Η Κοζάνη ξυπνά κάθε πρωί με τον γνώριμο ήχο του κρύου αέρα που κατεβαίνει από
το Βέρμιο. Οι δρόμοι της γεμίζουν σιγά σιγά με ανθρώπους που γνωρίζονται μεταξύ
τους, που λένε καλημέρα με το μικρό όνομα. Είναι μία πόλη που δε βιάζεται, διατηρεί
ακόμη τον ρυθμό της επαρχίας, με καφέδες που κρατούν ώρες ολόκληρες και
πλατείες που θυμίζουν καλοκαίρια γεμάτα φως.
Κι όμως πίσω από τη ζεστασιά της πόλης η Κοζάνη κουβαλά τα δικά της βάρη. Το
πρώτο είναι η ανεργία που ήρθε πιο έντονα μετά την απολιγνιτοποίηση. Πολλοί νέοι
κοιτούν τον τόπο τους με αγάπη, αλλά φεύγουν, γιατί δε βρίσκουν λόγο να μείνουν.
Τα σπίτια μένουν κλειστά και οι δρόμοι πιο ήσυχοι από όσο θα έπρεπε.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη ευκαιριών και υποδομών για τους νέους. Οι
πολιτιστικοί χώροι είναι λίγοι με περιορισμένες επιλογές, με αποτέλεσμα η
καθημερινότητα να είναι μονότονη. Έτσι η πόλη μοιάζει να γερνά μαζί με τους
κατοίκους της.
Κι όμως η Κοζάνη δεν παραδίδεται. Κρατιέται από την ιστορία της, τα αρχοντικά της,
τη βιβλιοθήκη της και τους ανθρώπους που επιμένουν. Γιατί όσο υπάρχουν εκείνοι
που αγαπούν τον τόπο τους, υπάρχει πάντα ελπίδα να ξαναγεμίσουν οι πλατείες
φωνές και όνειρα.