Από την Ιφιγένεια στη Μαχσά,
το μονοπάτι της θυσίας με φόβο διαβαίνω
σε κόσμους που είμαι μόνο κορμί,
που αλυσοδένουν το μυαλό και την ψυχή.
Γιατί είναι ζοφερό τούτο το γυάλινο κλουβί
με τον αστραφτερό ορίζοντα πάνω του ψηλά;
Πού τρεμοφέγγει το φως της Ζωής
για να οδηγήσει τα όνειρά μου;
Πιάνομαι από τα πατήματα των προηγούμενων,
σκαλίζω τα δικά μου κι αναρριχώμαι
από τα ερείπια και τις λάσπες
με κραυγές και πίστη.
Σ’ αυτό που θα τύχω, δε μετράει το «επί» ή «από»,
μόνο ότι εγώ, η γυναίκα με το φόρεμα τ’ αγκαθωτό,
έζησα στον κόσμο τον δικό μου.
Ίριδα Σπυροπούλου Α5
Ποίημα για τη δράση του Ενεργού Πολίτη
«Σπάζοντας τη Γυάλινη Οροφή»
