Βλέπω μόνο σκοτάδι, τίποτε άλλο!
Μία ταμπέλα κάπου στο βάθος λέει ΣΤΟΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΛΟΤΗΤΑ. Τι είναι πάλι αυτό; -αναρωτιέμαι- Νιώθω κάτι γλιτσερό να με ακουμπάει, είναι η γλώσσα. Ακόμη σιγά σιγά νιώθω και κάτι άλλο να με ακουμπάει, με πονάει! Είναι τα δόντια, που μόλις με έχουνε κόψει σε κομμάτια. Γιατί να τα πάθω όλα αυτά; Μια απλή φέτα ψωμί του τοστ είμαι! Τότε βλέπω κάποιον που μοιάζει με εμένα, αλλά είναι και αυτός τεμαχισμένος. Ποιος είναι; Δεν το πιστεύω… δε μπορεί να είναι αυτός… και όμως… είναι ο αδελφός μου! Δεν τον έχω ξαναδεί ποτέ, στη συσκευασία είμασταν πλάτη-πλάτη! Δίκιο είχε η μητέρα μας που έλεγε ότι μοιάζαμε, είμαστε ολόιδιοι! Τότε αρχίζουμε να διασπόμαστε και οι δύο.
Βλέπω μία τεράστια τσουλήθρα, κυλάω και περνώ ταμπέλες που λένε ΦΑΡΥΓΓΑΣ και ΟΙΣΟΦΑΓΟΣ, σταματώ σε αυτή που λέει ΣΤΟΜΑΧΙ. Ένα οξύ με γαργαλάει και ξεσπώ σε γέλια. Τότε βλέπω ένα τεμαχισμένο ζαμπόν. Είναι η γιαγιά μου! Δεν μας έχει αποκαλύψει την ημερομηνία λήξης της αλλά πάντα έλεγε πως είναι νέα. Αρχίζει να διασπάται και εκείνη. Προχωράμε σε μία άλλη τεράστια τσουλήθρα με πολλές στροφές,
ΛΕΠΤΟ ΕΝΤΕΡΟ γράφει η πινακίδα πως λέγεται. Κάτι πάλι γλιτσερό με ακουμπάει, είναι ένα υγρό, το παγκρεατικό υγρό και κάτι με συμπιέζει, είναι η χολή. Τότε βλέπω τον θείο μου, είναι τυρί. Είναι λίγο μουχλιασμένος και πάντοτε όλοι έλεγαν ότι θα φύγει πριν την ώρα του, μάλλον είχαν δίκιο… Α να! Εκεί πέρα στο βάθος! Βρίσκεται το ξαδελφάκι μου, το βούτυρο. Όπως πάντα γκρινιάζει πως βαριέται. Το ξαδελφάκι μου και ο θείος μου διασπώνται, και εμένα, του αδελφού μου και της γιαγιάς μου ολοκληρώνεται η διάσπαση μας.
Τότε όλους μας διώχνουν κάτι που ονομάζονται ΕΝΤΕΡΙΚΕΣ ΛΑΧΝΕΣ και μας πάνε στο αίμα. Όπου στη συνέχεια μεταφερόμαστε σε όλο τον οργανισμό.
Εκπαιδευτικό άρθρο για την διαδικασία της πέψης.
Πάνου Μιχαέλα
