Συνέντευξη:

 1^η ερώτηση

-Για να αρχίσουμε, τί σας ώθησε στο να σπουδάσετε Ιστορία;

-Η Ιστορία μου φαίνεται το πιο συναρπαστικό πεδίο που μπορεί κανείς να μελετά, να μαθαίνει και να κατανοεί, γιατί είναι ο απόλυτος κώδικας του ανθρώπου, η Ιστορία. Δηλαδή, η Ιστορία μελετά την ζωή των ανθρώπων, όπως κύλησε μες τον χρόνο. Ο καθένας μας όταν γεννιέται ένα μόνο πράγμα έχει, αυτήν την ζωή, όσο διαρκέσει για τον καθένα μας και επομένως όλοι μας έχουμε την προσωπική μας ιστορία, γιατί η ζωή μας είναι μια ιστορία και αυτή, η οποία κάνει μαζί με τις ζωές όλων των άλλων την ιστορία της περιόδου που έχουν ζήσει που είναι μια συνέχεια των προηγούμενων περιόδων και θα είναι και βάση για τις επόμενες. Υπάρχει μια σκυτάλη στην ανθρώπινη ζωή και εμείς είμαστε ένα τμήμα αυτής της σκυτάλης και μ’ αρέσει αυτό, με συγκινεί.

2η ερώτηση

-Πώς πιστεύετε ότι πρέπει να διδάσκεται το μάθημα της Ιστορίας στα σχολεία;

-Με έναν χάρτη που θα υπάρχει πάντα κρεμασμένος και πάντα θα βλέπεις το γεωγραφικό σημείο, στο οποίο αναφέρεσαι, γιατί χωρίς αυτό δεν μπορείς να καταλάβεις. Η Γεωγραφία δείχνει πολλά για την ανθρώπινη ιστορία. Ο δάσκαλος πρέπει να έχει επίσης πάθος να την μεταφέρει. Η Ιστορία πρέπει να διδάσκεται και όχι να ζητείται από τους μαθητές να μάθουν απ’ έξω «από εδώ μέχρι εκεί». Αυτό δεν είναι ούτε διδασκαλία, ούτε Ιστορία. Είναι το απολύτως τίποτα. Η Ιστορία είναι συνολικό μάθημα. Πρέπει να καταλάβεις πώς κινήθηκαν οι κοινωνίες, ποιοι παράγοντες επηρέαζαν κάθε φορά, ποιες ιδεολογίες, ποιες νοοτροπίες, ποιες αισθητικές είχαν, τα γεγονότα πώς επηρέασαν την οικονομία, η οικονομία τί βάση είχε… Όλα αυτά, τα οποία είναι μια υπέροχη διαδικασία συνδυασμών. Αν ασχοληθείς έτσι με την Ιστορία, η Ιστορία είναι σχεδόν Μαθηματικά. Δηλαδή έχει σημασία και συνεργασία και συνδυασμό το ένα με τ’ άλλο. Δηλαδή άμα συμβεί «αυτό», θα επηρεάσει οπωσδήποτε και «αυτό», που αν επηρεάσει «αυτό, θα συμβεί «αυτό». Επομένως έχει κινητοποιήσει όλη σου την λογική, για να τα καταλάβεις.

3η ερώτηση

-Πόσο σημαντικό πιστεύετε ότι είναι να ξέρει ο Έλληνας την ιστορία του και γιατί;

-Το να ξέρει κάθε λαός, το κάθε έθνος την ιστορία του έχει μεγάλη σημασία γιατί καλώς ή κακώς η ανθρώπινη ιστορία έχει διαμορφωθεί με λαούς και έθνη. Μάλιστα τα τελευταία 200-300 Χρόνια λίγες χώρες είχαν έθνη, εθνικά κράτη. Τα περισσότερα εθνικά κράτη διαμορφώθηκαν τα τελευταία 200 χρόνια και το δικό μας εθνικό ανεξάρτητο κράτος δημιουργήθηκε το 1830 όταν τελείωσε η επανάσταση του 1821 και για πρώτη φορά δημιουργήθηκε ένα κράτος με το όνομα Ελλάς. Το όνομα Ελλάς υπάρχει από την αρχαιότητα αλλά δεν ήταν κράτος γιατί τότε ήταν πόλεις κράτη, δεν υπήρχε ένα κράτος. Η λέξη Ελλάς σήμαινε όπου υπήρχε Έλληνας. Ελλάδα ήταν και η Μασσαλία, της Γαλλίας. Ελλάδα ήταν και η νότια Ιταλία, που λεγόταν μάλιστα και μεγάλη Ελλάδα, ήταν… η πιο δυνατή Ελλάδα εκεί. Δεν είχε σύνορα, τα εθνικά σύνορα δεν τους ένοιαζαν τους αρχαίους Έλληνες αυτά ακριβώς αλλά ήξεραν ότι όπου Έλληνες και Ελλάδα. Αντιθέτως το εθνικό κράτος που λέγεται Ελλάδα όταν δημιουργήθηκε το 1830 αποτελούνταν από ένα μικρό ποσοστό των Ελλήνων, οι περισσότεροι κατοικούσαν μέσα στην οθωμανική αυτοκρατορία ακόμη, όποτε οι Έλληνες είχαν τη μεγάλη ιδέα να επεκταθεί το κράτος τους για να συμπεριλάβει τους Έλληνες που δεν ήταν στα σύνορα τους.

Ακούστε την συνέντευξη  εδώ

Λίγα λόγια για την Δρ. Γληνού

Προσωπικά δεν πιστεύω τόσο πολύ στην έμπνευση, η εν πάση περιπτώσει θεωρώ ότι την
έμπνευση τη βρίσκεις δουλεύοντας. Και μάλιστα δεν αναζητώ τόσο την έμπνευση όσο το
ενδιαφέρον, αναζητώ αυτό που θα με ενδιαφέρει. Για μένα αυτό είναι η έμπνευση, να
γράφω γι’ αυτό που με ενδιαφέρει, να προσπαθώ να μη μου φαίνονται τα πράγματα
βαρετά. Προφανέστατα, πολλά πράγματα μας φαίνονται βαρετά καθώς τα ζούμε, αλλά
όπου βρίσκεις έστω και ένα ίχνος ενδιαφέροντος, ίσως είναι ένδειξη ότι πρέπει να σκάψεις
πιο βαθιά, να διερευνήσεις αυτό το ενδιαφέρον ή να το δημιουργήσεις, αντί να περιμένεις
να σου έρθει απέξω μια «έμπνευση».

