Ο πλούτος που έχουν στην κατοχή  τους  οι δισεκατομμυριούχοι της Ευρώπης, σύμφωνα με το Forbes, αυξήθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό τον τελευταίο χρόνο και, πλέον ξεπερνά τα 3 τρισεκατομμύρια  ευρώ. Απ’ ό,τι φαίνεται οι δισεκατομμυριούχοι εξασφάλισαν κάποιου είδους  εμβόλιο για την καταπολέμηση της οικονομικής παρακμής από τον Κορωνοϊό. Παράλληλα, οι 2.153 δισεκατομμυριούχοι της υφηλίου έχουν στα χέρια τους περισσότερα χρήματα από το 60% του παγκόσμιου πληθυσμού! Ο μέσος πολίτης ακούγοντας τα εν λόγω δεδομένα και χωρίς καμία γνώση για την φύση και τη λειτουργία της οικονομίας, νιώθει αδικημένος και επιθυμεί να αλλάξει αυτή την «κανονικότητα» κάνοντας  ό,τι περνάει από το χέρι του! Τι πρέπει όμως να κάνει; Και τι μπορεί τελικά να κάνει;

   Για να βρούμε απάντηση σε αυτό το ερώτημα πρέπει πρώτα να διερευνήσουμε την έννοια του «πλούτου». Όταν αναφερόμαστε στην παραπάνω έννοια αναφερόμαστε στην ακίνητη και κινητή περιουσία ενός ανθρώπου. Πώς, όμως, είναι δυνατόν 2.153 άνθρωποι να κατέχουν το 60 % της ακίνητης και κινητής περιουσίας όλου του κόσμου; Υπάρχει επάγγελμα που αποφέρει τόσο μεγάλο κέρδος; Φυσικά και υπάρχει. Επαγγέλματα που ικανοποιούν τέτοιου «υψηλού» επιπέδου φιλοδοξίες είναι μέτοχος φαρμακοβιομηχανίας, CEO εταιρειών κολοσσών, έμπορος όπλων, εφοπλιστής, βιομήχανος κ.λπ.

     Υπό κανονικές συνθήκες, η προσπάθεια επίτευξης κέρδους δεν θα δημιουργούσε πρόβλημα στο κοινωνικό σύνολο. Ωστόσο, στον βωμό του κέρδους πολλές φορές παρατηρούνται καταχρηστικές συμπεριφορές εις βάρος συγκεκριμένων ανθρώπων ή συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων. Αυτό συμβαίνει επειδή, η δυτική σκέψη έχει επηρεαστεί σε μεγάλο βαθμό από τον καπιταλισμό που εμφανίστηκε περίπου μετά την βιομηχανική επανάσταση (μετά το 1860) και έτσι δεν έχει επιτευχθεί ακόμη η ισορροπία μεταξύ της οικονομικής ελευθερίας και ανάπτυξης και του ελέγχου, που επιβάλλεται να υπάρχει, από το κράτος. Ως αποτέλεσμα, υπάρχουν εταιρείες και οργανισμοί που λόγω της συσσωρευμένης δύναμης που κατέχουν, μπορούν να την εκμεταλλευτούν και να μείνουν ατιμώρητοι.

     Παράλληλα, λόγω αυτής της εξουσίας που έχουν, πολλές εταιρείες και οργανισμοί επιχειρούν να έχουν μονοπώλιο. Για να πετύχουν αυτό το σκοπό, πολλές φορές καταφεύγουν σε πρακτικές αθέμιτου ανταγωνισμού, υπονομεύοντας και πολλές φορές καταστρέφοντας τους ανταγωνιστές τους.

    Επίσης, έχει παρατηρηθεί ότι σε περιόδους κρίσης η άνιση κατανομή του πλούτου γίνεται πιο ακραία.  Επί παραδείγματι, σε περιόδους κρίσης, κατά τις οποίες τα πιο ασθενή κοινωνικά στρώματα χρειάζονται βοήθεια, παρατηρείται συχνά το φαινόμενο της τοκογλυφίας, της εκμετάλλευσης δηλαδή των ανθρώπων που βρίσκονται σε ανάγκη. Επιπροσθέτως, σε περιόδους κρίσης, πολλές φορές οι οικονομικά ασθενείς αναγκάζονται να αποδεχτούν όρους εργασίας και αμοιβές, που είναι επαχθείς και τους οδηγούν σε συνθήκες μεγαλύτερης φτώχειας, ενώ οι εργοδότες τους αποκομίζουν μεγαλύτερο κέρδος.

