Ο κ. Παπαχρήστος ανέφερε ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτέλεσε τη στροφή του πολιτεύματος στην Ελλάδα από τη βασιλεία – δικτατορία στη Δημοκρατία. Τόνισε, μάλιστα, ότι από την εξέγερση αυτή δεν δικαιώθηκε το «Ψωμί Παιδεία Ελευθερία», αφού ακόμα και σήμερα τα παιδιά φωνάζουν στους δρόμους «Ψωμί, Παιδεία Ελευθερία».

Κάνοντας μια αναδρομή στα χρόνια εκείνα, ο κ. Παπαχρήστος δήλωσε ότι η εξέγερση του Πολυτεχνείου ξεκίνησε αυθόρμητα και απέδειξε τι μπορούν να κάνουν οι νέοι σε μία κοινωνία μέσα σε τρεις ημέρες, όταν γίνονται ενεργοί πολίτες. Συγκεκριμένα ανέφερε: «Όταν μπήκαμε στο Πολυτεχνείο, καταλάβαμε ότι δεν αρκούν μόνο τα συνθήματα και πρέπει να αυτοοργανωθούμε. Εκεί υπήρξε η πρώτη Δημοκρατία. Τρομοκρατήσαμε τους τρομοκράτες».

Πρόσθεσε ακόμα ότι ο αγώνας αυτός που έγινε το 74’ ήταν ισάξιος με τον αγώνα του Μάη του 68’ στη Γαλλία και ότι ο ραδιοφωνικός σταθμός έπαιξε καθοριστικό ρόλο, έγινε η φωνή όλων των εξεγερμένων και ξεσήκωσε όλο τον κόσμο, για τον απλούστατο λόγο ότι ακούστηκε πανελλαδικά.

Ανέφερε χαρακτηριστικά πως όταν είπε στον ραδιοφωνικό σταθμό ότι «Ο αγώνας συνεχίζεται με τα όπλα που διαθέτει ο καθένας …» ένιωσε τη δύναμη ότι έπρεπε και μπορούσε να συνεχίσει και πως ο φόβος του έφυγε μόλις είπε τον εθνικό μας ύμνο. Δεν θα ξεχάσει ποτέ τη στιγμή που έφυγε από τον ραδιοφωνικό σταθμό, για να δει τι συνέβαινε στον ευρύτερο χώρο του Πολυτεχνείου, και είδε τους συμφοιτητές του, άλλους κρεμασμένους στα κάγκελα και άλλους πίσω από αυτά, να προτάσσουν τα στήθη τους στους αστυνομικούς. Και ήταν τότε που είδε πίσω από τους αστυνομικούς και τους  στρατιώτες, στους οποίους απευθύνθηκε με το περίφημο: «Αδέρφια μας στρατιώτες…».

Ανάμεσα σε άλλα μας ανέφερε και την περίπτωση δύο φίλων του, τον Σταμούλη Κυριάκο και τον Λαζώτη Κώστα, που πήδηξαν τα κάγκελα, προκειμένου να διαπραγματευτούν με τους επικεφαλής των στρατιωτών, για να εισπράξουν την απάντηση: «Ο στρατός δεν διαπραγματεύεται». Δεν έκρυψε ότι υπήρχε φόβος στην καρδιά τους, αλλά αυτόν τον φόβο τον ενώσανε και τον κάνανε όπλο απέναντι στη δικτατορία.

Κλείνοντας, τόνισε ότι η Ελευθερία είναι ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά του ανθρώπου και έχει μεγάλη σημασία ο τρόπος με τον οποίο την υπερασπίζεται κάποιος. Θεωρεί ακράδαντα πως οι νέοι έχουν τη δύναμη να αλλάξουν την κοινωνία, το έχουν αποδείξει εξάλλου πολλές φορές στο παρελθόν, και πως είναι η ελπίδα για το μέλλον του ανθρώπινου γένους. Αυτό που πρέπει να κάνουν είναι να σταματήσουν να έχουν την πεποίθηση πως: «Και να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την κοινωνία δεν θα γίνει κάτι». Ποτέ δεν έγινε κάτι αμέσως, χωρίς κόπο και θυσίες.

Όσον αφορά τον ίδιο ανέφερε ότι σήμερα ασχολείται με τη συγγραφή ποιημάτων και θεατρικών κειμένων, θεωρώντας πως το γράψιμο είναι μία μορφή αντίστασης και πως έχει γίνει η ασπίδα προστασίας του.

