Της Ιωάννας Τσιβίκη
Η άμβλωση ορίζεται ως η διακοπή της εγκυμοσύνης με την απομάκρυνση ή την αποβολή του εμβρύου. Η δυνατότητα λήψης αποφάσεων σχετικά με το ίδιο μας το σώμα αποτελεί θεμελιώδες στοιχείο της προσωπικής μας ελευθερίας. Ωστόσο, εκατομμύρια γυναίκες παγκοσμίως στερούνται αυτό το βασικό δικαίωμα λόγω κοινωνικών, νομικών και οικονομικών περιορισμών. Η άμβλωση πρέπει να αναγνωρίζεται ως θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, ώστε να ενδυναμώνονται οι γυναίκες να λαμβάνουν αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή, την οικογένεια και το μέλλον τους, χωρίς αυτές να υπαγορεύονται από ντροπή, κοινωνική πίεση ή τον νόμο.
Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο ανθρωπίνων δικαιωμάτων, κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να αποφασίζει για το σώμα του. Με την απαγόρευση της άμβλωσης αφαιρείται αυτό το δικαίωμα από τις γυναίκες, οι οποίες έχουν κάθε δικαίωμα να λαμβάνουν αυτόνομες αποφάσεις για το σώμα τους, ενώ παράλληλα περιορίζεται η ελευθερία τους, καθώς εξαναγκάζονται να ολοκληρώσουν μια εγκυμοσύνη και στη συνέχεια να μεγαλώσουν ένα παιδί παρά τη θέλησή τους. Επιπλέον, η απαγόρευση της άμβλωσης δεν μειώνει τον κίνδυνο για τις ανθρώπινες ζωές. Πολλοί αντιτίθενται στην άμβλωση θεωρώντας τη μορφή δολοφονίας. Ωστόσο, τέτοιες απαγορεύσεις οδηγούν συχνά στη χρήση μη ασφαλών μεθόδων, οι οποίες ενέχουν σοβαρούς κινδύνους για την υγεία της γυναίκας, όπως μολύνσεις, αιμορραγίες ή ακόμη και θάνατο. Υπολογίζεται ότι περίπου το 13% των μητρικών θανάτων παγκοσμίως οφείλονται σε μη ασφαλείς αμβλώσεις, γεγονός που αντιστοιχεί σε 68.000 έως 78.000 θανάτους ετησίως.
Η άμβλωση λοιπόν, πρέπει να νομιμοποιηθεί και για έναν ακόμη λόγο: το κράτος δεν πρέπει να έχει έλεγχο πάνω στο σώμα ενός ανθρώπου. Με την απαγόρευση της άμβλωσης, το κράτος εξαναγκάζει τις γυναίκες να συνεχίσουν μια εγκυμοσύνη ενάντια στη θέλησή τους, στερώντας τους το δικαίωμα να αποφασίσουν το τι είναι καλύτερο για τις ίδιες. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η δυνατότητα άμβλωσης σε περιπτώσεις βιασμού. Όταν μια γυναίκα μένει έγκυος ως αποτέλεσμα βιασμού και δεν έχει το δικαίωμα σε άμβλωση, εξαναγκάζεται να ζήσει με το διαρκές τραύμα τόσο της επίθεσης όσο και της εγκυμοσύνης. Ο βιασμός αφαιρεί τον έλεγχο του σώματος από το θύμα και, με τον εξαναγκασμό σε συνέχιση της εγκυμοσύνης, η γυναίκα βιώνει μια δεύτερη παραβίαση. Η υποχρεωτική γέννηση παιδιού μετά από βιασμό αγνοεί πλήρως τον πόνο του θύματος και του στερεί το δικαίωμα να αποφασίσει για το μέλλον του.
Υπάρχουν επίσης περιπτώσεις όπου, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας, η ζωή της γυναίκας ή και του εμβρύου κινδυνεύει. Σε τέτοιες περιπτώσεις, η απαγόρευση της άμβλωσης θέτει σε κίνδυνο τη ζωή της γυναίκας και αυξάνει την πιθανότητα το παιδί να μεγαλώσει χωρίς μητέρα. Σε περιπτώσεις απουσίας πατέρα, το παιδί ενδέχεται να καταλήξει σε δομή υιοθεσίας, γεγονός που δημιουργεί επιπλέον κοινωνικά προβλήματα.
Σε αντίθεση με τις γυναίκες, οι άνδρες δεν υφίστανται τους ίδιους περιορισμούς και συχνά δεν επηρεάζονται με τον ίδιο τρόπο από ανεπιθύμητες ή εξαναγκαστικές εγκυμοσύνες. Έτσι, η απαγόρευση της άμβλωσης δημιουργεί συνθήκες ανισότητας. Οι γυναίκες πρέπει να έχουν την ίδια δυνατότητα να αποφασίζουν για τη ζωή, το μέλλον και το σώμα τους, όπως και οι άνδρες. Τέλος, η άμβλωση αποτελεί και ζήτημα κοινωνικής δικαιοσύνης. Η πραγματική ισότητα δεν μπορεί να υπάρξει, εάν οι γυναίκες δεν έχουν την αυτονομία να αποφασίζουν αν και πότε θα γίνουν μητέρες.
