«Γυρίστε τον Γαλαξία με Ώτο Στοπ»

«Φορντ», είπε, «υπάρχει ένας άπειρος αριθμός μαϊμούδων έξω που θέλουν να μας μιλήσουν για ένα σενάριο για τον Άμλετ που έχουν κάνει»

Ο Άρθουρ Ντέντ είναι ένας απλός άνθρωπος, γύρω στα τριάντα, ψηλός, με σκουρόχρωμα μαλλιά, λίγος νευρικός. Δούλευε σε έναν τοπικό ραδιοφωνικό σταθμό. Το κλίμα του Λονδίνου τον άγχωνε οπότε μετακόμισε αλλού. Είναι επίσης ο τελευταίος άνθρωπος στον Γαλαξία.

Βλέπετε, η τύχη δεν συμπαθεί πολύ τον Άρθουρ. Όλα ξεκίνησαν μία συνηθισμένη μέρα, όταν κάποιοι άνδρες ήρθαν να κατεδαφίσουν το σπίτι του για να φτιάξουν έναν δρόμο. Εκείνος προσπάθησε να τους σταματήσει. Φυσικά, δεν πρόλαβε να κάνει πολλά μιας και κάποιοι άλλοι ήρθαν για να κατεδαφίσουν τον πλανήτη του και να φτιάξουν έναν μεγαλύτερο δρόμο, μία λεωφόρο που θα περνούσε από το ηλιακό σύστημα των ανθρώπων. Ευτυχώς ή δυστυχώς για τον Άρθουρ μας, ο καλύτερος του φίλος, ένας άνδρας ονόματι Φορντ Έσκορτ, έτυχε να είναι εξωγήινος, παγιδευμένος για δεκαπέντε χρόνια στον απλοϊκό, μικρό μας πλανήτη. Δεν περνούσαν, βλέπετε, και πολλά διαστημόπλοια από τη Γη, οπότε ο Φορντ αδυνατούσε να κάνει ώτο στόπ. Όπως και να έχει, μετά από μία σειρά εξαιρετικά αλλόκοτων γεγονότων, ο Άρθουρ και ο Φόρντ βρέθηκαν εκατομμύρια έτη φωτός μακριά από τη Γη, έχοντας ξεφύγει λίγα δευτερόλεπτα πριν την καταστροφή -εε, συγγνώμη, την κατεδάφιση- του πλανήτη. Η συνηθισμένη μέρα του Άρθουρ είχε γίνει ξαφνικά ιδιαίτερα ασυνήθιστη…

Τώρα λοιπόν, ο δύστυχος επιζών θα βρεθεί να ταξιδεύει τον Γαλαξία με μία αξιοπερίεργη παρέα όντων. Τι θα συναντήσει; Ρομπότ με κατάθλιψη; Ναι, στα σίγουρα. Φάλαινες που κάποτε ήταν πύραυλοι; Γιατί όχι! Ποντίκια φιλοσόφους που αναζητούν απαντήσεις στο ερώτημα της ζωής; Δεν θα ήταν άξια περιπέτεια αν δεν τα γνώριζε! Τα δελφίνια ήταν ιδιαίτερα ευγνώμονα και το εστιατόριο στο τέλος του Σύμπαντος έχει εμπλουτισμένο μενού. Μην ανησυχείτε όμως, όλες οι πληροφορίες που θα χρειαστεί ο Άρθουρ βρίσκονται μέσα σε ένα μικρό αλλά ιδιαίτερα πολύτιμο βιβλιαράκι, το οποίο θα τον συνοδεύσει σε όλα τα επικίνδυνα ταξίδια του…το  «Γυρίστε το Γαλαξία με Ώτο Στοπ»!

Το βιβλίο ξεκίνησε ως σειρά στο ραδιόφωνο, αλλά σύντομα πέρασε στα χέρια των θαυμαστών με τη μορφή σειράς βιβλίων, εκ των οποίων το πρώτο είναι το «Γυρίστε το Γαλαξία με Ώτο Στοπ» (The Hitch-Hiker’s Guide to the Galaxy). Το δεύτερο κυκλοφόρησε με το όνομα «Το ρεστωράν στο τέλος του σύμπαντος» (The Restaurant at the End of the Universe), ενώ το τρίτο ονομάστηκε «Η ζωή, το σύμπαν και τα πάντα» (Life, the Universe and Everything) και το τέταρτο «Αντίο κι ευχαριστώ για τα ψάρια» (So Long and Thanks for All the Fish). Ακολούθησαν άλλα δύο βιβλία και μία ομώνυμη ταινία.

Κάθε βιβλίο κρύβει περισσότερες εκπλήξεις από το προηγούμενο. Ο Ντάγκλας Άνταμς καταφέρνει μέσα σε μερικές σελίδες να δημιουργήσει χαρακτήρες με πολύπλοκες προσωπικότητες και προσωπικούς σκοπούς, αλλά που ταυτόχρονα είναι ο ένας πιο ξεκαρδιστικός από τον άλλον. Τα βιβλία συστήνουν στον αναγνώστη έναν ολοκαίνουργιο και γεμάτο θαύματα κόσμο, καθώς ο  χαλαρός και ανέμελος τόνος του αφηγητή κάνει και τις πιο απίθανες καταστάσεις να δίνουν την εντύπωση πως βγάζουν νόημα. Παρέχει στον αναγνώστη με μία καλή δικαιολογία να διπλωθεί από τα γέλια. Κρατάτε λοιπόν το βιβλιαράκι σφιχτά, γιατί θα χρειαστείτε βοήθεια αν ποτέ βρεθείτε αιχμάλωτοι των Vogons και γίνεται θύματα της πραγματικά επώδυνης ποίησής τους!

-Ηχώ

Πολλές φορές ακούμε πως τα μαθηματικά μπορούν να εξηγήσουνε τον κόσμο.Θα το πιστεύατε όμως αν σας έλεγαν πως τα μαθηματικά μπορούν να εντοπίσουν ομοιότητες μεταξύ μίας μαύρης τρύπας και της γύρης ενός ηλίανθου; Τι λέτε για τις διαστάσεις του προσώπου σας και τον Παρθενώνα; Υπάρχει η οποιαδήποτε σύνδεση ανάμεσα στην ακτίνα της Σελήνης και τη Μόνα Λίζα; Με την πρώτη, τη δεύτερη, την τρίτη, μέχρι και την τέταρτη ματιά, όχι. Δεν υπάρχει τίποτα. Κι όμως, με λίγο ψάξιμο -εντάξει, αρκετό ψάξιμο- όλα σχετίζονται το ένα με το άλλο. Πώς; Υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος, ιδιαίτερα ασυνήθιστος και άπειρα μακρύς αριθμός ο οποίος, για κάποιον ανεξήγητο λόγο, είναι πανταχού παρών στη ζωή των ανθρώπων. Ο αριθμός 1,61803399…(και πάει λέγοντας) που αποκαλείται και Χρυσή Τομή, ή απλά «φ».

