Τι συμβαίνει όταν η «προέκταση του χεριού μας» παύει να λειτουργεί; Οι μαθήτριες του Γ4, Κυριακή Φουρίκη και Στέλλα Τσίγκα περιγράφουν την αναγκαστική τους επιστροφή στην πραγματική ζωή και αναρωτιούνται αν τελικά το smartphone είναι εργαλείο ή εξάρτηση.
Πριν από λίγο καιρό μας συνέβη κάτι που για έναν έφηβο μοιάζει με… σενάριο ταινίας τρόμου: μείναμε, σχεδόν ταυτόχρονα, και οι δύο χωρίς κινητό…!!! Πέρα από το υψηλό κόστος επισκευής, η αναμονή των δύο εβδομάδων μέχρι να το πάρουμε στα χέρια μας φάνταζε αιώνια.
Αρχικά, κυριάρχησε ο πανικός. Για τη γενιά μας, το κινητό δεν είναι απλώς ένα εργαλείο· είναι μια «προέκταση του χεριού μας», όπως λένε συχνά και οι γονείς μας χαριτολογώντας, και ένα αναπόσπαστο κομμάτι της κοινωνικής μας ταυτότητας.
Όμως, αφού πέρασαν οι πρώτες ώρες της γκρίνιας και της αμήχανης αναζήτησης μιας οθόνης που δεν υπήρχε, πήραμε μια απόφαση: να σταματήσουμε να το βλέπουμε σαν «μάχη επιβίωσης» και να το δούμε σαν μια ευκαιρία να αλλάξουμε συνήθειες.
Τα αποτελέσματα ήταν εντυπωσιακά και φάνηκαν αμέσως. Οι καθηγητές μας παρατήρησαν ότι είμαστε πιο συγκεντρωμένες στο μάθημα, ενώ ξαφνικά «ανακαλύψαμε» ελεύθερο χρόνο για τους φίλους μας και για τα αθλήματα που τελευταία είχαμε αρχίσει να βαριόμαστε. Ο ύπνος μας έγινε πιο ποιοτικός και η καθημερινότητά μας πιο δημιουργική. Νιώσαμε, για πρώτη φορά μετά από καιρό, πραγματικά ξεκούραστες.
Φυσικά, δεν εθελοτυφλούμε. Ξέρουμε καλά πως ο πειρασμός είναι τεράστιος και οι ψηφιακές συνήθειες δύσκολα κόβονται. Θα ήταν ουτοπικό να ζητήσει κανείς από έναν νέο σήμερα να απέχει πλήρως από το κινητό του, αφού εκεί χτυπά η «καρδιά» της κοινωνικής του ζωής. Ωστόσο, αυτή η αναγκαστική αποχή μάς έμαθε κάτι πολύτιμο: υπάρχει μια ολόκληρη ζωή εκεί έξω, πέρα από το …scrollάρισμα, που αξίζει να την απολαμβάνουμε με γεμάτες μπαταρίες… τις δικές μας!
