Πολλοί μαθητές ακούμε τον όρο «ΕΛΜΕ» μόνο όταν πρόκειται για απεργίες. Τι ακριβώς είναι η ΕΛΜΕ και ποιος είναι ο βασικός της στόχος;

Το αρκτικόλεξο ΕΛΜΕ σημαίνει «Ένωση Λειτουργών Μέσης Εκπαίδευσης». Σε κάθε βαθμίδα εκπαίδευσης υπάρχει διαφορετική ένωση λειτουργών (πρωτοβάθμιας, δευτεροβάθμιας, τριτοβάθμιας). Όπως εσείς οι μαθητές στα σχολεία σας έχετε το 15μελές που προασπίζεται τα δικαιώματά σας, όπως όλα τα επαγγέλματα έχουν τον δικό τους σύλλογο, έτσι και οι εκπαιδευτικοί δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης έχουμε τις ΕΛΜΕ σε κάθε περιοχή της Ελλάδας. Σε κάθε ΕΛΜΕ υπάρχει ένα διοικητικό συμβούλιο, το οποίο εκλέγεται κάθε δύο χρόνια από τους εκπαιδευτικούς δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, και από κάθε διοικητικό συμβούλιο εκλέγεται ένας πρόεδρος. Την τρέχουσα διετία πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων είμαι εγώ. Κάθε ΕΛΜΕ, λοιπόν, είναι ένα σωματείο που φροντίζει για την προάσπιση των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών και τη διασφάλιση της ποιότητας της παιδείας που παρέχεται. Όταν γίνεται κάτι σημαντικό, κάθε ΕΛΜΕ προβαίνει σε ανακοίνωση ή ακόμα και καταγγελία, καθώς έχει θεσμικό ρόλο και μπορεί να ασκήσει κριτική ακόμα και «πίεση», προκειμένου να αντιμετωπιστεί κάποιο ζήτημα/πρόβλημα άμεσα.

Γιατί αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τον συνδικαλισμό; Πιστεύετε ότι ένας καθηγητής μπορεί να προσφέρει περισσότερα μέσα από αυτό τον ρόλο;

Καταρχάς να ξέρετε ότι δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα γινόμουν συνδικαλιστής. Παλιότερα, η λέξη «συνδικαλισμός» στο μυαλό μου, όπως και στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, ήταν συνδεδεμένη με κάτι αρνητικό. Οι περισσότεροι θεωρούν τους συνδικαλιστές τεμπέληδες, ότι ασχολούνται μόνο με τα κομματικά και ότι το μόνο που κάνουν είναι να βγαίνουν στους δρόμους και να φωνάζουν. Δεν είναι έτσι, όμως, τα πράγματα. Εγώ προσωπικά αποφάσισα να ασχοληθώ με τον συνδικαλισμό, γιατί θεωρούσα ότι μπορούσα σε τοπικό επίπεδο να εκπροσωπήσω τον εαυτό μου και όλους τους συναδέλφους μου καλύτερα από άλλους. Υπήρχαν, δηλαδή, εκλεγμένοι συνάδελφοι που δεν εκπροσωπούσαν σωστά και δεν μιλούσαν όπως θα έπρεπε εκ μέρους και για λογαριασμό του κλάδου τους.   Η εκπροσώπηση κάθε κλάδου αλλά ιδιαιτέρως των εκπαιδευτικών είναι σοβαρή υπόθεση, καθώς πρόκειται για μορφωμένους, πνευματικούς ανθρώπους. Επομένως, είναι εξαιρετικά σημαντικό οι εκπρόσωποι των εκπαιδευτικών να είναι σοβαροί. Έτσι, λοιπόν, θεωρώντας ότι μπορώ να εκπροσωπήσω με σοβαρότητα τους συναδέλφους μου, αποφάσισα να ασχοληθώ με τον συνδικαλισμό και να θέσω υποψηφιότητα, κυρίως με τη λογική της προσφοράς. Και ενώ το μόνο που περίμενα ήταν μια θέση στο Συμβούλιο, στις τελευταίες εκλογές έλαβα τις περισσότερες ψήφους, όχι μόνο στην παράταξή μου αλλά και γενικά, με αποτέλεσμα να ψηφιστώ Πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων και να προσπαθώ έκτοτε να τους εκπροσωπώ όλους με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Πόσο δύσκολο είναι να ισορροπείτε ανάμεσα στα καθήκοντα του εκπαιδευτικού και τις ευθύνες του Πρόεδρου;

Εκτός από πρόεδρος της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων είμαι υποδιευθυντής στο 8^ο Λύκειο και πρωτίστως Φιλόλογος. Διδάσκω μάλιστα το μάθημα της Νεοελληνικής Γλώσσας στην Γ΄ Λυκείου, που είναι ένα από τα πανελλαδικώς εξεταζόμενα μαθήματα. Αυτό σημαίνει πως κάθε χρόνο συμμετέχω και στη βαθμολόγηση των γραπτών των παιδιών στο αντίστοιχο μάθημα. Και αυτό δεν είναι απλό πράγμα ούτε γίνεται ελαφρά τη καρδία. Είναι εξαιρετικά αγχωτικό και τρομερά υπεύθυνο καθήκον αυτό του βαθμολογητή των πανελληνίων εξετάσεων. Νιώθεις ότι κρατάς κατά κάποιον τρόπο τη μοίρα των εξεταζόμενων παιδιών στα χέρια σου και προσπαθείς να είσαι ακριβοδίκαιος και σωστός, με σεβασμό στον κόπο τόσο των παιδιών όσο και των οικογενειών τους. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι είναι αρκετά δύσκολο να είσαι ταυτόχρονα πρόεδρος της ΕΛΜΕ και μάχιμος εκπαιδευτικός. Προσπαθώ πάντως να ανταπεξέλθω αξιοπρεπώς και στους δυο αυτούς ρόλους. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω… Είναι λίγο κουραστικό. Προς το παρόν νιώθω ικανοποιημένος, καθώς έχω την αίσθηση πως κάνω αυτό που θεωρώ σωστό, αλλά και ασφαλής με τη λογική πως, αν κάνω κάτι λάθος, θα εκτεθώ δημόσια, θα καταγγελθώ και δεν θα εκλεγώ ξανά. Οι συνάδελφοί μου δεν είναι υποχρεωμένοι να με ανέχονται, αν δεν τους εκπροσωπώ ικανοποιητικά και αξιοπρεπώς. Μπορούν να μην με ξαναψηφίσουν στις επόμενες εκλογές.

Αν έπρεπε να περιγράψετε το ελληνικό δημόσιο σχολείο με τρεις λέξεις, ποιες θα ήταν αυτές;

Είμαι περήφανος για τις επιδόσεις τόσο των συναδέλφων μου όσο και των μαθητών μας. Νιώθω, όμως, μεγάλη απογοήτευση για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι εκάστοτε κυβερνήσεις την Παιδεία, καθώς γι’ αυτές η Παιδεία είναι μόνο ένας αριθμός, ένα κόστος. Γι’ αυτό θα πρέπει όλοι μας να αγωνιζόμαστε διαρκώς για την καλυτέρευση των συνθηκών στον χώρο της Παιδείας. Οι σχέσεις στον χώρο του σχολείου είναι αμφίδρομες. Όσο προσπαθεί ο εκπαιδευτικός να κάνει το μάθημά του ενδιαφέρον και ελκυστικό τόσο οι μαθητές εμπλουτίζουν τις γνώσεις τους. Και όσο εσείς οι μαθητές εκτιμάτε και δίνετε σημασία στον εκπαιδευτικό τόσο καλύτερος γίνεται κι αυτός. Τίποτα δεν είναι αυτονόητο. Τα πάντα θέλουν αγώνα. Επομένως, οι τρεις λέξεις με τις οποίες θα περιέγραφα το ελληνικό σχολείο είναι: περηφάνια, απογοήτευση και αγώνας.