Ευχαριστούμε από καρδιάς τον κ. Δ. Παπαχρήστου, που δέχθηκε να μας παραχωρήσει τη συνέντευξη. Υπήρξε μοναδική εμπειρία για εμάς, καθώς καταλάβαμε πως η φωνή του φοιτητή – εκφωνητή του Πολυτεχνείου δεν είναι μια φωνή που ανήκει μόνο στο παρελθόν. Το «Εδώ Πολυτεχνείο» δεν είναι ένα απλό σύνθημα, αλλά μια ζωντανή πρόκληση για κάθε γενιά να διεκδικήσει τα όνειρά της.

Επιμέλεια: Μαριάνα Βυζούκη, Φερενίκη Κοντογιάννη

Στη σημερινή εποχή, ο ρόλος του εκπαιδευτικού γίνεται πιο απαιτητικός και πιο σύνθετος από ποτέ. Οι μαθητές μεγαλώνουν σε ένα περιβάλλον κοινωνικών ανισοτήτων, οικονομικών δυσκολιών, έντονου ανταγωνισμού και συνεχούς πίεσης για επιτυχία. Το σχολείο πολλές φορές καλείται να λειτουργήσει με όρους που δίνουν έμφαση στην απόδοση, στους βαθμούς και στις εξετάσεις, αφήνοντας σε δεύτερο πλάνο την ουσιαστική παιδαγωγική σχέση. Ο εκπαιδευτικός βρίσκεται συχνά ανάμεσα σε αντικρουόμενες απαιτήσεις: από τη μία να ολοκληρώσει την ύλη και να προετοιμάσει τους μαθητές για αξιολογήσεις και από την άλλη να σταθεί δίπλα τους ως άνθρωπος που κατανοεί τις ανάγκες και τις δυσκολίες τους.

Μέσα στην καθημερινότητα της τάξης, όμως, αποκαλύπτεται η πραγματική διάσταση του παιδαγωγικού ρόλου. Ένα παιδί που δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί, ένας μαθητής που δεν έχει κίνητρο, μια μαθήτρια που φοβάται να εκφραστεί, όλα αυτά δεν αντιμετωπίζονται μόνο με διδακτικές τεχνικές. Χρειάζονται κατανόηση, διάλογο, ενθάρρυνση. Χρειάζονται έναν εκπαιδευτικό που θα δει τον μαθητή ως ολόκληρη προσωπικότητα και όχι ως έναν αριθμό σε έναν έλεγχο προόδου.

Η σχέση εκπαιδευτικού και μαθητή είναι βαθιά ανθρώπινη και διαμορφώνεται καθημερινά. Χτίζεται μέσα από μικρές πράξεις: μια κουβέντα στο διάλειμμα, μια ευκαιρία να μιλήσει κάποιος που συνήθως σιωπά, μια αναγνώριση της προσπάθειας ακόμη κι όταν το αποτέλεσμα δεν είναι το επιθυμητό. Όταν οι μαθητές νιώθουν ότι ο εκπαιδευτικός βρίσκεται δίπλα τους και όχι απέναντί τους, τότε το σχολείο παύει να είναι ένας χώρος φόβου και γίνεται χώρος εμπιστοσύνης και δημιουργίας.

Ταυτόχρονα, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι το σχολείο λειτουργεί μέσα σε ένα ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο. Οι εκπαιδευτικοί βιώνουν συχνά επαγγελματική ανασφάλεια, ελλείψεις σε υποδομές, αυξημένη γραφειοκρατία και πίεση για αποτελέσματα. Οι μαθητές, από την πλευρά τους, επηρεάζονται από τις κοινωνικές ανισότητες, τις οικονομικές δυσκολίες των οικογενειών τους και την αβεβαιότητα για το μέλλον. Σε αυτό το πλαίσιο, η παιδεία κινδυνεύει να μετατραπεί σε διαδικασία προσαρμογής σε έναν ανταγωνιστικό κόσμο, αντί να λειτουργεί ως πεδίο καλλιέργειας σκέψης, συνεργασίας και κοινωνικής ευαισθησίας.

Από μια πιο προοδευτική και κοινωνικά ευαίσθητη οπτική, αναδεικνύεται η ανάγκη για ένα διαφορετικό σχολείο. Ένα σχολείο δημοκρατικό, που θα δίνει χώρο στη φωνή των μαθητών και στη συμμετοχή τους στη μαθησιακή διαδικασία. Ένα σχολείο που θα καλλιεργεί τη συνεργασία αντί για τον ατομικό ανταγωνισμό, που θα ενισχύει τη δημιουργικότητα αντί για τη στείρα αποστήθιση και που θα προσπαθεί να μειώνει τις κοινωνικές ανισότητες αντί να τις αναπαράγει. Η εκπαίδευση μπορεί να αποτελέσει πεδίο διαμόρφωσης ενεργών πολιτών με κριτική σκέψη και κοινωνική συνείδηση.

