Μετά την απελευθέρωση, το 1913 οι  αρχές της πόλης αποφάσισαν να κηρύξουν το χώρο αυτό (μια έκταση περίπου 80 στρεμμάτων) κοινοτική-δημοτική έκταση και να τον διαμορφώσουν ως χώρο πλατείας και πρασίνου. Ο χώρος ονομάστηκε πλατεία Ολυμπιάδος. Το 1928 όμως, από την συνολική έκταση τα εβδομήντα στρέμματα αποδόθηκαν στην κοινότητα, αφού τα υπόλοιπα παραχωρήθηκαν στον Σύλλογο Μικρασιατών Προσφύγων. Το 1933 σε τμήμα του σημερινού πάρκου ιδρύεται ένας σχολικός κήπος έκτασης τριών περίπου στρεμμάτων. Το είχαν μοιραστεί μεταξύ τους τα σχολεία της πόλης και είχε το καθένα τον κήπο του. Υπήρχαν λαχανόκηποι, ανθόκηποι και δεντρόκηποι, φυτεμένοι σε παρτέρια. Γυμναστικές επιδείξεις σχολείων λάμβαναν επίσης χώρα σε ανοιχτές εκτάσεις του πάρκου. Αργότερα, προστέθηκε ένα γήπεδο, που σήμερα δεν υπάρχει πια, το οποίο ήταν η έδρα των ιστορικών ομάδων «Μέγας Αλέξανδρος» και «Όλυμπος», από την ενοποίηση των οποίων προήλθε ο ιστορικός σύλλογος «Πιερικός».

Στο χώρο που βρίσκεται σήμερα το Συνεδριακό  κέντρο του Δήμου Κατερίνης «Εκάβη» λειτουργούσε  μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ΄60 το δημοτικό καφενείο με την επωνυμία «Μουλέν Ρουζ». Το αρχικό κτήριο κατασκευάστηκε στα μέσα της δεκαετίας του ’30, και εκείνο τον καιρό αποτελούσε ένα κτήριο εξαιρετικής ομορφιάς.

Σ’ ένα τμήμα του πάρκου  χτίστηκε κάποια χρόνια αργότερα το σημερινό 4^ο Γυμνάσιο και Λύκειο Κατερίνης. Το κτήριο εγκαινιάστηκε το Νοέμβριο του 1971 και λειτούργησε αρχικά ως Γυμνάσιο θηλέων Κατερίνης, ενώ από το 1979 συστεγάστηκε με το 4^ο Γενικό Λύκειο.

Σήμερα το Δημοτικό Πάρκο Κατερίνης, όπως έχει διαμορφωθεί από τη δεκαετία του ’90, δεν έχει πια τείχη, ούτε κάγκελα. Παραμένει όμως εδώ το εντυπωσιακό συντριβάνι, του οποίου ο θεμέλιος λίθος τοποθετήθηκε από το δήμαρχο Σολομώντα Παπαδόπουλο εν έτει 1957.

Κοντά στο συντριβάνι και προς τη δυτική πλευρά του πάρκου υπάρχουν δύο νεώτερα μνημεία: το Μνημείο της Πολύτεκνης Μάνας, το οποίο ανεγέρθη από τον Σύλλογο Πολυτέκνων Ν. Πιερίας στις 6 Νοεμβρίου 2005 επί προεδρίας Παναγιώτη Λαλόπουλου και το Μνημείο της Εθνικής Αντίστασης, το οποίο ανεγέρθη το 2003.

Στη βόρεια πλευρά του πάρκου δεσπόζει ένα επιβλητικό κτήριο που φιλοξενεί το Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης «Εκάβη» με τη μεγάλη συνεδριακή αίθουσα αλλά και μία μικρότερη, όπου λαμβάνουν χώρα πληθώρα πολιτιστικών και καλλιτεχνικών εκδηλώσεων, καθώς και τη Δημοτική Βιβλιοθήκη της πόλης, η οποία έχει βραβευτεί.