Αν και πρωτομελετήθηκε στην Αρχαία Ελλάδα και αξιοποιήθηκε, σκόπιμα ή όχι, σε πολλά έργα, ο φ δεν είχε έρθει στο προσκήνιο μέχρι τον 12^ο και 13^ο αιώνα, όταν ο μαθηματικός Fibbonaci τον συνέδεσε με μια ακολουθία αριθμών που ο ίδιος εξέφρασε. Για την ακολουθία Fibbonaci (0, 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34, 55…) ισχύει πως ο ένας αριθμός ισούται το άθροισμα των δύο προηγούμενων. Τώρα, πού κολλάει ο φ; Αν διαιρέσουμε έναν αριθμό Fibbonaci με τον ακριβώς προηγούμενο, παίρνουμε ένα νούμερο πολύ κοντά στη Χρυσή Τομή. Για παράδειγμα, 55/34= 1,617647…Γιατί να ενδιαφέρεται κάποιος για όλα αυτά όμως;

Λοιπόν, τόσο οι αριθμοί Fibbonaci, όσο και η Χρυσή Τομή κάνουν θεαματικές εμφανίσεις στην τέχνη, στην αρχιτεκτονική, στη βιολογία, στην ανθρωπολογία, στην αστρονομία, στη μετεωρολογία…μέχρι και στη γεωπονία! Τα πέταλα των λουλουδιών είναι συνήθως αριθμοί Fibbonaci, ο Παρθενώνας, η Μόνα Λίζα, ο Μυστικός Δείπνος και τόσα άλλα έργα έχουν σχεδιαστεί ώστε να υπάγονται σε «χρυσές αναλογίες», οι οποίες προκύπτουν από τη γεωμετρική αναπαράσταση του «φ», η διάρκεια των περιστροφών των πλανητών γύρω από των Ήλιο αποτελούν δυνάμεις του «φ». Οι κυκλώνες, οι γαλαξίες και τα κελύφη των σαλιγκαριών παίρνουν σχήμα όμοιο με τη «Χρυσή Έλλειψη», η οποία προκύπτει από τους αριθμούς Fibbonaci και είναι σχεδιασμένη με χρυσές αναλογίες. Εντοπίζονται μέσα στο σώμα μας, στα μήκη των οστών μας, στις αποστάσεις των ματιών μας από τη μύτη μας και της μύτης από το στόμα, μέχρι και στο ίδιο μας το DNA!

Όλο αυτό μπορεί να φαίνεται κάπως τραβηγμένο, απίθανο, ή απλώς ένα παιχνίδι της φαντασίας των ανθρώπων. Όμως δεν είναι έτσι. Όσο απίστευτο κι αν είναι, υπάρχει αυτός, ο ένας αριθμός και αυτή η μία ακολουθία που δομεί τον κόσμο. Αρκετοί, αφότου ανακάλυψαν την ύπαρξη αυτών των σχέσεων μεταξύ φαινομενικά άσχετων μεταξύ τους εννοιών, άλλαξαν τον τρόπο με τον οποίο έβλεπαν το σύμπαν. Κανείς δεν έχει δώσει βέβαια εξήγηση για τον λόγο που αυτές οι συσχετίσεις υπάρχουν. Κάποιοι είπαν πως η Χρυσή Τομή είναι ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός έχτισε τον κόσμο. Άλλοι αναζητούν τις απαντήσεις τους στον μικρόκοσμο. Ένα όμως είναι σίγουρο…όποιος και ό,τι κι αν δημιούργησε τον κόσμο, ήξερε κάτι τι από μαθηματικά!

“Imagine god composing the universe with this.”

Στις αρχές Μάρτη παρατηρήθηκε ένα…αξιοπερίεργο φαινόμενο. Τα ύδατα αποτραβήχτηκαν, αφήνοντας πίσω τους γυμνές παραλίες. Δεν πρόκειται όμως για το γνωστό φαινόμενο της παλίρροιας που έχει παρατηρηθεί από τα αρχαία χρόνια. Η θάλασσα υποχώρησε αρκετά μέτρα, ενώ σε κάποιες περιοχές υπήρξαν ισχυρισμοί πως οι παραλίες επεκτάθηκαν έως και 10 μέτρα! Ο βυθός βγήκε στην επιφάνεια παραδίδοντας όλων των ειδών περίεργα αντικείμενα και «δώρα». Φύκια, πέτρες, κοχύλια και βράχοι. Καΐκια έμειναν να στέκονται μοναχικά πάνω στη βρεγμένη άμμο, ολόκληροι κορμοί δέντρων σηκώθηκαν από τα άδυτα, ακόμα και πατίνια έκαναν εμφανή την παρουσία τους, με αποτέλεσμα να «ψαρευτούν» από τυχαίους περαστικούς. Ο κόσμος, με μάσκες στα πρόσωπα και διατηρώντας αποστάσεις ο ένας από τον άλλον, βγήκε να περπατήσει στις παραλίες και να σκαλίσει τον βυθό που συνήθιζε να κάνει μακροβούτια για να φτάσει. Είναι ένα φαινόμενο που δεν παρουσιάστηκε σε μία μόνο πόλη, ούτε σε μία μονάχα περιοχή. Διήρκησε σχεδόν μία εβδομάδα και παρατηρήθηκε, όχι μόνο σε κάθε παραθαλάσσια γωνιά της Ελλάδας αλλά σε πολλά από τα παράλια της Μεσογείου. Στη Βενετία, οι γόνδολες βρέθηκαν στον πάτο των καναλιών!

Μόλις οι άνθρωποι αναγνώρισαν το παράδοξο γεγονός ξεφύτρωσαν σειρές από θεωρίες όσον αφορά στα αίτια που το προκάλεσαν, από ισχυρισμοί πως ευθυνόταν ο πρόσφατος σεισμός στη Θεσσαλία μέχρι και προφητείες για το τέλος του κόσμου. Τι πραγματικά συνέβη ωστόσο; Οι επιστήμονες όρμησαν να διαψεύσουν τις λανθασμένες αντιλήψεις που διαδόθηκαν στον τόπο, διαβεβαιώνοντας τον κόσμο πως δεν πρόκειται για μετεωρολογικό φαινόμενο. Τελικά, φαίνεται πως υπάρχουν πολλαπλά αίτια, ο συνδυασμός των οποίων προκάλεσε αυτό το μικρό «θαύμα». Από τη μία, εξαρτιόταν σε μεγάλο βαθμό από τις θέσεις των ουράνιων σωμάτων. Το φαινόμενο της παλίρροιας από μόνο του οφείλεται στις κινήσεις τις Σελήνης, η οποία ασκεί βαρυτικές δυνάμεις στα ύδατα της Γης. Σε αυτή την περίπτωση ωστόσο, δεν πρόκειται μονάχα για την επιρροή του δορυφόρου μας, αλλά για τη συμβολή πολλών πλανητών και ουράνιων σωμάτων τα οποία βρέθηκαν στην ίδια γωνιά του Ηλιακού συστήματος. Από την άλλη, ειδικοί υποστηρίζουν πως οφείλονται και οι αυξημένες ατμοσφαιρικές πιέσεις, οι οποίες μπορούν να χαμηλώσουν τη στάθμη της θάλασσας. Τέλος, την περίοδο εκείνη τα Βαλκάνια διέρρεαν βόρειοι άνεμοι, οι οποίοι φτάνοντας στην Ελλάδα ώθησαν τα ύδατα προς τον Νότο και τη Βόρεια Αφρική, όπου έγινε αισθητή η αύξηση της στάθμης του νερού.

Αν και πρόκειται για ένα ιδιαίτερα σπάνιο φαινόμενο το οποίο πιθανότατα θα χρειαστεί δεκαετίες για να ξαναεμφανιστεί στις ακτές μας, ήταν μία όμορφη υπενθύμιση πως, ακόμα και σε αποπνιχτικούς καιρούς όπως κι αυτούς, η φύση βρίσκει τρόπο να  παραδώσει μικρά θαύματα!