Για όλους τους ανωτέρω λόγους και για πολλούς άλλους, η άνιση διανομή του πλούτου αυξάνεται περισσότερο. Τίθεται, λοιπόν, ξανά το ανωτέρω ερώτημα: πώς μπορεί να αντιδράσει ο μέσος πολίτης σε αυτήν την αδικία;

Μία λύση είναι να απαιτήσει ο μέσος πολίτης από τις κυβερνήσεις την υψηλή φορολόγηση αυτών των πολύ κερδοφόρων εταιρειών και τη μετέπειτα απόδοση των εν λόγω χρημάτων στους ανθρώπους που τα χρειάζονται είτε έμμεσα, με τη μορφή δημοσίων έργων και παροχών, είτε άμεσα με τη μορφή επιδομάτων: υπολογίζεται ότι το 7,1% των Ευρωπαίων πολιτών είναι άνεργοι και ο μέσος μισθός των εργαζομένων σε κάποιες χώρες δεν ξεπερνά τα 250€. ‘Ένας άλλος τρόπος είναι να υποχρεούνται οι δισεκατομμυριούχοι να διανέμουν ποσοστό του κέρδους τους σε φιλανθρωπίες. Επίσης, θα πρέπει να πιεστούν οι κυβερνήσεις, ώστε να αυξηθούν οι κατώτατοι μισθοί.

Είναι απαράδεκτο να υπάρχει τόσο μεγάλη διάκριση μεταξύ των πλουσίων και των φτωχών και είναι υποχρέωση όλων μας να δράσουμε, ώστε να εξαλειφθεί αυτή η ανισότητα, που οδηγεί ανθρώπους σε εξαθλίωση και απόγνωση.

Κ. Καρεκλάς   Γ2

Η έκρηξη προκλήθηκε κατά τη διάρκεια ενός πειράματος για τον έλεγχο των συστημάτων ασφαλείας του αντιδραστήρα και οφειλόταν σε σχεδιαστικές ατέλειες του αντιδραστήρα, στη μη τήρηση ορισμένων κανόνων ασφάλειας, καθώς και σε λάθος χειρισμούς. Από την έκρηξη ο αντιδραστήρας άρχισε να φλέγεται και στην ατμόσφαιρα απελευθερώθηκαν μεγάλες ποσότητες ραδιενεργών ουσιών. Αρχικά, έγινε ρίψη, από ελικόπτερα, σάκων που περιείχαν άμμο, μόλυβδο και βορικό οξύ, για να καλύψουν τον αντιδραστήρα, και μέχρι τον Δεκέμβριο του 1986 είχε χτιστεί μια μεγάλη τσιμεντένια σαρκοφάγος για να σφραγίσει τον αντιδραστήρα και τα περιεχόμενά του. Το 2019 ολοκληρώθηκε η κατασκευή η ενός ασφαλούς ατσάλινου κελύφους πάνω από τον αντιδραστήρα. Την επόμενη μέρα του ατυχήματος, δόθηκε εντολή εκκένωσης, της γειτονικής στο εργοστάσιο, κωμόπολης Πρυπιάτ, η οποία πια είναι εγκαταλελειμμένη και αναφέρεται ως «πόλη– φάντασμα». Κάθε δραστηριότητα, σε ακτίνα 30 χιλιομέτρων από το χώρο του ατυχήματος είναι απαγορευμένη λόγω της επικινδυνότητας και συνολικά 135.000 άνθρωποι εκκένωσαν την περιοχή.