Σε αυτή την προσπάθεια, ο εκπαιδευτικός δεν είναι μόνος. Η αλλαγή του σχολείου προϋποθέτει συλλογική ευθύνη: της πολιτείας που οφείλει να στηρίζει ουσιαστικά τη δημόσια εκπαίδευση, των γονέων που χρειάζεται να συνεργάζονται με το σχολείο και των ίδιων των μαθητών που καλούνται να συμμετέχουν ενεργά και υπεύθυνα. Η παιδαγωγική σχέση δεν είναι μονόπλευρη. Ο σεβασμός, η ευγένεια και η διάθεση συνεργασίας από την πλευρά των μαθητών αποτελούν βασικά στοιχεία για τη δημιουργία ενός θετικού κλίματος μέσα στην τάξη.

Ο εκπαιδευτικός ως παιδαγωγός καλείται να εμπνεύσει, να στηρίξει και να ανοίξει δρόμους σκέψης. Να δείξει στους μαθητές ότι η γνώση δεν είναι μόνο μέσο επιτυχίας, αλλά τρόπος κατανόησης του κόσμου. Να τους ενθαρρύνει να ονειρεύονται, να αμφισβητούν, να συνεργάζονται. Σε μια εποχή όπου η αβεβαιότητα είναι έντονη, η σταθερή και ανθρώπινη παρουσία του μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς και ελπίδας.

Συμπερασματικά, η σημασία του εκπαιδευτικού στη ζωή των μαθητών είναι καθοριστική. Η σχέση που αναπτύσσεται μέσα στην τάξη μπορεί να επηρεάσει βαθιά την πορεία τους ως ανθρώπων και ως πολιτών. Το σχολείο που χρειάζεται να οικοδομήσουμε είναι ένα σχολείο ανοιχτό, δημοκρατικό και ανθρώπινο, όπου η γνώση συνδέεται με τη ζωή και η παιδαγωγική σχέση γίνεται δύναμη αλλαγής για μια πιο δίκαιη και δημιουργική κοινωνία.

Μέσα σε αυτή την προοπτική αποκτά ιδιαίτερη σημασία η διαχρονική παρότρυνση του Δημήτρη Γληνού προς τους μαθητές: «Μελέτα, μα έχε άγρυπνα και ανοιχτά τα μάτια της ψυχής σου στη ζωή…». Η φράση αυτή συνοψίζει την ουσία της παιδείας που καλούμαστε να υπηρετήσουμε: μια παιδεία που δεν περιορίζεται στη συσσώρευση γνώσεων, αλλά καλλιεργεί ανθρώπους με κριτική σκέψη, ευαισθησία και ενεργή στάση απέναντι στην κοινωνία και το μέλλον.

 Γιώτα Δημητριάδη – Υποδιευθύντρια 4ου Γυμνασίου

Εμμονικές στάσεις

Μπορεί να είναι ένας συμμαθητής, μια συμμαθήτρια ή κάποιος που γνώρισαν μέσα από δραστηριότητες ή κοινές παρέες. Στην εφηβεία, τα συναισθήματα συχνά είναι πολύ έντονα και μερικές φορές οι νέοι μπορεί να νιώσουν μια μορφή εμμονής με το άτομο που τους αρέσει. Σε κάποιο βαθμό, αυτό είναι φυσιολογικό, γιατί ο έρωτας στην εφηβεία συνοδεύεται από έντονο ενθουσιασμό και περιέργεια. Ωστόσο, όταν η σκέψη για κάποιον γίνεται υπερβολική και αρχίζει να επηρεάζει το σχολείο, τις φιλίες ή την καθημερινότητα ενός νέου, τότε μπορεί να δημιουργήσει πίεση και απογοήτευση. Είναι αρκετά σημαντικό οι έφηβοι να θυμούνται ότι παρόλο που τα συναισθήματα είναι σημαντικά, πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα στους φίλους, στο σχολείο, στις υποχρεώσεις και στις προσωπικές στιγμές, πράγμα που θα τους βοηθήσει να περάσουν όμορφα τα εφηβικά τους χρόνια.

