Της Δανάης Συρίγου
Μόλις 2 με 3 λεπτά είναι αρκετά για το φεγγάρι να καλύψει τον ήλιο και να επικρατήσει απόλυτος έρεβος. Φτάνουν για να αρχίσεις να αναρωτιέσαι «τι θα συνέβαινε αν αυτό έμενε»; ή να ψιθυρίσεις στον εαυτό σου «τι θα γινόταν αν ο ήλιος χανόταν»; Αρκετά λοιπόν για να σε κάνουν να ξεχάσεις πως φαινόταν το φως της μέρας. Σύμφωνα με τη NASA, έκλειψη ηλίου είναι το φαινόμενο κατά το οποίο η Σελήνη παρεμβάλλεται ανάμεσα στον ήλιο και τη γη, εμποδίζοντας το φως του να φτάσει σε συγκεκριμένες περιοχές της επιφάνειας του πλανήτη, με αποτέλεσμα τη στιγμιαία μετατροπή της μέρας σε νύχτα.
Η φύση ηρεμεί. Τα σκυλιά γέρνουν το κεφάλι, τα πουλιά επιστρέφουν στις φωλιές τους και μετά σιγούν, τα φυτά χαμηλώνουν τα φύλλα τους. Άνθρωποι που ποτέ δεν κοιτούν ψηλά θα κοιτάξουν τον ουρανό λες και κάποιος τον βύθισε στη σιωπή και όλα τώρα να ακολουθούν αυτή. Ο άνθρωπος μένει ακίνητος, όχι επειδή το απαιτεί κάποιος κανόνας, αλλά επειδή ο νους που είναι συνηθισμένος να προβλέπει τα πάντα, αιφνιδιάζεται. Η έκλειψη δεν του προκαλεί μόνο δέος, γεννά μια άλογη αίσθηση, μια ακαθόριστη ταραχή που δεν ερμηνεύεται με λόγια. Ο άνθρωπος νιώθει μικρός μπροστά στο φαινόμενο. Ο εγωισμός του μειώνεται. Αντ” αυτού παίρνει τη θέση του η παρατήρηση του φωτός, με ένα παράξενο μεταλλικό χρώμα, ούτε ακριβώς βράδυ, ούτε μέρα, υπενθυμίζοντάς του ότι δεν βρίσκεται στο κέντρο των πάντων.
Μια έκλειψη ηλίου λοιπόν δεν αποτελεί μόνο ένα αστρολογικό φαινόμενο. Λειτουργεί σαν ένα σύντομο διάλειμμα στην καθημερινή ροή του κόσμου. Για λίγα μόλις λεπτά, άνθρωπος και φύση συγχρονίζονται σε μια σιωπηλή παύση, που μοιάζει απόκοσμη!