Οι συνέπειες του ατυχήματος ήταν σοβαρές και μακροχρόνιες, όχι μόνο για την υγεία των ζωντανών οργανισμών κοντά στο εργοστάσιο, αλλά και σε όλη την Ευρώπη και πέρα από αυτήν. Στους πρώτους τρεις μήνες πέθαναν από οξείας μορφής μόλυνση από ραδιενέργεια 31 εργάτες, πυροσβέστες και διασώστες. Στους πληθυσμούς που εκτέθηκαν στη ραδιενέργεια, τα επόμενα χρόνια παρατηρήθηκε αύξηση άνω του 15%, του ποσοστού των θανάτων από καρκίνο και λευχαιμία και κληρονομικές ανωμαλίες αφού η ραδιενέργεια προκαλεί αλλοιώσεις στο DNA. Επιπλέον η χλωρίδα και η πανίδα στην περιοχή επηρεάστηκαν σημαντικά μετά το ατύχημα και ολόκληρα δάση νεκρώθηκαν. Η ραδιενέργεια βρισκόταν παντού. Στον αέρα, στο νερό, στο έδαφος, στα προϊόντα των καλλιεργειών και στα ζωικά προϊόντα όπως στο γάλα και στο κρέας. Μέρος του ραδιενεργού νέφους έφτασε και στην Ελλάδα μετά από μερικές μέρες και επηρέασε κυρίως την Βόρεια Ελλάδα και τη Θεσσαλία, όπου χρόνια αργότερα ανιχνεύονταν ποσά ραδιενέργειας υψηλότερα του κανονικού.

Η πυρηνική ενέργεια αποτελεί ένα σημαντικό επίτευγμα της επιστήμης. Εξερευνήθηκε ο μικρόκοσμος, ανακαλύφθηκε η δομή του ατόμου, στη συνέχεια οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι όταν το νετρόνιο βομβαρδίζει τον πυρήνα ενός ατόμου, αυτός διασπάται και παράγονται δύο ή περισσότερα νέα άτομα με μικρότερους πυρήνες καθώς και νετρόνια. Ταυτόχρονα η ενέργεια που απελευθερώνεται είναι τεράστια και σε αυτό βασίστηκε η κατασκευή των πυρηνικών αντιδραστήρων. Στη δεκαετία του 1940 κάποιες χώρες δοκίμασαν να αξιοποιήσουν την πυρηνική ενέργεια για την κατασκευή πυρηνικών όπλων ενώ τη δεκαετία του 1950 ξεκίνησε η χρήση της πυρηνικής ενέργειας για την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας.

Αρχικά, θεωρούνταν ότι η πυρηνική ενέργεια θα κάλυπτε τις παγκόσμιες ενεργειακές ανάγκες με πολύ χαμηλό κόστος. Όμως η χρήση της δεν επεκτάθηκε τόσο γιατί κρύβει κινδύνους. Τα πυρηνικά απόβλητα, είναι εξαιρετικά επικίνδυνα για το περιβάλλον και τους ζωντανούς οργανισμούς λόγω της ραδιενέργειας και της τοξικότητάς τους. Δεν μπορούν να καταστραφούν και η φύση χρειάζεται έως και χιλιάδες χρόνια για να τα αφομοιώσει. Τέλος, το ατύχημα στο Τσερνόμπιλ δεν ήταν το μοναδικό και ποτέ ο κίνδυνος ατυχήματος δεν μπορεί να εκμηδενιστεί. Σίγουρα όμως αυτό το ατύχημα, με τις καταστροφικές συνέπειες στον πλανήτη, έγινε αφορμή για να δοθεί μεγαλύτερη βαρύτητα στην ασφάλεια στους χώρους παραγωγής πυρηνικής ενέργειας και όλοι να προβληματιστούν για τη χρήση της.