-Ηχώ

Το γνωρίζατε πως μέχρι και το 40% των ανθρώπων θα διαγνωστεί με καρκίνο κάποια στιγμή στη ζωή τους; Γνωρίζατε πως περίπου 10.000.000 κάθε χρόνο χάνουν τη μάχη ενάντια στην ασθένεια;

 Στις 4 Φεβρουαρίου ο κόσμος ζητά από όλους να πάρουν στα χέρια τους τα όπλα. Την Παγκόσμια Μέρα κατά του Καρκίνου οργανώνονται δράσεις για να ενημερωθούν οι άνθρωποι, για να παρακινηθούν, να ενεργήσουν, να βοηθήσουν. Το 1/3 των θανάτων από κοινά είδη καρκίνου μπορεί να αποφευχθεί.

Ο καρκίνος είναι μία από τις σημαντικότερες αιτίες θανάτου που επικρατούν αυτή τη στιγμή στον κόσμο και οι έρευνες τον κατατάσσουν στη δεύτερη θέση. Πρόκειται για μία ασθένεια που εμφανίζεται όταν κάποια κύτταρα του σώματος αναπτύσσονται ανεξέλεγκτα. Κάποιοι προκύπτουν από ελεγχόμενους παράγοντες όπως είναι η κατάποση αλκοόλ, το κάπνισμα, το σωματικό βάρος, η κακή διατροφή και φυσική κατάσταση. Ορισμένοι παράγοντες δεν μπορούν να ελεγχθούν. Ο καρκίνος μπορεί να εμφανιστεί σε κάθε ηλικία αλλά μεσήλικες και ηλικιωμένοι είναι πιο ευάλωτοι. Ο καρκίνος μπορεί να βρίσκεται στα γονίδια. Ο καρκίνος μπορεί να αναπτύσσεται ανεμπόδιστα εξαιτίας ενός αδύναμου ανοσοποιητικού συστήματος.

Πρόβλημα μπορεί να παρουσιαστεί σε διάφορα μέρη του σώματος: στο δέρμα, στο αίμα, στα κόκαλα, στα νεφρά, στο στήθος, στο συκώτι, στους πνεύμονες, στην καρδιά, στον εγκέφαλο…Κάποιοι από αυτούς είναι θεραπεύσιμοι. Άλλοι είναι θανατηφόροι.

                Είναι όλα όμως τόσο σκοτεινά όσο φαίνονται;

«Προσπαθώ να ζήσω τη ζωή στο μέγιστο. Είμαι ευγνώμων που μπορώ να τρέξω και να βγω έξω και να φάω σε εστιατόρια. Όσα πράγματα δεν σκέφτηκα ποτέ, το σκέφτομαι τώρα».

 Η Σοφία Αναγνώστου σήμερα είναι περίπου 18 ετών. Έχουν περάσει εφτά χρόνια σχεδόν από τότε που διαγνώστηκε με λευχαιμία, καρκίνο του αίματος. Ήταν 12 χρονών τότε, ολοκλήρωνε την 6η τάξη του Δημοτικού.

Ξεκίνησε θεραπεία το 2015. Η Σοφία πέρασε την επόμενη σχολική χρονιά σε ιατρικά κέντρα και γραφεία νοσηλευτών. Οι εγχειρήσεις δεν ήταν εύκολες και οι μεταγγίσεις αίματος ήταν εξουθενωτικές, η οσφυϊκή παρακέντηση ήταν επικίνδυνη. Η χημειοθεραπεία οδήγησε σε τριχόπτωση. Η χρήση ιατρικής μάσκας ήταν απαραίτητη για την προφύλαξη από ασθένειες. Η μητέρα της έπρεπε να ισορροπήσει την πολύωρη εργασία της, τις σχολικές και απογευματινές δραστηριότητες του γιου της και τις ιατρικές συναντήσεις της κόρης της, με την καθημερινή ζωή. Η δεκατριάχρονη κοπέλα ομολόγησε πως της έλειπαν οι φίλοι της και τα παιχνίδια βόλεϊ στη λιακάδα. Ήταν αποκλεισμένη από τον κόσμο, έμενε στο σπίτι όλη τη μέρα και δεν έβγαινε παρά μόνο για να κλειστεί σε άλλα αποπνιχτικά δωμάτια. «Γιατί εμένα;»

Αλλά τα πράγματα δεν παρέμειναν έτσι. Η μητέρα της, ο αδελφός της, οι νοσοκόμες και οι γιατροί την υποστήριζαν. Οι φίλοι της μπορούσαν να έρθουν για επίσκεψη. Μετά από λίγο καιρό, τα μαλλιά της άρχισαν να ξαναβγαίνουν. Η νεαρή αγωνίστρια έγινε μικρή στιχουργός. Συμμετείχε σε ένα πρόγραμμα της οργάνωσης «Purple Songs Can Fly», σκοπός της οποίας είναι να επηρεάσει θετικά τις ζωές παιδιών που μάχονται με τον καρκίνο και τις οικογένειές τους μέσα από τη μουσική. Η Σοφία έγραψε και τραγούδησε τους στίχους του δικού της τραγουδιού και σήκωσε ένα ολόκληρο νοσοκομείο στο πόδι! Στο videoclip, η δεκατριάχρονη γελάει με τις φίλες της και διασχίζουν το νοσοκομείο παρακινώντας ιατρούς, νοσοκόμους, ρεσεψιονιστ και μέλη του βοηθητικού προσωπικού να σηκωθούν και να χορέψουν. «Η δύναμη βρίσκεται στην ψυχή» τραγούδησε το κορίτσι αγκαλιά με τη μητέρα της.

Η Σοφία δεν είναι η μόνη. Το διαδίκτυο ξεχειλίζει από ιστορίες ανθρώπων που έδωσαν ό,τι είχαν και δεν είχαν στη μάχη ενάντια του καρκίνου…και τα κατάφεραν. Όλοι τους έχουν μία ιστορία να πουν, ένα μήνυμα να στείλουν στον κόσμο: «Ζήστε για τον εαυτό σας. Ζήστε για τα παιδιά σας», «Αν μπορώ να επιβιώσω από αυτό [τον καρκίνο], η έναρξη μιας νέας επιχείρησης είναι ένα παιχνιδάκι. Ο γάμος και η απόκτηση παιδιών είναι ένα παιχνιδάκι», «Όταν αντιμετωπίζεις κάτι τέτοιο, πρέπει να κάνεις κάθε στιγμή να μετράει. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να το ξεπεράσεις: μέρα με τη μέρα»…

Ναι, ο καρκίνος είναι πρόβλημα. Και ναι, 9.56 εκατομμύρια άνθρωποι δεν τα καταφέρνουν κάθε χρόνο. Τουλάχιστον 3.7 εκατομμύρια κάθε χρόνο όμως μπορούν να σωθούν, αν ο όγκος εντοπιστεί έγκαιρα και η θεραπεία είναι αποδοτική. Εδώ είναι το σημείο που συμμετέχουν όλοι οι υπόλοιποι. Η μάχη ενάντια στον καρκίνο δεν είναι μονάχα ο αγώνας ασθενών ενάντια σε μια ασθένεια. Είναι αγώνας όλων των ανθρώπων ενάντια σε ένα πρόβλημα που βασανίζει εκατομμύρια άτομα. Μπορεί κάποιοι να μη πάσχουν από καρκίνο ή να μην είναι ιατροί. Μπορούν όμως να προσφέρουν με άλλους τρόπους. Μπορούν να κάνουν δωρεές, να συμμετέχουν σε διαδηλώσεις και να παρακινήσουν κι άλλους, να γίνουν εθελοντές. Ναι, το 50% των ασθενών με καρκίνο μπορεί να μην τα καταφέρει. Το άλλο 50% όμως…θα ζήσει.