Ποια θεωρείτε πως είναι τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι μαθητές και οι καθηγητές στην περιοχή μας;

Ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα στην περιοχή μας είναι η έλλειψη σχολικών κτιρίων και οι πολύ παλιές υπάρχουσες σχολικές υποδομές με τα πλείστα όσα προβλήματα. Για παράδειγμα, υπάρχουν σχολεία στα οποία πέφτουν οι σοβάδες, έχουν πολλή υγρασία και σημειώνονται καθιζήσεις. Το δικό σας σχολείο δεν αντιμετωπίζει τέτοια προβλήματα, μολονότι αριθμεί αρκετά έτη λειτουργίας. Φανταστείτε ότι φοίτησα κι εγώ στο ίδιο γυμνάσιο και γι’ αυτόν τον λόγο η συγκίνησή μου είναι μεγάλη. Σημαντικό πρόβλημα αποτελούν και τα πολλά κενά εκπαιδευτικών (διάφορων ειδικοτήτων) σε αρκετά σχολεία είτε λόγω αδειών είτε λόγω καθυστερημένου διορισμού τους. Και τέλος η ελλιπής χρηματοδότηση των σχολικών μονάδων. Δυστυχώς,  το κράτος δε φροντίζει ώστε να έχουν όλα τα σχολεία τις απαραίτητες υλικοτεχνικές υποδομές και το διδακτικό προσωπικό που θα στηρίξουν τη δωρεάν δημόσια εκπαίδευση. Θα μπορούσε για παράδειγμα το ωρολόγιο πρόγραμμα να ολοκληρώνεται στις 4-5 το απόγευμα και εσείς οι μαθητές να ολοκληρώνετε τη μελέτη για την επόμενη μέρα στον χώρο του σχολείου, όπου όμως θα έχετε την οργανωμένη βιβλιοθήκη, τον υπολογιστή σας και όλες τις προβλεπόμενες ανέσεις. Έτσι, δεν θα είχατε διάβασμα για το σπίτι αλλά μόνο ξεκούραση και παιχνίδι. Δυστυχώς, στη σύγχρονη ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα η καθημερινότητα είναι ένα διαρκές άγχος. Άγχος των εκπαιδευτικών που μεταφέρεται στους μαθητές και άγχος των γονιών που κάνουν τα πάντα για να περάσουν τα παιδιά τους στο πανεπιστήμιο. Όμως, το πανεπιστήμιο δεν είναι πανάκεια.

Πώς φαντάζεστε το ιδανικό σχολείο και τι θα αλλάζατε αύριο κιόλας αν είχατε τη δύναμη;

Αν είχα τη δύναμη, το πρώτο που θα φρόντιζα είναι σε κάθε τάξη να μην υπάρχουν πάνω από δεκαπέντε μαθητές. Κι αυτό γιατί με τόσους μαθητές θα μπορούσα να κάνω αυτό που λέτε εσείς τα παιδιά … «παπάδες». Θα έκανα σχεδόν τα πάντα. Θα μπορούσα να ασχοληθώ εξατομικευμένα με τον κάθε μαθητή και να ανταποκριθώ στις διαφορετικές μαθησιακές ανάγκες. Θα μπορούσα να ασχοληθώ αποτελεσματικότερα με περισσότερα πράγματα πέρα από το μαθησιακό κομμάτι. Όταν, όμως, σε μια τάξη έχω 25 μαθητές, δυστυχώς τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Σε εικοσιπέντε μαθητές μπορείς να κάνεις μια σοβαρή διάλεξη στο πανεπιστήμιο, όπου το ακροατήριο είναι πιο ώριμο. Είναι πολύ σημαντικό να έχεις αναλογία μαθητή- δασκάλου με λίγους μαθητές.

Το δεύτερο το οποίο θα άλλαζα είναι τα σχολικά κτίρια. Θα καταργούσα σχολεία που θα θεωρούσα ακατάλληλα και θα έφτιαχνα άλλα ή θα μετέφερα τους μαθητές σε άλλα, καλύτερα κτίρια. Δεν νοείται το 2026 να υπάρχουν στην Ελλάδα ακατάλληλα σχολικά κτίρια. Οπουδήποτε ταξιδέψει κάποιος, δεν θα δει σχολικά κτίρια σαν τα δικά μας. Παντού υπάρχουν απίστευτα σχολεία. Και είναι εκεί που φαίνεται πόσο σοβαρό είναι ένα κράτος, όταν επενδύει στην Παιδεία. Γιατί; Γιατί αφορά τα παιδιά και τη μόρφωσή τους, το μέλλον της χώρας.

Ποια είναι η σχέση σας με την τεχνολογία και την τεχνητή νοημοσύνη στην τάξη; Μας βοηθάει ή μας απομακρύνει από την ουσιαστική γνώση;

Η γενιά των σημερινών πενηντάρηδων, στην οποία ανήκω, δεν είχε τόση επαφή με τους υπολογιστές. Μόνο στο Πανεπιστήμιο βλέπαμε και χρησιμοποιούσαμε κανέναν υπολογιστή και πάλι όχι τόσο συχνά. Εσείς είστε εξοικειωμένοι πλέον με την τεχνολογία (υπολογιστές, τάμπλετ, κινητά κλπ.).  Και γι’ αυτόν τον λόγο είναι αδύνατο πλέον να απουσιάζει η σύγχρονη τεχνολογία από την εκπαίδευση. Πρέπει, όμως, να τεθούν και κάποια όρια από τους ειδικούς. Ο εκπαιδευτικός είναι αναντικατάστατος. Είναι καθοδηγητής, εμψυχωτής. Είναι αυτός που θα δείξει στους μαθητές του πώς να χρησιμοποιούν δημιουργικά και κριτικά την τεχνολογία. Είναι αδύνατο να αντικατασταθεί ο εκπαιδευτικός από το chat GPT. Η τεχνολογία δεν αποτελεί πανάκεια, δεν λύνει όλα τα προβλήματα. Η τεχνολογία πρέπει να μας υπηρετεί και να μην την υπηρετούμε.

Πώς μπορεί να βελτιωθεί η σχέση εμπιστοσύνης ανάμεσα σε καθηγητές και μαθητές;

Με ειλικρίνεια, εμπιστοσύνη και καλή προαίρεση. Καλός εκπαιδευτικός δεν είναι αυτός που σας «χαϊδεύει» τ’ αυτιά και σας λέει μόνο αυτά που θέλετε να ακούσετε. Ούτε, όμως, και ο πολύ αυστηρός και άκαμπτος. Θα πρέπει όλοι να είμαστε σαφείς σε αυτά που ζητάμε από τους άλλους. Αλλά και εσείς οι μαθητές θα πρέπει να είστε συνεπείς στις υποχρεώσεις σας, να σέβεστε τους εκπαιδευτικούς σας και να τους «αξιοποιείτε». Θεωρώ ότι η ειλικρίνεια, η κατανόηση και ο διάλογος, βελτιώνουν τις σχέσεις εκπαιδευτικών – μαθητών/τριών.

