονικής, αντλούμε έμπνευση για τη σύγχρονη δημιουργικότητα, γεφυρώνοντας το χάσμα μεταξύ παρελθόντος και παρόντος.

Η εκτίμηση των ελληνικών αρχαιοτήτων διαδραματίζει επίσης καθοριστικό ρόλο στην προώθηση του τουρισμού. Η Ελλάδα είναι ένας προορισμός που θαυμάζουν άνθρωποι σε όλο τον κόσμο, όχι μόνο για τη γραφική ομορφιά της, αλλά και για την ιστορική της σημασία. Αναδεικνύοντας τους αρχαίους θησαυρούς μας, προσκαλούμε τον κόσμο να γνωρίσει από κοντά τη μαγεία της Ελλάδας. Ο τουρισμός όχι μόνο ενισχύει την οικονομία, αλλά και τις πολιτιστικές ανταλλαγές, χτίζοντας γέφυρες κατανόησης μεταξύ διαφορετικών εθνών.

Η διασφάλιση της διατήρησης των ελληνικών αρχαιοτήτων δεν είναι μόνο ευθύνη της κυβέρνησης ή των αρχαιολόγων- είναι καθήκον που μοιράζεται κάθε Έλληνας πολίτης. Τα αντικείμενα αυτά είναι ευάλωτα στο χρόνο, στους περιβαλλοντικούς παράγοντες, ακόμη και στις ανθρώπινες ενέργειες. Εκτιμώντας και υποστηρίζοντας τις προσπάθειες διατήρησης, διαφυλάττουμε την κληρονομιά μας για τις μελλοντικές γενιές. Είναι καθήκον μας να μεταδώσουμε τα θαύματα της αρχαίας Ελλάδας ανέπαφα, επιτρέποντας στους απογόνους μας να θαυμάσουν την ίδια ομορφιά που μας γοητεύει για αιώνες.

Οι ελληνικές αρχαιότητες έχουν επίσης εμπνεύσει καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες και στοχαστές εδώ και χιλιετίες. Τα περίπλοκα σχέδια, η μαθηματική ακρίβεια και η καλλιτεχνική μαεστρία που βρίσκονται σε αυτά τα τεχνουργήματα εξακολουθούν να επηρεάζουν τη σύγχρονη τέχνη και το σχεδιασμό. Εκτιμώντας την ευφυΐα των προγόνων μας, καλλιεργούμε μια κουλτούρα δημιουργικότητας και καινοτομίας. Ο απόηχος της αρχαίας ελληνικής τέχνης είναι ορατός στη σύγχρονη αρχιτεκτονική, τη λογοτεχνία, ακόμη και την τεχνολογία, αποδεικνύοντας τη διαχρονική σημασία της κληρονομιάς μας.

Εν κατακλείδι, ως Έλληνες, η εκτίμηση των αρχαιοτήτων μας δεν είναι απλώς μια πράξη σεβασμού- είναι μια επένδυση στο μέλλον μας. Κατανοώντας τη σημασία αυτών των αντικειμένων, διατηρούμε την πολιτιστική μας ταυτότητα, προωθούμε την εκπαίδευση και τον τουρισμό και εμπνέουμε τις μελλοντικές γενιές. Ας εκτιμήσουμε τις ελληνικές αρχαιότητες, γιατί δεν είναι απλώς πέτρες και γλυπτά- είναι η ζωντανή ψυχή του έθνους μας, που μας συνδέει με ένα ένδοξο παρελθόν και μας οδηγεί προς ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

Στα πλαίσια των Προγραμμάτων Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσής μας: «Αντιμέτωποι με την Παγκόσμια Κλιματική Αλλαγή», «Ανανεώσιμες πηγές Ενέργειας» και «Αειφόρο σχολείο και η συμβολή του στην Παγκόσμια Ενέργεια» επισκεφτήκαμε το Δημαρχείο των Τρικάλων, ξεναγηθήκαμε και ενημερωθήκαμε σχετικά με την οργάνωση αυτής της «έξυπνης» πόλης, της φιλικής στο περιβάλλον και τον άνθρωπο. Αξέχαστη θα μας μείνει φυσικά η συνάντηση με τον δήμαρχο Τρικκαίων, κ. Δημήτρη Παπαστεργίου. Ο κ. δήμαρχος μας υποδέχτηκε εγκάρδια χαρίζοντας μας γενναιόδωρα αρκετό από τον πολύτιμό του χρόνο, μας έδειξε κάποια από τα τζουκ μποξ  της συλλογής του- κι έχει πολλά!- και απάντησε στις ερωτήσεις μας.

Ακολουθεί η συνέντευξη με τον δήμαρχο Τρικκαίων, κ. Δημήτρη Παπαστεργίου.

ΣΥΝΤΑΚΤΙΚΗ ΟΜΑΔΑ: Βλέπω τον χάρτη και τα Τρίκαλα. Είναι στη μέση της χώρας. Θάλασσα δεν έχουν. Κοντά στην Αθήνα δεν είναι. Κι όμως όλοι μιλάνε για αυτή την πόλη. Δεν το λες και εύκολο.

ΔΗΜΑΡΧΟΣ: Προσπαθήσαμε να κάνουμε πλεονέκτημα το μειονέκτημα που είχαμε. Μέχρι πριν από κάποια χρόνια τα Τρίκαλα δεν είχαν ικανοποιητικούς δρόμους, με αποτέλεσμα να βρίσκεσαι στην καρδιά της Ελλάδας και να μην μπορείς να μετακινηθείς με ευκολία. Αυτό το μειονέκτημα με τα χρόνια άρχισε να γίνεται πλεονέκτημα. Προσπαθήσαμε νε εντοπίσουμε τα πλεονεκτήματά μας και να εστιάσουμε σε αυτά. Πλεονέκτημα λοιπόν είναι η τοποθεσία μας. Αυτό καθιστά τα Τρίκαλα ιδανικά για την ανάδειξη εκπαιδευτικών εκδρομών και θεματικού τουρισμού. Με βάση αυτό ανοίξαμε και τον Μύλο των ξωτικών. Ένα σημαντικό βήμα για τα Τρίκαλα ήταν το ότι στήσαμε την e-trikala, μια δημοτική τεχνολογία και δεν φοβηθήκαμε να δοκιμάσουμε καινούρια πράγματα και να πάρουμε πολιτικές αποφάσεις που δεν ήταν εύκολες- για παράδειγμα  να πιέσουμε τα αυτοκίνητα να φύγουν από το κέντρο-  όταν χαράξαμε ποδηλατόδρομους στο κέντρο, όταν βάλαμε ελεγχόμενη στάθμευση… Δεν ήταν εύκολες πολιτικές αποφάσεις.