“Strength is in the soul”: ">

Purple Songs Can Fly: https://www.purplesongscanfly.org/view-complete-songs–lyrics

-Ηχώ

Τις τελευταίες μέρες ο ακαδημαϊκός χώρος τις Ελλάδας έχει βουίξει σχετικά με το νέο νομοσχέδιο το οποίο προβλέπει την εγκατάσταση αστυνομικής φύλαξης στα Πανεπιστήμια. Η ανακοίνωση αυτού του σχεδίου προκάλεσε ένα χάσμα στην πανεπιστημιακή κοινότητα και, όσον αφορά στην ορθότητα του νόμου, οι απόψεις διίστανται.

Εντός άλλων, το νομοσχέδιο περιλαμβάνει την ύπαρξη ελέγχου εισόδου και εξόδου στα πανεπιστημιακά κτήρια και την παρουσία ειδικής αστυνομικής ομάδας εκπαιδευμένης συγκεκριμένα για τη φύλαξη των ΑΕΙ. Οι φύλακες θα ανέρχονται στους χίλιους και θα αναφέρονται κατευθείαν στην Ελληνική Αστυνομία, ενώ θα βρίσκονται σε άμεση συνεργασία με τον Πρύτανη του Πανεπιστημίου. Η Ομάδα Προστασίας Πανεπιστημιακού Ιδρύματος (ΟΠΠΙ) δεν θα φέρει πολυβόλα όπλα, θα είναι μονάχα εξοπλισμένη με γκλοπς και σπρέι πιπεριού. Σε περίπτωση έντονης εκδήλωσης βίας ή οποιασδήποτε επίθεσης στους φρουρούς,  θα παρέχεται άμεση βοήθεια από δυνάμεις της ΕΛ.ΑΣ.

Το νομοσχέδιο αυτό έχει ως στόχο την αποκατάσταση της τάξης στα Πανεπιστημιακά ιδρύματα, πολλά μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας ωστόσο έχουν εκφράσει τη δυσαρέσκειά τους με αυτό και έχουν καταβάλει προσπάθειες να αποτρέψουν την επισημοποίησή του. Ένα από τα κυριότερα επιχειρήματα εναντίον του νομοσχεδίου είναι πως το σώμα των ΟΠΠΙ θα λογοδοτεί στην αστυνομία και όχι στις πανεπιστημιακές αρχές, γεγονός το οποίο έρχεται ενάντια στο δικαίωμα του ιδρύματος να αυτοδιοικείται. Ορισμένοι ισχυρίζονται πως τα θέματα ασφαλείας τα οποία εκδηλώνονται στα Πανεπιστήμια δεν είναι τόσο κρίσιμα όσο παρουσιάζονται και τα ποσά τα οποία ξοδεύονται για την υλοποίηση του νομοσχεδίου μπορούν να αξιοποιηθούν καλύτερα για να χρηματοδοτήσουν επισκευές και απόκτηση εξοπλισμού για καλύτερες υποδομές. Οι διαδηλωτές φωνάζουν πως πουθενά αλλού στην Ευρώπη δεν υπάρχει αστυνομία στα Πανεπιστήμια, επομένως η παρουσία της δεν είναι απαραίτητη για να επιβληθεί η τάξη. Υποστηρίζουν πως η “αστυνόμευση έρχεται ενάντια στην ακαδημαϊκή ελευθερία” και είναι μία κατάσταση που επικρατεί σε δικτατορικά καθεστώτα, συσχετίζοντας το νομοσχέδιο με τις καταπιεστικές αρχές τις Χούντας. Ακόμα, πολλοί πιστεύουν πως η παρουσία ένοπλων φρουρών δεν θα περιορίσει τις συγκρούσεις, αλλά αντιθέτως θα προκαλεί και θα αυξήσει τις εντάσεις.

Όπως και με κάθε απόφαση μεγάλης σημασίας, έχουν δημιουργηθεί δύο αντίθετες πλευρές, καθώς από την άλλη υπάρχουν ακαδημαϊκοί και φοιτητές οι οποίοι υποστηρίζουν το πρόγραμμα με την ελπίδα πως θα αποτελέσει λύση στα προβλήματα, τα οποία εδώ και καιρό πλήττουν τα ελληνικά Πανεπιστήμια. Ισχυρίζονται πως τα θέματα ασφαλείας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση είναι κρίσιμα και συνεχή και πως δεν πρόκειται για μεμονωμένα γεγονότα. Το ιστορικό της ελληνικής τριτοβάθμιας εκπαίδευσης περιλαμβάνει επιθέσεις, καταλήψεις, βία, κλοπές, μέχρι και διακίνηση επικίνδυνων ουσιών. Τα τελευταία χρόνια το διαδίκτυο έχει πλημμυρίσει, όπως λένε, από άρθρα τα οποία αναφέρονται σε φοιτητές και καθηγητές οι οποίοι στέλνονται στο νοσοκομείο μετά από επιθέσεις. Στη δήλωση πως κανένα άλλο ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο δεν διαθέτει αστυνομική φύλαξη απαντούν λέγοντας πως καμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν έχει τα ποσοστά της Ελλάδας όσον αφορά στην παραβατικότητα στα πανεπιστήμια. Οι υποστηριχτές του νομοσχεδίου ισχυρίζονται πως η αυστηρή φύλαξη μπορεί να είναι η μόνη αποτελεσματική λύση στις χρόνιες δυσκολίες που αντιμετωπίζουν τα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, καθώς οι εναλλακτικές λύσεις που προσφέρονται από διαδηλωτές δεν θα έχουν, όπως λένε, αποτέλεσμα. Διαφωνούν πως η αστυνόμευση αντανακλά το δικτατορικό καθεστώς και απαντούν πως η ύπαρξη της ΟΠΠΙ δεν σημαίνει αναγκαστικά καταπίεση και πως πρόκειται απλώς για μία σύνδεση που έχει γίνει στο μυαλό των ανθρώπων. Περαιτέρω, δηλώνουν πως το νομοσχέδιο δεν καταπατά την ακαδημαϊκή ελευθερία καθώς δεν στερείται, σύμφωνα με αυτούς, το δικαίωμα φοιτητών και εκπαιδευτικών στην έρευνα, τη διδασκαλία και την έκφραση.

Τα επιχειρήματα που διατυπώνει κάθε πλευρά έχουν μεγάλη βάση. Οι δύο πλευρές ωστόσο διαφωνούν για αρκετά πράγματα και χρησιμοποιούνται στις αντιπαραθέσεις πότε-πότε δεδομένα τα οποία δεν είναι βέβαιο πως ισχύουν. Τελικά, μόνο ο χρόνος θα δείξει αν η τοποθέτηση αστυνομικής φύλαξης στα Πανεπιστήμια της Ελλάδας θα μειώσει ή θα δημιουργήσει νέα προβλήματα…

-Ηχώ

«η τυφλή προσήλωση σε ιδέα, πίστη ή πρόσωπο, η οποία οδηγεί στην άρνηση κάθε κριτικής και στο μίσος για όποιον πιστεύει το αντίθετο.»