-Γράφετε για κάτι που έχετε ζήσει ή για κάτι φανταστικό;
Νομίζω για τους περισσότερους συγγραφείς η απάντηση είναι κάτι ενδιάμεσο. Δηλαδή είτε
ξεκινάς από κάτι τελείως φανταστικό, που είναι έξω από εσένα, αλλά μετά κάπως εισάγεις
και δικές σου εμπειρίες, όχι απαραίτητα αυτούσιες, είτε ξεκινάς από κάτι που έχεις ζήσει
αλλά χωρίς να δεσμεύεσαι, δεν γράφεις αυτοβιογραφία, ούτε γράφεις ιστορία, ώστε να
πρέπει να είσαι πιστός στα γεγονότα, Εξάλλου, ακόμα κι αν γράφεις για κάτι που έχεις
ζήσει, αμέσως αυτός για τον οποίο γράφεις σταματάει να είναι εσύ, είναι κάποιος άλλος.

-Πόσο χρόνο χρειάζεστε να γράψετε ένα βιβλίο;
Η απάντηση ποικίλλει ανάλογα με το βιβλίο, και δεν εννοώ μόνο την έκτασή του. Μπορεί
ένα μεγάλο βιβλίο να βγει αβίαστα και γρήγορα και ένα μικρότερο βιβλίο να σε παιδέψει
πολύ περισσότερο. Το βιβλίο δεν είναι κάτι που παραδίδεις στο πλαίσιο μιας
επαγγελματικής υποχρέωσης, δεν είναι ένα πληροφοριακό κείμενο που πρέπει απλώς να
καθίσεις και να το γράψεις. Ας πούμε, ένας αστυνομικός μπορεί να έχει να γράψει μια
έκθεση για ένα περιστατικό που συνέβη, θα το γράψει και τελείωσε, δεν θα το παιδέψει
πολύ γιατί δεν έχει απ’ αυτό αισθητικές αξιώσεις, είναι ένα πληροφοριακό κείμενο,
περιέχει αυτά τα γεγονότα, ωραία ή άσχημα γραμμένο, μπορεί και να μη με νοιάζει. Στη
λογοτεχνία σε νοιάζει το να είναι, δε θα έλεγα απαραίτητα ωραία γραμμένο αλλά σωστά
γραμμένο, όπως δηλαδή το έχεις εσύ στο μυαλό σου, πρέπει όπως λέμε «να βγει» το
κείμενο.

-Για να γίνει κάποιος συγγραφέας πρέπει να έχει κάποιο ταλέντο ή μπορεί να το διδαχτεί;

Δεν νομίζω ότι χρειάζεται να έχεις κάποιο ιδιαίτερο ταλέντο. Βοηθάει αν έχεις, αλλά δεν
είναι απαραίτητο. Εξάλλου, το ταλέντο στο γράψιμο είναι υπαρκτό μεν, δεν είναι όμως κάτι
τόσο απτό και μετρήσιμο όσο, ας πούμε, το ταλέντο στο τρέξιμο. Και γενικότερα το
γράψιμο δεν είναι τόσο θέμα του πόσο όσο θέμα του τι. Αντίθετα, απαραίτητη προϋπόθεση
αν σε ενδιαφέρει σοβαρά το γράψιμο είναι να διαβάζεις, να διαβάζεις λογοτεχνία, και
βέβαια να γράφεις. Αυτό είναι η δουλειά που έχεις να κάνεις: να διαβάζεις και να γράφεις.

-Πως μπορεί ένας δάσκαλος ή ένας γονιός να παροτρύνει τα παιδιά να διαβάζουν βιβλία;
Δεν ξέρω, δεν το έχω λύσει, προσπαθώ κι εγώ να απαντήσω σε αυτό το ερώτημα… Μάλλον
διαβάζοντας. Αν το παιδί σε βλέπει μέσα στο σπίτι να διαβάζεις, αυτό είναι το πρώτο βήμα.
Το δεύτερο είναι να μην προσπαθήσεις να πείσεις τα παιδιά να διαβάσουν συγκεκριμένα
βιβλία που εσένα σου αρέσουν. Το Α και το Ω είναι το παιδί να διαβάζει πράγματα που το
ενδιαφέρουν, να μη γίνει το διάβασμα υποχρέωση.

– Στην πορεία της καριέρας σας συναντήσατε δυσκολίες κι αν ναι ποιες ήταν αυτές?
Είναι όλο μια ενιαία διαδικασία και καλό είναι να το βλέπεις έτσι από την αρχή, να χαίρεσαι
κάθε φάση της διαδικασίας. Αν περιμένεις από την αρχή να φτάσεις στη φάση που γράφεις
καλά βιβλία και τα εκδίδεις και έχουν αναγνώριση, τότε σύντομα θα σου φανεί όλο αυτό
σαν βουνό. Γιατί στην αρχή, αυτό που συμβαίνει είναι ότι γράφεις κάτι, το αφήνεις για μία
ώρα, πας μια βόλτα, και όταν γυρνάς το διαβάζεις και είναι χάλια. Και εκεί μπορεί να
απογοητευτείς. Νομίζω πως αυτή ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία που χρειάστηκε να
ξεπεράσω, να νιώσω δηλαδή ότι δεν είναι ματαιοπονία, ότι γράφοντας μαθαίνω να γράφω
καλύτερα. Μετά από αυτό το στάδιο οι δυσκολίες σου φαίνονται λιγότερο σημαντικές, γιατί
είσαι πια στη διαδικασία που σου αρέσει να γράφεις. Η αρχή είναι το πιο δύσκολο όπως και
παντού άλλωστε. Να πείσεις τον εαυτό σου ότι αξίζει.