Σ. Ο.: Διαβάζουμε παντού πως τα Τρίκαλα είναι μια ‘’έξυπνη πόλη’’. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό;

Δ.  Νομίζω πως γράφεται και λίγο υπερβολικά αυτό. Στην ουσία προσπαθούμε να βρούμε πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την τεχνολογία προς όφελος του ανθρώπου, για παράδειγμα το κομμάτι ας πούμε με τα παράπονα των πολιτών που ήμασταν από τους πρώτους  το 2006 που το ξεκινήσαμε ως εφαρμογή· το να μπορεί κάποιος δηλαδή να στέλνει ένα email, πλέον να έχει μια εφαρμογή, να παίρνει ένα τηλέφωνο για να λέει το πρόβλημα του για την πόλη και να μην ψάχνει να βρει τον υπεύθυνο. Υπάρχει μια γραμμή που λειτουργεί μέχρι το βράδυ η οποία λαμβάνει τα αιτήματα των δημοτών, τα κατηγοριοποιεί και φροντίζει να λύνονται, έτσι ώστε ο δημότης να αρχίσει να εμπιστεύεται πάλι τον δήμο του και την πόλη του. Υπάρχει τεράστιο έλλειμμα εμπιστοσύνης και το είδαμε το τελευταίο διάστημα ακόμη πιο έντονα ανάμεσα στους πολίτες και τους θεσμούς  και το δημόσιο. Εμείς προσπαθούμε να δείξουμε στον δημότη ότι είμαστε εδώ και πως το παλεύουμε. Προφανώς γίνονται λάθη και στραβές, αλλά είμαστε εδώ και δεν αφήνουμε τίποτα στην τύχη. Το smart λοιπόν είναι το να βρεις τρόπους να ξεπεράσεις προβλήματα, πιθανώς όχι πάντα ακολουθώντας την συμμετρική οδό, δηλαδή δεν είναι μόνο η τεχνολογία κομμάτι smart πόλης.

Σ.Ο.: Μπορείτε να ξεχωρίσετε δύο παρεμβάσεις σας που πιστεύετε πως έχουν κάνει την ζωή στα Τρίκαλα καλύτερη;

Δ.: Κοιτάξτε η μια πρώτη είναι η λαϊκή αγορά. Σήμερα άμα πάτε στην κεντρική πλατεία, δίπλα ακριβώς είναι η λαϊκή αγορά των Τρικάλων. Τα Τρίκαλα είναι μια αγροτική περιοχή, έχουμε καθημερινά λαϊκή αγορά. Μέχρι και πριν από δύο χρόνια σχεδόν η λαϊκή αγορά ήταν έξω στις γωνίες. Οι γιαγιάδες με αυγά και κότες στα καλάθια. Δεν μπορούσες να περπατήσεις στους δρόμους. Οπότε κάναμε διαβούλευση με τους ανθρώπους τις αγοράς αλλά και με το αστικό ΚΤΕΛ,  γιατί εκεί μέσα είχαμε και τα αστικά λεωφορεία. Κάναμε λοιπόν διάλογο για το πώς μπορούσαμε να διορθώσουμε την λαϊκή αγορά πολιτισμένα. Αυτό που ήταν άλυτο για χρόνια ξαφνικά, μαγικά λύθηκε! Κάναμε κυκλοφοριακή μελέτη για το τι ήταν βολικό για τα λεωφορεία και τα λεωφορεία πήγαν στην κεντρική πλατεία. Μας εμπιστεύτηκαν και τους εμπιστευτήκαμε! Η λαϊκή αγορά αυτή είναι για εμένα ένα κόσμημα. Μια δεύτερη είναι το κομμάτι του Μύλου Ματσόπουλου. Ο Ματσόπουλος είναι ο μεγαλύτερος ευεργέτης των Τρικάλων, είναι αυτός που μας δώρισε τον μύλο του μαζί με μια έκταση περίπου 90 στρεμμάτων, είναι εκεί που κάνουμε τον Μύλο των Ξωτικών. Εκεί πέρα λοιπόν το 2015 ξεκινήσαμε να ανακατασκευάζουμε τον Μύλο, ο οποίος είναι και υδρόμυλος. Φτιάξαμε συστήματα πυρασφάλειας, έτσι ώστε να μην προκύψουν προβλήματα στο μέλλον. Πίσω από τον μύλο υπήρχε ένα κομμάτι γης, ανάμεσα στον μυλαύλακα. Εκεί κατασκευάσαμε ένα πολύ ωραίο παρκάκι με ένα διάδρομο περιπάτου, με γκαζόν· εκεί που παλιά δεν μπορούσες να περπατήσεις από τα καλάμια! Και αυτό το δημιουργήσαμε με τα χρήματα από τον Μύλο των Ξωτικών.

Σ.Ο.: Πόσο δεκτική πιστεύετε πως είναι η κοινωνία των Τρικάλων σε σχέση με τις προτάσεις σας και πιστεύετε πως έχει δημιουργηθεί ένα κλίμα καινοτομίας;

Δ.: Αν καινοτομία είναι να μπορούμε να συζητάμε με την κοινωνία και να συνεννοούμαστε, τότε ναι. Για εμένα το πιο μεγάλο εγχείρημα ήταν το προσφυγικό. Τον Φεβρουάριο του 2016 έφτασαν 10 λεωφορεία στην Καλαμπάκα με 500 ανθρώπους, ήταν μια εποχή που πήγαιναν προς τα σύνορα πάνω για βγουν προς το εξωτερικό. Η Ειδομένη κάποια στιγμή κλείνει και τα λεωφορεία εγκλωβίζονται στην Ελλάδα μαζί με τους πρόσφυγες. Η Καλαμπάκα δεν είναι πολύ ανοιχτή κοινωνία γενικά. Τους άφησε ένα βράδυ να κοιμηθούν σε ένα ξενοδοχείο και εμείς την επόμενη μέρα το πρωί κάναμε δημοτικό συμβούλιο και είπαμε πως ήταν υποχρέωση μας απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους αλλά και απέναντι στους νησιώτες που βιώνουν το προσφυγικό κομμάτι να βοηθήσουμε και εμείς και είπαμε: «Εφόσον τα Τρίκαλα αποτελούν το 1%την χώρας και οι πρόσφυγες ήταν 50.000, εμείς θα έπρεπε να πάρουμε 500 για να τους φιλοξενήσουμε εδώ». Και το κάναμε με ομόφωνη απόφαση του συμβουλίου!  Ξεκινήσαμε την πρώτη μέρα σε ένα κλειστό γυμναστήριο, μετά σε ένα camp και τέλος σε διαμερίσματα. Ελάχιστοι γκρίνιαξαν -έως κανένας- και ήταν  μια περιπέτεια εντός πολλών εισαγωγικών που μας βοήθησε να γίνουμε καλύτεροι. Τώρα σχετικά με την ελεγχόμενη στάθμευση υπήρχε γκρίνια τις πρώτες μέρες. Τελικά όμως  όλοι κατέληξαν να λένε πόσο ωραία δουλεύει η Ελεγχόμενη στα Τρίκαλα.

Σ.Ο.: Ποια είναι η νέα πρόκληση για την πόλη και κατ’ επέκταση προτεραιότητά σας;

Δ.: Το περιβάλλον. Η Ευρώπη ξεκίνησε μια αποστολή να δημιουργηθούν 100 πόλεις στην Ευρώπη  έως το 2030 κλιματικά ουδέτερες. Η κλιματική ουδετερότητα έχει να κάνει με τα απορρίμματα, την ενέργεια, την βιώσιμη κινητικότητα. Το μεγαλύτερο διακύβευμα είναι το πώς θα δημιουργήσουμε μια πόλη η οποία θα παράγει όση ενέργεια καταναλώνει. Σίγουρα πρώτα θα πρέπει να περιορίσει τις καταναλώσεις της, πρέπει να παράξουμε καθαρή ενέργεια, να κυκλοφορούμε πιο βιώσιμα στην πόλη δηλαδή με το ποδήλατο και να χρησιμοποιούμε λιγότερο το αυτοκίνητο και λιγότερα ορυκτά καύσιμα, γιατί και τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα δεν είναι τόσο αθώα. Σημαντική επίσης είναι και η ανακύκλωση που συμβάλει στην κλιματική ουδετερότητα επομένως από εδώ και πέρα να σχεδιάζουμε καλύτερα και πιο πράσινα έργα δηλαδή περιβαλλοντικά και κλιματικά έργα.

