Η Αρχή του Αρχιμήδη καθορίζει ότι: «Κάθε σώμα βυθισμένο σε ρευστό δέχεται άνωση ίση με το βάρος του ρευστού που εκτοπίζει»

Μαθηματικά η Άνωση (Α) μπορεί να εκφρασθεί με τον τύπο:

Α = W_{εκτ. υγρού}  ή

Α = m_{εκτ. υγρού} g ή

Α = ρ g V_{εκτ. υγρού}  , όπου:

• ρ: πυκνότητα ρευστού
• g: επιτάχυνση βαρύτητας (9,81m/s²)
• V: όγκος βυθισμένου σώματος

Όταν το βάρος ενός σώματος είναι μεγαλύτερο από την άνωση που αυτό δέχεται τότε θα βυθιστεί, ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα επιπλέει.

Πείραμα

Η Αρχή του Αρχιμήδη αποδεικνύεται πειραματικά με τον ακόλουθο τρόπο: Λαμβάνοντας ένα σώμα και κρεμώντας το σ΄ ένα μικρό δυναμόμετρο (κανταράκι) διαβάζουμε την ένδειξη του βάρους του. Στη συνέχεια διατηρώντας το σώμα κρεμασμένο στο δυναμόμετρο το βυθίζουμε σ΄ ένα ποτήρι τελείως ξέχειλο με νερό, που έχουμε όμως τοποθετήσει προηγουμένως σ΄ ένα βαθύ πιάτο. Βυθίζοντας το σώμα μέσα στο νερό η ένδειξη του δυναμόμετρου θα είναι μικρότερη από την προηγούμενη εκτός νερού. Ταυτόχρονα όμως θα διαπιστώσουμε ότι κάποια ποσότητα του νερού από το ξέχειλο ποτήρι θα χυθεί στο πιάτο. Αν ζυγίσουμε τη ποσότητα αυτή του νερού που υπερχείλισε θα διαπιστώσουμε ότι αυτή θα είναι ίση με τη διαφορά του βάρους του σώματος εκτός και εντός του νερού. Το πείραμα αυτό έχει ακριβέστερη επιτυχία αν χρησιμοποιηθεί ειδικό «υπερεκχειλιστικό δοχείο».

Μετά το παραπάνω πείραμα απλουστεύοντας τον ορισμό της Αρχής του Αρχιμήδη λέμε ότι:

Κάθε σώμα που βυθίζεται μέσα σ΄ ένα υγρό χάνει τόσο από το βάρος του, όσο το βάρος του υγρού που εκτοπίζει.

[]

Εύρηκα  Εύρηκα

Η αρχαία ελληνική ρηματική φράση εύρηκα – εύρηκα  ή απλώς εύρηκα είναι η πασίγνωστη ιστορική αναφώνηση του Αρχιμήδη που λέγεται ότι όταν ανακάλυψε τη γνωστή αρχή περί της άνωσης τόσο πολύ είχε ενθουσιασθεί που εξήλθε στο δρόμο γυμνός και τρέχοντας επαναλάμβανε συνεχώς αυτή τη φράση.

Ιστορία του γεγονότος

Μία μέρα, ο βασιλιάς Ιέρων Β΄ των Συρακουσών παρήγγειλε στον μεγαλύτερο καλλιτέχνη της πόλης να του φτιάξει μία κορόνα από καθαρό χρυσάφι. Όταν ο βασιλιάς πήρε την κορόνα, άρχισαν να διαδίδονται φήμες πως ο καλλιτέχνης τον είχε κοροϊδέψει, παίρνοντας ένα μέρος από το χρυσάφι για τον εαυτό του και αντικαθιστώντας το με άλλο μέταλλο. Ωστόσο, η τελειωμένη κορόνα είχε το ίδιο βάρος με το χρυσάφι του βασιλιά. Ο βασιλιάς κάλεσε τότε τον Αρχιμήδη να εξετάσει το ζήτημα. Στα πειράματά του, ο Αρχιμήδης ανακάλυψε τη γνωστή αρχή περί της άνωσης. Ανακάλυψε πως όταν ένα στερεό σώμα μπει μέσα σε υγρό, χάνει τόσο βάρος όσο είναι το βάρος του υγρού που εκτοπίζει.