Δίπλα υπάρχει  ένα μικρότερο κτήριο, το οποίο ήταν Λέσχη Αξιωματικών και σήμερα στεγάζει το Β΄ ΚΑΠΗ του Δήμου Κατερίνης. Το άγαλμα  του Ελευθερίου Βενιζέλου, το οποίο φιλοτεχνήθηκε το έτος 2005 και βρισκόταν στην Πλατεία Ελευθερίας, έχει μεταφερθεί σήμερα δίπλα στο χώρο του ΚΑΠΗ. Στη βορειοανατολική πλευρά του πάρκου, όπου υπάρχει μια μεγάλη όμορφη πλατεία και πολυάριθμα καφέ, δεσπόζει το Μνημείο Βαλκανικών Αγώνων, ως φόρος τιμής  στους φονευθέντες, αποθανόντες και εξαφανισθέντες  Πιερείς  κατά την περίοδο 1912-1922.

Στην νότια πλευρά του πάρκου μπορεί να συναντήσει κανείς το ανοιχτό Δημοτικό Θέατρο, που φιλοξενεί ποικίλες παραστάσεις αλλά και μουσικές και χορευτικές εκδηλώσεις, ειδικότερα κατά τους θερινούς μήνες.

Στην ίδια πλευρά έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια και χώρος, όπου μπορεί κάποιος να βγάλει βόλτα το σκύλο του, να τον αφήσει ελεύθερο, να τον εκπαιδεύσει (dog park). Στο κέντρο του πάρκου μπορεί να συναντήσει ο επισκέπτης συντριβάνια, λιμνούλες, γεφυράκια και πλακόστρωτα μονοπάτια μέσα σε ένα καταπράσινο περιβάλλον. Παγκάκια και ξύλινα τραπέζια είναι τοποθετημένα σε διάφορα σημεία του πάρκου για στιγμές ξεκούρασης, χαλάρωσης και πικ-νικ.

Στο χώρο του πάρκου λαμβάνουν χώρα καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, αλλά κυρίως άνοιξη και καλοκαίρι, ποικίλες πολιτιστικές εκδηλώσεις, μουσικές συναυλίες, θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις, ανθοκομικές εκθέσεις, street food  festivals και πολλές άλλες δράσεις. Το πάρκο αποτελεί έναν σημαντικό πνεύμονα πρασίνου και οξυγόνου για την πόλη της  Κατερίνης και έναν τόπο χαλάρωσης και  ψυχαγωγίας για μικρούς και μεγάλους. Είναι πραγματικά μια όαση μαγική, ένα αληθινό στολίδι για την πόλη. Γι’ αυτό κι εμείς ως συνειδητοποιημένοι και ώριμοι πολίτες οφείλουμε να σεβόμαστε τον χώρο και να τον διατηρούμε καθαρό αναγνωρίζοντας την αξία του και την πολύτιμη συνεισφορά του τόσο περιβαλλοντικά  όσο και τουριστικά, όντας περήφανοι για την ύπαρξη αυτής της πανέμορφης έκτασης εντός των ορίων της πόλης μας.

ΔΙΚΤΥΟΓΡΑΦΙΑ

https://katerini.gr/?page_id=15018

http://www.positivesolutions.gr/keimena/PARKO_KATERINIS_KAPA_NEWS.pdf

https://olympiobima.gr/dimotiko-parko-tis-katerinis-mia-oasi-poy-axizei-na-episkefthei-kaneis/

Ο Πόντος υπήρξε στην αρχαιότητα πεδίο έντονου ελληνικού αποικισμού, αλλά και βασίλειο επί Μιθριδάτη. Στην ύστερη βυζαντινή περίοδο, αναβίωσε ως ανεξάρτητο κράτος.

Μέχρι το 1923 και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε κατ’ επιταγή της Συνθήκης της Λωζάνης, κατοικούνταν σε σημαντικό ποσοστό από ελληνόφωνους χριστιανούς επί το πλείστον και μουσουλμανικούς σε δεύτερο βαθμό πληθυσμούς.

Από τον Πόντο στη Κατερίνη

Αφήγηση από τον Στυλιανό Τσαουσίδη, 88 ετών σήμερα .