Τελευταία γίνεται όλο και περισσότερος λόγος για την ενδοσχολική βία. Ποιος πιστεύετε ότι είναι ο ρόλος των εκπαιδευτικών στην πρόληψη τέτοιων φαινομένων;

Πολύ σημαντικός. Θα συνεχίσω, λοιπόν, αυτό που έλεγα πριν. Αν υπάρχει κλίμα αλληλοκατανόησης στην αίθουσα, ακόμα κι αν όλοι μας είμαστε διαφορετικοί, όλα θα είναι καλά. Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι γενικά δύσκολες και στις μέρες μας ακόμα πιο δύσκολες.  Φταίει η τηλεόραση, τα βίαια παιχνίδια, τα λανθασμένα πρότυπα που περνάει η κοινωνία … Το σχολείο είναι ένας από τους βασικούς φορείς κοινωνικοποίησης του ατόμου και οφείλει να καθοδηγήσει εσάς τους μαθητές στο τι είναι επιτρεπτό και τι όχι.  Ότι δεν σηκώνουμε ποτέ χέρι σε καμία περίπτωση, ακόμα και όταν μας αδικούν, ακόμα και αν μας χτυπήσουν, δεν θα απαντήσουμε στη βία με βία. Γι’ αυτό υπάρχει η αστυνομία, υπάρχουν οι αρχές, υπάρχει η δικαιοσύνη, υπάρχει στο σχολείο η πλατφόρμα bullying, υπάρχει ο εκπαιδευτικός που ασχολείται με τα θέματα αυτά. Δεν μεταχειριζόμαστε ούτε τη σωματική ούτε τη λεκτική βία. Πρέπει να προσέχουμε πάρα πολύ και πώς χρησιμοποιούμε τον λόγο, γιατί «η γλώσσα κόκκαλα δεν έχει και κόκκαλα τσακίζει» που λέει και ο λαός μας.

Τι θα απαντούσατε σε κάποιον που λέει ότι οι καθηγητές κοιτάζουν μόνο τα δικά τους αιτήματα; Πώς συνδέονται οι διεκδικήσεις σας με το δικό μας μέλλον;-

Αν παρακολουθείτε στις ειδήσεις τις δημόσιες τοποθετήσεις των ΕΛΜΕ γενικά αλλά και της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων συγκεκριμένα, δεν ασχοληθήκαμε ποτέ κυρίως με τα αιτήματα του κλάδου μας. Πάντα προβάλλουμε ως κύριο αίτημα το θέμα της δημόσιας δωρεάν παιδείας, που είναι αναμφισβήτητα ένα κοινωνικό αγαθό, ένα αγαθό στο οποίο πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι. Δεν ασχολούμαστε συντεχνιακά, λοιπόν, μόνο με τα προβλήματά μας και τους μισθούς μας. Θέλουμε να βελτιωθούν και να καλυτερεύσουν όλες οι συνθήκες στην εκπαίδευση.

Ποιες είναι οι βασικές διεκδικήσεις της ΕΛΜΕ Ιωαννίνων αυτή την περίοδο;

Αυτό που σας προείπα. Η καλυτέρευση των συνθηκών, η καλύτερη διαβίωση όλων των εκπαιδευτικών είτε αυτό λέγεται μισθολογική αναβάθμιση είτε εργασιακές καλύτερες συνθήκες σε καλύτερα σχολικά κτίρια είτε μειωμένο εργασιακό ωράριο είτε λιγότεροι μαθητές ανά τμήμα, ώστε να μπορούμε οι εκπαιδευτικοί να κάνουμε καλύτερη δουλειά, είτε συνεχής επιμόρφωση. Ακόμα ζητάμε καλύτερους μισθούς και κατανόηση από πλευράς της εκάστοτε πολιτικής ηγεσίας των πραγματικών προβλημάτων της εκπαίδευσης. Τέλος, να ακουστούν οι απόψεις μας στο ζήτημα της αξιολόγησής μας. Για εμάς τους εκπαιδευτικούς η καλύτερη αξιολόγηση, να ξέρετε, είστε εσείς. Το ότι μπορούν και σταδιοδρομούν στα  μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου μαθητές δικοί μας, σημαίνει ότι εμείς κάνουμε καλά τη δουλειά μας.

Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζει ένας καθηγητής μέσα στη τάξη σήμερα;

Μια από τις δυσκολίες είναι το άγχος να ανταποκριθεί στις προσδοκίες χαρισματικών αλλά και μαθητών με ιδιαίτερες μαθησιακές ανάγκες, καθώς ο μεγάλος αριθμός των μαθητών σε κάθε τάξη δεν τον βοηθά στο να κάνει το μάθημά του όσο αποτελεσματικό θέλει. Υπάρχει ακόμα και το άγχος της ύλης, ιδιαίτερα στο λύκειο, όπου πρέπει να ολοκληρωθεί συγκεκριμένη ύλη προκειμένου να μπορέσουν οι μαθητές να συμμετάσχουν στις πανελλήνιες εξετάσεις. Τέλος, σημαντικό είναι και το άγχος της επιβίωσης. Ξέρετε, και οι εκπαιδευτικοί έχουν οικογένειες να συντηρήσουν και πολλές φορές αναγκάζονται να μετακινούνται σε απομακρυσμένες περιοχές 100-200 χιλιόμετρα κάθε μέρα, γεγονός που επιβαρύνει οικονομικά τις οικογένειές τους.

Αναφέρατε πως ένα από τα προβλήματα στην περιοχή μας είναι η έλλειψη εκπαιδευτικών. Πώς επηρεάζονται οι μαθητές από αυτή την έλλειψη;

Πάρα πολύ, καθώς δεν διδάσκονται τις ώρες των μαθημάτων που πρέπει να διδαχθούν κι αυτό έχει άμεση επίπτωση στην επίδοσή σας, με αποτέλεσμα εσείς να καταφεύγετε σε φροντιστήρια προκειμένου να καλύψετε την ύλη που έπρεπε να σας την καλύπτει το Υπουργείο Παιδείας.

Επιμέλεια: Κωνσταντίνα Βυζούκη,  Κλεοπάτρα Γαλανού, Αγγελική Νικοβοπούλου, Μιχαέλα Νικοβοπούλου, Πανωραία Παργανά

Πες μας λίγα λόγια για σένα και πώς ξεκίνησες να ασχολείσαι με τη ρομποτική.

Ονομάζομαι Χρήστος Μπίρμπος και είμαι 16 χρονών. Ασχολούμαι με τη ρομποτική οκτώ χρόνια και με την αγωνιστική ρομποτική πέντε. Έχουμε όμιλο ρομποτικής στο σχολείο μου, το 4ο ΓΕΛ Ιωαννίνων, αλλά όλο αυτό με τους ομίλους έχει ξεκινήσει από το σχολείο σας, το 4^ο Γυμνάσιο. Όταν ήμουν τρίτη γυμνασίου, συμμετείχα στον όμιλο ρομποτικής του σχολείου σας και μάλιστα πήραμε μέρος και στον διαγωνισμό FIRST LEGO League. Στο 4^ο ΓΕΛ, λοιπόν, συμμετέχω στον αντίστοιχο όμιλο ρομποτικής. Βέβαια, στο Λύκειο ασχολούμαστε πλέον και με άλλους διαγωνισμούς, καθώς συμμετέχουν πάρα πολλά παιδιά, συγκεκριμένα δεκαπέντε, και παίρνουμε μέρος στον διαγωνισμό βιομηχανικής ρομποτικής στην Ελλάδα, το FIRST Tech Challenge, όπου μάλιστα φέτος αποσπάσαμε και το βραβείο «Think Award». Επιπλέον, είμαι founder και director του «Zero One Initiative». Είναι μια πρωτοβουλία, όπου κάνουμε δωρεάν μαθήματα ρομποτικής και νέων τεχνολογιών σε παιδιά ηλικίας 12-17 ετών.