Αρχικά δημιουργήθηκε το 1836 ακριβώς δίπλα στο Βασιλικό Παλάτι (το οποίο αργότερα έγινε η Βουλή των Ελλήνων). Εκείνη την εποχή εκτεινόταν σε 500 στρέμματα που ήταν προφανώς κάπως πολλά, οπότε τον αναδιαμόρφωσαν τρία χρόνια αργότερα. Τη λαμπρή ιδέα να χτιστεί ένας μεγάλος κήπος στο κέντρο της πόλης είχε η Βασίλισσα Αμαλία (η οικοδόμηση κήπων ήταν οικογενειακή παράδοση, ή κάτι τέτοιο), η σύζυγος του Βασιλιά Όθωνα, που παρεμπιπτόντως ήταν ο πρώτος βασιλιάς της Ελλάδας . Φαίνεται πως αγαπούσε πραγματικά τον Κήπο καθώς συχνά πήγαινε για ιππασία και περνούσε τουλάχιστον τρεις ώρες την ημέρα εκεί, συχνά φροντίζοντας η ίδια τη χλωρίδα. Λέγεται επίσης ότι η ίδια ήταν που φύτεψε τις Ουασινγκτόνιες (ούτε κι εγώ είχα ξανακούσει αυτή τη λέξη, μην ανησυχείτε. Ας πούμε ότι μοιάζουν κάπως με φοίνικες) που κοσμούν μία από τις έξι πύλες του κήπου, αυτή στη Λεωφόρο Αμαλίας. Εκείνη την εποχή, ο Κήπος ήταν ως επί το πλείστον ανοιχτός στο κοινό, εκτός από τις ώρες που οι βασιλείς ήταν μέσα.

 Όταν ολοκληρώθηκε η κατασκευή του, το πάρκο ονομάστηκε για να τιμήσει τον ιδρυτή του και έγινε γνωστό ως «Κήπος της Αμαλίας». Παρέμεινε έτσι μέχρι το 1927, όταν ξεκίνησε μια περίοδος αβασίλευτης δημοκρατίας, και η περιοχή ονομάστηκε για πρώτη φορά «Εθνικός Κήπος». Τότε οι βασιλείς επέστρεψαν και ο τίτλος του άλλαξε ξανά, αυτή τη φορά σε «Βασιλικός Κήπος». Τελικά, η μοναρχία εκδιώχθηκε από την Ελλάδα το 1974 και το επίσημο όνομά του έγινε «Εθνικός Κήπος» και έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα. (Μην ανησυχείτε, δεν χρειάζεται να θυμάστε όλες αυτές τις ημερομηνίες)

Εκτός από την ιστορία όμως, ας μιλήσουμε για το ίδιο το μέρος. Ο κήπος διακοσμήθηκε όμορφα με περίπου 7.000 δέντρα και 40.000 θάμνους (πολλοί θάμνοι, το ξέρω) μεταξύ πολλών άλλων. Υπάρχουν 519 διαφορετικά είδη φυτών που φιλοξενούνται εκεί, εκ των οποίων μόνο 102 είναι ελληνικής προέλευσης. Υπάρχει ακόμη και Αείλανθοι από την Κίνα! Εκτός από τη χλωρίδα, κάπου στο τέλος ενός μονοπατιού υπάρχει ένας μικρός ζωολογικός κήπος και μερικές μικρές λίμνες με ψάρια και πάπιες (λατρεύω τις πάπιες). Σε έναν άλλο δρόμο θα βρείτε το μικρό καφέ του κήπου, ένα ωραίο και άνετο μέρος για να φάτε ένα σνακ κάτω από τον σκεπασμένο από φύλλα ουρανό. Μετά υπάρχει η βιβλιοθήκη που λειτουργεί από το…νομίζω το 1984 και έχει έως και 6.000 βιβλία σήμερα (και ένα ειδικό μικρό δωμάτιο για παραμύθια, φυσικά) και, επιπλέον, υπάρχουν ακόμα κάνα δυο παιδικές χαρές κρυμμένες πίσω από τους 40.000 θάμνους (σοβαρά, τόσοι πολλοί;). Υπάρχει ακόμη ένα ηλιακό ρολόι που περιβάλλεται όμορφα από τους Αείλανθους που σίγουρα θα σας απασχολήσει για αρκετό διάστημα έως ότου καταλάβετε τι ώρα είναι (και τότε… ω, κοίτα να δεις, είναι ώρα να κλείσει ο κήπος).

Κι επιπλέον, δεν θα ήταν η Ελλάδα αν δεν υπήρχαν κάποια αρχαιολογικά ευρήματα διάσπαρτα εδώ και εκεί. Μεταξύ άλλων, έχει ανακαλυφθεί ένα αρχαίο ρωμαϊκό μωσαϊκό που κάποτε ήταν μέρος μίας ρωμαϊκής έπαυλης. Έπειτα υπάρχει το αρχαίο υδραγωγείο. Ξέρετε, απλά μια συνηθισμένη βόλτα στον κήπο και Ω! Κοίτα να δεις, ένα τμήμα από αρχαία ερείπια!