«Τον παππού μου τον Μιχάλη, τον θυμάμαι πάντα με συγκίνηση. Ήταν παλικάρι. Γεννήθηκε στο χωριό Εντίκ Πουάρ, στην επαρχία Έρμπαα στη Σεβάστεια του Πόντου. Η γιαγιά μου η Σταυρούλα, καταγόταν από το χωριό Κόσια, επαρχία Τοκάκ στο νομό Σεβάστειας. Ο ξεριζωμός τους ένωσε.

Το 1919 στη περιοχή εκείνη οπλαρχηγός ήταν ο Κότζα – Αναστάς και βοηθούσε τον κόσμο, όταν κινδύνευε. Οι Τούρκοι όμως μπήκαν στα χωριά μας και σκοτώνανε εν ψυχρώ τον πληθυσμό μας. Έτσι, ο κόσμος για να γλιτώσει, αναγκάστηκε να καταφύγει στα βουνά και τα δάση. Ζούσαν εκεί χρόνια ολόκληρα με την ελπίδα της επιστροφής. Εν τω μεταξύ, εκείνο το διάστημα χάθηκε και ο Κοτζά – Αναστάς και δυσκόλεψε ακόμη περισσότερο η κατάσταση.

Η γιαγιά μου έλεγε ότι στα τρία χρόνια που ήταν στο βουνό Γουρταλάν κοιμόντουσαν κάτω από τις οξιές. Σκεπαζόντουσαν με πάπλωμα και το πρωί δεν μπορούσαν να σηκωθούν, καθώς τους πλάκωνε το χιόνι ( θα ήταν ένα μέτρο). Σκαλίζανε, όταν έλιωνε το χιόνι, κάτω από τα φύλλα της οξιάς και βρίσκανε ένα είδος φυστικιού και τα τρώγανε, για να επιβιώσουν.  Τη νύχτα κατέβαιναν κρυφά από το βουνό και πήγαιναν στα κτήματά τους και παίρνανε διάφορα φρούτα και καρπούς για φαγητό, γιατί το βράδυ οι Τούρκοι δεν έκαναν περιπολίες. Όλο αυτό το διάστημα προσεύχονταν και είχαν πίστη μεγάλη. Μάλιστα έλεγαν πως προστάτης τους ήταν ο Άη Γιώργης.

Όταν έγινε η ανταλλαγή πληθυσμών, ξεκίνησαν με βαριά καρδιά για τη Σαμψούντα και περίμεναν το καράβι να έρθει να τους πάρει για την Ελλάδα. Ο καιρός περνούσε, όμως το καράβι δεν ερχόταν και χρειάζονταν χρήματα. Η γιαγιά μου, λέει, δουλεύανε στα καπνά για μεροκάματο, ώσπου να μπορέσουν να φύγουν. Όταν τελικά μπήκαν στο καράβι, τους πήγαν στο Αργοστόλι της Κεφαλλονιάς και από εκεί φύγανε για Τύρναβο. Εκεί έκανε πολύ ζέστη και δεν άντεξαν. Έφυγαν και εγκαταστάθηκαν στα Σέρβια Κοζάνης, στο χωριό Λεύκαρα. Εκεί η γιαγιά γνώρισε τον παππού και παντρεύτηκαν. Εκείνη ήταν δεκαεννέα χρονών, ενώ εκείνος δεκαέξι χρονών. Νερό έπιναν από το πηγάδι και όταν εκείνο στέρεψε και δεν είχε πλέον νερό, έφυγαν και ήρθαν στη Χράνη του Νομού Πιερίας, όπου μπόρεσαν και έκαναν την οικογένειά τους. Εκεί έμειναν μέχρι το τέλος της ζωής τους.

Σε όλα αυτά τα χρόνια είχαν μεγάλο καημό για τη πατρίδα τους. Θυμάμαι  έλεγαν για τα αίσχη που έκαναν οι Τούρκοι στους χριστιανούς. Έσφαζαν τον κόσμο με το αλυσοπρίονο που έκοβαν τα ξύλα. Άλλοι έμεναν κουτσοί, άλλους τους πέταγαν στον ποταμό Λύκο και άλλους τους έριχναν σε πηγάδια ζωντανούς και από πάνω τους στοιβάζανε τους σκοτωμένους, για να μην μπορούν να βγούνε.