Ποια από τις διακρίσεις σου ξεχωρίζεις περισσότερο και γιατί;

Νομίζω το Think Award, αλλά και το γεγονός ότι η Εθνική Ομάδα Ρομποτικής, στην οποία συμμετέχω, πήρε την τρίτη θέση στο FIRST Global Challenge στον Παναμά, όπου συμμετείχαν ομάδες από 198 χώρες. Για την ακρίβεια πήραμε το βραβείο Zhang Heng Award για τη μηχανική. Στην Εθνική Ομάδα Ρομποτικής ήμασταν 50 παιδιά που δουλεύαμε για επτά μήνες, προκειμένου να φτιάξουμε το ρομπότ που διαγωνίστηκε.

Πώς ήταν η εμπειρία σου σε διεθνείς διαγωνισμούς όπως το World Robot Olympiad;

Ήταν πάρα πολύ ωραία, γιατί εγώ συνήθως ασχολούμαι με τα project καινοτομίας, οπότε είχαμε χρόνο να γνωρίσουμε και τις υπόλοιπες ομάδες, να μάθουμε από αυτές, να δούμε καινούριες ιδέες, να εμπνευστούμε και για τις επόμενες χρονιές. Είναι δύσκολα και απαιτητικά, αλλά πάντα περνάμε πάρα πολύ ωραία.

Ποιες δυσκολίες αντιμετώπισες στη πορεία σου και πώς τις ξεπέρασες;

Το μεγάλο πρόβλημα στις ομάδες ρομποτικής είναι η χρηματοδότηση. Η ρομποτική είναι ένα ακριβό άθλημα. Κάθε χρόνο προσπαθούμε να κάνουμε κάτι καινούριο και αυτό απαιτεί περισσότερα χρήματα. Στην αρχή που δεν είχαμε κάτι να επιδείξουμε στις διάφορες εταιρείες ώστε να μας χορηγήσουν χρήματα, βάζαμε εμείς και οι γονείς μας κάποια χρήματα από την τσέπη μας. Πλέον, έχουμε κάποιους χορηγούς, αλλά χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερα χρήματα, γιατί βλέπουμε ότι ομάδες από άλλες χώρες, που ίσως είναι οικονομικά καλύτερα, έχουν ένα προβάδισμα.

Μας είπες πως είσαι captain σε ομάδες ρομποτικής. Περίγραψέ μας τον ρόλο αυτό.

Δεν τον βλέπω ως ρόλο αρχηγού αλλά ως συντονιστή. Είμαι captain σε δύο ομάδες του 4^ου ΓΕΛ Ιωαννίνων. Στην ομάδα Merge, όπου κάνουμε βιομηχανική ρομποτική με 15 παιδιά, και σε μια άλλη με την οποία πάμε σε διάφορους διαγωνισμούς όπως είναι το WRO, το FRL κλπ. Μέσα από τη θέση μου αυτή στις ομάδες παρακινώ τους πάντες να προσπαθούν και επιδιώκω να ακούγονται όλες οι ιδέες. Παράλληλα, προσπαθούμε να πραγματοποιήσουμε αρκετές από αυτές τις ιδέες.

Όπως μας είπες και εσύ ο ίδιος, κάνεις δωρεάν μαθήματα ρομποτικής. Πώς το αποφάσισες αυτό;

Θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα κέντρο καινοτομίας στα Ιωάννινα, διότι είναι μία πόλη που δεν έχει έντονο το στοιχείο της ρομποτικής. Οπότε, θέλαμε μέσα από τη συνεργασία και την καινοτομία να διδάσκουμε εργαλεία που να έχουν μια σύγχρονη προοπτική και που θα χρησιμοποιήσουνε τα παιδιά.

Σε αυτό το εγχείρημα έχετε κάποια βοήθεια από εξωτερικό φορέα;

Το αρχίσαμε μόνοι μας και είναι student-led, δηλαδή όλους τους ρόλους μέσα στην πρωτοβουλία τους έχουν μαθητές. Και έχουμε και το C IOANNINA που είναι ένας συνεργατικός χώρος εργασίας των «νομάδων» και τον οποίο μας τον παραχωρούνε για τα μαθήματα. Δεν έχουμε κάποιο φορέα που μας βοηθάει.

Τα μαθήματα τα κάνετε δια ζώσης ή διαδικτυακά;

Τα κάνουμε και in-person αλλά και live-streaming ταυτόχρονα. Θέλουμε, όμως, να βρούμε και συνεργάτες και από άλλες πόλεις, ώστε να τους δίνουμε τα powerpoint που κάνουμε και το πλάνο διδασκαλίας.

Γιατί πιστεύεις ότι είναι σημαντικό οι νέοι να ασχολούνται με τη ρομποτική;

Γιατί μέσω της ρομποτικής δίνουμε λύσεις σε πραγματικά προβλήματα. Έχουμε δημιουργήσει πολλές εφαρμογές και project τα οποία δίνουν λύσεις σε πραγματικά προβλήματα που μας απασχολούν στην καθημερινότητά μας. Με τη συμμετοχή των νέων στις ομάδες ρομποτικής καλλιεργείται η  δημιουργικότητα, ο λόγος και η συνεργασία, καθώς δουλεύουμε σε ομάδες.

Ποια είναι τα όνειρά σου για το μέλλον;

Η αλήθεια είναι πως θέλω να σπουδάσω στο εξωτερικό κάτι σχετικό, ίσως κάτι σχετικό με το AI, και να φτιάξω τη δική μου startup εταιρεία.

Σε ποια χώρα, του εξωτερικού;

Στην Αυστρία. Δεν θέλω καθόλου να σπουδάσω στην Ελλάδα. Υπάρχει ένα καινούργιο πανεπιστήμιο στην Λιουμπλιάνα όπου διδάσκεται η τεχνητή νοημοσύνη. Το συγκεκριμένο πανεπιστήμιο μαζί με την UNESCO διοργανώνουν και τους Ολυμπιακούς της τεχνητής νοημοσύνης. Επομένως, πρόκειται για  ένα πολύ καλό τμήμα στην Ευρώπη για όσους θέλουν να ασχοληθούν με την τεχνητή νοημοσύνη.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι να «ξεφύγει» η τεχνητή νοημοσύνη;

Είναι δύσκολο να βάλουμε όρια. Και στα μοντέλα, το δύσκολο δεν είναι να τα εκπαιδεύσουμε για να αναγνωρίζουν, αλλά να τους βάλουμε έναν στοπ στο πού θα αναγνωρίζουν. Σε διάφορες βιβλιοθήκες, τα μοντέλα που φτιάχνουν ερασιτέχνες δεν έχουν όρια. Οπότε μπορούμε να το κατεβάσουμε και να ρωτήσουμε. Κυρίως πρόκειται για γλωσσικά μοντέλα.

Αληθεύει ότι συμμετέχεις σε ένα project για ανθρώπους με κινητικά προβλήματα;

Ναι, είναι ένα πολύ ενδιαφέρον project και μακάρι να ολοκληρωθεί με επιτυχία.