Σήμερα ο Εθνικός Κήπος εκτείνεται σε περίπου 284 στρέμματα αν μετρήσουμε και τον κήπο του Ζάππειου που βρίσκεται ακριβώς δίπλα του. Ξεχάστε τις πλάκες όμως, ο Κήπος είναι μια δόση καθαρού αέρα μέσα σε μια πολυσύχναστη, σύγχρονη πόλη (μην με παρεξηγείτε, λατρεύω την πόλη μου!). Στο τέλος τέλος, μια βόλτα στη φύση όταν έχεις συνηθίσει να βλέπεις μόνο γκρι χρώματα είναι … ένα μικρό θαύμα για το οποίο όλοι είμαστε ευγνώμονες.

Χριστίνα Κορδέλη, Γ2

Ομίχλη και χιονόνερο.

Ιδανικό σκηνικό για κινηματογραφική ταινία.

Η γραμμή στον παγωμένο δρόμο

δείχνει τον δρόμο για μιαν ελευθερία.

Τι κι αν σακούλα σκουπιδιών για πανωφόρι;

Η πιο γλυκιά αγκαλιά,

Ξεκλειδώνει τα κάγκελα

της φυλακής μας.

Ταραβήρας Γιάννης (Β4)

Πόσα χτυπήματα, ουρλιαχτά, δάκρυα

αντέχει ένας φράχτης;

Πόσες πληγές, πόσες κραυγές, πόσες λύπες,

πόσο θρήνο ένας  φράχτης;

Θρηνώντας φίλους, συγγενείς, παλιούς ξεχασμένους έρωτες

Πόσα χτυπήματα, ουρλιαχτά, δάκρυα

αντέχει ένας φράχτης;

Πόσες πληγές, πόσες κραυγές, πόσες λύπες

ένας  φράχτης γύρω απ’ την ανθρώπινη καρδιά

Απελπισμένοι ν’ αρπάξουν την κάθε ευκαιρία για μια καλύτερη ζωή.

Πόσα χτυπήματα, ουρλιαχτά, δάκρυα

αρκούν;

Πόσες πληγές, πόσες κραυγές, πόσες λύπες

αρκούν για να απελπιστεί και να παραιτηθεί η ανθρώπινη καρδία;

Χρήστος Παναγιώτης Ψάρρας (Β4)

Μια τέτοια έκπληξη νιώθει ο περιπατητής στην οδό Αδρι­ανού 96, στην Πλάκα, αν επισκεφθεί το πρόσφατα ανακαι­νι­σμένο αρ­χοντικό των Μπενιζέλων. Το κτίσμα αυτό θεω­ρεί­ται μονα­δι­κό δείγμα αρχοντικής κατοικίας των πρώτων χρόνων της Οθω­μα­νικής κατάκτησης της Αθήνας, το οποίο σώ­ζε­ται ακόμα και σήμερα.

 Η πρώτοι ιδιοκτήτες

Η οικογένεια των Μπενιζέλων είναι τυπική περίπτωση των πλούσιων και ισχυρών οικογενειών της Οθωμανικής περι­όδου της Αθήνας, τα μέλη των οποίων εκτός από πλούτο είχαν και διοικητικό ρόλο στη μικρή κωμόπολη, ή καλύ­τε­ρα στο μικρό χωριό, που ήταν τότε η Αθήνα. Χαρα­κτη­ρι­στι­κό της δύναμης της συγκεκριμένης οικογένειας είναι ότι όταν οι Αθηναίοι μετοίκησαν στην Πε­λο­πόν­νησο (1688-1691), οι Βενετοί άρχοντες (και κατακτητές) κατέταξαν την οικογένεια αυτή στην πρώτη ιε­ραρ­χικά τάξη, από τις τέσσερις συνολικά,  στις οποίες χώρισαν τους Αθηναίους.

