Για τα τρία κουτιά γράφει η Μαρκέλλα Ζαμπετάκη:
Το Χρυσό Κουτί περιέχει μια νεκροκεφαλή και ένα σημείωμα, το οποίο γράφει «ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός». Το Ασημένιο κουτί περιέχει ένα ανόητο πρόσωπο ή μία γελοιογραφία, με ένα σημείωμα που λέει «Όποιος με διαλέγει θα πάρει ότι του αξίζει». Τέλος, το μολύβδινο κουτί περιέχει το πορτρέτο της Πορσίας, με ένα σημείωμα, που γράφει «Όποιος με διαλέγει, πρέπει να ρισκάρει ό,τι έχει». Η Πορσία ακολουθεί την ευχή του πατέρα της, να δεσμευτεί με αυτόν που διαλέξει το σωστό κουτί, δηλαδή αυτόν που θα βρει την φωτογραφία της.
Ο κάθε άνθρωπος που πήγε και δοκίμασε ήταν ένα διαφορετικό είδος ατόμου. Ο Πρίγκιπας του Μαρόκου (Πράξη 2, Σκηνή 7) , αυτός που άνοιξε το χρυσό κουτί είναι άπληστος και παρασύρεται από την λάμψη του χρυσού, και δείχνει την επιφανειακή του αντίληψη για τα πράγματα. Ο πρίγκιπας του Μαρόκου που είχε μεγάλη αυτοπεποίθηση, διαλέγει το χρυσό κουτί διότι πιστεύει πως «ό,τι είναι πολυτιμότερο πρέπει να φυλάσσεται στο πολυτιμότερο δοχείο.»
Ο Πρίγκιπας της Αραγωνίας (Πράξη 2, Σκηνή 9) , που διαλέγει το ασημένιο κουτί, θεωρεί ότι είναι λογικός και τον αντιπροσωπεύει η φιλοδοξία, καθώς διαλέγει το συγκεκριμένο κουτί γιατί θεωρεί ότι του αξίζει κάτι σπουδαίο. Βλέποντας όμως ότι διάλεξε λάθος κουτί, θυμώνει αλλά δεν μπορεί να πει τίποτα, καθώς είχε ορκιστεί να μην μιλήσει.
Τέλος, ο Μπασσιάνο (Πράξη 3, Σκηνή 2), που διάλεξε το μολύβδινο, το σωστό δηλαδή κουτί, αντιπροσωπεύεται από την ταπεινότητα του. Είναι ο πιο προσεκτικός και ο ποιο σοφός από τους τρείς, καθώς απορρίπτει τα δύο κουτιά επειδή νομίζει πως είναι απατηλά. Προτιμά την ουσία από την εμφάνιση, καταλαβαίνει την αληθινή αξία και εσωτερική αρετή. Ο Μπασσιάνο μετά τη σωστή επιλογή του φαίνεται να είναι πραγματικά χαρούμενος.
Η Πορσία στην 2η σκηνή της 3ης πράξης περνάει ένα συναισθηματικό δίλλημα, καθώς φοβάται πως ο Μπασσάνιο διαλέξει το λάθος κουτί και μετά δεν θα μπορεί να τον παντρευτεί, ενώ είναι ο πραγματικός της έρωτας. Τον παρακαλά να το σκεφτεί σοβαρά και πως δεν χρειάζεται μα διαλέξει κατευθείαν, μπορεί να περιμένει λίγο. «Μείνε λίγο ακόμα, Κι αν σου λέει κάτι η καρδιά σου, μην επιλέξεις αμέσως. Μην αφήσεις τη μοίρα να αποφασίσει τόσο γρήγορα.» Παρόλο που η Πορσία είναι μια δυνατή γυναίκα, εκείνη τη στιγμή φαίνεται να λυγίζει λόγω της συναισθηματικής της φόρτισης. Το δίλλημα της επιλύεται όταν ο Μπασσάνιο διαλέγει το σωστό κουτί, προς ανακούφιση της.
Για τα τρία κουτιά γράφει και η Μαριάντζελα Καμπουράκη:
Τα τρία κουτιά της Πόρσια είναι διαφορετικά ως προς την αξία και εμφάνιση τους, καθότι το ένα είναι φτιαγμένο από χρυσάφι, το άλλο από ασήμι και το τρίτο από μολύβι.