Ο Αρχιμήδης επινόησε τα παρακάτω :

Ζύγιζε πρώτα το στερεό στον αέρα και έπειτα το ζύγιζε μέσα στο νερό. Και αφού το στερεό ζύγιζε λιγότερο μέσα στο νερό, αφαιρούσε τη μάζα που είχε μέσα στο νερό από τη μάζα που είχε στον αέρα. Τέλος, διαιρούσε τη μάζα του στερεού σώματος στον αέρα με την διαφορά μάζας που είχε το σώμα μέσα στο νερό. Έμαθε έτσι, πως ένας δοσμένος όγκος από χρυσάφι ζυγίζει 19,3 φορές τον ίσο όγκο νερού.

Όμως, καθώς δεν μπόρεσε να προχωρήσει περισσότερο στο πρόβλημα της βασιλικής κορόνας, ο Αρχιμήδης σηκώθηκε να πάει στα λουτρά για να ξεκουραστεί. Εκεί βρήκε τη λύση. Μέσα στον ενθουσιασμό του βγήκε από το λουτρό γυμνός στο δρόμο φωνάζοντας: “Εύρηκα! Εύρηκα!”

Ο Αρχιμήδης γύρισε στο σπίτι του, ζύγισε την κορόνα στον αέρα και ύστερα τη ζύγισε μέσα στο νερό. Με τη μέθοδο αυτή βρήκε ότι η πυκνότητα της κορόνας δεν ήτανε 19,3. Δεν μπορούσε, λοιπόν, η κορόνα να ήταν από καθαρό χρυσάφι. Ο Αρχιμήδης απέδειξε πως ο καλλιτέχνης ήταν απατεώνας.

[]

Μαργαρίτα (Β3)

Εμπερ (Β3)

Πηγή: Από το διαδίκτυο WIKIPEDIA

Η κατασκευή αυτή θυμίζει το σπείρωμα μιας βίδας που εκτείνεται σε όλο το μήκος ενός σωλήνα. Η λειτουργία του βασίζεται στην περιστροφή του άξονα. Όταν το κάτω άκρο του κοχλία βυθιστεί σε νερό και ο μηχανισμός περιστραφεί, το υγρό παγιδεύεται ανάμεσα στις σπείρες και «αναγκάζεται» να κινηθεί προς τα πάνω, παρά τη δύναμη της βαρύτητας.

Ιστορικά, ο Αρχιμήδης επινόησε αυτή τη συσκευή κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Αίγυπτο. Στόχος του ήταν να βοηθήσει τους αγρότες να μεταφέρουν νερό από τον ποταμό Νείλο στα υψηλότερα επίπεδα του εδάφους για την άρδευση των καλλιεργειών τους.

Η μηχανική απόδοση του κοχλία είναι εντυπωσιακή για τα δεδομένα της εποχής. Επιτρέπει τη μεταφορά μεγάλων ποσοτήτων νερού με σχετικά μικρή προσπάθεια, καθιστώντας τον ένα από τα πρώτα και πιο αποτελεσματικά συστήματα άντλησης στην ιστορία.

Εκτός από την άρδευση, ο κοχλίας χρησιμοποιήθηκε ευρέως στην αρχαία ναυπηγική. Οι ναυτικοί τον χρησιμοποιούσαν για την άντληση των υδάτων από τα κύτη των πλοίων (σεντίνες), εξασφαλίζοντας ότι το σκάφος παρέμενε πλευστό και ασφαλές.

Σύμφωνα μάλιστα με τον Αθήναιο, ο βασιλιάς Ιέρων Β΄ ανέθεσε στον Αρχιμήδη να σχεδιάσει ένα τεράστιο πλοίο, τη Συρακουσία, η οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για ταξίδια πολυτελείας, για μεταφορά προμηθειών και ως ναυτικό πολεμικό πλοίο. Ήταν ικανό να μεταφέρει 600 άτομα και περιλάμβανε διακοσμητικούς κήπους, ένα γυμναστήριο και ένα ναό αφιερωμένο στη θεά Αφροδίτη μεταξύ των εγκαταστάσεών του. Δεδομένου ότι σε ένα πλοίο αυτού του μεγέθους θα διέρρεε ένα σημαντικό ποσό νερού διαμέσου του κύτους, ο κοχλίας του Αρχιμήδη υποτίθεται ότι αναπτύχθηκε με σκοπό την απομάκρυνση του νερού.