 -Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Γ. Μπαμπινιώτη

«ακραίες πεποιθήσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε παράλογη ή βίαια συμπεριφορά»

-Cambridge Dictionary

Τι είναι στην πράξη όμως ο φανατισμός; Τι θα πει βίαιη συμπεριφορά απέναντι σε όποιον πιστεύει το αντίθετο; Σημαίνει διαφωνίες; Διαμάχες; Σημαίνει πως θα δοθεί μία κλωτσιά εδώ και μία μπουνιά εκεί, επειδή κάποιος διαφώνησε με αυτά που ειπώθηκαν; Σημαίνει ασέβεια; Δυστυχώς, “φανατισμός” μπορεί να σημαίνει πολύ χειρότερα πράγματα…

Η ιστορία του κόσμου είναι γεμάτη με τραγικούς πολέμους και αιματηρές μάχες, αλλά υπάρχουν ορισμένες συγκρούσεις που ξεχωρίζουν διότι ο πόνος που προκάλεσαν, τα σώματα που άφησαν πίσω, οι πόλεις που ερήμωσαν στο διάβα τους ταλαιπωρούν το ανθρώπινο μυαλό μέχρι σήμερα. Ένας τέτοιος πόλεμος ήταν και ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος. Αυτός ήταν ένας άγριος πόλεμος, ένα ανεξέλεγκτος πόλεμος, ένας πόλεμος που δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον αγνοήσει, ένας πόλεμος που έλαβε χώρα μόλις 80 χρόνια πριν. Και ήταν ένας πόλεμος γεμάτος βιαιότητες. Ανάμεσα στις βόμβες και ανάμεσα στις σφαίρες, μεταξύ των λυγμών και της σιωπής υπήρχε μονάχα κι άλλος πόνος. Διότι ήταν ένας πόλεμος που δεν άφησε κανέναν να σταθεί όρθιος. Ήταν μία μάχη ενάντια στον φανατισμό και, παρά την νίκη των Συμμάχων, ο φανατισμός άφησε το σημάδι του στον κόσμο.

Κατά την δεκαετία του 30’, πριν ακόμα αρχίσει ο πόλεμος, ένας «χαρισματικός» άντρας παρέσυρε τα πλήθη. Ένας άντρας που εκμεταλλεύτηκε ρατσιστικές, ομοφοβικές, αντισημιτικές ιδεολογίες για να πάρει στα χέρια του την εξουσία. Ένας άντρας που κατάφερε να κάνει μία ολόκληρη χώρα να τον ακολουθήσει, ένας άντρας με επικίνδυνες ιδέες…Ο Αδόλφος Χίτλερ έπεισε τον λαό του πως η φυλή τους ήταν η «άρια φυλή» και δικαιολόγησε έτσι χιλιάδες αποτρόπαιες πράξεις. Για τους ναζιστές, Εβραίοι, Πολωνοί, ομοφυλόφιλοι, τσιγγάνοι, κομουνιστές, άτομα με ειδικές ανάγκες και μαύροι ήταν κατώτεροι, ανεπιθύμητα παράσιτα που οι Άριοι είχαν το δικαίωμα -υποχρέωση- να εξοντώσουν. Και πραγματικά προσπάθησαν. Έχετε ακούσει ποτέ για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης;

Στο χρονικό διάστημα ανάμεσα στο 1933 και το 1945, οι Ναζί ίδρυσαν, μεταξύ άλλων χώρων φυλάκισης, πάνω από 45.000 στρατόπεδα, στα οποία συγκέντρωναν οποιονδήποτε θεωρούσαν εχθρό. Πίσω από τους τοίχους των στρατοπέδων, πέρα από τα συρματοπλέγματα, χιλιάδες αθώοι άνθρωποι ήταν θύματα καταναγκαστικής εργασίας, επώδυνων βασανιστηρίων και μαζικών δολοφονιών.

Ένας από τους κύριους στόχους τους ήταν οι Εβραίοι. Ο αντισημιτισμός είχε εξαπλωθεί κατά τον 19^ο αιώνα και οι Εβραίοι αποτελούσαν αντικείμενο διαφωνίας απόψεων. Η λύση που πρόσφερε το Ναζιστικό Κόμμα, η «Τελική Λύση», ήταν η μαζική εξόντωσή τους, η απαλοιφή κάθε Εβραίου -κάθε κατώτερου, όπως ισχυρίζονταν, όντος- έτσι ώστε να μην έχουν την δυνατότητα να “μολύνουν τη χώρα” και να “καταστρέφουν την οικονομία”. Έτσι λοιπόν εκατομμύρια Εβραίοι, μαζί με άλλα άτομα που είχαν στοχοποιηθεί, μεταφέρονταν σε στρατόπεδα εξόντωσης όπου γνώριζαν πικρό τέλος.

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι αιχμάλωτοι υποβάλλονταν σε καταναγκαστική εργασία, δίχως την απαραίτητη τροφή, ρούχα ή ξεκούραση, και δολοφονούνταν μέσα σε θαλάμους αερίων. Οι φυλακές αυτές ήταν εξοπλισμένες με ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια τα οποία γέμιζαν με δηλητηριώδη αέρια για την μαζική εκτέλεση των ανθρώπων που βρίσκονταν μέσα. Πάνω από 6.000 Εβραίοι θανατώνονταν σε θαλάμους αερίων καθημερινά. Τα θύματα ήταν αμέτρητα. Το λιγότερο 6.000.000 Εβραίοι και εκατομμύρια άλλοι έχασαν τη ζωή τους κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος, όπως ονομάστηκε.

ολοκαύτωμα (όλο + καυτός < καίω):

«1.οποιαδήποτε/οτιδήποτε καίγεται ολοκληρωτικά. 2.ολοκληρωτική θυσία. 3.η μαζική και βάρβαρη θανάτωση μεγάλου αριθμού ανθρώπων»

-Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Γ. Μπαμπινιώτη

Ολόκληρες κοινωνικές ομάδες τυλίχτηκαν στις φλόγες.

Και για ποιο λόγο; Λόγω μίας διαστρεβλωμένης αντίληψης πως ο άλλος είναι επικίνδυνος; Κατώτερος; Ανάξιος; Επειδή μία φανατισμένη πολιτική ομάδα πήρε στα χέρια της την εξουσία; Ο φανατισμός, η παράλογη ιδέα πως άνθρωποι διαφορετικοί από την πλειονότητα έπρεπε να απαλείφουν, επειδή μία ήταν η «Άρια Φυλή» και μόνο αυτή έπρεπε να υπάρχει, οδήγησε τον κόσμο σε απάνθρωπες πράξεις. Γιατί οι άνθρωποι κάνουν ακραία πράγματα όταν πιστεύουν πως έχουν δίκιο. Η πεποίθηση πως ο κόσμος πρέπει να είναι δομημένος με έναν συγκεκριμένο τρόπο είναι αρκετή για να ωθήσει άτομα να σηκώσουν όπλα, να βαδίσουν προς το πεδίο της μάχης, να δώσουν τέλος σε ανθρώπινες ζωές…

Ο φανατισμός που κυριάρχησε κατά την διάρκεια της Ναζιστικής κυριαρχίας δεν είναι παρά ένα παράδειγμα των ακραίων πράξεων για τις οποίες είναι ικανός ένας φανατισμένος άνθρωπος. Γι’ αυτό και ο κόσμος στον οποίο ζούμε -ή τουλάχιστον ο κόσμος στον οποίο προσπαθούμε να ζήσουμε- είναι ένας κόσμος στον οποίο όλοι οι άνθρωποι είναι ακριβώς ό,τι λέει η λέξη: άνθρωποι. Χωρίς να υπάρχουν εχθροί ή κατώτεροι ή ανεπιθύμητοι. Γιατί ένας κόσμος στον οποίο κάποιος έχει το δικαίωμα να θεωρεί πως αξίζει περισσότερο από τον άλλο απλά λόγω του χρώματος του δέρματός του ή της απόχρωσης των μαλλιών του, απλά λόγω της θρησκείας ή της καταγωγής του, είναι ένας κόσμος στον οποίο εφιάλτες σαν το Ολοκαύτωμα μπορούν να γίνουν αληθινοί…

-Ηχώ

«η τυφλή προσήλωση σε ιδέα, πίστη ή πρόσωπο, η οποία οδηγεί στην άρνηση κάθε κριτικής και στο μίσος για όποιον πιστεύει το αντίθετο.»