Η επίδραση της ψηφιακής εποχής

Σήμερα, η έννοια της αγάπης για τους εφήβους έχει αλλάξει πολύ σε σχέση με το παρελθόν. Πλέον οι έφηβοι ζητάνε να βρούνε κάτι το επιφανειακό, κάτι που θα τους κάνει προσωρινά χαρούμενους και κατά τη γνώμη μου σ΄ αυτό το θέμα υπάρχει τρομερή επιρροή από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Οι νέοι ζουν σε έναν κόσμο γεμάτο social media, μηνύματα και εικόνες που δείχνουν «τέλειες» σχέσεις. Αυτό σημαίνει ότι η αγάπη συχνά συνοδεύεται από την πίεση να φαίνεται σωστή, ιδανική και αρεστή σε όλους. Από τη μία, τα social media επιτρέπουν συχνή επικοινωνία και σύνδεση, από την άλλη όμως μπορούν να δημιουργήσουν ζήλια, παρεξηγήσεις ή υπερβολική εμμονή. Οι έφηβοι χρειάζεται να μάθουν να ξεχωρίζουν την πραγματική αγάπη από την εικόνα που παρουσιάζεται στο διαδίκτυο και να έχουν δικούς τους μοναδικούς στόχους τόσο για τους ίδιους όσο και για τον περίγυρό τους.

Τελικά, ο έρωτας στην εφηβεία είναι μια φυσιολογική και ανθρώπινη εμπειρία. Είναι από τα πιο όμορφα συναισθήματα που μπορεί να νιώσει ένας νέος, με στιγμές γεμάτες ανεμελιά και γέλιο αλλά και από στιγμές που μπορούν να μας διδάξουν πολλά μαθήματα. Μέσα από αυτά τα πρώτα συναισθήματα οι έφηβοι μαθαίνουν μία άλλη πλευρά του εαυτού τους και κάνουν τα πρώτα βήματα προς πιο ώριμες σχέσεις στην ενήλικη ζωή.

Επιμέλεια: Θάλεια Παππά

]]> https://schoolpress.sch.gr/4gymioannina/archives/525/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/4gymioannina/archives/527 https://schoolpress.sch.gr/4gymioannina/archives/527#comments Thu, 02 Apr 2026 22:16:29 +0000 papkorni http://schoolpress.sch.gr/4gymioannina/?p=527 [...]]]> Κάθε παιδί που είναι αναγκασμένο να βιώσει τις επιπτώσεις του πολέμου υποφέρει σωματικά και ψυχικά και του είναι απερίγραπτα δύσκολο να περάσει κάτι τέτοιο μόνο του, χωρίς βοήθεια από κανέναν. Αυτή τη στιγμή, εκατομμύρια αθώα παιδιά σε πολλές περιοχές του κόσμου, όπως στο Ιράν και στο Ισραήλ, πρέπει παρά τη θέλησή τους να υποστούν την θλιβερή και, δυστυχώς, χρόνια κατάσταση του πολέμου.

Κατά τη διάρκεια, λοιπόν, του πολέμου τα παιδιά, αλλά και όλοι οι άνθρωποι που τον ζουν,  εκτίθενται σε πολλά και διαφορετικού τύπου τραυματικά βιώματα. Για παράδειγμα, απάνθρωπες και βίαιες εικόνες αποτυπώνονται στο μυαλό τους, εκκωφαντικοί απρόσμενοι ήχοι τα τρομάζουν, αποκτούν άγχος που πολλές φορές δεν μπορούν να ελέγξουν και βιώνουν βαθιά απελπισία.

Ίσως το πιο λυπητερό από όλα είναι το γεγονός πως τα περισσότερα παιδιά μένουν ορφανά και από τους δύο γονείς ή χάνουν τουλάχιστον τον έναν, τα αδέρφια τους, τους συγγενείς τους. Αποτελέσματα των παραπάνω τραγικών βιωμάτων μπορεί σε πολλές περιπτώσεις να είναι έντονη συναισθηματική εξάρτηση, η αλαλία, τα προβλήματα συμπεριφοράς, οι διαταραχές στον ύπνο, το μετατραυματικό στρες (PTSD) και η δυσκολία σύνδεσης με τους άλλους.

Για την πλειοψηφία των παιδιών φαίνεται πως η επίδραση του τραύματος του πολέμου έχει μεγάλο περιθώριο βελτίωσης, αν τα ίδια το θελήσουν. Αυτό που μπορούμε να κάνουμε εμείς είναι να υπενθυμίζουμε στα παιδιά αυτά πως δεν υπάρχουν σωστές και λανθασμένες σκέψεις ή συναισθήματα για όσα έχουν βιώσει, καθώς το καθένα τους ξεχωριστά ξέρει τι πραγματικά έχει βιώσει.