Η μηχανή του Αρχιμήδη ήταν μια συσκευή με ένα περιστρεφόμενο κοχλία σε σχήμα έλικας μέσα σε έναν κύλινδρο. Γυρνούσε χειροκίνητα με τη χρήση μιας λαβής μετατρέποντας την ανθρώπινη ενέργεια σε περιστροφική κίνηση.

Ο ατέρμων κοχλίας αποτελεί ένα κλασικό παράδειγμα του πώς η γεωμετρία μπορεί να δώσει λύσεις σε πρακτικά προβλήματα της καθημερινότητας, συνδέοντας τα μαθηματικά με τη μηχανική με έναν τρόπο που παραμένει επίκαιρος εδώ και 2.300 χρόνια.

Τέλος, η εφεύρεση αυτή συμβολίζει τη μεγαλοφυΐα του αρχαιοελληνικού πνεύματος. Ο Αρχιμήδης κατάφερε να δαμάσει τους νόμους της φυσικής, δημιουργώντας ένα εργαλείο που άλλαξε τον ρου της γεωργίας και της βιομηχανίας σε παγκόσμιο επίπεδο.

ΚΟΚΚΑΛΗ ΣΟΦΙΑ (Β3)

Εμμανουέλα (Β3)

Πηγή: Από το διαδίκτυο WIKIPEDIA

Πρώτη επανασχεδίαση (βλέπε παραπάνω εικόνα) του ατμοτηλεβόλου του Αρχιμήδη έγινε από τον Leonardo da Vinci που το ονόμασε «architronito».

Επίσης ο Έλληνας μηχανικός Ιωάννης Σακάς, που πειραματίστηκε πολύ με τα έργα του Αρχιμήδη, έκανε και αυτός την ανακατασκευή του όπλου.

Ανακατασκευή του ατμοτηλεβόλου του Αρχιμήδη στο Μουσείο Κοτσανά Αρχαίας Ελληνικής Τεχνολογίας, στην Αθήνα.

Τα Εμπρηστικά Κάτοπτρα

Το 2ο αιώνα μ.Χ. ο συγγραφέας Λουκιανός έγραψε ότι κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας των Συρακουσών (214-212 π.Χ.), ο Αρχιμήδης κατέστρεψε εχθρικά πλοία με τη χρήση της φωτιάς. Αιώνες αργότερα, ο Ανθέμιος ο Τραλλιανός αναφέρει το φλεγόμενο γυαλί (εμπρηστικά κάτοπτρα) ως το όπλο του Αρχιμήδη. Η συσκευή, γνωστή και ως «Ακτίνα φωτός του Αρχιμήδη», χρησιμοποιούνταν για να συγκεντρώνει το ηλιακό φως στα επερχόμενα πλοία, με αποτέλεσμα αυτά να παίρνουν φωτιά. Λέγεται ότι ο Αρχιμήδης χρησιμοποίησε γυαλισμένες επιφάνειες για να συγκεντρώνει το φως του ήλιου στα ρωμαϊκά πλοία και να προκαλεί φωτιά κατά την πολιορκία των Συρακουσών.

Αυτό το υποτιθέμενο όπλο υπήρξε θέμα συνεχόμενης διαμάχης από την Αναγέννηση μέχρι σήμερα. Ο Ρενέ Ντεκάρτ το απέρριψε ως λανθασμένο.

Όμως μια δοκιμή της ακτίνας φωτός του Αρχιμήδη έγινε το 1973 από τον Έλληνα επιστήμονα Ιωάννη Σάκκα. Το πείραμα έλαβε χώρα στη ναυτική βάση του Σκαραμαγκά έξω από την Αθήνα. Για αυτή τη περίπτωση χρησιμοποιήθηκαν 70 καθρέπτες, ο καθένας με χάλκινη επίστρωση και μέγεθος περίπου στα 1,5 επί 1 m. Οι καθρέπτες στράφηκαν σε ένα ομοίωμα από κόντρα πλακέ ενός ρωμαϊκού πολεμικού πλοίου το οποίο βρισκόταν σε απόσταση κοντά στα 50 m. Όταν οι καθρέπτες σημάδεψαν με ακρίβεια το πλοίο, αυτό έπιασε φωτιά μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Το πλοίο από κόντρα πλακέ ήταν επιστρωμένο με βαφή πίσσας, η οποία μπορεί να βοήθησε στην ανάφλεξη. Η επίστρωση με βαφή πίσσας ήταν κοινότοπη στα πλοία την κλασική εποχή.