 -Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Γ. Μπαμπινιώτη

«ακραίες πεποιθήσεις που μπορεί να οδηγήσουν σε παράλογη ή βίαια συμπεριφορά»

-Cambridge Dictionary

Τι είναι στην πράξη όμως ο φανατισμός; Τι θα πει βίαιη συμπεριφορά απέναντι σε όποιον πιστεύει το αντίθετο; Σημαίνει διαφωνίες; Διαμάχες; Σημαίνει πως θα δοθεί μία κλωτσιά εδώ και μία μπουνιά εκεί, επειδή κάποιος διαφώνησε με αυτά που ειπώθηκαν; Σημαίνει ασέβεια; Δυστυχώς, “φανατισμός” μπορεί να σημαίνει πολύ χειρότερα πράγματα…

 Η ιστορία του κόσμου είναι γεμάτη με τραγικούς πολέμους και αιματηρές μάχες, αλλά υπάρχουν ορισμένες συγκρούσεις που ξεχωρίζουν διότι ο πόνος που προκάλεσαν, τα σώματα που άφησαν πίσω, οι πόλεις που ερήμωσαν στο διάβα τους ταλαιπωρούν το ανθρώπινο μυαλό μέχρι σήμερα. Ένας τέτοιος πόλεμος ήταν και ο Δεύτερος Παγκόσμιος πόλεμος. Αυτός ήταν ένας άγριος πόλεμος, ένας ανεξέλεγκτος πόλεμος, ένας πόλεμος που δεν επέτρεπε σε κανέναν να τον αγνοήσει, ένας πόλεμος που έλαβε χώρα μόλις 80 χρόνια πριν. Και ήταν ένας πόλεμος γεμάτος βιαιότητες. Ανάμεσα στις βόμβες και ανάμεσα στις σφαίρες, μεταξύ των λυγμών και της σιωπής υπήρχε μονάχα κι άλλος πόνος. Διότι ήταν ένας πόλεμος που δεν άφησε κανέναν να σταθεί όρθιος. Ήταν μία μάχη ενάντια στον φανατισμό και, παρά την νίκη των Συμμάχων, ο φανατισμός άφησε το σημάδι του στον κόσμο.

Κατά την δεκαετία του 30’, πριν ακόμα αρχίσει ο πόλεμος, ένας χαρισματικός άντρας παρέσυρε τα πλήθη. Ένας άντρας που εκμεταλλεύτηκε ρατσιστικές, ομοφοβικές, αντισημιτικές ιδεολογίες για να πάρει στα χέρια του την εξουσία. Ένας άντρας που κατάφερε να κάνει μία ολόκληρη χώρα να τον ακολουθήσει, ένας άντρας με επικίνδυνες ιδέες…Ο Αδόλφος Χίτλερ έπεισε τον λαό του πως η φυλή τους ήταν η «άρια φυλή» και δικαιολόγησε έτσι χιλιάδες αποτρόπαιες πράξεις. Για τους ναζιστές, Εβραίοι, Πολωνοί, ομοφυλόφιλοι, τσιγγάνοι, κομουνιστές, άτομα με ειδικές ανάγκες και μαύροι ήταν κατώτεροι, ανεπιθύμητα παράσιτα που οι Άριοι είχαν το δικαίωμα -τον υποχρέωση- να εξοντώσουν. Και πραγματικά προσπάθησαν. Έχετε ακούσει ποτέ για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης;

Στο χρονικό διάστημα ανάμεσα στο 1933 και το 1945, οι Ναζί ίδρυσαν, μεταξύ  άλλων χώρων φυλάκισης, πάνω από 45.000 στρατόπεδα, στα οποία συγκέντρωναν οποιονδήποτε θεωρούσαν εχθρό. Πίσω από τους τοίχους των στρατοπέδων, πέρα από τα συρματοπλέγματα, χιλιάδες αθώοι άνθρωποι ήταν θύματα καταναγκαστικής εργασίας, επώδυνων βασανιστηρίων και μαζικών δολοφονιών.

Ένας από τους κύριους στόχους τους ήταν οι Εβραίοι. Ο αντισημιτισμός είχε εξαπλωθεί κατά τον 19^ο αιώνα και οι Εβραίοι αποτελούσαν αντικείμενο διαφωνίας απόψεων. Η λύση που πρόσφερε το Ναζιστικό Κόμμα, η «Τελική Λύση», ήταν η μαζική εξόντωσή τους, η απαλοιφή κάθε Εβραίου -κάθε κατώτερου, όπως ισχυρίζονταν, όντος- έτσι ώστε να μην έχουν την δυνατότητα να “μολύνουν τη χώρα” και να “καταστρέφουν την οικονομία”. Έτσι λοιπόν εκατομμύρια Εβραίοι, μαζί με άλλα άτομα που είχαν στοχοποιηθεί, μεταφέρονταν σε στρατόπεδα εξόντωσης όπου γνώριζαν πικρό τέλος.

Στα στρατόπεδα συγκέντρωσης οι αιχμάλωτοι υποβάλλονταν σε καταναγκαστική εργασία, δίχως κατάλληλη τροφή, ρούχα ή ξεκούραση, και δολοφονούνταν μέσα σε θαλάμους αερίων. Οι φυλακές αυτές ήταν εξοπλισμένες με ειδικά διαμορφωμένα δωμάτια τα οποία γέμιζαν με δηλητηριώδη αέρια για την μαζική εκτέλεση των ανθρώπων που βρίσκονταν μέσα. Πάνω από 6.000 Εβραίοι θανατώνονταν σε θαλάμους αερίων καθημερινά. Τα θύματα ήταν αμέτρητα. Το λιγότερο 6.000.000 Εβραίοι και εκατομμύρια άλλοι έχασαν τη ζωή τους κατά την διάρκεια του Ολοκαυτώματος, όπως ονομάστηκε.

ολοκαύτωμα (όλο + καυτός < καίω):

«1.οποιαδήποτε/οτιδήποτε καίγεται ολοκληρωτικά. 2.ολοκληρωτική θυσία. 3.η μαζική και βάρβαρη θανάτωση μεγάλου αριθμού ανθρώπων»

-Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας, Γ. Μπαμπινιώτη

Ολόκληρες κοινωνικές ομάδες τυλίχτηκαν στις φλόγες.

Και για ποιο λόγο; Λόγω μίας διαστρεβλωμένης αντίληψης πως ο άλλος είναι επικίνδυνος; Κατώτερος; Ανάξιος; Επειδή μία φανατισμένη πολιτική ομάδα πήρε στα χέρια της την εξουσία; Ο φανατισμός, η παράλογη ιδέα πως άνθρωποι διαφορετικοί από την πλειονότητα έπρεπε να εξοντωθούν, επειδή μία ήταν η «Άρια Φυλή» και μόνο αυτή έπρεπε να υπάρχει, οδήγησε τον κόσμο σε απάνθρωπες πράξεις. Γιατί οι άνθρωποι κάνουν ακραία πράγματα όταν πιστεύουν πως έχουν δίκιο. Η πεποίθηση πως ο κόσμος πρέπει να είναι δομημένος με έναν συγκεκριμένο τρόπο είναι αρκετή για να ωθήσει άτομα να σηκώσουν όπλα, να βαδίσουν προς το πεδίο της μάχης, να δώσουν τέλος σε ανθρώπινες ζωές…