Οι Τούρκοι που ζούσαν τότε μαζί τους έλεγαν: «Aν φύγουν οι Έλληνες, θα πεινάσουμε εμείς». Γιατί οι Έλληνες είχαν όλο το εμπόριο και τον πλούτο. Δεν θέλησαν ποτέ οι παππούδες μου να πάνε να δούνε την πατρίδα τους, γιατί είχαν οργή και θυμό με τους Τούρκους.

Δύσκολα πράγματα, παιδί μου. Να μην τα ζήσει άλλος κανείς. Ο Θεός να μας φυλάει…»

Αφήγηση Στυλιανού Τσαουσίδη

Ευφροσύνη Τσαουσίδου

► Η εκτεταμένη έκταση, εκείνη τη χρονική περίοδο, ακαλλιέργητη πεδιάδα της Κατερίνης, ικανοποιούσε σε μεγάλο βαθμό τις κτηνοτροφικές και άλλες συναφείς δραστηριότητες των Βλάχων.

► Η Κατερίνη, σχεδόν καθ’όλη τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, αποτέλεσε, όπως και σήμερα, πολιτικό, διοικητικό, οικονομικό κέντρο της ευρύτερης πιερικής χώρας. πράγμα που ενθάρρυνε τους Βλάχους να επιλέξουν την Κατερίνη.

► Η Κατερίνη, παραθαλάσσια σχεδόν πόλη, διέθετε από τον 19ο αι. κιόλας ένα από τα σημαντικότερα λιμάνια της εποχής. Ο λιμένας Αικατερίνης, αναφέρεται ως ο δεύτερος σε σημασία, μετά τον της Θεσσαλονίκης. Αυτό, λοιπόν, το συγκριτικό πλεονέκτημα της Κατερίνης, είναι ένας επιπλέον λόγος που ωθεί τους Βλάχους στην Κατερίνη.

► Αυτά τα πρώιμα χαρακτηριστικά αστικοποίησης της Κατερίνης γίνονται πιο ορατά, και μεγεθύνονται από δύο άλλα πολύ μεγάλης σημασίας γεγονότα, που συμβαίνουν τη δεύτερη δεκαετία του 20ου αι. Το πρώτο, εθνικής σημασίας, είναι το ίδιο το γεγονός της απελευθέρωσης, και το δεύτερο, οικονομικής σημασίας, είναι η λειτουργία του σιδηροδρόμου.

► Η έξοδος των Βλάχων προς την Κατερίνη και τα άλλα αστικά κέντρα συνδέεται οπωσδήποτε με την οικονομική ανάπτυξη που γνωρίζουν τα βλαχοχώρια κατά τον 19ο αι.. Πολλές βλάχικες οικογένειες, αφού εγκαταλείψουν τις κτηνοτροφικές δραστηριότητες, εγκαινιάζουν νέες ασχολίες και επιδίδονται σε αστικά επαγγέλματα.

► Η Κατερίνη, πριν το 1930, πριν δηλαδή γίνουν τα μεγάλα έργα υποδομής της εποχής εκείνης  και πριν ανακαλυφθεί το κινίνο, είχε άθλιο κλίμα. Κι έτσι πολλοί Βλάχοι, ιδίως οι Λιβαδιώτες, προτιμούσαν να μένουν οι άνδρες στην Κατερίνη για τις εργασίες τους, ενώ τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας ζούσαν στο Λιβάδι.

Ελευθερία Παντζιάλα

Μέσα στο δάσος των Πιερίων είναι κρυμμένα τα απομεινάρια του παλιού χωριού με το όνομα «Ζιάζιακος», σημερινός «Παλιοζιάζιακος», που στάθηκε η μάνα για το σημερινό χωριό του Λόφου. Ήταν κεφαλοχώρι και οι κάτοικοι είχαν στην ιδιοκτησία τους ένα μεγάλο και πλούσιο δάσος στα Πιέρια. Ο οικισμός αυτός δε διατηρείται σήμερα. Σώζεται μόνο ο Ιερός Ναός που είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου.