Το κτίριο που σώζεται σήμερα τοποθετείται στα τέλη του 17^ου αιώνα και είναι ριζική ανακαίνιση (ή καλύτερα ανακατασκευή) παλαιότε­ρης οικοδομής του 16^ου αιώνα. Η παλαιότερη αυτή κατοικία ανήκε στην αριστοκρατική οικογένεια του Άγγελου Μπενιζέ­λου και της συζύγου του Συρίγης Παλαιολογίνας με καταγωγή από το Βυζάντιο. Μοναχοκόρη τους ήταν η Ρηγούλα (1520-1589), που δεν είναι άλλη από την Οσία Φιλοθέη, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Το οίκημα

Το σημερινό κτίριο είναι διώροφο ορθογωνικό (περίπου  9,30×23,70 μ), με λιθόκτιστο ισόγειο και ξύλινη ανωδομή. Είναι κτισμένο στο κέντρο του οικοπέδου και έχει δύο αυλές. Στο νότο παλαιότερα ήταν διαμορφω­μένος ο κήπος του αρχοντικού. Σε αυτόν το χώρο έχει θέα και ο κλειστός ξύλινος εξώστης (σαχνισί ή σαχνισίνι) που προεξέχει στο μέσον της αντίστοιχης όψης του αρχοντικού. Οι πλάγιες όψεις του αρχοντικού, ανατολικά και δυτικά, ήταν κάποτε ελεύθερες (όπως μαρτυρούν τα χτισμένα σήμερα παρά­θυρα που τα έφραξαν νεότερες οικοδομές). Πιστεύεται ότι η αρχική ιδι­οκτησία ήταν πολύ μεγαλύτερη. Μάλλον περιλάμβανε και την περιοχή προς τα νότια, όπου έχει εντο­πιστεί ένα μεσαιωνικό ελαιοτριβείο, ενώ το ισόγειο του κτίσματος φαίνεται πως συνεχιζόταν προς τα ανατολικά, ίσως με μονώροφο κτίσμα με ταράτσα. Στην αυλή του αρχοντικού υπάρχει πηγάδι, ενώ στο πλάι της κτιστής σκάλας, που οδηγεί στον όροφό του, υπάρχει νιπτήρας, που χαρακτηρίζει τα αρχοντι­κά της εποχής και συνδέεται με τη  διασφάλιση του νερού για οικιακές ανάγκες.

Ο όροφος ήταν ο κύριος χώρος στον οποίο ζούσε η οι­κογένεια. Τα κύρια δωμάτια είναι ο οντάς (για όλες τις κα­θημερινές δραστηριότητες) και το χαγιάτι (ένα ανοιχτό πέ­ρα­σμα προς τα δωμάτια, με καθιστικά – σοφάδες – στα άκρα του και τον ορτά-σοφά στο κέντρο του). Στο συγκεκριμένο αρχοντικό υπάρχουν δύο συμμετρικά διατεταγμένοι οντά­δες: Χειμερινός με τζάκι και θερινός. Οι οντάδες έχουν σει­ρές μικρών παραθύρων, με φεγγίτες από πάνω τους, που έκλειναν με γύψινο διακοσμημένο υαλόφραγμα. Χα­ρα­κτηριστικό των χώρων του ορόφου είναι η ευέλικτη επί­πλωση και εσωτερική διαμόρφωση, που στη διάρκεια της ημέρας μπορούν να αλλάζουν για να ανταποκριθούν σε δια­φορετικές ανάγκες.

Οι προσεγμένες ξυλοκατασκευές και η ξυλόγλυπτη δια­κό­σμηση συνηθίζονταν στα αρχοντικά της εποχής (λέ­γο­νται και κονάκια) και ήταν τελείως διαφορετικά από τα φτωχό­σπιτα των περισσοτέρων Αθηναίων. Έτσι έδι­ναν κύ­ρος, αλλά και ασφάλεια στον ιδιοκτήτη τους. Η Αθήνα είχε αρκετά σπίτια αυτού του τύπου ήδη στο δεύ­τερο μισό του 17^ου αιώνα (σε ελαιογραφία του 1674 του J.Carrey, με θέμα την επίσκεψη του μαρκήσιου de Nointel, απεικονίζονται αρκετά σπίτια με χαγιάτια στον όροφο ή με επάλληλες σειρές παραθύρων και φεγγιτών).