Από τον Βλάση Χατζηαθανασίου

Η Τεχνητή Νοημοσύνη εγκαθίσταται σταδιακά σε παγκόσμιο επίπεδο και ξεπερνά τον αρχικό αιφνιδιασμό, κάτι αρκετά συνηθισμένο για τις περισσότερες τεχνολογικές καινοτομίες. Κατά την τελευταία δεκαετία, συχνά απεικονίζεται είτε ως μια δραματική τεχνολογική ανακάλυψη δυστοπικού χαρακτήρα, είτε ως ένα μαγικό ραβδί για την επίλυση των περισσότερων, αν όχι όλων κοινωνικών και καθημερινών προβλημάτων, από την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής έως την πρόληψη του εγκλήματος παγκοσμίως. Η Τεχνητή Νοημοσύνη όμως δεν αποτελεί κάποιο φορέα αντίληψης ικανό να καταλάβει τον πλανήτη αν «ξεφύγει από τον ανθρώπινο έλεγχο» όπως αναφέρεται συχνά στις ειδήσεις. Ένα σύστημα Τεχνητής Νοημοσύνης μπορεί να δίνει την εντύπωση πως ζωγραφίζει με τη χρήση της δικής του φαντασίας ή πως διαμορφώνει τις δικές του ιδέες και επιχειρήματα. αλλά με τρόπο πανομοιότυπο με αυτόν του ανθρώπινου εγκεφάλου.

Πολλοί νομίζουν πως είναι απλά ένα εργαλείο, το οποίο βρίσκει μόνο πληροφορίες, γράφει περιλήψεις και κώδικα ή συζητά μαζί σου. Αυτές οι αντιλήψεις δεν θα μπορούσαν όμως να απέχουν περισσότερο από την πραγματικότητα. Η χρησιμότητα της Τεχνητής Νοημοσύνης είναι αρκετά μεγαλύτερη. Αρχικά, πολλές βιομηχανίες επενδύουν στον συγκεκριμένο τομέα, με σκοπό την ανάπτυξη και δημιουργία μηχανημάτων, τα οποία εκτελούν ανθρώπινες εργασίες γρηγορότερα, καθώς και πιο αποτελεσματικά, αντικαθιστώντας τον απλό εργάτη.  Επιπλέον, «ρομπότ» που αναπτύχθηκαν και χρησιμοποιούν την ΤΝ (Τεχνητή Νοημοσύνη) έχουν βοηθήσει δραματικά τους  ανθρώπους στην διαχείριση δύσκολων ή επικίνδυνων καταστάσεων. Για παράδειγμα, οι μεταλλωρύχοι διατρέχουν αρκετά υψηλό κίνδυνο να αναπτύξουν πνευμονοκονίαση*. Τα «ρομπότ» όμως μπορούν να μειώσουν αυτό το ρίσκο, αφού μπορούν να κάνουν την ίδια δουλειά αυτοματοποιημένα και με χαμηλότερο κόστος μακροχρόνια. Ένας άλλος τομέας που αναπτύσσεται ραγδαία και είναι πιο διαδεδομένος είναι η αυτοματοποιημένη οδήγηση. Πλέον γνωστές εταιρείες, όπως η Tesla χρησιμοποιούν την ΤΝ στην οδήγηση, με σκοπό τη δημιουργία ενός πιο ασφαλούς οδικού περιβάλλοντος για τον οδηγό, αλλά και τους υπόλοιπους.

 την βοήθεια της ΤΝ και της μηχανικής μάθησης τα αυτοκίνητα μπορούν να είναι σχεδόν πλήρως αυτοματοποιημένα, παίρνοντας κρίσιμες αποφάσεις της στιγμής, προσαρμόζοντας τις στις διάφορες οδικές συνθήκες και σε πιθανά εμπόδια. Η αυτοματοποιημένη οδήγηση έχει φέρει σημαντική μείωση στα ατυχήματα και ακόμη εξελίσσεται. Επιπλέον, η ΤΝ χρησιμοποιείται σε έναν τομέα που πολλοί δεν έχετε ούτε καν φανταστεί. Αυτός είναι τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.  Πλέον δεν είναι απλώς ένας «διαδικτυακός κόσμος», για να στέλνουμε μηνύματα μεταξύ μας. Πλέον τα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης) χρησιμοποιούν την Μηχανική Μάθηση και την ΤΝ στις διαφημιστικές τεχνικές τους για να ενισχύσουν τα κέρδη τους και όχι μόνο… Κολοσσοί όπως η Meta (Instagram & Facebook) χρησιμοποιούν τη Μηχανική Μάθηση και την ΤΝ, για να προτείνουν στους χρήστες νέο περιεχόμενο με βάση αυτά που τους ενδιαφέρουν, για να αναγνωρίσουν τα πρόσωπα σε φωτογραφίες γνωστών τους που έχουν πατήσει «Μου αρέσει» και να τους ξαναεμφανίσουν δημοσιεύσεις από το ίδιο άτομο και πολλά άλλα.

Συνοψίζοντας, η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει βελτιώσει σημαντικά τις ζωές των ανθρώπων με πολλούς τρόπους και πολλά πράγματα έχουν αλλάξει από την πρώτη εμφάνισή της. Έχει αυξήσει την αποδοτικότητα και την αποτελεσματικότητα  σε πολλές εργασίες και μέσω της αυτοματοποίησης δεν χρειάζεται ανθρώπινη παρέμβαση, με αποτέλεσμα την μείωση της πιθανότητας εμφάνισης σφάλματος.

*Πνευμονιοκονίαση είναι μια επικίνδυνη ασθένεια που οφείλεται στην εισπνοή μεγάλης ποσότητας (ανθρακό)σκόνης.

Πρόσφατα επισκεφτήκαμε το γυμνάσιο του Αμερικανικού Κολεγίου (Pierce) στην Αθήνα όπου φιλοξενηθήκαμε από την ψυχολόγο του σχολείου την Δρ. Νεκταρία Γληνού και από τους μαθητές και για αυτό  τους ευχαριστούμε. Αυτή η εμπειρία  μου άνοιξε τα μάτια για την ιδιωτική εκπαίδευση και πιστεύω ότι αξίζει να μοιραστώ κάποια πράγματα.