Ο Ζιάζιακος ιδρύθηκε γύρω στα 1750-70. Οι πρώτες δεκαοχτώ οικογένειες που εγκαταστάθηκαν και πρωτοΐδρυσαν το χωριό προέρχονταν, κυνηγημένοι από την καταπίεση των Τούρκων στην Ήπειρο και συγκεκριμένα από τη Λάκα Σουλίου.

Ονομαζόταν Ζιάζιακος, κατά μία εκδοχή, από τη ζέα, την οποία παρήγαγε και παράγει η περιοχή. Άρα Ζιάζιακος σημαίνει τόπος που παράγει ζέα.

Το σημερινό χωριό του Λόφου ιδρύθηκε γύρω στο 1850. Μέχρι το 1926 το χωριό έφερε το παλιό όνομα. Έκτοτε φέρει το δικό του όνομα και αναφέρεται ως Λόφος, λόγω της διαμόρφωσης του εδάφους και του ανάγλυφου της περιοχής.

Πηγή: «Διαδρομή στις ρίζες και στον τόπο», Χρυσάφη Φωτεινή

Νίκος Φωτίου

Σε σπάνιες περιπτώσεις, είναι δυνατόν να παρατηρηθούν φαινόμενα ομοφοβίας προερχόμενα από τους ίδιους τους ομοφυλόφιλους. Σε κάποιες από αυτές τις περιπτώσεις αίτιο είναι το σοκ που παθαίνουν (κυρίως οι έφηβοι ομοφυλόφιλοι) όταν συνειδητοποιούν για πρώτη φορά ότι έχουν ομοφυλόφιλη συμπεριφορά.

Η 17η Μαΐου έχει καθιερωθεί ως διεθνής ημέρα κατά της ομοφοβίας. Ο λόγος που επιλέχθηκε η συγκεκριμένη ημερομηνία, οφείλεται στο γεγονός ότι στις 17 Μαΐου 1990, η ομοφυλοφιλία έπαψε να θεωρείται ασθένεια από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας. Στις 19 Ιανουαρίου 2006 το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με συντριπτική πλειοψηφία αναγνώρισε το συμβολισμό της ημέρας αυτής και με ψήφισμά του κάλεσε τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να αναλάβουν δράσεις για την εξάλειψη των διακρίσεων λόγω ομοερωτικού προσανατολισμού.

Πηγή: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%BC%CE%BF%CF%86%CE%BF%CE%B2%CE%AF%CE%B1

Βαλεντίνα Σαμαρά

Το trafficking παραγάγει-αποφέρει δισεκατομμύρια, παράνομα κεφάλαια ετησίως και θεωρείται μία από τις ταχύτερα αναπτυσσόμενες δραστηριότητες διακρατικών εγκληματικών οργανώσεων.

Η εμπορία ανθρώπων έχει καταδικαστεί ως παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις διεθνείς συμβάσεις και επιπλέον αποτελεί αντικείμενο οδηγίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πηγή: https://nomikospalmos.wordpress.com/2022/04/05/%CF%80%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B7-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%B9%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B5%CE%BC%CF%80%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89/

Χρήστος Δέλλας

Σιωπηλό σινιάλο για θύματα trafficking

]]> https://schoolpress.sch.gr/sdekater/archives/77/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/sdekater/archives/99 https://schoolpress.sch.gr/sdekater/archives/99#comments Mon, 10 Jun 2024 20:18:00 +0000 ΣΧΟΛΕΙΟ ΔΕΥΤΕΡΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΚΑΤΕΡΙΝΗΣ http://schoolpress.sch.gr/sdekater/?p=99 [...]]]> Η διαλειμματική νηστεία είναι ένα διατροφικό μοτίβο, το οποίο βασίζεται στον περιορισμό της ενεργειακής πρόσληψης. Υπάρχουν διάφορες μορφές διαλειμματικής νηστείας, ωστόσο σε αυτό το άρθρο θα αναφερθούμε στη χρονικά περιορισμένη λήψη τροφής, δηλαδή στο μοτίβο, κατά το οποίο περιορίζεται η συνολική ενεργειακή πρόσληψη στη διάρκεια 8-12 ωρών.