Η Οσία Φιλοθέη

Στο οίκημα που προϋπήρχε του σημερινού, σύμφωνα με την προφορική παράδοση,έζησε και η Ρηγούλα Μπενιζέλου, η Οσία Φιλοθέη. Το οίκη­μα αυτό το αποτελούσαν δύο λιθόκτιστες διώροφες οικίες με κερα­μο­σκεπή, ίχνη των οποίων είναι ορατά μέχρι σήμερα. Η Oσία Φιλοθέη υπήρξε σπουδαία προσωπικότητα του και­ρού της, κάτι που αντικατο­πτρίζεται στη φήμη που είχε τόσο στην εποχή της όσο και στους μετέπειτα αιώνες, Υπήρξε μία από τις ελάχιστες γυναίκες νεομάρτυρες. Σε ηλικία 14 ετών οι γονείς της την πάντρεψαν χωρίς τη θέλησή της με τον, κατά πολύ μεγαλύτερό της και επίσης από αρχοντικό σόι, Ανδρέα Χειλά. Τρία χρόνια αργότερα έμεινε χήρα, επιδόθηκε σε φιλανθρω­πι­κό έργο και αγαθοεργίες και έγινε μοναχή με το όνομα Φιλοθέη. Η δράση της προκάλεσε το ενδιαφέρον των συμπατριωτών της και του Πατριαρ­χείου Κωνσταντινουπόλεως, αλλά απασχόλησε και τις ανώτατες αρχές του Οθωμανικού κράτους και της Βενετίας. Αφού έγινε μοναχή ίδρυσε τη μονή του Αγίου Ανδρέα, γύρω στο 1571, εκεί όπου βρίσκεται σήμερα η Αρχιεπισκοπή Αθηνών. Στο μοναστήρι της, εύρισκαν στέγη, τροφή και περίθαλψη οι φτωχοί και ασθενείς αλλά και καταφύγιο οι σκλάβοι ακόμα και δυστυχείς μουσουλμάνες, οι οποίες μάλιστα συχνά ασπάζονταν το Χριστιανισμό. Αντιδρώντας οι οθωμανικές αρχές προκάλεσαν βίαιη σε βάρος της επίθεση, η οποία λίγους μήνες αργότερα την οδήγησε στο θάνατο. Χάρη στο πλούσιο κοινωνικό, φιλανθρωπικό και πνευματικό της έργο, οι συμπατριώτες της, την υποστήριξαν το 1583, όταν ζήτησε οικονομική βοήθεια για τη μονή της από τις ανώτατες αρχές της Βενετίας, και απηύθυναν αίτημα στο Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως μετά το θάνατό της για να αναγνωριστεί ως οσία (1598-1601).

Η αποκατάσταση του αρχοντικού

Η αποκατάσταση έγινε μεταξύ 2008-2009 με έμφαση στην προβολή του αρχοντικού του 18^ου αιώνα, ώστε να αναδει­χθούν τα αυθεντικά μορφολογικά στοιχεία της προεπανα­στα­τικής αρχοντικής αστικής κατοικίας. Παράλληλα, δια­τηρήθηκαν τα κατάλοιπα που αποκαλύφθηκαν στο υπέ­δαφος της αυλής και στα κατώγια και τεκμηριώνουν τη διαχρονική ιστορία του χώρου (κυρίως ενός υστερορω­μαϊ­κού τείχους αλλά και της μεσαιωνικής δεξαμενής και των μεγάλων πίθων που πιθανότατα ανάγονται στη βυζαντινή περίοδο). Η μελέτη αποκατάστασης εκπονήθηκε μετά από ανάθεση της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αθηνών, στην οποία έχει παραχωρηθεί η χρήση του ακινήτου.  Στο πλαίσιο εφαρμογής της μελέτης, στερεώθηκε ο φέρων οργανισμός του κτηρίου, συντηρήθηκαν τα οικοδομικά στοιχεία του και διατηρήθηκαν στο μέγιστο δυνατό τα παλιά μέλη, ώστε να διασφαλιστεί η αυθεντικότητα του μνημείου. Ταυτόχρονα διατηρή­θηκαν και τεκμήρια των κατά καιρούς επεμ­βά­σεων που αποτυπώνουν την ιστορία του. Ακολούθησαν αποξηλώσεις νεώτερων επεμβάσεων και οι πρώτες στερεωτικές εργασίες που επέτρεψαν την πλήρη αποκρυπτογράφηση της οικοδομικής του ιστορίας. Το 1988 έγιναν και τα σχέδια του αποκαλυφθέντος ξύλινου σκελετού του αρχοντικού από τους πολιτικούς μηχανικούς Ε. Τσακανίκα και Σ. Λαζούρα, για τη διπλωματική τους εργασία στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο.