Σ.Ο.: Είστε ηλεκτρολόγος μηχανικός και έχετε ασχοληθεί για χρόνια με τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. Σας λείπει καθόλου αυτό;

Δ.: Μου λείπει πολύ! Μου λείπει το κατσαβίδι. Βέβαια ασχολούμαι ακόμη πολύ με τα ηλεκτρονικά. Μου λείπει ο προγραμματισμός όμως. Μέχρι το 2007 έγραφα πολύ, τώρα δεν έχω ηρεμία να γράψω κώδικα. Βέβαια έχω χάσει και επεισόδια πλέον στην επιστήμη αλλά ο προγραμματισμός κατά την άποψή μου είναι μια πάρα πολύ σημαντική  διαδικασία γιατί βάζεις το μυαλό σου σε μια σειρά. Για αυτό θεωρώ την ρομποτική πολύ σημαντική για τα σχολεία. Δεν το έχω εγκαταλείψει. Απλά το κάνω διαφορετικά. Όμως η εσωτερική ανάγκη να ασχοληθείς με τα κοινά είναι μεγαλύτερη από οποιαδήποτε άλλη ανάγκη. Βέβαια πρέπει να έχεις λύσει το θέμα της οικονομικής επιβίωσης, γιατί ,εάν δεν το έχεις λύσει,  θα μπλέξεις μετά… Οπότε, αν λύσεις το οικονομικό κομμάτι, μετά λες « Ο.Κ. πάμε να κάνουμε και κάτι άλλο!». Παρόλα αυτά όμως αυτό το κάτι θα πρέπει να έχει ημερομηνία λήξεως· δηλαδή είναι κύκλος η ζωή.

Σ.Ο.: Είστε δήμαρχος και πρόεδρος Κ.Ε.Δ.Ε.. Ελεύθερο χρόνο έχετε;

Δ.: Ναι έχω, είναι κυρίως θέμα οργάνωσης του χρόνου. Έχω αρκετά ταξίδια, παραδείγματος χάρη η τελευταία μου εβδομάδα ήταν φρικαλέα αλλά ευτυχώς, την υπόλοιπη εβδομάδα θα είμαι εδώ και θα έχω ελεύθερο χρόνο για τα παιδιά και για να χαλαρώσω και να ακούσω μουσική.

Σ.Ο.: Έχουμε μάθει πως είστε οπαδός της Α.Ε.Κ..Η οικογένεια Παπαστεργίου έχει εισιτήριο διαρκείας;

Δ.: Έχει βέβαια, το οποίο δεν έχω χρησιμοποιήσει  ποτέ! Όμως, πήγα στο γήπεδο αλλά πήγα με εισιτήριο. Έχω ένα διαρκείας, απλά δεν έτυχε ποτέ να πάω και το δίνω από εδώ και από εκεί. Πήγα στην Αγιά Σοφιά με τα παιδιά, τα αγόρια- γιατί και οι 5 της οικογένειας είμαστε Αεκτζήδες- αλλά με απλό εισιτήριο.

Ευχαριστούμε πολύ τον κ. δήμαρχο για την φιλοξενία, τη συζήτηση και κυρίως γιατί μας έδωσε να καταλάβουμε ότι το βιοτικό επίπεδο μιας πόλης εξαρτάται από ανθρώπους με έξυπνες ιδέες, διάθεση, μετριοπάθεια και κυρίως διάλογο και συνεργασία.

Τα εκλογικά δικαιώματα αποτελούν τη θεμελιώδη πτυχή της δημοκρατίας. Παρέχουν στους πολίτες τη δυνατότητα να επιλέγουν τους ηγέτες τους και να διαμορφώνουν το μέλλον της χώρας τους. Ωστόσο, πολλοί νέοι είναι απαθείς απέναντι στην ψήφο, και πιστεύουν ότι η ψήφος τους δεν έχει σημασία ή ότι δεν είναι αρκετά ενημερωμένοι για να πάρουν μια απόφαση. Σε αυτό το άρθρο (με αφορμή τις επερχόμενες εκλογές), θα συζητήσουμε γιατί οι νέοι πρέπει να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας τα εκλογικά μας δικαιώματα και γιατί η ψήφος μας έχει σημασία.

Πρώτα απ” όλα, οι νέοι είμαστε το μέλλον της χώρας μας. Θα είμαστε αυτοί που θα κληρονομήσουν τις συνέπειες των αποφάσεων της κυβέρνησης. Αν δεν ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα, ουσιαστικά παραιτούμαστε από τον λόγο μας για το πώς διοικείται η χώρα μας. Κάθε ψήφος μετράει και οι νέοι πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ψήφος μας μπορεί να επηρεάσει σημαντικά το αποτέλεσμα των εκλογών.

Δεύτερον, οι νέοι έχουμε μια μοναδική οπτική απέναντι στον κόσμο. Έχουμε μεγαλώσει σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από τους γονείς και τους παππούδες μας, με διαφορετικές αξίες, εμπειρίες και ανησυχίες. Ψηφίζοντας, μπορούμε να διασφαλίσουμε ότι η φωνή μας θα ακουστεί και τα συμφέροντά μας θα εκπροσωπηθούν. Επιπλέον, συμμετέχοντας στη δημοκρατική διαδικασία, μπορούμε να επηρεάσουμε τις αποφάσεις για θέματα που είναι σημαντικά για μας, όπως η κλιματική αλλαγή, η εκπαίδευση και η κοινωνική δικαιοσύνη.

Τρίτον, οι νέοι έχουμε τη δύναμη να διαμορφώνουμε το πολιτικό τοπίο. Τα τελευταία χρόνια, έχουμε δει μια έξαρση της συμμετοχής των νέων στην πολιτική, είτε μέσω διαδηλώσεων, είτε μέσω των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Συμμετέχοντας στην εκλογική διαδικασία, μπορούμε να ενισχύσουμε περαιτέρω τη φωνή μας και να επηρεάσουμε πραγματικά την πολιτική σφαίρα. Ψηφίζοντας, μπορούμε να συμβάλουμε στην εκλογή ηγετών που μοιράζονται τις αξίες μας και θα εργαστούν για τη δημιουργία ενός καλύτερου μέλλοντος για όλους.

Τέλος, τα εκλογικά δικαιώματα είναι σκληρά κερδισμένα και δεν πρέπει να θεωρούνται δεδομένα. Πολλοί άνθρωποι ανά τον κόσμο δεν έχουν το δικαίωμα ψήφου και, σε ορισμένες χώρες, άνθρωποι έχουν αγωνιστεί ή και πεθάνει για αυτό το δικαίωμα. Επιλέγοντας να μην ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα, δεν σεβόμαστε τις θυσίες που έκαναν όσοι αγωνίστηκαν για τη δημοκρατία. Φαίνεται επίσης σαν να αγνοούμε το γεγονός ότι υπάρχουν ακόμη πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που στερούνται αυτό το βασικό δικαίωμα.