Όταν φτάσαμε μας υποδέχτηκε η κυρία Γληνού και μας οδήγησε στην αίθουσα μουσικής η οποία ήταν πλήρως εξοπλισμένη με τα κατάλληλα μουσικά όργανα. Εκεί μας μίλησαν λίγο για το σχολείο και ύστερα μας έδωσαν μία σακούλα με φαγητό για δώρο και μας οδήγησαν στην καφετέρια του σχολείου όπου οι μαθητές γευματίζουν καθημερινά. Έπειτα ακολούθησε η ξενάγηση στις εγκαταστάσεις του σχολείου από τους μαθητές/τριες του γυμνασίου.

Περάσαμε από δύο εσωτερικά γήπεδα μπάσκετ με κερκίδες όπου τα παιδιά προπονούνται στην ώρα της γυμναστικής, όμως έχουν και την δυνατότητα να το επιλέξουν ως χώρο δραστηριότητας και μετά από τις εκπαιδευτικές  ώρες.  Οι μαθητές στο γυμνάσιο pierce κάνουν μέσα στο σχολείο  τις δραστηριότητες τους  οι οποίες έχουν μεγάλη ποικιλία, από ping-pong και χορό έως κολύμβηση και ξιφασκία. Έξω από τα γήπεδα μπάσκετ και βόλεϊ μάς περίμενε ένα γήπεδο ποδοσφαίρου που περιβάλλεται από την πίστα του στίβου. Επίσης, μερικά βήματα από το γήπεδο ποδοσφαίρου ήταν μία πισίνα και λίγο πιο μακριά ήταν το εσωτερικό τους γυμναστήριο και τα εργαστήρια τους. Τελειώσαμε την ξενάγηση στη βιβλιοθήκη στην οποία οι μαθητές μελετάνε και διαβάζουν με απόλυτη ησυχία.

Νομίζω ότι είναι αντιληπτό το γεγονός ότι οι εγκαταστάσεις τους ήταν εξαιρετικές, πολύ καλύτερες από οτιδήποτε έχω δει σε άλλα σχολεία. Όμως, είναι επίσης αντιληπτό ότι οι εκθαμβωτικές εγκαταστάσεις δεν είναι ο μόνος παράγοντας που αρκεί για μια  ολοκληρωμένη παιδεία, η οποία πρέπει να είναι ο στόχος όλων των σχολείων. Οπότε τι κάνει το γυμνάσιο Ρierce διαφορετικά από όλα τα άλλα σχολεία για να επιτύχει αυτό τον στόχο;

Αρχικά πρέπει να αναγνωρίσουμε τα πλεονεκτήματα των εγκαταστάσεων που παρέχει. Επιτρέπουν στα παιδιά να κάνουν τις δραστηριότητες και τα αθλήματα που έχουν επιλέξει στον χώρο του σχολείου, γεγονός το οποίο δημιουργεί μια θετική διάθεση και προς το ίδιο το σχολείο, αλλά και προς την εκπαίδευση γενικότερα. Ταυτόχρονα ενισχύουν την κοινωνικοποίηση αφού τα παιδιά αλληλεπιδρούν με τους συμμαθητές στους όχι μόνο στο μάθημα αλλά και στις δραστηριότητες και σε μελέτη στη βιβλιοθήκη επιτρέποντας τους να χτίσουν περισσότερους και δυνατότερους δεσμούς μεταξύ τους. Τέλος υπάρχει καλύτερη ασφάλεια και καθαριότητα.

Από την άλλη πλευρά, θέλω να δηλώσω ότι απογοητεύτηκα από το γεγονός δεν μας είπαν τίποτα παραπάνω για τη λειτουργία του σχολείου, τον τρόπο διδασκαλίας, καθώς μας έδειξαν απλά τους χώρους. Επομένως δεν μπορέσαμε να κρίνουμε αν παρέχεται αληθινή μόρφωση στους μαθητές  ή αν ισχύει αυτό που λένε ότι τα ιδιωτικά σχολεία είναι πρώτα επιχειρήσεις, και ο τελικός στόχος των επιχειρήσεων είναι το κέρδος και όλα τα άλλα έρχονται μετά (η παιδεία για παράδειγμα). Έτσι ίσως, εξηγείται γιατί ασχοληθήκαμε και εμείς μόνο με τις εγκαταστάσεις, γιατί αυτό βλέπει και από αυτό έλκεται ο πελάτης. Μάλιστα,  από όσο μπόρεσα να διαπιστώσω, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ του επιπέδου μαθητών στο γυμνάσιο Pierce και στο δικό μας, πράγμα που μου αποδεικνύει πως στο βασικό θέμα της μόρφωσης δεν προσφέρει κάτι παραπάνω.

Συμπερασματικά το γυμνάσιο Pierce ήταν ένα πολύ όμορφο σχολείο με πολύ ωραίες εγκαταστάσεις, όμως δεν εντυπωσιάστηκα για τον εξής λόγο. Εμείς πήγαμε να επισκεφθούμε σχολείο, όχι ξενοδοχείο.

Η καφέ αρκούδα είναι το μεγαλύτερο χερσαίο θηλαστικό στην Ευρώπη. Το μήκος της φτάνει τα 1,70-2μ. και ζυγίζει 60-250 κιλά ανάλογα με την εποχή του έτους. Η θηλυκή γεννά κατά τη διάρκεια της χειμερίας νάρκης (μέσα Ιανουαρίου-Μαρτίου) κάθε 2-3 χρόνια. Εάν η μητέρα τους σκοτωθεί, τα μωρά πεθαίνουν μέσα σε 15-20 λεπτά. Επίσης πεθαίνει από την πείνα, αν τη ξυπνήσουν από τη χειμερία νάρκη της. Η διάρκεια της ζωής της είναι 20-25 χρόνια.

Στην Ελλάδα οι καφέ αρκούδες ανέρχονται περίπου σε 150, αριθμός που μειώνεται συνεχώς. Δεν είναι ποτέ επιθετική, εκτός αν απειλείται η ίδια ή τα παιδιά της.

