Από τους μαθητές του Γ4, Σωτηρία Στάμου, Χριστίνα Τριανταφύλλου και Ηλία Φωτιάδη
Μάθημα δεν είναι μόνο το διάβασμα αλλά και οι εμπειρίες μας
Την Τρίτη 24 Φεβρουαρίου, το σχολείο μας δεν ήταν το ίδιο. Ξεχάσαμε για λίγο τα τεστ και τις ασκήσεις, γιατί είχαμε μια ξεχωριστή καλεσμένη. Η κυρία Δήμητρα Παρασκευοπούλου ήρθε να μοιραστεί μαζί μας την ιστορία της, στο πλαίσιο του Σχολικού Προγράμματος «Δες τη Ζωή Με Άλλα Μάτια». Και πιστέψτε μας, όσα μας είπε μας έκαναν να αναθεωρήσουμε πολλά από όσα θεωρούσαμε δεδομένα.
Συζητώντας μαζί της, καταλάβαμε ότι η αναπηρία δεν είναι ένα πρόβλημα που πρέπει να κρύβουμε, αλλά μια κατάσταση της ζωής. Το πιο σημαντικό μάθημα; Ο σεβασμός δεν είναι οίκτος.
Εδώ είναι μερικά πράγματα που κρατήσαμε και θέλουμε να μοιραστούμε μαζί σας:
- Η αναπηρία δεν είναι ασθένεια: Όταν έχεις γρίπη, μένεις στο κρεβάτι για να γίνεις καλά. Η αναπηρία όμως δεν είναι γρίπη. Τα άτομα αυτά είναι υγιή, παίζουν, γελάνε και βγαίνουν έξω· απλώς το σώμα τους έχει ορισμένα χαρακτηριστικά που δεν αλλάζουν.
- Ίδιος προορισμός, άλλος δρόμος: Όπως εσύ θέλεις να πας σχολείο ή σινεμά, το ίδιο θέλουν κι εκείνοι. Εσύ μπορεί να ανέβεις τις σκάλες τρέχοντας, εκείνοι θα χρησιμοποιήσουν τη ράμπα. Φτάνουμε στο ίδιο μέρος, απλώς από διαφορετικό δρόμο.
- Διαφορετικές αισθήσεις, ίδια απόλαυση: Εσύ διαβάζεις με τα μάτια, εκείνοι μπορεί να χρησιμοποιήσουν την αφή. Εσύ ακούς τον τραγουδιστή σε μια συναυλία, εκείνοι μπορεί να την απολαύσουν οπτικά ή μέσα από τις δονήσεις. Είμαστε όλοι άνθρωποι με διαφορετικά χαρακτηριστικά.
Η κ. Παρασκευοπούλου μας εξήγησε ότι η αναπηρία δεν είναι «αξιοθέατο», αλλά τρόπος ζωής. Πολλές φορές, οι άνθρωποι κάνουν το λάθος να πλησιάζουν ένα άτομο με αναπηρία απότομα ή να του μιλούν άγαρμπα. Μπορεί να το κάνουμε από την καλή μας την καρδιά, όμως το σωστό είναι πρώτα να ρωτάμε αν χρειάζονται βοήθεια και να σεβόμαστε την απάντησή τους.
Δεν χρειάζεται ούτε να φωνάζουμε, ούτε να μιλάμε σαν να απευθυνόμαστε σε μωρά. Η επικοινωνία είναι ίδια για όλους. Τα άτομα με αναπηρία έχουν την ίδια αντίληψη με εμάς, απλώς κινούνται ή επικοινωνούν με τον δικό τους, μοναδικό τρόπο.
Όταν ένα παιδί ρωτάει για κάποιον σε αμαξίδιο, συχνά ακούει: «μην κοιτάς» ή «μη μιλάς, είναι άρρωστος». Αυτό είναι το μεγαλύτερο λάθος! Έτσι χτίζουμε τείχη και κάνουμε τους άλλους να νιώθουν άβολα. Η καλεσμένη μας είπε ότι θα προτιμούσε οι γονείς να λένε την αλήθεια: «Αυτός ο άνθρωπος χρησιμοποιεί το αμαξίδιο για να μετακινείται, όπως εσύ χρησιμοποιείς τα πόδια σου».
«Η αναπηρία δεν σε εμποδίζει να κάνεις πράγματα. Τα εμπόδια στους δρόμους και στα μυαλά των ανθρώπων είναι που σε σταματούν.»
Αποφασίσαμε ότι δεν θέλουμε να είμαστε απλοί θεατές. Θέλουμε ένα σχολείο και μια κοινωνία που μας χωράει όλους. Όχι επειδή «πρέπει», αλλά επειδή είναι το δίκαιο.
Ευχαριστούμε πολύ την κυρία Δήμητρα που μας άνοιξε τα μάτια με τον πιο όμορφο τρόπο. Από εδώ και πέρα, βλέπουμε τον κόσμο λίγο πιο καθαρά!