Συμπεραίνοντας λοιπόν, οι νέοι πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη μας τα εκλογικά μας δικαιώματα. Ψηφίζοντας, μπορούμε να κάνουμε τη διαφορά στο μέλλον της χώρας μας, να διαμορφώσουμε το πολιτικό τοπίο και να διασφαλίσουμε ότι η φωνή μας ακούγεται. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η ψήφος μας έχει σημασία και ότι κάθε ψήφος μετράει. Σε έναν κόσμο όπου η δημοκρατία απειλείται διαρκώς, είναι πιο σημαντικό από ποτέ για όλους μας να ασκήσουμε το εκλογικό μας δικαίωμα και να συμμετέχουμε στη δημοκρατική διαδικασία.

Παλέτα χρωμάτων

Απέραντο γαλάζιο

Σκούρο μπλε

Πότε ροζ

Πότε κίτρινο

Γεμάτος σύννεφα

ή άστρα

Καθώς τα κοιτάς

σε καλούν να τα θαυμάσεις^.

Αποζητούν την προσοχή

Δεν αντιστέκεσαι

Θέλεις να κοιτάξεις ψηλά

και να παγώσεις για λίγο τον χρόνο^.

Να μείνεις για πάντα

σε αυτήν τη στιγμή

Τη στιγμή που ο ήλιος δύει

και μπλέκεται με τα σύννεφα^.

Σε αποτρέπει από το να πιστεύεις

ότι δεν υπάρχει ακόμα ελπίδα

Τη στιγμή που ξυπνάς

με το πανέμορφο πορτοκαλί της Ανατολής

κοιτάζεις μέσα σου και σκέφτεσαι

«Τι ωραία που είναι η ζωή»

Όταν δύο ευθείες τέμνονται…

«Ξύπνα, δε θα προλάβεις!  Κάνε γρήγορα, δεν έχεις χρόνο»!  Εκείνη τη μέρα ο Μορφέας έμελλε να αφήσει βιαστικά από την αγκαλιά του τον μικρό Ορέστη, που δειλά – δειλά άνοιξε τα ματόκλαδά του για να αντικρίσει το ανήσυχο βλέμμα της μητέρας του, που τον παρακινούσε να ετοιμαστεί για το σχολείο.  Ο Ορέστης σηκώθηκε με γρήγορους ρυθμούς από το πουπουλένιο του στρώμα, ετοιμάστηκε και αρπάζοντας το κόκκινο σακίδιό του κατέβηκε στο ισόγειο του σπιτιού του.  «Κρίσιμη η κατάσταση στη Συρία, που μετρά χιλιάδες νεκρούς από βομβαρδισμό που σημειώθηκε στις 5 τα ξημερώματα στη Δαμασκό», αναμετέδιδε η δημοσιογράφος του πρωινού δελτίου.  Και ενώ η ένταση του ήχου στην τηλεόραση ήταν υψηλή, τα μέλη της οικογένειας μάλλον φορούσαν ωτασπίδες.  Οι γονείς του Ορέστη μάλλον ήταν αρκετά απασχολημένοι από τις μετοχές τους που «βούλιαζαν», ώστε να δώσουν βάση σε μια χώρα που βούλιαζε σε μια πολύ πιο επικίνδυνη, φουρτουνιασμένη θάλασσα, ενώ ο ίδιος έτρωγε νυσταγμένος τα αγαπημένα του δημητριακά παρακολουθώντας βίντεο στην καινούργια του συσκευή.

Ξάφνου, ο ήχος μιας κόρνας τον έκανε να πεταχτεί από τη θέση του.  Φίλησε τους γονείς του, κατέβηκε τρέχοντας τις μαρμάρινες σκάλες, διέσχισε τον κήπο, φτάνοντας τελικά λαχανιασμένος στο γεμάτο σχολικό που τον περίμενε. Ο ήλιος άπλωνε γενναιόδωρα τα χρυσά του πέπλα, τρυπώνοντας μέσα από τα παράθυρα του λεωφορείου και φωτίζοντας ακόμη περισσότερο τα παιδικά πρόσωπα.  Πολλά από αυτά είχαν πλατιά χαμόγελα, άλλα ήταν συννεφιασμένα, ενώ μερικά είχαν κλειστά βλέφαρα, προσπαθώντας να ξεκλέψουν λίγο ύπνο πριν να ξεκινήσει το πρόγραμμα των μαθημάτων. Ένα όμως από αυτά ξεχώριζε, μια ανησυχία έκδηλη στα χαρακτηριστικά του.  Κι αυτό το πρόσωπο ανήκε στον Ορέστη με τον νου του να ταξιδεύει πολύ μακριά, πέρα από τα όρια του μικρού κίτρινου σχολικού.  «Πού να είναι άραγε αυτή η Συρία, και για ποιο λόγο έγιναν βομβαρδισμοί;», συλλογίστηκε προβληματισμένος.  Μάλλον ο Ορέστης δεν φόραγε ωτασπίδες εκείνο το πρωί.

Δεν ήταν, όμως, μόνο οι γονείς του Ορέστη που αδιαφορούσαν στο άκουσμα μιας τέτοιας είδησης, αντιθέτως ανάλογη στάση διατηρούσε ένα μεγάλο μέρος του κοινωνικού συνόλου.  Πολλοί ήταν αυτοί που όχι μόνο «έκλειναν τα αυτιά τους», αλλά και την τηλεόραση, ισχυριζόμενοι πως δεν άντεχαν τις ακραίες παρουσιαζόμενες εικόνες, ενώ υπήρχαν και αυτοί που αρνούνταν να ασχοληθούν με το εξής ζήτημα, καθώς, όπως υποστήριζαν, δεν επηρέαζε άμεσα την καθημερινότητά τους.  Μα ακόμη κι αυτοί που δεν πατούσαν το κουμπί απενεργοποίησης της τηλεόρασης και παρακολουθούσαν τα συγκεκριμένα γεγονότα, δε θα μπορούσαν ούτε στους πιο τραγικούς τους εφιάλτες να αναλογιστούν την κατάσταση των ατόμων που τα βίωναν μέσα από τις οθόνες, σε πραγματικό τόπο και χρόνο.  Ένα από αυτά τα άτομα ήταν και ο μικρός Ομέρ.

