Η τσάντα δεν άντεχε άλλο! Κάθε πρωί άκουγε το παιδί που την είχε να παραπονιέται για το βάρος της. Η τσάντα είχε θιχτεί που σχολίαζαν τα κιλά της! Το χειρότερο όμως ήταν ο τρόπος που το παιδί την κρατούσε. Πάντοτε την κρεμούσε στον έναν ώμο ή την σήκωνε από το χερούλι. Η τσάντα ένιωθε ότι την κακομεταχειριζόταν! Αλλά και ο μαθητής πλέον έγερνε σαν τον πύργο της Πίζας και συχνά παραπονιόταν στους γονείς του ότι τον πονάει η σπονδυλική του στήλη. Ένα ήταν σίγουρο αν συνέχιζε να την κρατάει λανθασμένα θα πάθαινε λόρδωση ή σκολίωση γρήγορα. Όμως η τσάντα ενδιαφερόταν για τον τρόπο που τη μεταχειριζόταν και αποφάσισε να βάλει ένα τέλος σε αυτή τη συμπεριφορά!
Έτσι μία μέρα του είπε: Φτάνει πια!! Δεν ανέχομαι την άσχημη συμπεριφορά σου απέναντι μου! Αν με ξανακρεμάσεις από τον ένα ώμο ή με ξανακρατήσεις από το χερούλι, δε ξέρω και εγώ τι θα γίνει! Και μη διανοηθείς να σχολιάσεις ξανά τα κιλά μου!.
Έτσι, ο μαθητής φοβήθηκε πολύ τα λόγια της και αποφάσισε να κρατάει σωστά την τσάντα, περνώντας τα δύο της λουριά στους όμως του, ισομοιράζοντας με αυτόν τον τρόπο το βάρος της. Με αποτέλεσμα ο μαθητής να μην πονάει πια και η τσάντα να ηρεμήσει.
Εκπαιδευτικό άρθρο για το πως πρέπει οι μαθητές να κρατάνε σωστά τη σχολική τους τσάντα, ώστε να αποφύγουν παθήσεις όπως η λόρδωση και η σκολίωση.
Πάνου Μιχαέλα