Το πρώτο από χρυσό έχει την επιγραφή: “Διάλεξε εμένα, κέρδισε ότι ποθούν οι πολλοί”.
Μέσα το χρυσό κουτί είχε ένα κρανίο και ένα χαρτί διπλωμένο μέσα στην κόγχη του ματιού το οποίο έγραφε:
“ Ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσάφι.
Σκουλήκια κρύβουν οι επίχρυσοι τάφοι.
Όσοι διάλεξαν χρυσές παγίδες,
Στο τέλος κέρδισαν αυτό που είδες.
Ήρθες άπληστος, φύγε σοφός,
Ότι λάμπει δεν είναι χρυσός.”
Το δεύτερο από ασήμι έχει την επιγραφή: “ Διάλεξε εμένα, κέρδισε ότι αξίζεις”.
Μέσα το ασημένιο κουτί είχε την εικόνα ενός ηλίθιου που έκλεινε το ένα του μάτι και έγραφε τα εξής:
“Όσες γυναίκες το κορμί τους κι αν σου δώσουν,
μυαλό μες στο κεφάλι σου ποτέ δε θα σου χώσουν.
Πάρε λοιπόν το δρόμο σου κι άλλο μην περιμένεις,
γιατί όσο κάθεσαι εδώ, τόσο πιο βλάκας βγαίνεις”.
Το τρίτο από μολύβι έχει την επιγραφή : “Διάλεξε εμένα, δώσε ότι έχεις πάρει και πάρε ότι έχει”.
Μέσα στο μολυβένιο κουτί υπήρχε ένα αντίγραφο της όμορφης Πόρσιας, και το εξής ποίημα:
“Αν μόνο απ” αυτό που φαίνεται,
ποτέ σου δε διαλέγεις, πάντα θα είσαι τυχερός, σε ότι επιλέγεις.
Κοίταξε τώρα την κυρά και πήγαινε κοντά της
και μ’ ένα ερωτικό φιλί, χώσου στην αγκαλιά της”.
Σύμφωνα με τη διαθήκη του πατέρα της, η Πόρσια θα πρέπει να παντρευτεί αυτόν που θα λύσει το αίνιγμα και βρει τη φωτογραφία της στο σωστό κουτί. Ο υποψήφιος έχει μια προσπάθεια και μια επιλογή. Βλέπουμε λοιπόν ότι αν και πλούσια και δυνατή η Πόρσια , το μέλλον της και ο γάμος της βασίζεται στη τύχη και δεν μπορεί να αποφύγει τον κίνδυνο και το ρίσκο.
Η κατηγορία του χρυσού κουτιού θα μπορούσαμε να πούμε ότι περιγράφει τους άπληστους ανθρώπους, αυτούς που θα διαλέγουν πάντα αυτά που λάμπουν και ας είναι ψεύτικα. Οι άνθρωποι με ματαιοδοξία και ανάγκη για επίδειξη χωρίς ουσία όμως θα βρίσκονται σε αυτή την κατηγορία. Η κατηγορία των ανθρώπων που θα διάλεγε το ασημένιο κουτί νομίζω ότι είναι αυτοί που έχουν μεγάλη ιδέα για τον εαυτό τους, οι υπερόπτες και οι αλαζόνες. Και αν λάβουμε υπόψιν και το ποίημα που ήταν μέσα στο κουτί, ο Σαίξπηρ βάζει σε αυτήν την κατηγορία και τους ελαφρόμυαλους – ανόητους ανθρώπους. Η κατηγορία του κουτιού από μολύβι είναι αυτή των συνετών ανθρώπων, των ανθρώπων του μόχθου και ίσως της φτώχειας. Αυτούς που δεν κυνηγούν τον εύκολο πλούτο και είναι αυστηροί στις επιλογές τους.
Για τις σκηνές, βλέπετε ως εξής:
3ο κουτι: σκηνή 2η, Πράξη 3η, ο Μπασάνιο επιλέγει το μολυβί κουτί.
2ο κουτί: πράξη 2η, σκηνή 3η , ο Πρίγκηπας της Αραγωνίας διαλέγει το ασημί κουτί.
1ο κουτί: πράξη 2η, σκηνή 1η, ο Πρίγκηπας του Μαρόκου διαλέγει το χρυσό κουτί.