Μπορείς να μας πεις πώς ξεκίνησε αυτή η ιδέα;

Το σχολείο μου εμπλέκεται σε μια δράση σχετικά με τους πρέσβεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Η ενότητα που διαλέξαμε φέτος είναι τα άτομα με αναπηρία. Οπότε κάναμε μια δραστηριότητα στην οποία δέναμε τα μάτια ενός παιδιού και αυτό προσπαθούσε να κινηθεί στο χώρο. Είδαμε ότι είναι πολύ δύσκολο όλο αυτό και έτσι μου ήρθε η ιδέα να φτιάξουμε αυτήν την εφαρμογή. Η εφαρμογή έχει voice recognition και μπορεί να σκανάρει την απόσταση με το LiDAR. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι επειδή είναι web εφαρμογή, δηλαδή είναι στο Chrome ή σε οποιονδήποτε browser χρησιμοποιεί ο καθένας, πρέπει το κινητό να έχει LiDAR για να δουλεύει καλά. Αυτό είναι κάτι που το δουλεύουμε ακόμα. Αν δεν έχει LiDAR το κινητό, χρησιμοποιεί την κάμερα και με AI αναγνωρίζει περίπου πόσο μακριά είναι. Μετά κάνει και ήχο και έχουμε το Path για να κινηθεί το άτομο στον χώρο και να βρει για παράδειγμα μια καρέκλα, μια πόρτα, ένα τραπέζι. Η εφαρμογή που δουλεύουμε αφορά κυρίως άτομα που δεν έχουν όραση. Μια άλλη εφαρμογή που έχουμε ετοιμάσει αφορά τα άτομα με άνοια. Πρόκειται για ένα project που έχω υποβάλει και στον διαγωνισμό της Google και το έχω συζητήσει και με ψυχολόγο όταν το έφτιαχνα. Η εφαρμογή ονομάζεται «Capture a Moment» και άρεσε πάρα πολύ στον ψυχολόγο, γιατί μπορεί να περιγράφει μία στιγμή και να αναγνωρίζει συναισθήματα. Σκοπεύουμε να βάλουμε και ένα tab όπου θα συνδέεται με τον ψυχολόγο ώστε να μπορεί να βλέπει και ο ψυχολόγος κάθε στιγμή και όχι μόνο ό,τι εμείς θυμόμαστε ή του περιγράφουμε στην συνεδρία.

Αν μπορούσες να δώσεις μία συμβουλή σε έναν νέο που ξεκινάει τώρα την ρομποτική, ποια θα ήταν αυτή;

Να μην τα παρατήσει, γιατί είναι μεν ένας δύσκολος τομέας, αλλά είναι επίσης πολύ ανοιχτός. Σίγουρα θα υπάρχουν στιγμές αποτυχίας, αλλά αν αρέσει σε κάποιον η ρομποτική, αξίζει να προσπαθήσει ξανά και ξανά με υπομονή και επιμονή.

Γιατί να θέλει κάποιος να ασχοληθεί στις μέρες μας με την ρομποτική, όταν το AI έχει φτάσει εκεί που έχει φτάσει και ουσιαστικά αντικαθιστά τη δουλεία πολλών από αυτών που ασχολούνται με την πληροφορική;

Οι developers δεν θα εξαλειφθούν ποτέ. Οι ρόλοι που θα εξαλειφθούν είναι των junior developer, αυτών που κάνουν τις «αγγαρείες». Κι αυτοί, όμως, θα γίνουν learning developers. Ίσα ίσα μέσω του AI βλέπουμε ότι τα άτομα που ζητούνται για developers έχουν αυξηθεί, δηλαδή το AI αυξάνει τις θέσεις εργασίας στον συγκεκριμένο κλάδο και μάλιστα είναι από τις πιο καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας.

Πώς φαντάζεσαι τον κόσμο της τεχνολογίας και τον εαυτό σου σε 10 χρόνια;

Μέχρι πριν από τέσσερα χρόνια δεν ξέραμε ότι θα υπάρχει το AI, οπότε σε δέκα χρόνια εγώ ελπίζω να έχω κάνει κάτι πολύ καινοτόμο και ολόκληρος ο κόσμος χάρη στην τεχνητή νοημοσύνη να γίνει καλύτερος, με νέους τομείς και θέσεις εργασίας. Σίγουρα τα πράγματα θα είναι διαφορετικά και εμείς θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι να προσαρμοστούμε στις νέες συνθήκες. Δεν πιστεύω ότι αυτοί που ασχολούνται με την τεχνητή νοημοσύνη έχουνε σκοπό να βλάψουν τους ανθρώπους. Βέβαια, υπάρχουνε ορισμένοι που χρησιμοποιούν την τεχνητή νοημοσύνη και τα προϊόντα της στον πόλεμο. Αυτό, όμως, είναι λογικό και αναμενόμενο, όπως συνέβαινε πάντα με τις εφευρέσεις. Προσωπική μου εκτίμηση είναι ότι η τεχνητή νοημοσύνη έχει να προσφέρει περισσότερο καλό παρά κακό.

Δεν πρέπει να βάλουμε εμείς οι άνθρωπο κάποια όρια στην τεχνητή νοημοσύνη;

Ασφαλώς και αυτό είναι ευθύνη των developer. Κάθε developer, όταν φτιάχνει ένα μοντέλο, πρέπει να του βάζει κάποια όρια. Πρώτα όμως γίνεται το μοντέλο και μετά μπαίνουν τα όρια, σαν ένα επιπλέον layer. Κανονικά το μοντέλο μπαίνει χωρίς όρια και γι’ αυτόν τον λόγο σε πολλές βιβλιοθήκες στο διαδίκτυο υπάρχουν εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης χωρίς όρια.

Ποια χώρα πιστεύεις είναι πιο μπροστά τεχνολογικά;

Από όλο τον κόσμο είναι η Κίνα, καθώς έχουνε κάποια καταπληκτικά ρομπότ, αλλά δεν διαγωνίζονται σε ευρωπαϊκούς διαγωνισμούς.  Οι Κινέζοι έχουν τους δικούς τους διαγωνισμούς και διαγωνίζονται μεταξύ τους. Από την Ευρώπη πιστεύω ότι είναι η Ελβετία. Έχω δει πάρα πολλές ελβετικές ομάδες στους διαγωνισμούς και η διαφορά είναι κυρίως οικονομική και όχι ποιοτική, καθώς έχουν τη δυνατότητα να αγοράζουν καλύτερο εξοπλισμό από τους υπόλοιπους Ευρωπαίους. Στην Αμερική κυρίως δημιουργούνται μοντέλα, αλλά δεν χρησιμοποιούνται και οι αμερικάνικες ομάδες δεν είναι πολύ καλές στους μαθητικούς διαγωνισμούς. Σε πανεπιστημιακό επίπεδο οι Αμερικάνοι είναι πάρα πολύ καλοί.

Ποιο είναι ένα αρνητικό της τεχνολογίας;

Το ότι μπορεί να χρησιμοποιηθεί και για κακούς σκοπούς, όπως ο πόλεμος.

Ποια είναι η άποψή σου για τις δουλείες που χάνονται λόγω του ΑΙ;

Οι δουλειές που είναι πιο ευάλωτες είναι αυτές των ανειδίκευτων εργατών. Όταν , όμως, χάνεται μια θέση εργασίας εξαιτίας της τεχνητής νοημοσύνης, δημιουργείται μια άλλη, χρειάζεται όμως προσαρμογή στις νέες συνθήκες, ενημέρωση και εξειδίκευση.