Τον Οκτώβριο του 2005 και τον Δεκέμβριο του 2010 έγιναν και άλλες προσπάθειες οι οποίες κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο μύθος ανήκει στην κατηγορία των «κατερριμένων».

Μπορεί πολλοί να θεωρούν την ιστορία μύθο, αλλά αυτή μας δείχνει τις γνώσεις του Αρχιμήδη στη φυσική.

ΚΟΝΤΟΣΤΑΘΗΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ (Β3)

ΜΙΧΑΛΕΑΣ (Β3)

Πηγή: Από το διαδίκτυο  WIKIPEDIA

Η αρπάγη

Η αρπάγη ήταν πολεμικό όπλο που επινοήθηκε από τον Αρχιμήδη για την αντιμετώπιση του ρωμαϊκού στόλου που πολιορκούσε τις Συρακούσες.

Δεν υπάρχουν αρχαιολογικά ευρήματα ή απεικονίσεις της κατασκευής. Την αναφέρουν οι αρχαίοι ιστορικοί περιγράφοντάς την ως ένα είδος γερανού με αγκίστρι. Φαίνεται ότι ήταν εφαρμογή των μελετών του Αρχιμήδη γύρω από τους μοχλούς και τις τροχαλίες. Στις σημερινές μας ημέρες μια επιστημονική ομάδα το 1999 επιχείρησε ένα πείραμα κατασκευής και χρήσης μιας αρπάγης. Μέσα σε 7 ημέρες σχεδίασαν, κατασκεύασαν και χρησιμοποίησαν με επιτυχία μια αρπάγη που στο πείραμα αυτό τελικά αναποδογύρισε και βύθισε μια τριήρη στο λιμάνι μπροστά στα αρχαία τείχη των Συρακουσών.

Η αρπάγη χρησιμοποιήθηκε στον Δεύτερο Καρχηδονιακό πόλεμο το 214 π.Χ. στην πολιορκία των Συρακουσών. Ο Ρωμαϊκός στόλος είχε περισσότερα από 120 πεντήρεις με ναύαρχο τον Μάρκο Κλαύδιο Μάρκελλο. Οι Ρωμαίοι επιτέθηκαν νύχτα, αλλά αιφνιδιάστηκαν από τους Συρακούσιους και την πρωτόγνωρη αρπάγη, και σε συνδυασμό με κοτρώνες που εκτόξευαν καταπέλτες. Οι απώλειες ήταν πολλές, τα πλοία βυθίστηκαν και πανικός επήλθε. Αυτά μας τα διέσωσαν ο Πολύβιος και ο Τίτος Λίβιος.

Λιθοβόλος μηχανή ( καταπέλτης)

Η λιθοβόλος μηχανή (ή λιθοβόλος καταπέλτης) του Αρχιμήδη ήταν ένα από τα τρομερά όπλα που χρησιμοποιήθηκαν για την άμυνα πάλι των Συρακουσών κατά των Ρωμαίων. Σύμφωνα με ιστορικές πηγές, ο Αρχιμήδης είχε σχεδιάσει μηχανές ικανές να εκτοξεύουν πέτρες βάρους έως και 250 κιλών (10 τάλαντα) σε μεγάλες αποστάσεις.

Αποτελούνταν από μία μακριά αρθρωτή δοκό που στηριζόταν σε μια περιστρεφόμενη κατακόρυφη δοκό ή πλατφόρμα. Στο ένα άκρο της η δοκός έφερε ένα αντίβαρο και από άλλο αναρτιόταν μέσω σχοινιού το φορτίο (π.χ. ένας μεγάλος λίθος ή ένα μολύβδινο βάρος). Η μηχανή σε ηρεμία ήταν τοποθετημένη κατά μήκος του τείχους σε οριζόντια θέση (ώστε να μην είναι ορατή από τη θάλασσα) τανυσμένη και ασφαλισμένη μέσω σχοινιού και χειροκίνητου βαρούλκου (για την εξισορρόπηση του αντίβαρου). Όταν ένα σκάφος πλησίαζε το τείχος, οι χειριστές ελευθέρωναν ελεγχόμενα το βαρούλκο ώστε να ανυψωθεί ελαφρά το άκρο της δοκού και να περάσει με ασφάλεια το φορτίο από τα τείχη, περιστρέφοντας τη σταθμισμένη κατακόρυφη δοκό (μέσω οριζόντιων χειρομοχλών). Όταν το φορτίο βρισκόταν από πάνω από το πλοίο έκοβαν το σχοινί για να πέσει με σφοδρότητα στο στόχο.