Ο φανατισμός που κυριάρχησε κατά την διάρκεια της Ναζιστικής κυριαρχίας δεν είναι παρά ένα παράδειγμα των ακραίων πράξεων για τις οποίες είναι ικανός ένας φανατισμένος άνθρωπος. Γι’ αυτό και ο κόσμος στον οποίο ζούμε -ή τουλάχιστον ο κόσμος στον οποίο προσπαθούμε να ζήσουμε- είναι ένας κόσμος στον οποίο όλοι οι άνθρωποι είναι ακριβώς ό,τι λέει η λέξη: άνθρωποι. Χωρίς να υπάρχουν εχθροί ή κατώτεροι ή ανεπιθύμητοι. Γιατί ένας κόσμος στον οποίο κάποιος έχει το δικαίωμα να θεωρεί πως αξίζει περισσότερο από τον άλλο απλά λόγω του χρώματος του δέρματός του ή της απόχρωσης των μαλλιών του, απλά λόγω της θρησκείας ή της καταγωγής του, είναι ένας κόσμος στον οποίο εφιάλτες σαν το Ολοκαύτωμα μπορούν να γίνουν αληθινοί…

-Ηχώ

 “… Όλα όσα βλέπουμε ή ό,τι φαινόμαστε

είναι μονάχα όνειρο μέσα σε όνειρο…”

Ένας άντρας που ζητά εκδίκηση, ένας ύμνος στην Ελένη, ένας αναξιόπιστος αφηγητής, ένα όνειρο που μετατρέπεται σε εφιάλτη, ένα κοράκι πάνω στην πόρτα που μιλά με μία μόνο λέξη…Με αυτά γέμιζε ποιήματα και διηγήματα ο Edgar Allan Poe. Πρόκειται για έναν από τους διασημότερους Αμερικανούς λογοτέχνες γοτθικής μυθοπλασίας (gothic fiction or gothic horror), καθώς και τον εφευρέτη των αστυνομικών ιστοριών. Ο Poe γεννήθηκε 221 χρόνια πριν, στις 19 Ιανουαρίου του 1809.  Ήταν ένας άντρας απλός, όχι ιδιαίτερα περίεργος, ούτε ιδιαίτερα συνηθισμένος.

Αν και είναι μία σταγόνα μέσα στη θάλασσα συγγραφέων και ποιητών, ο Edgar Allan Poe κατάφερε να ξεχωρίσει από τους υπολοίπους με τις μακάβριες και αλλόκοτες ιστορίες του, τα τρομαχτικά και συνάμα συναρπαστικά ποιήματά του. Έγραφε κυρίως διηγήματα που προκαλούσαν τον αναγνώστη να γίνει μέρος της πλοκής και όχι να παραμείνει απλός παρατηρητής. Ο Poe φρόντιζε η εμπιστοσύνη του αναγνώστη στον αφηγητή να είναι λιγοστή ή ακόμα και ανύπαρκτη. Για εκείνον, ο μεγαλύτερος εχθρός ενός ανθρώπου ήταν ο εαυτός του. Δεν υπήρχε καμία εγγύηση πως ο ήρωας που ακολουθούσε ο αναγνώστης είχε σώας τας φρένας, ή πως ο ίδιος δεν ήταν ο δολοφόνος τον οποίο μανιωδώς αναζητούσε.

Η ιστορία του θανάτου του Edgar Allan Poe θα μπορούσε κανείς να πει πως ήταν ιδανικά σκηνοθετημένη για αυτόν. Στις 27 Σεπτεμβρίου 1849, ο Poe ξεκίνησε ένα ταξίδι με προορισμό τη Φιλαδέλφεια για την επιμέλεια έκδοσης μιας συλλογής ποιημάτων. Δεν έφτασε ποτέ εκεί. Μία βδομάδα αργότερα, βρέθηκε ντυμένος με φτωχικά ρούχα και μουρμουρίζοντας ασυναρτησίες, στην Βαλτιμόρη.

Στις 7 Οκτωβρίου του 1849, ο Edgar Allan Poe άφησε την τελευταία του πνοή, έχοντας περάσει στο νοσοκομείο τέσσερις μέρες γεμάτες έντονες παραισθήσεις. Την τελευταία νύχτα που πέρασε στον κόσμο των ζωντανών λέγεται πως ζητούσε επανειλημμένα την συντροφιά του «Reynolds», προσώπου του οποίου η ταυτότητα παραμένει μέχρι σήμερα μυστήριο…

Κυκλοφόρησαν πολλές φήμες και θεωρίες για τα γεγονότα που οδήγησαν στον θάνατο του σπουδαίου λογοτέχνη. Ορισμένοι πίστεψαν πως δολοφονήθηκε, άλλοι πως υπήρξε θύμα παραπλάνησης ή ξυλοδαρμού. Μερικοί τον κατηγόρησαν για αλκοολισμό. Κάποιοι υποψιάστηκαν δηλητηρίαση, άλλοι λύσσα, γρίπη ή ακόμα και όγκο στον εγκέφαλο. Τίποτα δεν έχει επιβεβαιωθεί. Κανείς δεν γνωρίζει τι πραγματικά συνέβη εκείνες τις μέρες. Ένα είναι σίγουρο: ο Edgar Allan Poe πέθανε αφήνοντας πίσω του ένα μυστήριο εξίσου μεγάλο με -αν όχι μεγαλύτερο από- αυτά των αλλόκοτων ιστοριών του…

Το Κοράκι – The Raven

“…Κοίταξα ερευνητικά, βαθιά μέσα στο σκοτάδι εκείνο, μένοντας εμβρόντητος για πολύ, νοιώθοντας το δέος, την αμφιβολία, και βλέποντας όνειρα, που κανείς ποτέ θνητός δεν τόλμησε πιο πριν να ονειρευτεί…”

“Nevermore” – «Ποτέ πια»: Αυτή είναι η μόνη απάντηση που έδινε το μυστηριώδες κοράκι στον πρωταγωνιστή ενός από τα διασημότερα ποιήματα του Poe. Το συγκεκριμένο έργο παρουσιάζει έναν άντρα ο οποίος ζει απομονωμένος από τον κόσμο και υποφέρει καθημερινά από τον χαμό της αγαπημένης του. Ένα βράδυ ωστόσο, τα μεσάνυχτα, τη μονοτονία διαλύει ένα κοράκι το οποίο πετάει μέσα στο δωμάτιό του και κάθεται πάνω από την πόρτα. Ο άντρας αρχίζει να συνομιλεί με το πουλί. Ενώ όμως ο ίδιος ανοίγει την καρδιά του και μιλά για τον πόνο του, ρωτώντας μάλιστα το κοράκι αν έχει δει πουθενά την γυναίκα που αγαπάει, το πουλί αρνείται να δώσει απάντηση διαφορετική της λέξης «Nevermore»…

Το ποίημα δημοσιεύτηκε το 1845 και εξακολουθεί να δέχεται επαίνους μέχρι σήμερα. Δεν είναι βέβαιο τι ενέπνευσε τον Αμερικανό ποιητή να γράψει ένα τόσο αξιοπερίεργο ποίημα αλλά ορισμένες πηγές ισχυρίζονται πως η ιδέα προήλθε από ένα αληθινό κοράκι, το οποίο μάλιστα βρισκόταν στην κατοχή ενός άλλου σπουδαίου λογοτέχνη, του Charles Dickens. Την περίοδο εκείνη, ο Dickens είχε δημοσιεύσει το «Barnaby Rudge», στο οποίο ο πρωταγωνιστής συνοδεύεται από ένα κοράκι, τον Grip, που είναι ομώνυμο του πουλιού που είχε ο ίδιος ο συγγραφέας ως κατοικίδιο. Ο Poe ήταν μεγάλος λάτρης και χρόνιος αναγνώστης των βιβλίων του Dickens. Όταν πληροφορήθηκε λοιπόν πως  ο αγαπημένος του συγγραφέας θα επισκεπτόταν τις Ηνωμένες πολιτείες, δεν δίστασε να του ταχυδρομήσει ένα γράμμα, εκφράζοντας την επιθυμία να τον γνωρίσει. Ο Charles Dickens δέχτηκε με μεγάλη χαρά. Όταν οι δύο διάσημοι λογοτέχνες συναντήθηκαν, ο Βρετανός ήταν συνοδευόμενος από το αγαπημένο του κατοικίδιο. Ο Poe ενθουσιάστηκε όταν έμαθε πως το κοράκι του βιβλίου του Dickens ήταν ‘αληθινό πρόσωπο’. Λίγο αργότερα έγραψε το «Κοράκι» που γνώρισε μεγάλη επιτυχία.