Ξημερώματα Δευτέρας, 5 η ώρα το πρωί και νεκρική σιγή επικρατούσε στην πόλη.  Ο Ομέρ κοιμόταν γαλήνια, ταξιδεύοντας σε απίθανους, ονειρικούς  κόσμους με όχημα τη φαντασία του.  Ξάφνου όμως, ξέσπασε τρομερή καταιγίδα, κεραυνοί και βροντές αντηχούσαν παντού, με αποτέλεσμα το συννεφάκι με το οποίο ταξίδευε να διαλυθεί και εκείνος να πέσει με δύναμη στο ανώμαλο έδαφος.  Άνοιξε διάπλατα τα μάτια του και κρίνοντας από το πανικόβλητο ύφος της μητέρας του, συνειδητοποίησε πως μάλλον δεν ήταν βροντές οι τρομεροί ήχοι, αλλά μια σειρά από βομβαρδισμούς που διέλυσαν τη γαλήνη και έδωσαν τη θέση τους στον πανικό.  Ο Ομέρ σηκώθηκε βιαστικά από το κρεβάτι του, ετοιμάστηκε, άρπαξε το κόκκινο σακίδιό του και έβαλε μέσα ότι ήθελε να κρατήσει στη μνήμη του από τη ζωή του στη Δαμασκό, μια ζωή που σε λίγο θα αποτελούσε γι’ αυτόν και τους συμπολίτες του παρελθόν.  Κατέβηκε τρέχοντας τις σκάλες και μαζί με τους γονείς του πέρασε το κατώφλι της πόρτας.  Το μικρό αγόρι γύρισε για μια στιγμή και κοίταξε το σπίτι του αναπολώντας όλες τις αναμνήσεις που είχε δημιουργήσει.  «Ίσως αυτό το σπίτι να χαθεί και να μετατραπεί σε συντρίμμια, όμως όσα ζήσαμε σε αυτό δεν πρόκειται να σβηστούν ποτέ από τον χάρτη» συλλογίστηκε και έδιωξε βιαστικά τα δάκρυα που είχαν αρχίσει να πλημμυρίζουν τα μεγάλα, μαύρα μάτια του.  Διέσχισε το μικρό πέτρινο μονοπάτι και μαζί με την οικογένειά του επιβιβάστηκε στο αυτοκίνητο.

Στο δρόμο προς το λιμάνι, οι εικόνες που αντίκριζε κοιτώντας έξω από το παράθυρο άγγιζαν το όριο του τραγικού.  Μητέρες έτρεχαν απεγνωσμένες στους δρόμους, με τα μωρά στις αγκαλιές τους να κλαίνε ασταμάτητα.  Μικρά παιδιά, συμμαθητές του Ομέρ, αναζητούσαν απελπισμένα τους γονείς τους, ενώ υπήρχαν κι εκείνες οι εικόνες, όπου ο σκοτεινός Χάρος στεκόταν πάνω από αναίσθητα σώματα.  Ο Ομέρ έκλεινε αστραπιαία τα μάτια του, προσπαθώντας μάταια να απαρνηθεί την τραγική πραγματικότητα που βίωνε, μα το μαγικό συννεφάκι του δεν έλεγε να εμφανιστεί.  Μόλις έφτασαν στο λιμάνι, έτρεξαν γρήγορα προς τις σωσίβιες λέμβους που τους περίμεναν.  Για καλή τους τύχη, οι γονείς του Ομέρ είχαν κάποιες οικονομίες, επομένως κατάφεραν να πληρώσουν το υπέρογκο αντίτιμο επιβίβασης στα φουσκωτά οχήματα.  Αφού επιβιβάστηκε στα σωτήρια μέσα, η οικογένεια αγκαλιάστηκε σφιχτά και όπως και οι υπόλοιποι επιβάτες, προσευχήθηκε για ένα καλύτερο αύριο και την ευκαιρία μιας καινούργιας αρχής.

Δεν είχαν περάσει δύο εβδομάδες από εκείνο το μοιραίο πρωινό του Σεπτέμβρη και η οικογένεια του Ομέρ είχε πλέον φτάσει σε ένα πανέμορφο νησί του Αιγαίου, τη Χίο, και βρισκόταν εγκατεστημένη στις προσφυγικές δομές του νησιού.  Με μητέρα δασκάλα αγγλικών και πατέρα οικονομολόγο, ο Ομέρ είχε αποκτήσει βαθιά αγάπη για τη μόρφωση και θέλησε αμέσως να παρακολουθήσει το πρόγραμμα μαθημάτων που προσέφερε η δομή.  Οι γονείς του, παρά τα επαγγελματικά τους προσόντα, παρέμεναν άνεργοι.  Φαίνεται πως παρά τις προσπάθειες της δομής, δεν πληρούσαν κάποιες «ειδικές προϋποθέσεις» των βαθιά προκατειλημμένων εργοδοτών του νησιού.  Οι ίδιοι όμως, απτόητοι, συνέχιζαν τον αγώνα τους, μαθαίνοντας την ελληνική γλώσσα παράλληλα με την καθημερινή αναζήτηση εργασίας.  Όλα έδειχναν πως η οικογένεια είχε αρχίσει να θέτει ισχυρά θεμέλια στη δημιουργία μιας πολυπόθητης, καινούργιας ζωής.

Ένα βράδυ, ο Ομέρ παρατηρούσε τα υπόλοιπα παιδιά που κοιμούνταν ήρεμα στα στρώματα γύρω του.  Εκείνος όμως δεν είχε όρεξη να κοιμηθεί.  Κρυμμένος κάτω από την κουβέρτα του, με έναν φακό στο χέρι, έγραφε στο τετράδιό του, το πολύτιμο κειμήλιό του και ισχυρή συνεισφορά στο να μη λησμονήσει τη ζωή του στην πατρίδα του.  Έπειτα από μία ώρα, έχοντας κρατήσει τις σημειώσεις του και έχοντας κάνει επανάληψη στο μάθημα ελληνικών, έκλεισε τον φακό και έπειτα τα μάτια του.  Προς μεγάλη του έκπληξη, το μαγικό συννεφάκι είχε πλέον επιδιορθωθεί και ήταν έτοιμο να τον ταξιδέψει ξανά στην χώρα των ονείρων του.  Λίγα χιλιόμετρα μακριά από τονκαταυλισμό και πλέον σπίτι του Ομέρ, ο Ορέστης ήταν ξαπλωμένος στο ευρύχωρο κρεβάτι του.  Μα ούτε αυτός κοιμόταν.  Σχεδίαζε με οίστρο μια ζωγραφιά, έχοντας απλώσει τις πολύχρωμες ξυλομπογιές του σε όλη την επιφάνεια του κρεβατιού.  Μα το θέμα της ζωγραφιάς του δεν ήταν τόσο σύνηθες.  Αυτήν τη φορά δε ζωγράφιζε ούτε προσωπογραφίες, ούτε ανθισμένα λιβάδια, ούτε ευτυχισμένες οικογένειες. Ζωγράφιζε για ένα θέμα που είχε εισέλθει στο μυαλό του ένα μήνα πριν και δε μπορούσε να φύγει με τίποτα από αυτό.  Σχεδίασε μια εικόνα εμπνευσμένη από την τραγικότητα του πολέμου, με ερειπωμένα σπίτια, καμένα δέντρα και θλιμμένες φάτσες παιδιών συγκεντρωμένων σε μια μεγάλη αγκαλιά, η φιγούρα της Ειρήνης να κυριαρχεί και να φωτίζει τον γκρίζο ουρανό.  Ο ήχος όμως της πόρτας τον διέκοψε απότομα από το έργο του.  Δίπλωσε την ημιτελή ζωγραφιά του και την τοποθέτησε βιαστικά στο κόκκινο σακίδιό του.  Η πόρτα ανοίγει και η μητέρα του μπαίνει στο δωμάτιο.

- Ορέστη μου, ακόμα ξύπνιος είσαι;

- Ναι μαμά!  Μόλις τελείωσα τις ασκήσεις μου στα γαλλικά.

- Καλώς!  Έχεις ολοκληρώσει τα μαθήματα σου για το σχολείο;

- Μαμά, το ξέχασες;  Αύριο θα επισκεφθούμε με την τάξη μου τις δομές των προσφύγων.