Ποιες είναι οι χώρες που πιστεύεις ότι χρειάζονται περισσότερο την τεχνολογία για να βελτιώσουν τον τρόπο ζωής τους;

Η Ελλάδα, καθώς είμαστε στον «πάτο» στατιστικά αναφορικά με τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης, ιδιαίτερα στον τομές των επιχειρήσεων. Για παράδειγμα, αντί να καθόμαστε και να γράφουμε ένα email με 500 λέξεις, χρησιμοποιούμε το ΑΙ και το γράφουμε γρήγορα και αποτελεσματικά. Το έχουμε δαιμονοποιήσει στην Ελλάδα το ΑΙ, ενώ μπορεί να μας βοηθήσει πάρα πολύ. Αρκεί να το ελέγχουμε, καθώς μπορεί να κάνει και λάθη.

Ποιο είναι το επόμενο δημιούργημα που έχεις σκεφτεί να κάνεις;

Τώρα ασχολούμαι με τον πανελλήνιο διαγωνισμό τεχνητής νοημοσύνης, οπότε φτιάχνω κάποια μοντέλα γι’ αυτόν. Επίσης, ασχολούμαι με διάφορες εφαρμογές και ελπίζω κάποια να είναι πολύ ωραία για να γίνει και start-up.

Επιμέλεια: Δημήτρης Γκότσης, Μάριος Μπέλλος, Γιώργος Μπρίκος, Κωνσταντίνος Ποτσίκας

Τρία χρόνια μπορεί να ακούγονται λίγα, όμως μέσα σε αυτά χωράνε αμέτρητες στιγμές, εμπειρίες και συναισθήματα. Για εμάς, τους μαθητές της τρίτης, αυτά τα τρία χρόνια δεν ήταν απλώς μια περίοδος σχολικής ζωής. Ήταν ένα ταξίδι γεμάτο γέλια, άγχος, δυσκολίες και αναμνήσεις που θα θυμόμαστε και σίγουρα θα νοσταλγούμε για πάντα. Μπήκαμε στο Γυμνάσιο ως παιδιά γεμάτα απορίες και αβεβαιότητα, όπου όλα μας φαίνονταν άγνωστα. Με τον καιρό οι διάδρομοι έγιναν γνώριμοι, οι αίθουσες γέμισαν αναμνήσεις, άγνωστοι συμμαθητές έγιναν οι καλύτεροί μας φίλοι και άγνωστοι καθηγητές έγιναν πρόσωπα που μπορούμε να συζητάμε και να εμπιστευόμαστε τις σκέψεις μας…

Αλήθεια, θα θυμόμαστε τα πάντα… Κάθε συναίσθημα είναι μοναδικό! Πόσες όμορφες στιγμές μπορούν να χωρέσουν μέσα σε μία τάξη; Πόσα θρανία μπορούν να γεμίσουν με άγχος, αγωνία και κάποιες φορές απογοήτευση με κάποιες επιδόσεις; Θα θυμόμαστε ακόμη πως δεν ήταν κάθε μέρα εύκολη. Υπήρξαν στιγμές κούρασης, διαγωνίσματα που μας άγχωσαν, παρεξηγήσεις με φίλους, μέρες που θέλαμε απλώς να τελειώσει το σχολείο και να φύγουμε, όμως τελικά υπήρχαν και αυτά στο πρόγραμμα και ήταν μέρος της διαδρομής αυτής.

Μέσα σε αυτά τα τρία χρόνια αλλάξαμε πολύ. Από προσωπική μου τουλάχιστον εμπειρία, νιώθω πολύ όμορφα που μπορώ να φύγω γεμάτη από αυτό το σχολείο. Γεμάτη καινούριες γνώσεις, καινούριες γνωριμίες στις μπορώ να βασιστώ αλλά και καινούριες εμπειρίες που είχα την ευκαιρία να ζήσω. Κλείνει ένας κύκλος, όμως ανοίγει ένας νέος. Κι όσο κι αν προχωρήσουμε, θα θυμόμαστε πάντα πως εδώ ζήσαμε «τρία χρόνια γεμάτα χίλιες στιγμές». Αν μπορούσα να πω κάτι τελευταίο στα παιδιά της δευτέρας και της πρώτης γυμνασίου, θα ήτανε να ζήσουν όσο πιο ευχάριστα μπορούν τα χρόνια αυτά, γιατί δεν θα τα ξαναζήσουν, να διευρύνουν όχι μόνο τις μαθησιακές γνώσεις τους αλλά και τις γνώσεις τους για τους ίδιους και να προσπαθούν για να καταφέρουν ό,τι επιθυμούν.

Θάλεια Παππά

Ο κ. Παπαδόπουλος, σε συνεργασία με τον φίλο του, τον κ. Δημήτρη Κασπούτη, αποφάσισαν να δημιουργήσουν μία ομάδα τρεξίματος, η οποία θα περνά τα δικά της μηνύματα, προσπαθώντας να σπάσουν τα στερεότυπα γύρω από την επιληψία και την αναπηρία. Πριν από περίπου έναν χρόνο, σε έναν δεκάωρο αγώνα στα Μέγαρα, αποφάσισαν να αφιερώσουν τον αγώνα αυτόν στην Άννα και κατόπιν δημιουργήθηκε η ομάδα. Το όραμα τους; Ένας καλύτερος κόσμος, όπου θα υπάρχει η συμπερίληψη και δεν θα υπάρχουν καθημερινά εμπόδια στους ανθρώπους με αναπηρία.

Ο κ. Παπαδόπουλος ανέφερε ότι οι άνθρωποι που θέλουν να στηρίξουν την ομάδα αυτή, το μόνο που χρειάζεται να κάνουν είναι στους αγώνες δρόμου όπου θα συμμετέχουν να τραβήξουν μία φωτογραφία και να την ανεβάσουν στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης γράφοντας: #τρέχουμεγιατηνΑννα και #τρέχουμεγιατηνεπιληψια.

Τον Νοέμβριο του 2025, στον Μαραθώνιο της Αθήνας, συνέβη κάτι πολύ συγκινητικό. Ως γνωστόν, στην εν λόγω διοργάνωση γενικά συμμετέχουν πολλοί αθλητές, το 2025 όμως οι συμμετέχοντες ήταν δεκαεπτά χιλιάδες! Εκατό μέτρα, λοιπόν, πριν τον τερματισμό του εμφάνισε τη σημαία της ομάδας του, «Τρέχουμε για την Άννα», και όλος ο κόσμος ζητωκραύγαζε για την Άννα.

Στο τέλος της συνέντευξης ο κύριος Παπαδόπουλος μας εξήγησε πώς μπορούμε να βοηθήσουμε σε μια επιληπτική κρίση. Στην πραγματικότητα δεν μπορούμε να προσφέρουμε καμία απολύτως βοήθεια. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο μας να μην χτυπήσει, καθώς σε μια επιληπτική κρίση οι άνθρωποι κάνουν σπασμωδικές κινήσεις, οι οποίες υπάρχει περίπτωση να προκαλέσουν τραυματισμό. «Προσέχουμε το κεφάλι του να μην χτυπά στο πάτωμα και τον γέρνουμε στα πλάγια. ΔΕΝ ΒΑΖΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΟΥ. Αν η κρίση υπερβεί τα δύο λεπτά, καλούμε ασθενοφόρο».