Ορέστης και Βασιλική (Β3)

Πηγή:  Από το διαδίκτυο WIKIPEDIA

Στάθηκα κοντά σε ένα θρανίο και άρχισα να σκέφτομαι: ίσως τα θρανία θυμούνται περισσότερα πράγματα από εμάς. Πόσες φορές μας έχουν δει να πανικοβαλλόμαστε πριν από τα διαγωνίσματα; Πόσες φορές έχει κάνει κάποιος μικρά σκίτσα πάνω τους επειδή βαριόταν; Ίσως να θυμούνται και εκείνες τις στιγμές όταν κάποιος ζήτησε σιωπηλά από τον φίλο του μία απάντηση, ή όταν όλη η τάξη γέλασε μαζί.

Μία παράξενη σκέψη μου ήρθε στο μυαλό, κοιτάζοντας τον πίνακα. Ίσως αυτός ο πίνακας να θυμόταν κάθε τύπο που δεν είχαμε καταλάβει ποτέ στη φυσική και κάθε εξήγηση που οι δάσκαλοι είχαν επαναλάβει υπομονετικά ξανά και ξανά. Τα παράθυρα ίσως να είχαν δει όλες εκείνες τις βροχερές μέρες που ευχόμασταν κρυφά να τελειώσει σύντομα το μάθημα, κοιτάζοντας έξω στο προαύλιο. Και τότε συνειδητοποίησα… ίσως η τάξη θυμάται τα πάντα. Κάθε γέλιο. Κάθε παράπονο για τις εργασίες για το σπίτι. Κάθε στιγμή που η αναμονή για να χτυπήσει το κουδούνι φαινόταν ατελείωτη.

Αλλά τότε μου ήρθε άλλη μία σκέψη. Η τάξη μπορεί να θυμάται τα πάντα, αλλά οι μαθητές δεν μένουν πάντα εδώ. Κάθε χρόνο νέοι άνθρωποι έρχονται. Νέες τσάντες, νέα τετράδια, νέες φωνές. Και μετά, μία μέρα, κι αυτοί φεύγουν. Ίσως οι τάξεις να έχουν συνηθίσει να κρατούν ήσυχα όλες τις αναμνήσεις, αν και οι άνθρωποι αλλάζουν συνεχώς.

Στάθηκα εκεί για λίγο ακόμα. Η τάξη ήταν εντελώς σιωπηλή, σαν κάποιος να περίμενε υπομονετικά να επιστρέψει «η φασαρία» αύριο.

Μια μέρα κι εμείς θα φύγουμε από εδώ. Αυτά τα θρανία, ο πίνακας, τα παράθυρα, όλα θα παραμένουν ίδια, αλλά εμείς… εμείς δεν θα είμαστε εδώ.

Παρόλα αυτά, ίσως τα γέλια μας, τα παράπονά μας και οι μικρές μας στιγμές να μείνουν κάπου εδώ.

Οι τάξεις μπορεί να μην μιλούν… αλλά σίγουρα δεν ξεχνούν!

Μτατούλ Φατίμα

Κάθε σεζόν, αποτελείται από πολλούς αγώνες που ονομάζονται Grand Prix και διεξάγονται σε χώρες της Ευρώπης, της Ασίας, της Αμερικής, της Μέσης Ανατολής και στην Αυστραλία. Στη διοργάνωση συμμετέχουν ομάδες, καθεμία από τις οποίες έχει δύο βασικούς οδηγούς που συμμετέχουν στο πρωτάθλημα. Στόχος τους; Να τερματίσουν στην υψηλότερη δυνατή θέση , για να κερδίσουν όσους περισσότερους πόντους μπορούν και να διεκδικήσουν τον τίτλο του παγκόσμιου πρωταθλητή.