Κύριες αιτίες μείωσης του πληθυσμού της είναι:

1)      Το λαθραίο κυνήγι

2)      Οι διάφοροι παραγωγοί (π.χ. μελισσοκόμοι) στους οποίους προκαλεί ζημιές

3)      Ο φόνος της μητέρας αρκούδας για την αιχμαλωσία και εμπορία των μικρών της

4)      Οι δασικές πυρκαγιές

5)      Η άναρχη διάνοιξη δασικών δρόμων

6)      Η κατασκευή διαφόρων τεχνικών έργων χωρίς σχεδιασμό και έλεγχο

7)      Η απρογραμμάτιστη και αλόγιστη υλοτομία

Το πρόβλημα της αιχμάλωτης αρκούδας εκδηλώνεται με τους εξής τρόπους:

1)      Το φαινόμενο με τις χορεύτριες αρκούδες έχει ως αποτέλεσμα να χάνονται τουλάχιστον δύο ζώα. Πρώτα φονεύεται η μητέρα, η οποία δε θα επέτρεπε σε κανέναν να πλησιάσει τα μικρά της κι έπειτα συλλαμβάνεται το μικρό, του οποίου η εκπαίδευση είναι μακρόχρονη και ιδιαίτερα επώδυνη.

2)      Οι αρκούδες των ζωολογικών κήπων, στους οποίους οι συνθήκες διαβίωσης είναι συχνά επικίνδυνες για τη ζωή τους.

3)      Οι αρκούδες εστιατορίου (κυρίως στην Ουκρανία και την Αρμενία) , όπου κρατούνται σε μικροσκοπικά κλουβιά στην είσοδο του καταστήματος, με σκοπό να προσελκύουν πελάτες.

Ο «ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ» προσπαθεί με διάφορους τρόπους να προστατεύσει αυτό το υπέροχο ζώο, ώστε να σταματήσει η μείωση του πληθυσμού του. Στο χέρι μας είναι να ενημερωθούμε και να συμμετέχουμε όλοι ενεργά στην προστασία του.

Πηγές:

1)  https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CF%86%CE%AD_%CE%B1%CF%81%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CE%B4%CE%B1

2)https://www.newsnowgr.com/article/1079934/i-polytimi-kafe-arkouda.html

Στην σημερινή εποχή, οι περισσότεροι άνθρωποι πέφτουν θύματα της παραπληροφόρησης στην διατροφή και διαμορφώνουν λάθος διατροφικά πρότυπα. Υπάρχουν βέβαια και άλλοι που χωρίς να το γνωρίζουν, βρίσκονται σε έναν σωστό και υγιεινό δρόμο ζωής. Πώς όμως θα ξέρουμε εμείς ποιες τροφές να αποφύγουμε και ποιες να υιοθετήσουμε στην καθημερινότητά μας;

Αρχικά, υπάρχουν πολλές λανθασμένες εντυπώσεις ιδιαίτερα από νεότερα παιδιά σαν και εμάς για την αξία των τροφών. Για παράδειγμα, πολλοί πιστεύουν πως τα λιπαρά στις τροφές είναι αυτά που ‘’παχαίνουν’’ και πως θα πρέπει να τα μειώσουμε. Αυτή η ιδέα βέβαια, δεν θα μπορούσε να είναι πιο λανθασμένη, καθώς τα καλά λιπαρά είναι ένα από τα τρία βασικότερα μακροσυστατικά(υδατάνθρακες, λιπαρά, πρωτεΐνες)  από τα οποία πρέπει να καταναλώνουμε ποσότητες ανάλογα με την ηλικία και το βάρος ,για να λειτουργούμε στο απόγειο των δυνατοτήτων μας ψυχικά και σωματικά. Η υπερκατανάλωση οποιουδήποτε από τα τρία αυτά στοιχεία είναι αυτή που πραγματικά προκαλεί προβλήματα υγείας και στη συγκεκριμένη περίπτωση αύξηση βάρους, διότι 1 γραμμάριο λίπους περιέχει 9 θερμίδες ενώ η αντίστοιχη δοσολογία υδατανθράκων ή πρωτεϊνών μόνο 4. Τέλος, υπάρχει και μία άλλη ομάδα που πιστεύει πως συγκεκριμένα η πρωτεΐνη είναι το πιο σημαντικό στοιχείο από τα τρία και η υπερκατανάλωσή της οδηγεί σε περισσότερη μυϊκή ανάπτυξη, μία άποψη που έχει ακολουθηθεί από πολλά μικρά παιδιά που πιστεύουν τους δήθεν ‘’ειδικούς’’ των social media.

Απ’ την άλλη όμως, δεν θα έπρεπε να δίνει κανείς σημασία μονάχα στην ποσότητα των μικροστοιχείων, αλλά αντιθέτως να κοιτάζει παράγοντες όπως τα συστατικά και την προέλευση των προϊόντων διατροφής. Παραδείγματος χάριν, πέρα από όλες τις τυποποιημένες τροφές που καταναλώνουν όλα τα σημερινά παιδιά στο σχολείο, υπάρχουν και φαινομενικά αθώες τροφές όπως η σόγια και όλα τα vegan υποκατάστατα που θα έπρεπε να αναγνωρίζονται ως τοξικά. Αυτό ισχύει, καθώς τα φαγητά αυτά περιέχουν υψηλές ποσότητες επεξεργασμένων γλυκαντικών, φυτικών λαδιών και φυτοφαρμάκων τα οποία συνοδεύονται με το γεγονός πως ό,τι περιέχει σόγια είναι πολύ δύσκολο για το στομάχι να το διασπάσει και να το χρησιμοποιήσει ύστερα ως ενέργεια. Ύστερα, μία ακόμα ανθυγιεινή τροφή, είναι το γιαούρτι με γεύσεις από τα σούπερ- μάρκετ. Πολλοί γονείς θεωρούν πως επειδή το γιαούρτι έχει κερδίσει την φήμη ως μία από τις πιο υγιεινές πηγές πρωτεΐνης, το αντίστοιχο με γεύσεις θα είναι παρόμοια καλό. Όμως, τα συγκεκριμένα γιαούρτια, περιέχουν υπερβολικές ποσότητες ζάχαρης, συντηρητικών και χημικών  για να έχουν αυτήν την ωραία γεύση με αποτέλεσμα να καταλήγουν να είναι στην ίδια κατηγορία με ένα παγωτό.