Επιμέλεια: Μαριάνα Βυζούκη, Πηνελόπη Κοντογιάννη, Φερενίκη Κοντογιάννη, Μάριος Μπέλλος

Ο εκφοβισμός προς τους εκπαιδευτικούς μπορεί να εκδηλωθεί με διάφορους τρόπους. Λεκτικές επιθέσεις, ειρωνείες, προσβολές και απειλές σε βάρος τους αποτελούν τις πιο συνηθισμένες μορφές. Παράλληλα, παρατηρείται συχνά η υπονόμευση του μαθήματος μέσω συνεχούς διακοπής, αδιαφορίας ή σκόπιμης παραβίασης κανόνων. Σε πιο ακραίες περιπτώσεις, το bullying μπορεί να λάβει τη μορφή διαδικτυακής παρενόχλησης, όπου μαθητές δημοσιεύουν προσβλητικό περιεχόμενο ή διαδίδουν ψευδείς πληροφορίες για καθηγητές στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Τα αίτια αυτού του φαινομένου είναι πολλά . Ένας βασικός λόγος είναι η αλλαγή των κοινωνικών δομών και της αντίληψης περί εξουσίας. Η παραδοσιακή μορφή σεβασμού προς τον εκπαιδευτικό έχει σε μεγάλο βαθμό αποδυναμωθεί. Παράλληλα, η έλλειψη σαφών ορίων και πειθαρχίας τόσο στο σχολείο όσο και στο οικογενειακό περιβάλλον συμβάλλει στην ανάπτυξη τέτοιων συμπεριφορών. Επιπλέον, η επιρροή των μέσων κοινωνικής δικτύωσης ενισχύει την ανάγκη για προβολή ακόμη και μέσω αρνητικών πράξεων.

Οι συνέπειες για τους εκπαιδευτικούς είναι σοβαρές. Πολλοί βιώνουν άγχος, επαγγελματική εξουθένωση , απώλεια αυτοπεποίθησης και μειωμένη εργασιακή ικανοποίηση. Σε ακραίες περιπτώσεις, ο εκφοβισμός μπορεί να οδηγήσει ακόμη και σε αποχώρηση από το επάγγελμα. Ταυτόχρονα, το κλίμα μέσα στην τάξη επιβαρύνεται, επηρεάζοντας αρνητικά τη μαθησιακή διαδικασία για όλους τους μαθητές.

Εν κατακλείδι, το bullying κατά των εκπαιδευτικών αποτελεί ένα σύνθετο κοινωνικό πρόβλημα που δεν πρέπει να αγνοείται. Η αναγνώριση και η ουσιαστική αντιμετώπισή του είναι απαραίτητη για την προστασία των εκπαιδευτικών αλλά και για τη διασφάλιση της ποιότητας της εκπαίδευσης.

  Επιμέλεια: Μελίνα Μαγκλάρα, Κωνσταντίνα Παργανά

Πηγές

Olweus, D. (1993). Bullying at School: What We Know and What We Can Do. Blackwell Publishing

Kyriacou, C. (2001). Teacher Stress: Directions for future research. Educational Review.

McMahon, S. D., et al. (2014). Violence directed against teachers: Results from a national survey. Psychology in the Schools

Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών – Έρευνες για τη σχολική βία και τον εκφοβισμό

UNESCO (2019). Behind the Numbers: Ending School Violence and Bullying

Όταν η περίοδος αυτή περνάει όμως, η ψυχική διάθεση του ανθρώπου βελτιώνεται και ενισχύεται έτσι η ενέργεια και η κοινωνικότητα. Το φαινόμενο αυτό οφείλεται στην αύξηση του ηλιακού φωτός και της βιταμίνης D, χαρακτηριστικά που μας δίνουν την δυνατότητα να περνάμε περισσότερο χρόνο μακριά από το σπίτι. Σε αντίθεση με τον χειμώνα, όπου ο καιρός είναι σχεδόν πάντοτε συννεφιασμένος, κρύος και βροχερός και οι άνθρωποι δύσκολα μπορούν να ευχαριστηθούν μια όμορφη βόλτα για λίγη ώρα, η άνοιξη είναι μάλλον η καταλληλότερη εποχή για εξωτερικές δραστηριότητες! Έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε βόλτες θαυμάζοντας τη φύση, να απολαύσουμε τον ήλιο στα πάρκα και να κάνουμε πλήθος δραστηριότητες χωρίς να ιδρώνουμε ή να κρυώνουμε υπερβολικά.

Τα παραπάνω, όμως, δεν ισχύουν σε όλες τις περιπτώσεις.  Πολλές φορές παρατηρείται αυξημένη μελαγχολία ανάμεσα στα άτομα κατά τη διάρκεια της άνοιξης, εξαιτίας διάφορων παραγόντων όπως είναι οι αλλαγές στο βιολογικό μας ρολόι, οι αλλεργίες και οι αυξομειώσεις της θερμοκρασίας. Τέλος, είναι γεγονός πως η εποχή της άνοιξης συνδέεται άμεσα με την ανάγκη των ανθρώπων για ανανέωση, ξεκαθάρισμα των υποχρεώσεών τους και μια ευκαιρία για ένα νέο ξεκίνημα. Κάτι τέτοιο, πέρα από το ότι επηρεάζει θετικά κάποιους ανθρώπους, μπορεί επίσης να ασκήσει μεγάλη πίεση σε κάποιους άλλους που χρειάζονται παραπάνω χρόνο να προσαρμοστούν στις νέες αλλαγές, οδηγώντας τους συχνά σε κόπωση και άγχος.

Ιόλη Πατρινιού

]]> https://schoolpress.sch.gr/4gymioannina/archives/553/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/4gymioannina/archives/562 https://schoolpress.sch.gr/4gymioannina/archives/562#comments Sat, 16 May 2026 20:32:11 +0000 papkorni http://schoolpress.sch.gr/4gymioannina/?p=562 [...]]]> Τα τελευταία χρόνια, τα περιστατικά σχολικών επιθέσεων, γνωστά ως school shootings, έχουν αυξηθεί σημαντικά σε διάφορες χώρες του κόσμου, κυρίως στις ΗΠΑ. Τα γεγονότα αυτά προκαλούν φόβο, θλίψη και ανησυχία σε ολόκληρη την κοινωνία.

Ένα σχολείο θα έπρεπε να είναι χώρος μάθησης, δημιουργίας και ασφάλειας. Όταν όμως συμβαίνουν βίαιες επιθέσεις μέσα σε αυτό, καταστρέφεται το αίσθημα εμπιστοσύνης και προστασίας που πρέπει να νιώθουν οι μαθητές. Πολλοί νέοι επηρεάζονται ψυχολογικά, ακόμη κι αν δεν έχουν ζήσει άμεσα ένα τέτοιο γεγονός, αφού οι εικόνες και οι ειδήσεις μεταδίδονται καθημερινά από τα μέσα ενημέρωσης και τα κοινωνικά δίκτυα.

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι τα αίτια πίσω από αυτά τα περιστατικά είναι πολλά και σύνθετα. Η ψυχική υγεία, η κοινωνική απομόνωση, ο σχολικός εκφοβισμός, αλλά και η εύκολη πρόσβαση σε όπλα σε ορισμένες χώρες αποτελούν σημαντικούς παράγοντες. Παράλληλα, η έλλειψη επικοινωνίας ανάμεσα στους νέους και το περιβάλλον τους συχνά οδηγεί σε συναισθηματικά αδιέξοδα που δεν αντιμετωπίζονται έγκαιρα.