- Αχ ναι, προσπαθώ να το ξεχάσω χρυσό μου, μα δε μπορώ να καταλάβω τι δουλειά έχουμε εμείς, τα πιο επιφανή και καλλιεργημένα μέλη του νησιού με αυτούς τους άξεστους, απολίτιστους – ο Θεός να τους κάνει – ανθρώπους!  Ακόμα απορούμε με τον πατέρα σου, γιατί σε αφήσαμε να συμμετάσχεις…

Ο Ορέστης δεν είπε τίποτα, παρά μόνο καληνύχτισε τη μητέρα του, αφήνοντάς την να συνεχίσει τον ανούσιο μονόλογο της για τους πρόσφυγες που σαν βοή φάνταζε στα αυτιά του.  Οι γονείς του, αλλά και ο ίδιος ήταν μέλη της πιο εύπορης οικογένειας της Χίου, που είχε στην ιδιοκτησία της το μεγαλύτερο εργοστάσιο παραγωγής μαστίχας στο νησί.  Η οικονομική αυτή ευμάρεια, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι ο Ορέστης αποτελούσε το μοναχοπαίδι και επόμενο ιδιοκτήτη του εργοστασίου έκανε το εντεκάχρονο παιδί το κέντρο της προσοχής όλης της οικογένειας και δέκτη μιας ολοκληρωμένης και πλούσιας μόρφωσης.  Το να έχει στη διάθεσή του – μεταξύ όλων των ανέσεων – τη δυνατότητα μιας υψηλού επιπέδου μόρφωσης τον έκανε να αισθάνεται άκρως τυχερός.  Ήταν όμως μερικές φορές που η πίεση ήταν μεγάλη και σε συνδυασμό με τις πολλές φορές ακραίες, προκατειλημμένες θέσεις των γονέων του, του δημιουργούνταν η ανάγκη να δραπετεύσει από την αποπνικτική αυτή ρουτίνα.  Και το μέσο διαφυγής του, η φαντασία του.  Γι’ αυτό, εκείνο το βράδυ έκλεισε για άλλη μια φορά τα μάτια του και την άφησε ελεύθερη να τον ταξιδέψει σε κόσμους μακρινούς, όπου όλα ήταν δυνατά…

Η καινούργια μέρα είχε ξημερώσει και οι προετοιμασίες στη δομή είχαν ξεκινήσει για τα καλά.  Τα παιδιά είχαν τακτοποιήσει τα δωμάτιά τους, όλοι ήταν στολισμένοι και έτοιμοι να υποδεχθούν την έκτη τάξη του ιδιωτικού σχολείου της Χίου, που κατέφθανε από στιγμή σε στιγμή.  Ήταν μια πρωτόγνωρη και ευχάριστη έκπληξη για όλη την περιοχή η απόφαση για ένα διήμερο γνωριμίας των μαθητών με τους πρόσφυγες και τον τρόπο ζωής τους, παρόλο που οι αντιδράσεις πολλών δεν ήταν θετικές.  Η κόρνα του σχολικού ακούστηκε και τα μικρά παιδιά κατέφθασαν στην εξώπορτα να υποδεχθούν τα συνομήλικά τους.  Η μέρα κύλησε δημιουργικά, με τα παιδιά να συμμετέχουν σε ποικίλες δραστηριότητες, ερχόμενα σε επαφή με την καθημερινότητα και τον τρόπο ζωής όλων των πολιτισμών που πρέσβευε το καθένα.  Παρά την προθυμία τους και τη συμμετοχή τους στα δρώμενα αυτά, πολλά ήταν τα παιδιά της τάξης του Ορέστη που συνέχιζαν να βλέπουν υποτιμητικά τα προσφυγοπούλα, σαν να ήταν υποδεέστερά τους.  Κάτι τέτοιο, όμως, δεν ίσχυε για τον Ορέστη, που κατά τη διάρκεια των δραστηριοτήτων συνειδητοποίησε πόσα κοινά όνειρα και φιλοδοξίες είχε με τον Ομέρ, με αποτέλεσμα μία δυνατή φιλική σχέση να αρχίσει να γεννιέται.  Τα δύο αγόρια έπαιξαν, ζωγράφισαν και γέλασαν μαζί.  Ακόμα και τις στιγμές που οι φίλοι του Ορέστη κακολογούσαν τον φίλο του, εκείνος τους επέπληττε και συνέχιζε να περνάει χρόνο με τον συνομήλικο φίλο του.  Η ώρα είχε περάσει και η επίσκεψη της τάξης είχε φτάσει στο τέλος της.  Ο Ορέστης αγκάλιασε τον Ομέρ, πήρε το κόκκινο σακίδιό του, που ήταν τοποθετημένο δίπλα στο πανομοιότυπο κόκκινο σακίδιο του Ομέρ και αναχώρησε με τα υπόλοιπα παιδιά στο σχολικό λεωφορείο.

Όταν γύρισε στο σπίτι του, ο Ορέστης χαιρέτησε τους γονείς του, κρέμασε την τσάντα του στον καλόγερο, ξάπλωσε στον καναπέ και περίμενε να ετοιμαστεί το μεσημεριανό. Μετά από μισή ώρα, μία από τις οικιακές βοηθούς τον ενημέρωσε πως το φαγητό ήταν έτοιμο κι εκείνος έτρεξε και κάθισε στην τραπεζαρία μαζί με τους γονείς του. Μόλις άρχισαν να τρώνε, ο πατέρας του πήρε πρώτος το λόγο:

- Για πες μας, Ορέστη, πώς ήταν η επίσκεψη στη δομή;

- Ω, ήταν φανταστικά! Ήρθαμε σε επαφή με την κουλτούρα των προσφύγων, δοκιμάσαμε παραδοσιακά τους πιάτα, ζωγραφίσαμε όλοι μαζί…α και το καλύτερο, έκανα έναν καινούργιο φίλο, τον Ομέρ! Περάσαμε πολύ χρόνο μαζί! Παίξαμε, γελάσαμε και …

- Συγνώμη Μελίνα, ακούω καλά; Παιδί μου δεν σου έχουμε πει επανειλημμένα να προσέχεις τις συναναστροφές σου; Όλα τα χρόνια μόρφωσης και επαφής με τα πιο εκλεπτυσμένα παιδιά του νησιού για να παρατήσεις τους φίλους σου και να κάνεις παρέα με το προσφυγάκι!  Που ένας Θεός ξέρει τι αρρώστιες κουβαλάει!

- Μα μπαμπά δεν καταλαβαίν…

- Έχει δίκιο ο πατέρας σου, Ορέστη.  Επιβεβαιώθηκαν οι αμφιβολίες μου για αυτή την επίσκεψη, μα πλέον είναι αργά!  Ποιος ξέρει τώρα τι θα λένε οι γονείς των συμμαθητών σου για μας, δε θα αντέξω να μας πιάσουν στο στόμα τους!

Ο Ορέστης είχε φτάσει εκτός ορίων. «Κάθε φορά που ανοίγω αυτό το θέμα με απογοητεύετε όλο και περισσότερο με τη συμπεριφορά σας!» αναφώνησε και ανέβηκε τις σκάλες τρέχοντας.  Μάταιη όμως η αντίδρασή του, καθώς οι γονείς του δεν έλεγαν να αλλάξουν στάση.  Όχι μόνο δεν ανέβηκαν στο δωμάτιό του να του ζητήσουν συγνώμη, αλλά αδιαφόρησαν πλήρως για το γεγονός και συνέχισαν να ασχολούνται με τα εργασιακά τους ζητήματα.