Είναι πραγματικά δύσκολο να επιλέξει κανείς πλέον τις σωστές τροφές, ζώντας σε μία κοινωνία η οποία κατακλύζεται από επεξεργασμένα και τυποποιημένα προϊόντα που κερδίζουν σε βραβεία γεύσης. Όμως, τί και αν σας έλεγα πως υπάρχουν και φαγητά που έχουν ωραία γεύση αλλά πιο σημαντικά έχουν μεγάλη διατροφική αξία; Καταρχάς, το ωραιότερο πράγμα που μπορεί να υιοθετήσει κανείς στην διατροφή του, είναι το ελληνικό γιαούρτι. Το συγκεκριμένο, περιέχει ουσίες που βοηθούν στην μυϊκή ανάπτυξη, στην διαμόρφωση δυνατών οστών και αποτελεί όπως προαναφέραμε μία σχεδόν ασύλληπτη πρωτεϊνική επιλογή. Επιπλέον, αν η γεύση του δεν σας ελκύει, μπορείτε να προσθέσετε ένα ακόμα superfood που ονομάζεται μέλι και έτσι θα λάβετε υδατάνθρακες σε μορφή φυτικής ζάχαρης, κάτι ιδανικό πριν από κάποια σκληρή προπόνηση. Τέλος, μία τροφή που δεν ακούγεται σχεδόν καθόλου μεταξύ των νέων παιδιών, είναι το αβοκάντο. Το αβοκάντο περιέχει ακόρεστα λιπαρά και βοηθά στην διαχείριση ορμονών(κάτι που κάθε παιδί στην εφηβεία επιθυμεί) και στην πρόσληψη αρκετών λιπαρών υψηλής ποιότητας που βοηθούν στις λειτουργίες των κυττάρων του σώματος.

Εν κατακλείδι συμπεραίνουμε, πως μία ισορροπημένη και υγιεινή διατροφή είναι το κλειδί για τη σταθερή και αέναη πρόοδο του ανθρώπου. Αρκεί βέβαια να γνωρίζει κανείς για την σημασία κάθε τροφής ή ιχνοστοιχείου ώστε να σκέφτεται και τις επιπτώσεις της κατανάλωσής του.

Πηγές:

1.Διατροφολόγος Απόστολος Χρονόπουλος στην Κόρινθο

2.Σοφία Βοϊδήλα γιατρός ακτινολόγος υποψήφια διδάκτωρ παν/μίου Πατρών

Η τεχνητή νοημοσύνη (ΤΝ) αναμφίβολα έχει ανοίξει νέους ορίζοντες σε πολλούς τομείς της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ωστόσο, παρά τα θετικά της, η ΤΝ φέρνει μαζί της και σημαντικούς κινδύνους, ιδίως όταν πρόκειται για τη δημιουργία περιεχομένου. Ανάμεσα σε αυτούς τους κινδύνους περιλαμβάνονται η πιθανότητα λογοκλοπής, η αποπλάνηση του κοινού με παραπλανητικό περιεχόμενο και η αμφισβήτηση της αυθεντίας και της ακεραιότητας της πληροφορίας.

Ένας από τους βασικούς κινδύνους που επιφέρει η δημιουργία περιεχομένου από ΤΝ είναι η δυσκολία στην αναγνώριση της προέλευσής του. Όταν οι αλγόριθμοι αναλαμβάνουν τη δημιουργία κειμένων ή άλλου περιεχομένου, είναι δύσκολο για τον αναγνώστη να διακρίνει εάν αυτό που διαβάζει είναι πραγματικά αποτέλεσμα ανθρώπινης δημιουργίας ή προϊόν τεχνητής νοημοσύνης.

Η αδυναμία αναγνώρισης των δημιουργημάτων της ΤΝ μπορεί να οδηγήσει σε πολλαπλά προβλήματα. Αναδύονται ερωτήματα σχετικά με την αυθεντία της πληροφορίας και την εμπιστοσύνη που μπορεί να τοποθετηθεί σε αυτήν. Επιπλέον, η ανεξέλεγκτη δημιουργία και διάδοση περιεχομένου από ΤΝ μπορεί να οδηγήσει σε σύγχυση του κοινού με παραπλανητικές πληροφορίες, ενισχύοντας τη διάδοση των «fake news» και τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας.

Παρά τους κινδύνους, υπάρχουν μέθοδοι που μπορούν να βοηθήσουν στην αναγνώριση εάν ένα γραπτό είναι φτιαγμένο από ΤΝ. Αν και δεν υπάρχει ακόμα ένα απόλυτο σύστημα αναγνώρισης, υπάρχουν ορισμένα χαρακτηριστικά που μπορούν να βοηθήσουν στον εντοπισμό.

Πρώτον, η ύπαρξη αντιφάσεων ή ακατανόητων στοιχείων μπορεί να υποδείξει ότι το κείμενο δεν προέρχεται από άνθρωπο συγγραφέα. Οι αλγόριθμοι τείνουν να παράγουν περιεχόμενο που είναι συνεπές και συνοχικό, αλλά μπορεί να τους δυσκολεύει να διαχειριστούν τις παραλλαγές και τις αντιφάσεις της ανθρώπινης γλώσσας.

Δεύτερον, η ανάλυση του στυλ γραφής μπορεί επίσης να αποκαλύψει πληροφορίες σχετικά με την προέλευση του κειμένου. Οι άνθρωποι συγγραφείς έχουν συχνά μοναδικά χαρακτηριστικά στον τρόπο που γράφουν, ενώ οι αλγόριθμοι τείνουν να ακολουθούν πρότυπα και να μην έχουν την ίδια ποικιλία και προσωπικότητα στον τρόπο γραφής τους.