Για να μειωθούν τέτοια φαινόμενα, είναι σημαντικό τα σχολεία να δίνουν μεγαλύτερη σημασία στην ψυχολογική υποστήριξη των μαθητών. Οι καθηγητές, οι γονείς και οι συμμαθητές πρέπει να ενθαρρύνουν τον διάλογο και να βοηθούν όποιον νιώθει μόνος ή πιεσμένος. Επίσης, η ενημέρωση σχετικά με τη βία και τις συνέπειές της μπορεί να βοηθήσει τους νέους να κατανοήσουν τη σοβαρότητα του προβλήματος.

Το school shooting δεν είναι απλώς μια είδηση που βλέπουμε στην τηλεόραση. Είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που μας υπενθυμίζει πόσο σημαντικές είναι η στήριξη, η κατανόηση και η ασφάλεια μέσα στο σχολικό περιβάλλον. Ένα καλύτερο σχολείο δημιουργείται όταν όλοι νιώθουν ότι ακούγονται και ότι ανήκουν σε μια κοινότητα χωρίς φόβο.

Φερενίκη Κοντογιάννη

Η μουσική είναι πολύ σημαντική για άτομα με ειδικές ανάγκες. Συχνά, λειτουργεί ως μέσο επικοινωνίας, όταν οι λέξεις είναι δύσκολες. Για παράδειγμα, άτομα με αυτισμό συχνά αντιδρούν θετικά στη μουσική, βρίσκοντας έναν ασφαλή τρόπο να εκφραστούν. Μέσω της μουσικοθεραπείας, μπορούν να μάθουν κοινωνικές δεξιότητες, να μειώσουν το άγχος και να βελτιώσουν τη συναισθηματική τους κατάσταση. Επιπλέον, η μουσική μπορεί να παρακινήσει άτομα με κινητικές δυσκολίες ώστε να κινηθούν και να βελτιωθούν. Ο ρυθμός βοηθά στον συντονισμό και ενισχύει την προσπάθεια για φυσική βελτίωση. Σε άτομα με νοητική υστέρηση ή μαθησιακές δυσκολίες, η μουσική χρησιμοποιείται για να διευκολύνει τη μάθηση μέσω της επανάληψης και του ρυθμού.

Η μουσική, όμως, έχει και κοινωνική διάσταση. Μέσα από ομαδικές δραστηριότητες όπως χορωδίες ή μουσικά σύνολα, άτομα με ειδικές ανάγκες νιώθουν αποδοχή, εντάσσονται σε ομάδες και αναπτύσσουν αυτοπεποίθηση. Έτσι, η μουσική δεν είναι μόνο τέχνη αλλά και γέφυρα που ενώνει ανθρώπους ανεξαρτήτως ικανοτήτων. Συνοπτικά, η μουσική είναι ένα πολύτιμο εργαλείο για όλους, ειδικά για άτομα με ειδικές ανάγκες. Ανοίγει δρόμους επικοινωνίας, έκφρασης και ανάπτυξης, δείχνοντας ότι η δύναμή της ξεπερνά την απλή ψυχαγωγία και αγγίζει βαθιά την ανθρώπινη ζωή.

Φοίβος Τσιρούκης

Ήταν Παρασκευή, περίπου δώδεκα το μεσημέρι. Είχαμε εικαστικά και η κυρία μας είπε ότι εκείνη την ημέρα θα κάναμε ελεύθερο σχέδιο. Έμεναν πέντε λεπτά μέχρι να τελειώσει η ώρα, όταν είδαμε κάτι…..Ο τοίχος ήταν ζωγραφισμένος. Στην αρχή δεν δώσαμε και πολλή σημασία, πιστεύοντας πως ήταν οι συνηθισμένες ανοησίες των παιδιών. Η ώρα τελείωσε και όλοι έφυγαν από την τάξη, εκτός από εμάς. Εγώ και η φίλη μου ρίξαμε μια ματιά στον τοίχο από περιέργεια. Θα προτιμούσα χίλιες φορές περισσότερο να υπήρχε οτιδήποτε άλλο από αυτό που ήταν ζωγραφισμένο. Εκείνη την ώρα χτύπησε το κουδούνι και είχαμε μαθηματικά. Εμείς σκεφτόμασταν αν έπρεπε να πούμε στον διευθυντή για τον τοίχο και τελικά το κάναμε, αφού μέσα σε αυτήν την τάξη περνούσαμε και εμείς την ώρα μας και δεν θέλαμε να μας χαρακτηρίζουν τα σύμβολα των ναζί. Γιατί αυτό που είχαμε δει νωρίτερα ήταν αυτά τα σύμβολα.

Προφανώς ο διευθυντής ενοχλήθηκε. Μας είπε ότι αυτά τα σύμβολα έχουν χαρακτηριστεί ως παράνομα από τον νόμο και με το να τα σχεδιάζουμε δείχνουμε ασέβεια στη χώρα μας και τους προγόνους μας. Μια καθηγήτρια μάλιστα, μοιράστηκε μαζί μας μια προσωπική της ιστορία. «Ήταν μια καθημερινή μέρα για τους προ παππούδες μου. Επέστρεφαν από τα χωράφια τους όσο χαρούμενοι μπορούσαν από τις συνθήκες που επικρατούσαν, όταν μία ομάδα Γερμανών (ονόματι Edelweis) εμφανίστηκαν μπροστά τους. Εκείνη την ημέρα είχε σκοτωθεί ένας δικός τους στρατιώτης και αμέσως πίστεψαν πως θα έφταιγε κάποιος που δεν ήταν Γερμανός. Τους ρώτησαν λοιπόν κάτι στα γερμανικά και φυσικά εκείνοι δεν ήξεραν τι να πουν. Τότε ένας από αυτούς έβγαλε το όπλο και πάτησε τη σκανδάλη, πυροβολώντας τον παππού του μπαμπά μου. Έφυγαν σαν να μην έγινε τίποτα, ενώ η γυναίκα του παππού μου έπεσε πάνω του κλαίγοντας»

Τότε άρχισαν να θολώνουν τα μάτια μου και ένα δάκρυ κύλησε στο πρόσωπό μου. Την ιστορία του πολέμου την ήξερα, όμως ποτέ στη ζωή μου δεν είχα ξανακούσει προσωπική ιστορία κάποιου. Στεναχωρήθηκα πολύ και στο τέλος ήμουν πολύ θυμωμένη, γιατί υπάρχουν παιδιά που δεν νοιάζονται καθόλου. Αυτά τα παιδιά και πολλά άλλα, μάλλον δεν έχουν καταλάβει κάτι. Τα σύμβολα αυτά συμβολίζουν το αίμα και τα δάκρυα που χύθηκαν, τη στενοχώρια για τους ανθρώπους που χάθηκαν, τους προγόνους μας και τις μάχες που έγιναν για εκδίκηση. Σχεδιάζοντάς τα και διασκεδάζοντας με αυτά, δείχνουμε ασέβεια στην πατρίδα μας, στους ανθρώπους της χώρας μας και πρωτίστως στην ίδια μας την οικογένεια και τους προγόνους μας, που θυσιάστηκαν για τους συγγενείς και την πατρίδα τους, ώστε να ζούμε ελεύθερα εμείς σήμερα εδώ.

Ισμήνη Ορφανούδη

Επιμέλεια: Αναστασία Αμπελακιώτη, Ηρώ Βράνου