Οι αγώνες της Formula 1 όμως, δεν είναι μόνο θέμα ταχύτητας, αλλά και στρατηγικής. Οι οδηγοί πρέπει να αντιδρούν σε κλάσματα δευτερολέπτων, να επιταχύνουν τις κατάλληλες στιγμές και να μην αφήνουν τους αντιπάλους τους να τους
προσπεράσουν. Τα μονοθέσια μπορούν να ξεπεράσουν τα 350km/h και να επιταχύνουν από 0 στα 100 km/h σε περίπου 2,5 δευτερόλεπτα, κάτι που τα κάνει από τα πιο γρήγορα οχήματα στον κόσμο. Παράλληλα, οι οδηγοί πρέπει να έχουν εξαιρετική φυσική κατάσταση, αφού κατά τη διάρκεια ενός αγώνα μπορεί να χάσουν μέχρι και 2-3 κιλά λόγω της έντονης προσπάθειας που καταβάλλουν αλλά και της ζέστης στο εσωτερικό του μονοθέσιου.

Μπορεί οι οδηγοί να δίνουν τη δική τους «μάχη» μέσα στην πίστα, όμως και οι τεχνικοί κάθε ομάδας δίνουν την δική τους, μπροστά από τις οθόνες των μετρήσεων και φυσικά κατά την διάρκεια των pit stops. Ένα pit stop είναι μια παύση για ανεφοδιασμό, νέα ελαστικά, επισκευές, μηχανικές ρυθμίσεις ή οποιοσδήποτε συνδυασμός των παραπάνω. Αυτές οι στάσεις πραγματοποιούνται σε έναν χώρο που ονομάζεται pit, με πρόσβαση συνήθως μέσω μιας pit lane, η οποία εκτείνεται παράλληλα με την ευθεία εκκίνησης-τερματισμού της πίστας και συνδέεται με αυτήν σε κάθε άκρο της. Κατά
μήκος αυτής της λωρίδας υπάρχει μια σειρά από γκαράζ , έξω από τα οποία οι εργασίες γίνονται σε ένα box pit. Οι εργασίες στα pit stops εκτελούνται από το pit crew που αποτελείται από, έως και είκοσι μηχανικούς, ενώ ο οδηγός συχνά περιμένει στο όχημα.

Τα pit crew ,πρέπει να παίρνουν κρίσιμες αποφάσεις σε πολύ περιορισμένο χρόνο. Για παράδειγμα να αποφασίσουν πότε είναι η ιδανική στιγμή για να αλλάξουν τα ελαστικά που φθείρονται λόγω της μεγάλης τριβής και των υψηλών θερμοκρασιών που φτάνουν εξαιτίας των υψηλών ταχυτήτων και να το κάνουν σε εξαιρετικά μικρό χρονικό διάστημα. Μια σωστή και γρήγορη αλλαγή μπορεί πολλές φορές να καθορίσει το τελικό αποτέλεσμα ενός αγώνα…

Τα μονοθέσια της F1, χαρακτηρίζονται από πολλούς ως «τεχνολογικά αριστουργήματα». Οι ομάδες επενδύουν τεράστια ποσά στην αεροδυναμική των αυτοκινήτων και την ισχύ του κινητήρα , καθώς και η παραμικρή αλλαγή μπορεί να κάνει
το μονοθέσιο πιο γρήγορο και πιο σταθερό στις στροφές. Επιπλέον, πολλές τεχνολογικές καινοτομίες που αναπτύσσονται για την F1 χρησιμοποιούνται αργότερα και στα καθημερινά αυτοκίνητα. Βέβαια ,υπάρχουν και κάποιοι κανονισμοί που
ορίζονται από την F.I.A. (Διεθνής Οργανισμός Αυτοκινήτων), οι οποίοι καθορίζουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, όπως το βάρος και τις διαστάσεις των αυτοκινήτων.