Παρόλο που το κείμενο έχει έναν δυστοπικό χαρακτήρα θεωρώ ότι η ανησυχία ή τουλάχιστον η περιέργεια για την τεχνητή νοημοσύνη είναι απαραίτητη. Σε περίπτωση που το κείμενο δεν κατάφερε να σας πείσει για τους κινδύνους της ΤΝ έχω να προσθέσω κάτι τελευταίο. Το κείμενο αυτό δημιουργήθηκε από τεχνητή νοημοσύνη!

28 Φεβρουαρίου 2023-Τέμπη. Η μέρα που άλλαξε την ζωή εκατοντάδων ατόμων στο πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα που έχει βιώσει το ελληνικό έθνος.

Η επιβατική αμαξοστοιχία Intercity 601 ξεκίνησε από την Αθήνα στις 19:22 με προορισμό τη Θεσσαλονίκη με 350 επιβάτες. Η αμΑξοστοιχία έπρεπε να φτάσει στη Λάρισα στις 22:27 και στη Θεσσαλονίκη στις 23:57.Ταυτόχρονα, Η εμπορική αμαξοστοιχία 63503 εκτελούσε το δρομολόγιο Νέοι Πόροι Θεσσαλονίκης – Λάρισα και μετέφερε σιδηρόπλακες σε 13 βαγόνια. ΌΜως  στις 23:22, έγινε το απρόβλεπτο. Οι δύο αμαξοστοιχίες της Hellenic Train συγκρούστηκαν αΦού και οι δύο, χωρίς να το υποψιαστούν οι μηχανοδηγοί τους, κινούνταν με αντίθετη κατεύθυνση, στην Ίδια γραμμή! Η αστυνομία, το Εκάβ και η πυροΣβεστική κινητοποιήθηκαν άμεσα φτάνοντας στον τόπο στις 23:22 για να κόψουν την κυκλοφορία και να Βγάλουν από μέσα όσους μπορούσαν. Πολλοί σκοτώθΗκαν απευθείας με την σύγκρουση, ειδικά αυτοί σΤα πρώτα βαγόνια, ενώ άλλοι κάΗκαν επειδή δεν μπορούσαν να ξεφύγουν λόγω τραυμάτων και αιμορραγιών. Τελικά έβγαλαν 85 τραυματίες και 57 νεκρούς. Μανάδες έχασαν τα παιδιά τους, παιδιά έχασαν τους γονείς τους, σπίτια και επιχειρήσεις έβαλαν λουκέτο.

1 χρόνο αργότερα έγινε το μνημόσυνο για να τιμήσουμε τους ανθρώπους που πέθαναν στο δυστύχημα. Ταυτόχρονα , έγιναν πολλές διαδηλώσεις στο κέντρο της Αθήνας και σε άλλες πόλεις. Ο κόσμος δεν ξεχνάει και ούτε οι άνθρωποι που έφυγαν από αυτό τον κόσμο θα ξεχαστούν Ποτέ, θα ζουν για πάντα στις καρδιές μας. Δεν μπορούν να αντικατασταθούν ούτε μπορεί να κλείσει η πληγή που άφησε ο θάνατος τους. Αυτό που έγινε ήταν μιΑ τραγωδία και είναι σίγουρο ότι πρέπει να αποδοθεί δικαιοσύνη για τις ψυχές που χάθηκαν. Μακάρι αυτό που συΝέβη στα Τέμπη να λειτουργήσει σαν ένα παράδειγμα, έτσι ώσΤε να μην γίνει ξανά ένα τόσο θανατηφόρο σκάνδαλο.

Πηγές:

Ντοκιμαντέρ «Μαμά έρχομαι» της Ανθής Βούλγαρη

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι μορφές εκπαίδευσης που εφαρμόζονται στην αρχαία Ελλάδα και το Βυζάντιο  καθώς αυτές απεικονίζουν και τις ιδιαίτερες αντιλήψεις και τις αξίες που επικρατούσαν στις αντίστοιχες κοινωνίες.

Ξεκινώντας από την αρχαία Ελλάδα, θα σταθούμε στον τρόπο εκπαίδευσης στις  δύο κυρίαρχες πόλεις – κράτη, τη Σπάρτη και την Αθήνα. Στην ολιγαρχική Σπάρτη η εκπαίδευση είχε αυστηρά στρατιωτικό χαρακτήρα. Από τα εφτά  τους χρόνια τα αγόρια  προετοιμάζονται να γίνουν στρατιώτες. Εφόσον εγκατέλειπαν την οικογενειακή εστία, ζούσαν σε ομάδες, τις αγέλες, που είχαν επικεφαλής τον παιδονόμο. Εκεί μάθαιναν να υπομένουν αδιαμαρτύρητα τη σκληρή ζωή και να κρατούν αυστηρή πειθαρχία. Η μόρφωση που έπαιρναν ήταν απλή. Διδάσκονταν ανάγνωση, γραφή, μουσική και χορό. Επίσης, αποστήθιζαν ποιήματα με πατριωτικό και ηθικοπλαστικό περιεχόμενο. Μαζί μ’ αυτά διαποτίζονταν με ορισμένες ιδέες και αρχές, όπως το αίσθημα της τιμής, η τυφλή υπακοή στους νόμους, η μεγάλη αγάπη για την πατρίδα, ο θαυμασμός για την αντρεία και η περιφρόνηση για τον θάνατο, ο σεβασμός στους μεγαλύτερους. Ακόμη, μάθαιναν να εκφράζονται με λίγα λόγια (λακωνισμός). Από τα δεκαοκτώ έως τα είκοσι χρόνια τους, οι νέοι που είχαν περάσει το πρώτο στάδιο αγωγής, άρχιζαν να παίρνουν μέρος στις εκστρατείες. Ανάλογη ήταν και η αγωγή των κοριτσιών, τα οποία, σε αντίθεση με τις συνήθειες άλλων ελληνικών πόλεων,  δεν έμειναν κλεισμένα στο σπίτι. Πριν από το γάμο τους τα κορίτσια ασκούνταν κι αυτά στα γυμναστήρια, για να κάνουν γερό σώμα και εκπαιδεύονταν να γίνουν καλές σύζυγοι και μητέρες, που θα γεννούσαν γερά παιδιά. Γενικά η εκπαίδευση στη Σπάρτη δεν είχε ως στόχο την απόκτηση γνώσεων και την πνευματική και αισθητική καλλιέργεια αλλά την ανάπτυξη αρετών και ικανοτήτων που θα έκαναν το παιδί τέλειο <<πολίτη – στρατιώτη>> και την αφοσίωση στις παραδόσεις και τα πρότυπα της πόλης.