Η διαλειμματική νηστεία φαίνεται να ταιριάζει αρκετά στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Για παράδειγμα, υπάρχουν άτομα που το πρωί δεν προλαβαίνουν ή δεν επιλέγουν να καταναλώσουν πρωινό γεύμα, οπότε παίρνουν το πρώτο γεύμα πιο αργά μέσα στην ημέρα. Μπορεί επίσης  να ωφελήσει όσους επιδιώκουν την απώλεια βάρους, καθώς απλοποιεί το διατροφικό τους πρόγραμμα εστιάζοντας σε λιγότερα, μεγαλύτερα γεύματα αποφεύγοντας τον σχολαστικό υπολογισμό των μερίδων.

Υπάρχουν ορισμένες ομάδες ατόμων για τις οποίες η διαλειμματική νηστεία αντενδείκνυται, όπως οι γυναίκες κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης ή του θηλασμού, τα παιδιά και οι έφηβοι, οι αθλητές, τα άτομα με διαβήτη, τα οποία λαμβάνουν αγωγή, καθώς και τα άτομα με ιστορικό διατροφικών διαταραχών.

Οι πιθανές παρενέργειες στα υγιή άτομα περιλαμβάνουν την πείνα, την ευερεθιστότητα, την κόπωση, τη ζάλη και τους πονοκεφάλους, ενώ υπάρχει και ο κίνδυνος κατανάλωσης πολύ μεγάλων ποσοτήτων φαγητού κατά τη διάρκεια του παραθύρου σίτισης. Επιπλέον, η παρατεταμένη διαλειμματική είναι πιθανό να οδηγήσει σε διατροφικές ελλείψεις, καθώς και σε γαστρεντερικά προβλήματα.

Τα οφέλη της νηστείας ειναι η πέψη και η απορρόφηση που απαιτούν ενέργεια. Όταν ορισμένες κυτταρικές λειτουργίες είναι παρατεταμένα ενεργοποιημένες καθ’ όλη τη διάρκεια του 24ωρου, μπορούν να προκληθούν σοβαρά προβλήματα. Ουσιαστικά, λοιπόν, η απουσία της σίτισης αποτελεί ένα είδος «detoxing», ούτως ώστε να ξεκουράζεται το ήπαρ και να στρέφεται σε ουσιαστικές επιδιορθωτικές κυτταρικές διεργασίες που έχουν να κάνουν με τη γενικότερη υγεία.

Η κατανάλωση νερού, τσαγιού, σκέτου καφέ χωρίς ζάχαρη και γάλα δεν σπάει τη νηστεία. Οτιδήποτε περιέχει υδατάνθρακες, πρωτεΐνες, λίπη ή αλκοόλ θα σπάσει τη νηστεία, αφού θα οδηγήσει σε αύξηση της γλυκόζης  στο αίμα. Σχετικά με τα τεχνητά γλυκαντικά, όπως σουκραλόζη, ασπαρτάμη ή τα γλυκαντικά φυτικής προέλευσης, όπως η στέβια, φαίνεται να έχουν ελάχιστο αντίκτυπο στη γλυκόζη του αίματος, οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι, όταν καταναλώνονται με μέτρο, δεν σπάνε τη νηστεία.

Συμπερασματικά, η διαλειμματική νηστεία έχει κερδίσει δημοτικότητα για την απλότητα και την προσαρμοστικότητά της στον σύγχρονο τρόπο ζωής. Ενώ δείχνει πολλά υποσχόμενη σε διάφορες πτυχές της υγείας, μπορεί να μην είναι κατάλληλη για όλους. Ως εκ τούτου, είναι ζωτικής σημασίας να συμβουλευτείτε έναν επαγγελματία υγείας, προτού ξεκινήσετε οποιοδήποτε νέο διατροφικό πρόγραμμα. Αν αποφασίσετε να τη δοκιμάσετε, ξεκινήστε επιλέγοντας τη μέθοδο που ταιριάζει στην καθημερινή σας ρουτίνα. Δώστε προσοχή στο πώς ανταποκρίνεται το σώμα σας και προσπαθήστε να είστε ευέλικτοι στην προσέγγισή σας ανάλογα με τις προσωπικές σας ανάγκες.