Η ιστορία της F1 είναι γεμάτη θρύλους. Θρυλικούς οδηγούς αλλά και θρυλικές αυτοκινητοβιομηχανίες. Τη δεκαετία του ‘70 , Lotus και Ferrari μοιράζονται τα πρωταθλήματα κατασκευαστών , ενώ οι Άγγλοι συνεχίζουν την επιτυχημένη πορεία των οδηγών τους, ήδη από τη δεκαετία του ‘60. Τον κανόνα των επιτυχιών ήρθαν να σπάσουν ο Αυστριακός Niki Lauda και ο Βραζιλιάνος Fittipaldi. Στο τέλος αυτής της δεκαετίας μπαίνουν στο παιχνίδι η Renault και η BMW. Τη δεκαετία του ‘80 κυριαρχούν οι McLaren και Williams. Η δεκαετία του ‘90 σημαδεύτηκε από τον πρόωρο θάνατο του αξεπέραστου Βραζιλιάνου Ayrton Senna σε ηλικία μόλις 34 χρονών, ο οποίος είχε προλάβει να κατακτήσει τρία παγκόσμια πρωταθλήματα. Τόσο το θανατηφόρο ατύχημα του Senna όσο και μια σειρά μοιραίων δυστυχημάτων , ανάγκασαν τους διοργανωτές να λάβουν αυστηρά μέτρα για την ασφάλεια των αγώνων. Η Williams επικράτησε στο πρωτάθλημα κατασκευαστών , ενώ ο Michael Schumacher εμφανίζεται στο προσκήνιο και κερδίζει το πρώτο του πρωτάθλημα το 1994 και το 2000 δίνει στη Ferrari τον πρώτο της τίτλο στο πρωτάθλημα οδηγών , ύστερα από 21 χρόνια . Δικαιωματικά λοιπόν η πρώτη δεκαετία του 21ου αιώνα ανήκει στον Schumacher ο οποίος κατάφερε να κατακτήσει 7 πρωταθλήματα , με 91 νίκες και 68 pole positions στην καριέρα του. Συνεχιστής της επιτυχημένης πορείας του Schumacher , μπορεί να θεωρηθεί ο Lewis Hamilton, ο οποίος έχει ήδη κατακτήσει 7 πρωταθλήματα και συνεχίζει να εντυπωσιάζει,καθώς έχει σπάσει παγκόσμιο ρεκόρ με τις περισσότερες νίκες (105) και τα περισσότερα pole positions (104). Όλοι αυτοί οι οδηγοί και άλλοι πολλοί έχουν εμπνεύσει και συνεχίζουν να εμπνέουν χιλιάδες θαυμαστές από όλο τον κόσμο να κυνηγήσουν τα όνειρά τους και να δουλέψουν σκληρά για να τα πραγματοποιήσουν!

Η F1 είναι συναρπαστική γιατί κάθε αγώνας είναι διαφορετικός με αμέτρητες ανατροπές που κάνουν τους θεατές να αγωνιούν. Δεν αρκεί μόνο η ταχύτητα για την νίκη, αλλά ο συνδυασμός της με τη στρατηγική και την ομαδική δουλειά. Γι’αυτό άλλωστε το άθλημα είναι τόσο δημοφιλές και συνεχίζει να μαγεύει εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο.

ΡΗΓΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ

Στη συνέχεια περάσαμε από ένα διπλό μακρύ τούνελ (φάρυγγας- οισοφάγος) και καταλήξαμε σε μία κίτρινη καυτή λίμνη (στομάχι). Αν δε υπήρχαν οι κυρίες ένζυμα και ο κύριος υδροχλωρικός οξύς δεν θα ήταν καυτή αυτή η λίμνη. Εκεί άρχιζα να χάνομαι και να μην καταλαβαίνω τι συμβαίνει γύρω μου. Συνεχίσαμε την πορεία μας μέσα σε ένα άλλο μακρύτερο τούνελ(λεπτό έντερο) οπού πριν απορροφηθούμε από κάτι «δάκτυλα» (εντερικές λάχνες) είδα τους φίλους μου να χάνονται. Αφού απορροφήθηκα από τα «δάκτυλα» μεταφέρθηκα μέσα σε ένα κόκκινο σωληνάκι (αρτηρία), γεμάτο με ένα κόκκινο υγρό σαν βυσσινάδα (αίμα). Εκεί μπήκα σε νέο περιβάλλον (κύτταρο) με χαρούμενα οργανίδια και ουσίες όπου συνέχισα το περίεργο και όλο εκπλήξεις «ταξίδι» μου .

Αργότερα έμαθα ότι οι φίλοι μου (τα λίπη) πήγαν σε ένα σωληνάκι (παχύ έντερο) οπού αφυδατώθηκαν και εκσφενδονίστηκαν σαν πύραυλοι μέσα σε μία πισίνα, μη χειρότερα.

Έτσι το πεπτικό σύστημα έζησε ευτυχισμένο και εμείς πιο πολύ.
Υ.Γ. Ήμουν πρωτεΐνη σε μία μπριζόλα όπου με σέρβιραν, μια ηλιόλουστη μέρα, σε ένα εστιατόριο με θέα την θάλασσα.