Είχε φτάσει απόγευμα, μα ο Ορέστης δεν είχε βγει ακόμα από το δωμάτιό του.  Οι φωνές της μητέρας του τον έκαναν να κατέβει βιαστικός στο ισόγειο, για να τη βρει να κρατάει το κόκκινο σακίδιο.  «Αχ βρε Ορέστη, σαν να μην έφταναν όλα αυτά, χάθηκε και η τσάντα σου!» δήλωσε αναστατωμένη η μητέρα του.  Ο Ορέστης κοίταξε τη μητέρα του απορημένος, καθώς ήταν το κόκκινο σακίδιο που πάντα είχε. «Μην με κοιτάς έτσι, μάλλον την έχεις μπερδέψει, γιατί σίγουρα η δικιά σου τσάντα δεν έχει αραβικά γράμματα στο κάτω μέρος της!» δήλωσε σαστισμένη. Ο Ορέστης συνειδητοποιώντας πως μάλλον μπέρδεψε τη τσάντα του, τράβηξε το φερμουάρ και επιβεβαίωσε το απρόσεκτό του λάθος.  Μπροστά στα μάτια των γονιών του, που είχαν καθίσει στον καναπέ περιμένοντας να δουν το περιεχόμενο της τσάντας, ο Ορέστης έβγαλε έναν φακό και τον ακούμπησε στο τραπέζι του σαλονιού.  Ακολούθησε ένα μαλλιαρό αρκουδάκι και μια φωτογραφία μιας χαμογελαστής οικογένειας, καθισμένης γύρω από ένα μεγάλο, πλούσιο τραπέζι.  Έπειτα, μια φωτογραφία με πολλά παιδιά σε ένα σχολικό προαύλιο να παίζουν ποδόσφαιρο.  Οι γονείς παρατηρούσαν με προσοχή τις φωτογραφίες, ενδόμυχα έκπληκτοι που κάποιοι πρόσφυγες ζούσαν μια ζωή τόσο παρόμοια με τη δική τους.

Τελευταίο ο Ορέστης έβγαλε ένα τετράδιο, που έγραφε το όνομα Ομέρ.  Σκεπτόμενος πως θα ήταν άλλο ένα από τα σχολικά τετράδια του, των οποίων τη γλώσσα δεν μπορούσε να καταλάβει, ο Ορέστης το άνοιξε και άρχισε να το ξεφυλλίζει.  Προς έκπληξή του όμως, τα γράμματα δεν ήταν αραβικά, μα άπταιστα αγγλικά.  Άρχισε να διαβάζει δυνατά και χωρίς να το καταλάβει, ο Ορέστης μέσα από τα λόγια που διάβαζε, έφερνε ξανά στο φως τη ζωή ενός προσφυγόπουλου, γραμμένη όμως από τονίδιο.  Εκείνο το απόγευμα ο ίδιος και οι γονείς του έμαθαν για τη ζωή του Ομέρ πριν από τον τραγικό πόλεμο.  Έμαθαν πως η μητέρα του δίδασκε αγγλικά στο σχολείο της περιοχής, ο πατέρας του ασχολούνταν με τα οικονομικά σε επιχείρηση της περιοχής και ο ίδιος ο Ομέρ ήταν άριστος μαθητής, με απώτερο στόχο να γίνει γιατρός.  Έμαθαν ακόμα πως στις γιορτές όλη η οικογένεια, οι φίλοι και οι συγγενείς του Ομέρ μαζεύονταν στο σπίτι του, έτρωγαν, χόρευαν και τραγουδούσαν ως το πρωί.  Η ατμόσφαιρα ήταν φορτισμένη και οι σελίδες που ξεφύλλιζε με προσοχή ο Ορέστης ηχούσαν σαν χάρτινα περιστέρια, οιωνοί μια ευχάριστης αλλαγής στην ιδιοσυγκρασία των γονέων.

Ο Ορέστης συνέχισε να διαβάζει τα κείμενα του Ομέρ, που έκανε λόγο για τον τραγικό πόλεμο, για το καινούργιο ξυπνητήρι του, ένα ξυπνητήρι που δεν μπορούσε να ελέγξει.  Γιατί δεν ήταν το μικρό ρολόι που είχε στο κομοδίνο του, αλλά ήχοι εκρήξεων και βομβαρδισμών, που κατάφερναν κάθε φορά να τον σηκώσουν από το κρεβάτι, μα όχι γεμάτο κέφι και όρεξη για μια καινούργια μέρα, αλλά με πανικό και ανησυχία για το τι έμελλε να ακολουθήσει.  Διάβασε για το ταξίδι τους στη σωσίβια λέμβο, τις κακουχίες και τους πολλούς συνεπιβάτες του, που δεν κατάφεραν να φτάσουν μέχρι τον τελικό προορισμό.  Τα τελευταία του κείμενα αναφέρονταν στη ζωή του στο νησί, τις προσπάθειες όλων για προσαρμογή και την αδυναμία των γονέων του να βρουν μέχρι και την απλούστερη εργασία.  Στη θλίψη του που δέχονταν μια υποτιμητική αντιμετώπιση, που οι περαστικοί ψιθύριζαν και κράταγαν πιο σφιχτά τα υπάρχοντά τους, που άλλαζαν πεζοδρόμια καθώς περνούσαν δίπλα τους.  Τέλος, έκανε λόγο για έναν καινούργιο φίλο, που γνώρισε μέσα από μια επίσκεψη και που του έδωσε μια μικρή αχτίδα αισιοδοξίας πως τελικά όλα θα φτιάξουν.  Αν έβλεπε κανείς μέσα από το παράθυρο του σαλονιού, θα αντίκριζε την κυρία Μελίνα βουρκωμένη στην αγκαλιά του κυρίου Αντώνη, που προσπαθούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του και τον Ορέστη, να τρέχει συγκινημένος στην αγκαλιά των γονιών του.  Μάλλον η δουλειά των χάρτινων περιστεριών έπιασε τόπο…

Παράλληλα, ο Ομέρ είχε επίσης συνειδητοποιήσει πως η τσάντα που βρισκόταν στα χέρια του δεν του ανήκε.  Την άνοιξε και έμεινε έκπληκτος στο θέαμα των πολύχρωμων τετραδίων με το όνομα «Ορέστης Παυλίδης», των αμέτρητων μαρκαδόρων και μπογιών που γέμιζαν μια πελώρια κασετίνα και μια ημιτελή ζωγραφιά, που του έκανε νόημα να την ολοκληρώσει.  Δίπλα στα θλιμμένα πρόσωπα που αγκαλιάζονταν γύρω στα συντρίμμια, ζωγράφισε παιδιά χαρούμενα, που τα προσκαλούσαν να χορέψουν μαζί τους σε έναν μεγάλο κύκλο.  Ενώ στη μια μεριά της κόλλας κυριαρχούσε το γκρίζο και το σκοτεινό, εκείνος από την άλλη ζωγράφισε λιβάδια, χαρταετούς να στολίζουν τον καταγάλανο ουρανό και μια σειρά από δέντρα να κοσμούν το πράσινο γρασίδι.  Τέλος, ολοκλήρωσε τη φιγούρα της Ειρήνης, που μετέδιδε το λαμπρό μήνυμά της.  Δίπλα στο όνομα Ορέστης συμπλήρωσε το Ομέρ και δίπλωσε τη ζωγραφιά, με σκοπό να τη δώσει στον φίλο του την επόμενη μέρα.