https://www.lifo.gr/tropos-zois/health-fitness/dialeimmatiki-nisteia-13-apantiseis-gia-tin-pio-dimofili-nea-tasi-sti

Ευαγγελία Πάτσια

Ο αθλητισμός μπορεί να αποτελέσει σημαντικό οδηγό στη ζωή ενός παιδιού. Πιο συγκεκριμένα τα παιδιά μέσα από τον αθλητισμό γυμνάζουν το σώμα τους, βελτιώνουν την φυσική τους κατάσταση, την σωματική τους διάπλαση και τις αντοχές τους, μαθαίνουν να ξεπερνούν τα όριά τους και μπαίνουν στη διαδικασία να θέτουν στόχους και να κοπιάζουν για την κατάκτησή τους.

Επιπλέον, η ενασχόληση με τον αθλητισμό σκληραγωγεί τον νέο και τον πειθαρχεί, έτσι ώστε να τον απομακρύνει  από κάποια πάθη, λόγου χάρη καταχρήσεις ουσιών. Επίσης η άθληση συνεισφέρει στην ψυχική ευμάρεια και θωρακίζει το ανοσοποιητικό σύστημα. Αποτελεί πηγή έμπνευσης για την υιοθέτηση ηθικών αξιών, όπως η ευγενής άμιλλα, το «ευ αγωνίζεσθαι», η συνεργασία.

Αυτά είναι σε γενικές γραμμές τα οφέλη που προσφέρει ο αθλητισμός στους νέους και τα παιδιά μας. Επομένως, είναι σημαντικό να στρέφουμε τα παιδιά μας στην ενασχόληση με τον αθλητισμό, διότι η συνεισφορά του στην ισορροπημένη σωματική και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των νέων είναι αναμφισβήτητη.

Ιωάννης Ευαγγελόπουλος

Σύμφωνα με ιατρικές έρευνες, όταν υπάρχει ιστορικό αλκοολισμού  στην οικογένεια, είναι πιθανόν να κληρονομηθεί ως προδιάθεση, χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει ότι το παιδί ενός αλκοολικού ατόμου θα γίνει οπωσδήποτε αλκοολικό. Ο εθισμός στο αλκοόλ συχνά οδηγεί το άτομο σε παραβατικές συμπεριφορές  με ολέθριες επιπτώσεις, όπως σοβαρά τροχαία ατυχήματα, εγκατάλειψη σχολείου ή εργασίας, ενδοοικογενειακή βία, δυσκολία εύρεσης εργασίας, δυσχερείς κοινωνικές σχέσεις. Η στέρηση  οινοπνευματωδών ποτών κάνει το εθισμένο άτομο να υποφέρει και να εμφανίζει το σύνδρομο στέρησης αλκοόλ με τα εξής συμπτώματα:  ναυτία, τρέμουλο, αίσθημα έντονου φόβου, τρόμο, εφίδρωση, παραισθήσεις, κράμπες, ευερεθιστότητα, αυξημένη ή μειωμένη αρτηριακή πίεση, τάση για έμετο, έντονους σπασμούς, αναστάτωση, σύγχυση.

