Όλα ξεκίνησαν ένα μεσημέρι όταν εγώ και οι υπόλοιποι φίλοι μου καθόμασταν ήσυχα και αγναντεύαμε τη θάλασσα. Ξαφνικά βλέπουμε κάτι σαν ασημένιο πύραυλο, κάπως κοφτερό (πιρούνι), να μας πλησιάζει και βρεθήκαμε απότομα σε ένα σκοτεινό μέρος με κάτι κοφτερούς βράχους και ένα γλιστερό πάτωμα (στοματική κοιλότητα). Αυτοί οι κοφτεροί βράχοι άρχισαν να πέφτουν προς τα πάνω μας και κάποιοι φίλοι μας (υδατάνθρακες) τραυματίστηκαν θανάσιμα, δυστυχώς έπρεπε να συνεχίσουμε χωρίς αυτούς.
Στη συνέχεια περάσαμε από ένα διπλό μακρύ τούνελ (φάρυγγας- οισοφάγος) και καταλήξαμε σε μία κίτρινη καυτή λίμνη (στομάχι). Αν δε υπήρχαν οι κυρίες ένζυμα και ο κύριος υδροχλωρικός οξύς δεν θα ήταν καυτή αυτή η λίμνη. Εκεί άρχιζα να χάνομαι και να μην καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου. Συνεχίσαμε την πορεία μας μέσα σε ένα άλλο μακρύτερο τούνελ(λεπτό έντερο) οπού πριν απορροφηθούμε από κάτι «δάκτυλα» (εντερικές λάχνες) είδα τους φίλους μου να χάνονται. Αφού απορροφήθηκα από τα «δάκτυλα» μεταφέρθηκα μέσα σε ένα κόκκινο σωληνάκι (αρτηρία), γεμάτο με ένα κόκκινο υγρό σαν βυσσινάδα (αίμα). Εκεί μπήκα σε νέο περιβάλλον (κύτταρο) με χαρούμενα οργανίδια και ουσίες όπου συνέχισα το περίεργο και όλο εκπλήξεις «ταξίδι» μου .
Αργότερα έμαθα ότι οι φίλοι μου (τα λίπη) πήγαν σε ένα σωληνάκι (παχύ έντερο) οπού αφυδατώθηκαν και εκσφενδονίστηκαν σαν πύραυλοι μέσα σε μία πισίνα, μη χειρότερα.
Έτσι το πεπτικό σύστημα έζησε ευτυχισμένο και εμείς πιο πολύ.
Υ.Γ. Ήμουν πρωτεΐνη σε μία μπριζόλα όπου με σέρβιραν, μια ηλιόλουστη μέρα, σε ένα εστιατόριο με θέα την θάλασσα.
Σκόνδρα Ιωάννα!
