Του Αντωνάκα Εμμανουήλ
Το ερώτημα αν ο πόλεμος μπορεί να δικαιολογηθεί δεν είναι απλώς ένα θεωρητικό ζήτημα. Είναι ένα ερώτημα που μας αφορά άμεσα, εμάς τους νέους και τις νέες, γιατί αφορά τον κόσμο στον οποίο μεγαλώνουμε και τον κόσμο που καλούμαστε να χτίσουμε. Παρόλο που ζούμε σε μια εποχή τεχνολογικής προόδου και επικοινωνίας, βλέπουμε καθημερινά γύρω μας εικόνες βίας, συγκρούσεων και ανθρώπινου πόνου.
Σήμερα γνωρίζουμε ότι ο επιθετικός πόλεμος δεν μπορεί να δικαιολογηθεί. Η χρήση βίας γίνεται αποδεκτή μόνο ως άμυνα, όταν ένας λαός απειλείται και δεν έχει άλλη επιλογή. Ακόμη κι έτσι όμως, ο πόλεμος δεν παύει να είναι μια τραγική επιλογή. Πάντα αφήνει πίσω του νεκρούς, κατεστραμμένες ζωές και ανθρώπους που χάνουν τα σπίτια τους και την ασφάλειά τους.
Ως έφηβοι και έφηβες, δεν ζούμε τον πόλεμο μόνο μέσα από τα βιβλία της Ιστορίας. Τον βλέπουμε στις ειδήσεις, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, στις εικόνες παιδιών που μοιάζουν με εμάς αλλά μεγαλώνουν μέσα στον φόβο. Αυτό μας κάνει να συνειδητοποιούμε ότι η ειρήνη δεν είναι δεδομένη και ότι η δημοκρατία χρειάζεται ενεργούς πολίτες για να επιβιώσει.
Σε αυτό το σημείο, το σχολείο παίζει καθοριστικό ρόλο. Στο σχολείο δεν μαθαίνουμε μόνο μαθήματα, αλλά μαθαίνουμε να συζητάμε, να ακούμε διαφορετικές απόψεις και να λύνουμε τις διαφορές μας χωρίς βία. Μαθαίνουμε τι σημαίνει σεβασμός, ισότητα και ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτές οι αξίες είναι το πιο ισχυρό αντίβαρο στον πόλεμο και στον φανατισμό.
Εμείς οι νέοι δεν μπορούμε να αλλάξουμε μόνοι μας τον κόσμο, μπορούμε όμως να αλλάξουμε τη στάση μας απέναντί του. Μπορούμε να επιλέγουμε τον διάλογο αντί για τη σύγκρουση, τη γνώση αντί για την παραπληροφόρηση, τη δημοκρατία αντί για τη βία. Η φωνή μας έχει δύναμη, όταν βασίζεται στην κριτική σκέψη και στον σεβασμό του άλλου.
Τελικά, το πραγματικό ερώτημα δεν είναι αν ο πόλεμος μπορεί να δικαιολογηθεί, αλλά αν εμείς, ως νέοι άνθρωποι, μπορούμε να συμβάλουμε ώστε να μην θεωρηθεί ποτέ ξανά αναγκαίος. Και η απάντηση ξεκινά από την παιδεία, το σχολείο και τη δική μας στάση ζωής.