Σκόνδρα Ιωάννα!

Δημιουργός: Σοφία Μπ.

Μία ταμπέλα κάπου στο βάθος λέει ΣΤΟΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΛΟΤΗΤΑ. Τι είναι πάλι αυτό; -αναρωτιέμαι- Νιώθω κάτι γλιτσερό να με ακουμπάει, είναι η γλώσσα. Ακόμη σιγά σιγά νιώθω και κάτι άλλο να με ακουμπάει, με πονάει! Είναι τα δόντια, που μόλις με έχουνε κόψει σε κομμάτια. Γιατί να τα πάθω όλα αυτά; Μια απλή φέτα ψωμί του τοστ είμαι! Τότε βλέπω κάποιον που μοιάζει με εμένα, αλλά είναι και αυτός τεμαχισμένος. Ποιος είναι; Δεν το πιστεύω… δε μπορεί να είναι αυτός… και όμως… είναι ο αδελφός μου! Δεν τον έχω ξαναδεί ποτέ, στη συσκευασία είμασταν πλάτη-πλάτη! Δίκιο είχε η μητέρα μας που έλεγε ότι μοιάζαμε, είμαστε ολόιδιοι! Τότε αρχίζουμε να διασπόμαστε και οι δύο.

Βλέπω μία τεράστια τσουλήθρα, κυλάω και περνώ ταμπέλες που λένε ΦΑΡΥΓΓΑΣ και ΟΙΣΟΦΑΓΟΣ, σταματώ σε αυτή που λέει ΣΤΟΜΑΧΙ. Ένα οξύ με γαργαλάει και ξεσπώ σε γέλια. Τότε βλέπω ένα τεμαχισμένο ζαμπόν. Είναι η γιαγιά μου! Δεν μας έχει αποκαλύψει την ημερομηνία λήξης της αλλά πάντα έλεγε πως είναι νέα. Αρχίζει να διασπάται και εκείνη. Προχωράμε σε μία άλλη τεράστια τσουλήθρα με πολλές στροφές,

ΛΕΠΤΟ ΕΝΤΕΡΟ γράφει η πινακίδα πως λέγεται. Κάτι πάλι γλιτσερό με ακουμπάει, είναι ένα υγρό, το παγκρεατικό υγρό και κάτι με συμπιέζει, είναι η χολή. Τότε βλέπω τον θείο μου, είναι τυρί. Είναι λίγο μουχλιασμένος και πάντοτε όλοι έλεγαν ότι θα φύγει πριν την ώρα του, μάλλον είχαν δίκιο… Α να! Εκεί πέρα στο βάθος! Βρίσκεται το ξαδελφάκι μου, το βούτυρο. Όπως πάντα γκρινιάζει πως βαριέται. Το ξαδελφάκι μου και ο θείος μου διασπώνται, και εμένα, του αδελφού μου και της γιαγιάς μου ολοκληρώνεται η διάσπαση μας.

Τότε όλους μας διώχνουν κάτι που ονομάζονται ΕΝΤΕΡΙΚΕΣ ΛΑΧΝΕΣ και μας πάνε στο αίμα. Όπου στη συνέχεια μεταφερόμαστε σε όλο τον οργανισμό.

Εκπαιδευτικό άρθρο για την διαδικασία της πέψης.

Πάνου Μιχαέλα

Έτσι μία μέρα του είπε: Φτάνει πια!! Δεν ανέχομαι την άσχημη συμπεριφορά σου απέναντι μου! Αν με ξανακρεμάσεις από τον ένα ώμο ή με ξανακρατήσεις από το χερούλι, δε ξέρω και εγώ τι θα γίνει! Και μη διανοηθείς να σχολιάσεις ξανά τα κιλά μου!.

Έτσι, ο μαθητής φοβήθηκε πολύ τα λόγια της και αποφάσισε να κρατάει σωστά την τσάντα, περνώντας τα δύο της λουριά στους όμως του, ισομοιράζοντας με αυτόν τον τρόπο το βάρος της. Με αποτέλεσμα ο μαθητής να μην πονάει πια και η τσάντα να ηρεμήσει.

Εκπαιδευτικό άρθρο για το πως πρέπει οι μαθητές να κρατάνε σωστά τη σχολική τους τσάντα, ώστε να αποφύγουν παθήσεις όπως η λόρδωση και η σκολίωση.

Πάνου Μιχαέλα