Η ίαση ενός αλκοολικού ατόμου δεν μπορεί να επιτευχθεί παρά μόνο με ιατρική βοήθεια και στήριξη από ειδικούς. Υπάρχουν πολλά προγράμματα θεραπείας αλκοολισμού, αρκεί το άτομο να αναγνωρίσει και να αποδεχθεί το πρόβλημά του, κάτι ιδιαίτερα δύσκολο. Η  οικογένεια παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε αυτό, καθώς οφείλει να πείσει το άτομο ότι χρειάζεται βοήθεια, να το στηρίξει, να δείξει κατανόηση, υπομονή και αγάπη και να ακολουθήσει μια σειρά συνεδριών μαζί με τον πάσχοντα, ώστε να επιστρέψει σιγά σιγά στην κανονική ζωή. Ωστόσο, αν ο ίδιος ο αλκοολικός δεν συναινέσει, τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Ο αλκοολισμός αποτελεί μάστιγα της κοινωνίας μας και οφείλουμε όλοι να μεριμνήσουμε. Βέβαια, το προλαμβάνειν είναι βέλτιστο του θεραπεύειν. Αλλά είναι επιτακτική ανάγκη να λάβουμε μέτρα και να κάνουμε ό,τι περνάει απ΄ το χέρι μας, για να καταφέρουμε να πείσουμε τον εθισμένο στο αλκοόλ άνθρωπο να ζητήσει βοήθεια και να ξαναχτίσει από την αρχή τη ζωή του που έχει συθέμελα γκρεμιστεί.

Πηγές:

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%BA%CE%BF%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

https://athens.indymedia.org/post/837563/

https://www.psychologos-kallinikou.gr/alkoolismos.html

Παρασκευή Πάτσια

Η εκπαίδευση πιστοποιείται με πτυχία και επιτελεί τον ρόλο του μορφωτικού αγαθού που προσφέρει γνώσεις και στη συνέχεια δίνει την δυνατότητα εξασφάλισης ενός καλού βιοτικού επιπέδου. Η παιδεία είναι κάτι πιο ευρύ. Ίσως δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι κανείς από τους φιλοσόφους δεν επιχείρησε να ορίσει την έννοια «εκπαίδευση». Ίσως επειδή συναντά κάτι πολύ πιο χρησιμοθηρικό, ίσως  γιατί γνώριζαν ποιο από τα δύο είναι στυλοβάτης μιας υγιούς προσωπικότητας και κατ’ επέκταση της κοινωνίας.

Η σημαντικότερη όμως διαφορά μεταξύ τους είναι το γεγονός ότι η εκπαίδευση αποτελεί όπλο στα χέρια των δυνατών ως προς την χειραγώγηση των αδυνάτων. Αντίθετα, ο άνθρωπος που έχει λάβει παιδεία μαθαίνει να σέβεται τους αδύναμους και να τιμά την ανθρώπινη ζωή χωρίς να την υποβαθμίζει ή να καταστρατηγεί τα δικαιώματά τους. Την ουσιαστική  παιδεία λαμβάνει κανείς μέσα από συνεχή τριβή με τις θεμελιώδεις ανθρώπινες αξίες. Το νόημα και η σημασία της είναι πολυπρόσωπα και πολυδιάστατα, καθώς η παιδεία αφορά όχι μόνο την απόκτηση γνώσεων και δεξιοτήτων, αλλά και την  πνευματική και ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη του ατόμου.

Τέχνη και λογοτεχνία είναι σημαντικό μέρος της παιδείας και συνεισφέρουν στην πλήρη διάπλαση του ανθρώπου. Οι καλές τέχνες και η λογοτεχνία διδάσκουν, εμπνέουν και εμπλουτίζουν τον νου και τη ψυχή. Η λογοτεχνία μέσω των βιβλίων μεταφέρει ιστορίες, ιδέες και εμπειρίες από το παρελθόν και το παρόν. Ανοίγει παράθυρα σε άλλους κόσμους και πραγματικότητες, ενθαρρύνει τη φαντασία και τη δημιουργικότητα. Η παιδεία διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντες του ανθρώπου, προάγει την ευαισθητοποίηση, την αισθητική, την ενσυναίσθηση και αποτελεί τον θεμελιώδη πυλώνα της εξέλιξης και της ευημερίας του ανθρώπινου είδους.

Πηγές:

1. Ιάσων Ευαγγέλου, Ψηφίδες-Προσωπικοί Στοχασμοί, Εκδόσεις Δωδώνη, 1977

2. Αθανάσιος Ρούστας, Εκθέσεις Ιδεών στη Δημοτική Γλώσσα, Αθήνα

Άννα Φραγκουλίδου