Το παραμύθι ως λογοτεχνικό είδος συνιστά ένα ξεχωριστό ανάγνωσμα που έχει την ιδιαίτερη ιδιότητα να συναρπάζει ταυτόχρονα μικρούς και μεγάλους, μολονότι απευθύνεται κατεξοχήν σε παιδιά. Ήδη από την αρχαιότητα είχαν προσελκύσει το ενδιαφέρον των νέων οι γνωστοί μύθοι του Αισώπου που ανάγονται στον 6^ο π.Χ. αιώνα και κυκλοφορούν και σήμερα σε αλλεπάλληλες εκδόσεις, γνωρίζοντας τεράστια εμπορική επιτυχία. Φυσικά, έκτοτε έχει παραχθεί πληθώρα παιδικών βιβλίων σε όλα τα μήκη και πλάτη του πλανήτη, με αποτέλεσμα ορισμένα από αυτά να θεωρούνται πλέον κλασικά και να δημοσιεύονται σε πολυάριθμες μεταφράσεις κι εκδοχές, ανάλογα με το πολιτισμικό πλαίσιο κάθε περιοχής.

Όμως, γιατί εξακολουθούν επί τόσους αιώνες και παρά την εισαγωγή στη διαπαιδαγώγηση των παιδιών των νέων τεχνολογικών πολυμέσων να προκαλούν τόση ευχαρίστηση τα παραμύθια και ιδιαιτέρως τα κλασικά; Η απάντηση βρίσκεται στην ανεπανάληπτη προσφορά και την ανεκτίμητη αξία τους. Σε ποικίλους τομείς έχει αποδειχθεί επιστημονικά ότι συμβάλλουν στην ομαλή ανάπτυξη των παιδιών. Ενδεικτικά αναφέρονται: η συναισθηματική ωρίμανση, η εκμάθηση κοινωνικών συμπεριφορών, η αβίαστη απόκτηση γνώσεων σε συνδυασμό με τον λεξιλογικό εμπλουτισμό, η καλλιέργεια στάσεων και δεξιοτήτων, η ενθάρρυνση για αυτογνωσία, η τόνωση της ενσυναίσθησης, η εξάσκηση της μνήμης, της φαντασίας και της κριτικής σκέψης, η βίωση έντονης συγκίνησης και σαφέστατα η επαφή με το βιβλίο και κατ’ επέκταση με την τέχνη.

Αν δεχθεί κανείς τη γνωστή παρομοίωση κάθε βιβλίου με ένα ταξίδι, οφείλει να παραδεχθεί πως τα παραμύθια είναι ταξίδια σε έναν πολύχρωμο, μαγικό κόσμο! Κι αυτό γιατί έχουν το μοναδικό προνόμιο να συνδυάζουν αρμονικά την εικόνα με το λόγο. Ξεφυλλίζοντας τις σελίδες ενός παραμυθιού, ο αναγνώστης είτε είναι μικρός (ενδέχεται να μην έχει ακόμη κατακτήσει την αναγνωστική ικανότητα) είτε μεγαλύτερης ηλικίας ανακαλύπτει τον εαυτό του, ονειρεύεται, αποκτά υπερδυνάμεις, συμπάσχει με τους πρωταγωνιστές, μεταμορφώνεται σε ό,τι επιθυμεί, βρίσκει απαντήσεις σε πολύπλοκα θέματα της ανθρώπινης ζωής… Για όλους τους προαναφερθέντες λόγους έχουν άλλωστε ενσωματωθεί παραμύθια (λαϊκά, της προφορικής παράδοσης ή άλλα διάσημων δημιουργών) στα σχολικά εγχειρίδια των γλωσσικών μαθημάτων όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, με σκοπό τη διδακτική τους αξιοποίηση στο σχολικό περιβάλλον.

Από αυτό το σημείο γεννήθηκε λοιπόν η ιδέα για τη θεματική που απασχολεί το δεύτερο τεύχος του περιοδικού μας. Οι μαθητές του Α3 του Γυμνασίου μας, στο μάθημα της Λογοτεχνίας ήρθαν σε επαφή με διάφορα παραμύθια που διδάχθηκαν (μέσω του σχολικού βιβλίου), φιλοσόφησαν, συζήτησαν, ενθουσιάστηκαν και τελικά αποφάσισαν να παρουσιάσουν ορισμένους αγαπημένους ήρωες της επιλογής τους από κλασικά και πολυδιαβασμένα παραμύθια. Στο κάλεσμά τους ανταποκρίθηκαν πολλοί μαθητές όλου του σχολείου, που με την καθοδήγηση της καθηγήτριας Καλλιτεχνικών, Αθανασίας Γκιλάκη για μια ακόμη φορά (όπως είχε συμβεί άλλωστε και στο πρώτο τεύχος) δημιούργησαν εμπνευσμένες εικόνες που πλαισιώνουν τα άρθρα του περιοδικού. Με αυτόν τον τρόπο το περιοδικό μας γιορτάζει την Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου που τιμάται στις 2 Απριλίου κάθε χρόνο. Αξίζει να σημειωθεί πως η καθιέρωση μιας τέτοιας Παγκόσμιας Ημέρας – που ίσως για πολλούς παραμένει άγνωστη- έγινε προς τιμήν του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (ημερομηνία γέννησης: 2 Απριλίου 1805) το 1966 με πρωτοβουλία της Διεθνούς Οργάνωσης για τη Νεότητα. Με την ευχή να αναβιώσουμε την παιδικότητά μας, ας ξεκινήσουμε την ανάγνωση!

ΙΦΙΓΕΝΕΙΑ ΜΑΝΘΟΥ, ΠΕ 02