Στην αρχαία Αθήνα σκοπός της εκπαίδευσης, που αφορούσε μόνο τα αγόρια, ήταν η ισόρροπη και αρμονική καλλιέργεια του πνεύματος και του σώματος. Αυτό που επιδίωκε να δημιουργήσει ήταν το πρότυπο του καλού και αγαθού πολίτη, δηλαδή του πολίτη που ήταν σωματικά, πνευματικά και ηθικά επαρκής για να υπερασπιστεί την πατρίδα του. Η εκπαίδευση ήταν ιδιωτική και δεν υπήρχαν νόμοι του κράτους που να τη ρυθμίζουν. Επομένως, ο πατέρας ήταν αυτός που αποφάσιζε αν θα έστελνε ή όχι το παιδί του στο σχολείο. Επίσης, οι δάσκαλοι  πληρώνονταν από τους γονείς του κάθε παιδιού. Ωστόσο, ακόμα και οι πιο φτωχοί Αθηναίοι φρόντιζαν να πάρουν τα παιδιά τους τη βασική εκπαίδευση. Τα αγόρια ξεκινούσαν το σχολείο όταν γίνονταν εφτά  χρονών. Τα μαθήματα γίνονταν σε ιδιωτικούς χώρους με ολιγομελείς ομάδες μαθητών ή από τον 5ο π.Χ. αιώνα στα Γυμνάσια (χώροι σωματικής άθλησης και πνευματικής καλλιέργειας). Εκεί συνόδευε πάντα τα παιδιά ένας έμπιστος δούλος, ο παιδαγωγός. Την ευθύνη για την εκπαίδευση τους την είχαν οι γραμματιστές, που τα δίδασκαν ανάγνωση, γραφή και αριθμητική και τα μάθαιναν να αποστηθίσουν έργα μεγάλων ποιητών (κυρίως τα έργα του Ομήρου), οι κιθαριστές, που τα δίδασκαν μουσική και οι παιδοτρίβες, που φρόντιζαν για την άσκηση του σώματος στα γυμναστήρια. Ύστερα απ ΄ αυτό το στάδιο άρχιζαν, για όσους το επιθυμούσαν, ειδικότερες σπουδές στους τομείς της ιατρικής, της νομικής, της ρητορικής και της φιλοσοφίας. Οι σπουδαστές φοιτούσαν σε φιλοσοφικές σχολές, σε σχολές ρητορικής ή κοντά στους Σοφιστές .

Όσον αφορά το Βυζάντιο τώρα, πρέπει να επισημάνουμε ότι  οι Βυζαντινοί έδιναν μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση, παρόλο που στην αυτοκρατορία υπήρχαν πολλοί αναλφάβητοι. Αυτό  οφειλόταν στο γεγονός ότι εκπαίδευση ήταν ιδιωτική και προαιρετική (όπως στην αρχαία Αθήνα). Ο βασικός στόχος του σχολείου ήταν η μόρφωση χριστιανών πολιτών που να μπορούν να εκπληρώνουν τα καθήκοντά τους προς την Εκκλησία και την πολιτεία. Τα παιδιά ξεκινούσαν τα σχολείο μετά τα έξι ή επτά τους χρόνια. Ο πρώτος βασικός κύκλος σπουδών ονομαζόταν <<προπαίδεια>>, αντιστοιχούσε στο σημερινό Δημοτικό και διαρκούσε τρία  έως τέσσερα χρόνια. Τα παιδιά διδάσκονταν κυρίως γραφή, ανάγνωση και αριθμητική και έρχονταν συστηματικά σε επαφή με την Αγία Γραφή. Ο δεύτερος κύκλος σπουδών ονομαζόταν <<εγκύκλιος>> και αντιστοιχούσε στο σημερινό Γυμνάσιο και Λύκειο. Ο χρόνος φοίτησης ήταν τουλάχιστον τέσσερα χρόνια, και οι  μαθητές  έπρεπε να είναι πάνω από δώδεκα χρονών. Στην εγκύκλιο παιδεία οι νέοι διδάσκονταν κυρίως γραμματική, αρχαίους συγγραφείς, ρητορική και φιλοσοφία. Ειδικά κτίρια για σχολεία δεν υπήρχαν. Ως αίθουσες  διδασκαλίας χρησίμευαν δωμάτια στον περίβολο των εκκλησιών όπως επίσης και σε οικήματα κοντά σε μοναστήρια. Οι διδάσκοντες κυρίως την <<προπαίδεια>> ήταν κληρικοί και μοναχοί. Επίσης, όπως προαναφέραμε, η εκπαίδευση στο Βυζάντιο δεν ήταν δωρεάν. Έτσι, οι μαθητές ήταν λίγοι, καθώς πολλοί γονείς δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να πληρώσουν τα απαιτούμενα δίδακτρα. Στο Βυζάντιο, τέλος, υπήρχε ανώτερη παιδεία. Σημαντικές σχολές υπήρξαν το Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης στη Μαγναύρα (9ος αιώνας) και η Νομική Σχολή, που ιδρύθηκε τον 11ο αιώνα με ευθύνη του Μιχαήλ Ψελλού και από την οποία αποφοίτησαν πολλοί διπλωμάτες, διοικητικοί και στρατιωτικοί αξιωματούχοι του κράτους.

Συμπερασματικά,  φαίνεται πως και στις δύο αυτές σημαντικές περιόδους της ελληνικής Ιστορίας δινόταν μεγάλη σημασία στην εκπαίδευση των παιδιών και αυτό που είναι βέβαιο είναι πως αυτή η εκπαίδευση αποτελούσε παράδειγμα και για τους άλλους λαούς.

Πηγές: Βιβλίο ιστορίας α΄ γυμνασίου

Βιβλίο ιστορίας β΄ γυμνασίου

Ιστοσελίδα, Πανελλήνιο Σχολικό Δίκτυο