Μία άλλη εκδοχή λέει πως ο Edgar Allan Poe έγραψε το έργο εμπνευσμένος από την δική του τραγική ιστορία. Ο σπουδαίος ποιητής υπέφερε στη ζωή του μεγάλες απώλειες, ξεκινώντας με το θάνατο της μητέρας του πριν καν ο ίδιος κλείσει τα δύο έτη από την γέννησή του και συνεχίζοντας με τον θάνατο της νεανικής του αγάπης και την απιστία της αρραβωνιαστικιάς του και τέλος, με τον θάνατο της πολυαγαπημένης του συζύγου στα είκοσι τέσσερά της χρόνια.

Ο Edgar Allan Poe στολίζει το ποίημα του με απόγνωση και ξεχασμένα όνειρα και φέρνει τον αναγνώστη αντιμέτωπο με έναν πρωταγωνιστή κυριευμένο από μία θλίψη που ποτέ της δεν θα ξεθωριάσει, αναγκασμένο να αποδεχτεί την αιώνια απουσία του ατόμου που αγαπούσε περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο και κυριευμένο από φόβο και συνάμα οργή, καθώς η λογική σιγά σιγά ξεγλιστράει και ο ίδιος κυριεύεται από παράνοια…

 ">

 -Ηχώ

]]> https://schoolpress.sch.gr/varvakeio/archives/261/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio/archives/209 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio/archives/209#comments Sun, 24 Jan 2021 09:54:10 +0000 ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΥ ΑΝΔΡΙΑΝΑ http://schoolpress.sch.gr/varvakeio/?p=209 [...]]]> «Ποτέ δεν θα παραιτηθούμε…Θα σταματήσουμε την κλοπή…Πάμε στο Καπιτώλιο»

         Τέσσερις νεκροί, πολλοί τραυματίες, πενήντα δύο συλληφθέντες και άλλο ένα μεγάλος λάθος του Trump είναι μέχρι στιγμής ο απολογισμός των πρωτοφανών και βίαιων επεισοδίων, που ξέσπασαν με την εισβολή των οπαδών του πρώην Αμερικανού προέδρου στο Καπιτώλιο*, την ώρα που συνεδρίαζε το Κολλέγιο των Εκλεκτόρων, προκειμένου να σφραγίσει την εκλογική νίκη του Biden. Το Κογκρέσο ανέστειλε την συνεδρίαση και όλοι οι παρόντες έφυγαν αμέσως από το ιστορικό κτήριο.

        Πριν από λίγη ώρα οTrump, ο οποίος ακόμα δεν έχει παραδεχτεί την ήττα του, είχε καλέσει τους οπαδούς του να πραγματοποιήσουν πορεία στην Ουάσιγκτον, λέγοντας ότι «μας έκλεψαν την νίκη». Μετά την ομιλία του μερικοί οπαδοί κατευθύνθηκαν προς το Καπιτώλιο, παραβίασαν οδοφράγματα και εισέβαλλαν στο κτήριο, την ώρα που η Βουλή των Αντιπροσώπων και η Γερουσία είχαν καλέσει έκτατο συμβούλιο, ώστε να επικυρώσουν την νίκη του Biden. Επιπλέον, υπήρξε έντονη δραστηριότητα και έξω από το κτήριο, καθώς οι οπαδοί τουβTrump προσπαθούσαν να εισβάλουν και η Αστυνομία σε απόγνωση χρησιμοποίησε δακρυγόνα. Πηγές δηλώνουν ότι υπήρξε επέμβαση της Εθνικής Φρουράς για να επικρατήσει ξανά η ηρεμία στον λόφο του Καπιτωλίου.

      Το Καπιτώλιο «πολιορκήθηκε» από κάθε πλευρά. Σύντομα, ο θίασος των υποστηριχτών του Trump, παρά τις άκαρπες προσπάθειες της αστυνομίας, εισέβαλε στο κτήριο πρώτα από την ανατολική και, πολύ σύντομα, από την δυτική πλευρά. Αφότου μπήκαν μέσα, οι “διαδηλωτές” πλημμύρισαν τους διαδρόμους του ιστορικού κτηρίου φωνάζοντας «ΗΠΑ!» και «Σταματήστε την κλοπή!». Μέσα στην αίθουσα της Γερουσίας, η διαδικασία επικύρωσης της εκλογής του Biden διακόπηκε άμεσα και οι είσοδοι σφραγίστηκαν πρόχειρα, ενώ πράκτορες που ήταν παρόντες έβγαλαν προληπτικά τα όπλα τους. Φυσικά, δεν απουσίασε η βία. Μία “διαδηλώτρια” που επιχείρησε να εισβάλει στην αίθουσα…πυροβολήθηκε. Λίγο αργότερα, μία από τις σφραγισμένες εισόδους παραβιάστηκε και το πλήθος ξεχύθηκε στην αίθουσα. Ένας “διαδηλωτής” κατάφερε μάλιστα να κάτσει στην καρέκλα του ομιλητή.

       Η Αμερικάνικη Αστυνομία κατάφερε τελικά να οδηγήσει τους διαδηλωτές έξω από το Καπιτώλιο και ανακοίνωσε ύστερα από τέσσερις ώρες ότι το κτήριο είναι τώρα πια ασφαλές. Ο Biden καταδίκασε την πράξη των οπαδών του Trump λέγοντας «Η Δημοκρατία μας βιώνει μια άνευ προηγουμένου επίθεση». Επιπλέον, κάλεσε τον πρώην Αμερικανό πρόεδρο να βγει στις κάμερες και να ζητήσει από τους οπαδούς του «να τερματιστεί αυτή η πολιορκία» έξω από το Καπιτώλιο.

     Η πράξη των οπαδών του πρώην προέδρου κατέληξε σε ένα πολύ άσχημο σκηνικό με πολλούς τραυματίες και θανάτους. Η Αστυνομία ανακοίνωσε περιοριστικά μέτρα από τις 18:00 το απόγευμα έως τις 6:00 το πρωί για την πολιτεία της Ουάσιγκτον. Για μια τέτοια πράξη σίγουρα ο Trump θα πρέπει να νιώσει ντροπή και να παραδεχτεί το λάθος του, αλλά και την ήττα του. Περίπου έξι ώρες μετά από το πανδαιμόνιο που επικράτησε, οι γερουσιαστές επέστρεψαν στο Καπιτώλιο και επισημοποίησαν την νίκη του Biden, δίχως περεταίρω παρεμβολές…

Εβάνα- Ηχώ

Καπιτώλιο: Το Αμερικάνικο Καπιτώλιο είναι το μέρος στο οποίο συνέρχεται το Κογκρέσο των ΗΠΑ, το οποίο αποτελείται από τους Γερουσιαστές και την Βουλή των Αντιπροσώπων. Το Καπιτώλιο βρίσκεται  στην κορυφή του λόφου του Καπιτωλίου,στην Ουάσινγκτον.

]]> https://schoolpress.sch.gr/varvakeio/archives/209/feed 0