Υπάρχουν, όμως, και παιδιά που παρακολουθούν τον πόλεμο μέσω των ειδήσεων ή των social media. Είναι απαραίτητο αυτά τα παιδιά – ανάμεσα στα οποία βρισκόμαστε και εμείς – να γνωρίζουν την πραγματική κατάσταση και τα αληθινά γεγονότα στις εμπόλεμες περιοχές, έτσι ώστε να μην επηρεαστούν αρνητικά ή να παρασυρθούν από λανθασμένες και συχνά αλλοιωμένες δημοσιεύσεις.

Ο πόλεμος είναι αδιαμφισβήτητα μια, το λιγότερο, οδυνηρή εμπειρία. Ας αποκτήσουμε όλα τα παιδιά, που δεν τον βιώνουμε, τη σωστή παιδεία, για να αναπτύξουμε ιδέες τέτοιες που θα μπορούσαν να αλλάξουν την «παράδοση» των πολέμων στο μέλλον.

Πηγές

https://www.getactive.gr/travma-polemou-psyxikes-antidraseis-paidia

https://www.mydoctors.gr/deltia-tupou/polemos-kai-paidiki-psixologia

Επιμέλεια: Ιόλη Πατρινιού

Η φιλία είναι μία από τις σημαντικότερες αξίες στη ζωή του ανθρώπου. Από μικρή ηλικία οι άνθρωποι δημιουργούν φιλίες που τους βοηθούν να νιώθουν χαρά, ασφάλεια και αποδοχή. Ένας αληθινός φίλος είναι εκείνος που μας καταλαβαίνει, μας στηρίζει και στέκεται δίπλα μας στις δύσκολες στιγμές. Μας βοηθάει να κοινωνικοποιηθούμε, να συνεργαζόμαστε, να σεβόμαστε τους άλλους και να λύνουμε τις διαφορές μας με συζήτηση. Ειδικά στο σχολείο οι φίλοι κάνουν την καθημερινότητά μας πιο ευχάριστη και μας δίνουν δύναμη να φέρνουμε εις πέρας τυχόν δυσκολίες, το άγχος ή και ενδεχόμενη αποτυχία.

 Όμως αυτό δεν σημαίνει πως μια αληθινή φιλία δεν έχει δυσκολίες και εμπόδια να ξεπεράσει. Αντιθέτως, εκεί είναι που θα φανεί αν αυτή η φιλία είναι αληθινή. Πολλές φορές έχουμε την εντύπωση πως η φιλία είναι κάτι εύκολο και δεν χρειάζεται κάτι το ιδιαίτερο για να μείνει «ζωντανή». Ισχύει το ακριβώς αντίθετο! Πρέπει καθημερινά να καταβάλεις το 100% σου και να αντιμετωπίζεις κάθε εμπόδιο που παρουσιάζεται, γιατί, αν πραγματικά έχεις βρει τον αληθινό σου φίλο, δεν αξίζει να τον χάσεις για κάτι ασήμαντο.

Αυτό αποδεικνύει ότι η αληθινή φιλία είναι κάτι τόσο ισχυρό που ακόμα και αιώνες μετά θυμόμαστε και αναφέρουμε παραδείγματα αυτής όπως:

• Ο Πάτροκλος και ο Αχιλλέας
• Ο Μέγας Αλέξανδρος και ο Ηφαιστίωνας

 Με λίγα λόγια, η φιλία είναι πολύτιμη και απαραίτητη για όλους τους ανθρώπους. Για τον λόγο αυτό πρέπει να σεβόμαστε, να δείχνουμε κατανόηση και αγάπη, ώστε οι φιλίες μας να διαρκούν στον χρόνο. Η εμπιστοσύνη και η ειλικρίνεια είναι η βάση μιας αληθινής φιλίας και δημιουργούν δυνατούς δεσμούς.    Πραγματικά εύχομαι  όλοι να βρουν αυτό που έχουμε εμείς, φίλους που μας στηρίζουν και είναι εκεί για εμάς.

Επιμέλεια: Φιλάι Βανέσα, Ισμήνη Ορφανούδη

Γιατί νιώθουμε, όμως, αυτή την ανάγκη να αγοράζουμε τόσο συχνά και τόσα πολλά ρούχα; Έφηβα κορίτσια συνήθως καταλήγουν να αντιμετωπίζουν το άγχος τους με «shopping therapy» δηλαδή αχρείαστες αγορές ρούχων, καλλυντικών και άλλων προϊόντων, ώστε να νιώσουν αυτή τη σύντομη αλλά όμορφη ικανοποίηση (ντοπαμίνη). Πολλές φορές, δεν είναι το άγχος ή η στεναχώρια ο μεγαλύτερος παράγοντας. Η εμφάνιση και η φυσιολογική ανάγκη για επιβεβαίωση από συνομηλίκους παίζουν μεγάλο ρόλο στον υπερκαταναλωτισμό.

