Της Μητροπούλου Γεωργιάννας
Στο ποίημα «Μικρή σουίτα σε κόκκινο μείζον» του Γιάννη Ρίτσου ο έρωτας παρουσιάζεται κυρίως μέσα από το σώμα και τις αισθήσεις, μέσα από φωτεινές αλλά και πιο γκρίζες στιγμές, που πολλές φορές φανερώνουν απόσταση, νοσταλγία και μελαγχολία.
Αρχικά, ο ποιητής συνδέει τον έρωτα με έντονες αισθητηριακές εικόνες. Στην πρώτη ενότητα εμφανίζονται εικόνες φωτός και χρώματος («λεμόνια», «κίτρινες λάμψεις»), που δημιουργούν μια ατμόσφαιρα ζωντάνιας και έντασης. Ο έρωτας απλώνεται παντού, γύρω από τα πρόσωπα, στον χώρο, στον χρόνο, στο σώμα. Το σώμα παρουσιάζεται ως το κύριο μέσο, μέσα από το οποίο ο άνθρωπος βιώνει τον έρωτα και τον κόσμο, που είναι γεμάτος από αυτόν.
Στη δεύτερη ενότητα ο έρωτας αποκτά μια πιο μελαγχολική διάσταση («γυμνά δέντρα του πεζοδρομίου», «βρέχει όλη μέρα»). Κάτι σαν απολογισμός. Εικόνες που συνδέουν το τώρα με το πριν, τον έρωτα που έζησες ή τον έρωτα που έχασες. Ο ποιητής αναφέρεται στα «λάθη» που κάνουμε ή βιώνουμε στον έρωτα, παρόλο που το σώμα μας είναι «αλάνθαστο»! Στη συνέχεια δείχνει τη σύνδεση του έρωτα με την απώλεια και τις χαμένες στιγμές, που κάποιες φορές ξέρεις καλά ότι δε θα ξανάρθουν («το ξέρω αυτό το εισιτήριο είναι εκπρόθεσμο»).
Η τρίτη ενότητα εστιάζει στο σώμα, μάλλον την πιο σημαντική έννοια του ποιήματος. Ο ποιητής τονίζει ότι το σώμα είναι η πιο «πυκνή» λέξη, καθώς περιέχει όλες τις εμπειρίες και τα συναισθήματα του ανθρώπου, που αποτυπώνονται πάνω του ως ανεξίτηλα σημάδια απόλυτης ερωτικής ευτυχίας ή δυστυχίας. Ωστόσο, στον τελευταίο στίχο («τι απέραντη απόσταση διανύω απ’ το σώμα σου έως το σώμα σου») ο ποιητής κρατά μια κρυφή επιφύλαξη, κάτι σαν παράπονό του, και φαίνεται να θέλει να εκφράσει ότι ακόμη και στον έρωτα μπορεί να υπάρχει μεγάλη ψυχική απόσταση ανάμεσα στους ανθρώπους και στις ψυχές τους, παρόλο που τα σώματά τους ενώνονται τόσο συχνά κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/giannhs_ritsos/ta_erwtika.htm