Το επόμενο πρωί, οι γονείς του Ορέστη ενημέρωσαν το σχολείο του πως θα τον πάνε οι ίδιοι στη δομή.  Ξύπνησαν τον γιο τους, που ενθουσιασμένος ετοιμάστηκε, πήρε τη κόκκινη τσάντα του φίλου του και μπήκε στο αυτοκίνητο, πανέτοιμος να τον δει άλλη μια φορά.  Μόλις έφτασαν στη δομή, ο Ορέστης βρήκε τους υπόλοιπους συμμαθητές του και ξεκίνησαν μαζί τις δραστηριότητες με τα παιδιά της δομής.  Ο Ορέστης επί τέλους βρήκε τον φίλο του, αγκαλιάστηκαν και έδωσαν τις τσάντες τους ο ένας στον άλλο.  Πέρασαν άλλη μια μέρα παίζοντας και διασκεδάζοντας, μέχρι που έφτασε το τέλος της επίσκεψης.  Μόλις ήρθαν οι γονείς του Ορέστη, τον βρήκαν να κάθεται στα σκαλιά του κτιρίου με τον φίλο του.  Ένα βλέμμα θλίψης που δεν θα ξαναβλέπονταν κυριαρχούσε στα πρόσωπά τους.  «Εσύ πρέπει να είσαι ο Ομέρ, ο Ορέστης μας έχει πει τόσα καλά λόγια», μίλησε στα αγγλικά η μητέρα του.  Ο Ομέρ χαμογέλασε πλατιά.  Τότε οι γονείς του ζήτησαν να δουν τους γονείς του Ομέρ και το αγόρι έτρεξε να τους φέρει.  Τα δύο ζευγάρια γνωρίστηκαν και οι γονείς του Ορέστη έκαναν μια πρόταση στους γονείς του Ομέρ που τους άφησε όλους άναυδους:  Ο πατέρας του Ορέστη πρότεινε στον πατέρα του Ομέρ να εργαστεί στη παραγωγή του εργοστασίου και να ασχοληθεί με τα οικονομικά, όταν θα βελτιώσει τα ελληνικά του, ενώ θα μεσολαβούσαν ώστε η μητέρα του Ομέρ να γίνει δασκάλα αγγλικών με κανονική αμοιβή στις δομές του νησιού.  Μάλιστα, ανέλαβαν να προσφέρουν οικονομική στήριξη στην οικογένεια και να της προσφέρουν ένα από τα εξοχικά τους μέχρι να ορθοποδήσουν και να βρουν δικό τους σπίτι.  Οι γονείς του Ομέρ αποδέχθηκαν με ευγνωμοσύνη την προσφορά τους μπροστά στα έκπληκτα μάτια των παιδιών τους.

Ο Ομέρ τότε θυμήθηκε τη ζωγραφιά που είχε τελειώσει και την έδωσε στον Ορέστη και τους γονείς του.  Μια ζωγραφιά που λάτρεψαν και που θα κοσμούσε σε μια γυάλινη κορνίζα το δωμάτιο του Ορέστη και θα θύμιζε για πάντα στους δύο φίλους την αρχή της φιλίας τους και συνάμα τη σπουδαία αξία της ειρήνης και της εξάλειψης του ρατσισμού.  Οι γονείς του Ορέστη προσκάλεσαν την οικογένεια του Ομέρ για δείπνο και οι δύο οικογένειες αναχώρησαν από τη δομή και πίσω τα δύο παιδιά αγκαλιασμένα να ακολουθούν τους γονείς τους.

Δύο παιδιά, δύο ζωές, που αρχικά έμοιαζαν σαν δύο παράλληλες ευθείες.  Όμως τα φαινόμενα απατούν, το «φαίνεσθαι» δεν ταυτίζεται με το «είναι» και οι δύο παράλληλες ευθείες αποδεικνύονται τελικά τέμνουσες.  Σημείο τομής, η μοιραία συνάντηση, που έμελλε να αλλάξει ριζικά τις ζωές δύο οικογενειών προς το καλύτερο.  Δυστυχώς όμως, δεν έχουν όλες οι ευθείες σημείο τομής.  Πολλές ζωές, πολλές ευθείες θα μείνουν για πάντα ανέγγιχτες, δεθα συναντηθούν ποτέ.  Μάλιστα, μερικές ευθείες, μερικές ζωές προσφύγων, μπορεί να μείνουν για πάντα μικρές, να κοπούν απότομα από το καταστρεπτικό ψαλίδι του πολέμου.  Δεν είναι λοιπόν όλες οι ευθείες τέμνουσες, ούτε φτάνουν πάντα μακριά, μα όλες έχουν έναν ιερό σκοπό, ανέγγιχτο, που ο καθένας πρέπει να σέβεται και να εκτιμά.

Είμαι ματωμένος

ένα μωρό πνίγεται

από τη μάνα του.

Μια μάνα πνίγει το μωρό της.

Εκείνο την κοιτά

για τελευταία φορά

λίγο πριν της το αρπάξει

– βίαια–

εκείνος ο άυλος διάβολος^.

 ο Θάνατος

Είμαι ματωμένος

ένα κορίτσι

πονά

ουρλιάζει

Το βιάζουν

ουρλιάζει

Σιωπή …

Είμαι ματωμένος

Σήμερα δε με ποτίσαν με νερό.

Σώματα γυμνά

πέφτουν πάνω μου

άλλοτε σαν τελειωμένες κονσέρβες

και άλλοτε ντυμένα με αίμα

πολύ αίμα έχω στον κόρφο μου

Είμαι ματωμένος

Σήμερα έπαψαν να με λένε Πόντο.

Αφύπνιση

Ήταν μια μέρα

είπες γιατί,

όπως εκείνος κάθε μέρα.

Ρωτούσε, ρωτούσε

Μα κανείς δεν απαντούσε

ξένη ζωή μονάχα ζούσε

Όχι για ‘κείνον

ποτέ γι’ αυτόν

για έναν κόσμο φαινομενικό.

Και εσύ κοιτούσες,

δε μιλούσες, δε ρωτούσες

σαν αυτόν.

Όμορφους στίχους έγραφε,

πηγή η τρέλα που ένιωθε.

Ήταν η νύχτα

η μεθυσμένη νύχτα

τα όνειρά σου σκέπασε

μ’ ένα γιατί σε γέμισε

κι όταν ξημέρωσε είδες τους στίχους,

ένα χαρτί γεμάτο ήχους

να σε γλιτώσουν προσπαθούν

από του κόσμου την ασχήμια

κι ύστερα να ‘ρθουν να σου πουν

ξεκίνα, ρώτα, δες και μίλα.

Εκείνος δε μιλάει πια

είναι μακριά,

πολύ μακριά

    Κενό

Σ’ έβλεπα συχνά,

συχνότερα εκεί που

ποτέ δεν πήγαινα

κι όλο ήμουν εκεί.

Συστηνόσουν

ως θαμώνας της θλίψης μου^.

Μα απ’ ότι φαίνεται

κάτι δεν άκουγα καλά,

και σε αποκαλούσα

έρωτα

γέλιο

τέχνη.

Με τον καιρό άλλαξες στέκι^.

κι εγώ χαίρομαι την άνοιξη μου