Με την διάδοση των «micro trend», δηλαδή των τάσεων μικρού χρονικού διαστήματος μέσω των social media και την βοήθεια των μαγαζιών «fast fashion», οι έφηβοι παγκοσμίως νιώθουν πως αν δεν έχουν το πιο πρόσφατο κινητό, ρούχο ή απλά δεν συμβαδίζουν με την καινούργια τάση, η κοινωνία θα τους αντιληφθεί διαφορετικά, δεν θα είναι αρκετοί. Η μόδα σπάνια χρησιμοποιείται ως εργαλείο έκφρασης και δημιουργικότητας. Δυστυχώς χρησιμοποιείται ως ένας ακόμα τρόπος να δημιουργείται ανασφάλεια και ανάγκη στους εφήβους να «ταιριάξουν» στο πλήθος.

Με όλη αυτή την αχρείαστη κατανάλωση αγαθών, όμως, οι φυσικοί πόροι εξαντλούνται συστηματικά. O δείκτης οικολογικού αποτυπώματος δείχνει ότι σήμερα η ανθρωπότητα χρησιμοποιεί πόρους και υπηρεσίες από έναν πλανήτη κατά 1,3 φορές μεγαλύτερου της γης. Πιο απλά, οι άνθρωποι χρησιμοποιούν κατά ένα τρίτο περισσότερο τη διαθέσιμη ικανότητα της γης, υπονομεύοντας την ανθεκτικότητα των οικοσυστημάτων από τα οποία εξαρτώνται.

Γιατί, λοιπόν, δεν βρίσκουμε άλλους τρόπους  να χαιρόμαστε; Ας απολαύσουμε χρόνο μαζί, χωρίς αχρείαστα έξοδα και αγορές. Ας περάσουμε χρόνο στη φύση! Τα ρούχα δεν κρατάνε για πάντα, οι αναμνήσεις, όμως, μένουν για μία ζωή.

Πηγές

https://www.schooltime.gr/2012/01/27/

https://www.therapia.gr/yperkatanalotismos/

https://www.psychology.gr/selfhelp/9140-yperkatanalotismos-otan-oi-agores-ginontai-tropos-na-gemisoume-to-keno-mesa-mas.html

Επιμέλεια: Βασιλική Κυραμάριου

Το μουσείο φιλοξενεί μεγάλη συλλογή αυτοκινήτων που χρονολογούνται από τα τέλη του 19^ου έως τα τέλη του 20^ου αιώνα. Πολλά από αυτά είναι αγωνιστικά, γνωστών βιομηχανιών όπως για παράδειγμα της Ferrari, ενώ υπάρχουν και πολλά σπάνια μοντέλα επιβατικών αυτοκινήτων.

Η επίσκεψη μας στο μουσείο, ήταν μία πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία και θα πρότεινα χωρίς επιφύλαξη στους λάτρεις της ιστορίας των αυτοκινήτων να το επισκεφτούν ανεπιφύλακτα.

Επιμέλεια άρθρου και φωτογραφιών: Γιώργος Μπρίκος

Τρεις μαθητές πήραν βαθμούς σε ένα τεστ μαθηματικών.

Ξέρουμε ότι:

• Το άθροισμα των βαθμών είναι 45
• Ο δεύτερος έχει 5 βαθμούς περισσότερους από τον τρίτο
• Ο πρώτος έχει διπλάσιο βαθμό από τον τρίτο

Ποιοι είναι οι βαθμοί τους;

Η μυστική πόρτα του θεάτρου

Μια πόρτα ανοίγει μόνο αν πληκτρολογήσεις σωστό αριθμό.

Στοιχεία:

2 → 10
3 → 15
4 → 20
7 → ?

Ποιος αριθμός λείπει;

Ο ύποπτος καθηγητής

Τέσσερις καθηγητές ήταν στο σχολείο όταν χάθηκε ένα tablet:

• Μαθηματικός
• Φιλόλογος
• Φυσικός
• Πληροφορικός

Στοιχεία:

• Ο ένοχος δεν είναι ο μαθηματικός
• Ο φυσικός λέει αλήθεια
• Ο φιλόλογος λέει: «Ο πληροφορικός το πήρε»

Ξέρουμε ότι μόνο ένας λέει ψέματα.

Ποιος είναι ο ένοχος;

Το μυστικό μήνυμα

Στο γραφείο της εφημερίδας βρέθηκε το μήνυμα:

3 – 6 – 12 – 24 – ?

Αυτός ο αριθμός δείχνει το ντουλάπι που κρύβει τον φάκελο.

Ποιος είναι ο επόμενος αριθμός;

Το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας Μηλέας είναι γνωστό για τα σπάνια απολιθώματα προϊστορικών ελεφάντων και άλλων ζώων. Φιλοξενεί απολιθώματα από προϊστορικούς ελέφαντες (mastodon / mammut borsoni) και είναι εντυπωσιακό ότι εκεί βρέθηκαν οι μεγαλύτεροι χαυλιόδοντες ελέφαντα στον κόσμο, μήκους περίπου 5,02 μέτρων, οι οποίοι  έχουν καταγραφεί μάλιστα και στο Ρεκόρ Γκίνες.

Στο ίδιο μουσείο εκτίθενται ακόμα απολιθώματα από μαμούθ, ρινόκερους, αρκούδες, γαζέλες και χελώνες. Τα ευρήματα φτάνουν σε ηλικία μέχρι 3,5 εκατομμύρια χρόνια. Η περιοχή των Γρεβενών θεωρείται πολύ σημαντική για την παλαιοντολογία, γιατί πριν από 2,5–3 εκατομμύρια χρόνια ζούσαν εκεί μεγάλα προϊστορικά ζώα όπως γιγάντιοι ελέφαντες, ρινόκεροι και μαχαιρόδοντες τίγρεις.

Το μουσείο είναι πολύ δημοφιλές για σχολικές εκδρομές και εντυπωσιακό για παιδιά που αγαπούν τα προϊστορικά ζώα και τα μαμούθ. Μετά την περιήγησή μας σ’ αυτό, μεταφερθήκαμε με λεωφορείο στο κέντρο της πόλης των Γρεβενών, όπου είχαμε ελεύθερο χρόνο για ξεκούραση και γεύμα. Περάσαμε αρκετά καλά, αν εξαιρεθεί ο περιορισμένος χρόνος. Γενικότερα όμως, η εικόνα που αποκομίσαμε τόσο για την πόλη όσο και για το μουσείο είναι άψογη.

Επιμέλεια: Ειρήνη Θέμου

Αρχικά η κυρία Ρίτσου είπε ότι, όταν ήταν παιδί, δεν βίωσε όσο θα ήθελε την πατρική φιγούρα του Γιάννη Ρίτσου, καθώς ο πατέρας της εργαζόταν στην Αθήνα και εκείνη μεγάλωνε στη Σάμο με τη μητέρα της. Μολονότι συναντιόντουσαν μόνο στις διακοπές, είχαν μία πολύ τρυφερή σχέση. Τόνισε μάλιστα με έμφαση πως ο πατέρας της ήταν ένας τρυφερός άνθρωπος, μία ανοιχτή αγκαλιά και ότι η σχέση τους ήταν διαφορετική από τις συνηθισμένες και τυπικές σχέσεις πατέρα-κόρης εκείνης της εποχής.

Πρόσθεσε πως ο Γιάννης Ρίτσος ήταν πολυτάλαντος άνθρωπος, καθώς εκτός από ποιητής υπήρξε χορευτής της Λυρικής Σκηνής και ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο. Ανέφερε χαρακτηριστικά ότι ανυπομονούσε να συναντήσει κάθε φορά τον πατέρα της για να της μάθει τους καινούργιους χορούς της Αθήνας και ότι αυτή η πολυδιάστατη προσωπικότητα του πατέρα της αποτελούσε για την ίδια «οπτικοποίηση»  συμβουλής για σκληρή δουλειά. Δεν είναι εξάλλου τυχαίο το ότι ο Γιάννης Ρίτσος ανέφερε συχνά πως «όποιο ταλέντο και να έχεις, αν δεν το καλλιεργήσεις, αν δεν το δουλέψεις, πάει στράφι».

         Στην ερώτηση μας: «Όταν δημιουργούσε ο Γιάννης Ρίτσος, πώς ήταν το κλίμα στο σπίτι;», η κυρία Έρη Ρίτσου απάντησε ότι ο πατέρας της δεν πίστευε στην έμπνευση, πίστευε στην παροιμία πως «τρώγοντας έρχεται η όρεξη». Και επειδή κατά αναλογία «γράφοντας έρχεται η όρεξη», έγραφε, διόρθωνε ή ξαναδιόρθωνε τα ποιήματά του καθημερινά.

 Η κυρία Ρίτσου μοιράστηκε μαζί μας και την ιστορία της τελευταίας εξορίας του πατέρα της, καθώς ήτανε πια μεγάλη και την αντιλήφθηκε καλύτερα από όλες τις προηγούμενες. Συγκλονίστηκε όταν έμαθε πως ο πατέρας της διαγνώστηκε στην Λέρο με καρκίνο και πως του απέμεναν μόνο έξι μήνες ζωής. Το θετικό στην ιστορία αυτή είναι ότι είχε δημιουργηθεί ήδη η καμπάνια «Libérez Ritsos», «ελευθερώστε τον Ρίτσο» από την Γαλλία, με επικεφαλής τον ποιητή Λουί Αραγκόν (Louis Aragon)  και επειδή δεν ήθελαν να αποβιώσει στο στρατόπεδο, τον έστειλαν σε κατ’ οίκον περιορισμό στη Σάμο. Η κυρία Ρίτσου μας είπε ότι τότε κατάλαβε τι ήταν για εκείνον η εξορία.

Όταν ο πατέρας της επέστρεψε στη Σάμο, παρέμεινε απομονωμένος, καθώς είχε το «φάσμα» του θανάτου και απαγορευόταν να έρθει σε επαφή με τον οποιονδήποτε άνθρωπο. Στο σπίτι υπήρχαν τρεις αστυνομικοί, από τους οποίους ο ένας «λειτουργούσε» ως σοφέρ, δηλαδή συνόδευε την ίδια στο σχολείο και πίσω στο σπίτι, ο δεύτερος παρακολουθούσε το ιατρείο της μητέρας της και ο τρίτος ακολουθούσε τον Γιάννη Ρίτσο όπου πήγαινε. Αυτή, όμως, ήταν και η πρώτη φορά που έζησε τόσο πολύ καιρό με τον πατέρα της.

Οι εξορίες αλλά και οι διώξεις του Ρίτσου αποτέλεσαν πηγή  έμπνευσης για τον ίδιο. Η κυρία Ρίτσου ανέφερε ότι το γράψιμο του πατέρα της είναι ημερολογιακό, καθώς μέσα από τα ποιήματά του διαφαίνεται η ιστορία του μισού 20ου αιώνα. Έγραφε καθημερινά και είχε μια ιδιαίτερη ματιά για το τι γίνεται στον κόσμο. Γι’ αυτό και η ποίησή του απεικονίζει ακριβώς όλα τα ιστορικά γεγονότα που συνέβησαν σε όλη τη διάρκεια της ζωής του.

«Μετά τον θάνατό του το όνομά του έσβησε από παντού, σαν να μην υπήρξε ποτέ», ανέφερε με πικρία η κυρία Ρίτσου. Η δημοσιότητα για τον πατέρα της επανήλθε μετά το 2004, όταν το μουσείο Μπενάκη έκανε ένα διεθνές συνέδριο για τον Ρίτσο. Έκτοτε άρχισε να εκτιμάται συνολικά το έργο του αλλά και να γίνονται και πολλά διδακτορικά αναφορικά με την ποίηση του Ρίτσου, μιας και το περιεχόμενο των ποιημάτων του έχει πολλές εκφάνσεις: πολιτικές, κοινωνικές, ερωτικές, ψυχολογικές και αναφορές στην Αρχαία Φιλοσοφία.

 Η κυρία Ρίτσου είναι η ίδια συγγραφέας  μυθιστορημάτων και παιδικών βιβλίων. Αφορμή για να γράψει παιδικά βιβλία ήταν η κόρη της, η οποία, όταν ήταν μικρή, λάτρευε τα παραμύθια αλλά ήθελε να τα ακούει μόνο μία φορά. Κάποτε η κόρη της πήγε στους παππούδες της και φεύγοντας της έδωσε οδηγίες να της γράψει ένα παραμύθι ώστε, όταν γυρίσει, να της το διαβάσει.  Έτσι, η κυρία Ρίτσου άρχισε να γράφει τα δικά της παραμύθια, με πρώτο το παραμύθι «Οι τρεις βασιλοπούλες». Αργότερα ξεκίνησε να γράφει και μυθιστορήματα για ενηλίκους. Η ίδια ανέφερε ότι δεν διαβάζει ποτέ δεύτερη φορά τα λογοτεχνήματά της. Το τελευταίο της μυθιστόρημα το έγραψε μέσα σε επτά ημέρες και θα δημοσιευθεί το καλοκαίρι.

Επιμέλεια: Μαριάνα Βυζούκη, Πηνελόπη Κοντογιάννη, Φερενίκη Κοντογιάννη, Μάριος Μπέλλος, Κωνσταντίνα Παργανά