Κουρκουλής Κυριάκος (Γ2)

 Όλα άρχισαν με τους Αλεξάντερ Πόποφ και Μακρόνι που έφτιαξαν το πρώτο ραδιόφωνο, αλλά δεν μετέδιδε ήχο, μετέδιδε σήματα Μορς και δεν χρησιμοποιούταν για ψυχαγωγία. Η πρώτη φορά που μεταδόθηκε φωνή και μουσική ήταν παραμονή πρωτοχρονιάς το 1906 από τον Φέσεντεν. Η πρώτη ραδιοφωνική εκπομπή ονομαζόταν Westinghouse και ήταν ιδέα του Αμερικάνου Φρανκ Κόνραντ, ο οποίος έγινε γνωστός ανακοινώνοντας τα αποτελέσματα κάποιου ποδοσφαιρικού αγώνα.

Το ραδιόφωνο κάθε μέρα γινόταν και πιο διάσημο. Κατά την περίοδο του Β’ παγκοσμίου πολέμου απόκτησε τον πρώτο του μεγάλο ανταγωνισμό, την τηλεόραση, η οποία διέθετε και εικόνα. Η ζήτηση του ραδιοφώνου μειώθηκε σε πολύ μεγάλο βαθμό, μέχρι τη δεκαετία του ΄50-΄60 με την πρώτη εμφάνιση της Rock n’ Roll μουσικής, η οποία καθιέρωσε το ραδιόφωνο αποκλειστικά ως ψυχαγωγικό και μουσικό μέσο. Το επόμενο πρόβλημα που το ραδιόφωνο έπρεπε να αντιμετωπίσει ήταν η εμφάνιση της Ροκ μουσικής που η τότε νεολαία προτιμούσε. Κανένας από τους ραδιοφωνικούς σταθμούς τότε δεν μετέδιδε αυτό το είδος μουσικής και άρχισαν να το αμφισβητούν. Αυτή τη φορά ένας καινούριος ραδιοφωνικός σταθμός το έσωσε μεταδίδοντας συνέχεια Ροκ μουσική.

Το τελευταίο στάδιο ανάπτυξης του ραδιοφώνου ήταν την δεκαετία του ΄70, όταν οι λυχνίες αντικαταστάθηκαν από τρανζίστορ. Το ραδιόφωνο και το κασετόφωνο συνδυάζονται σε μία συσκευή. Η παραγωγή τους αυξήθηκε ραγδαία και ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα.

Σήμερα το ραδιόφωνο χρησιμοποιείται κυρίως στα μεγάλα ταξίδια με αυτοκίνητο και στην κουζίνα την ώρα που ετοιμάζεται το φαγητό. Σπάνια το χρησιμοποιούμε όπως παλιά…

Ηχώ

Η Semenya δεν έχει υποβληθεί σε εγχείρηση για να πειράξει το φύλλο της, ούτε έχει λάβει ουσίες. Γεννήθηκε γυναίκα, άρα έχει το δικαίωμα να τρέχει με τις γυναίκες. Παρόλα αυτά οι αγώνες θα ήταν «στημένοι», καθώς όλοι θα ξέρουν την νικήτρια, ενώ οι άλλες αθλήτριες γνωρίζουν ότι το καλύτερο αποτέλεσμα είναι να σταθούν στο δεύτερο σκαλί του βάθρου. Σπαζοκεφαλιά! Και ποιοι πρέπει να βρουν την λύση; Και οι τρεις δικαστές της CAS αναγνώρισαν ότι ο νέος κανόνας της IAAF προωθεί διακρίσεις στον αθλητισμό, όμως οι δύο από τους τρεις το έκριναν, απαραίτητο και λογικό. Και ο κανόνας της IAAF ήταν ο εξής: Οι γυναίκες στίβου με υψηλά επίπεδα τεστοστερόνης, θα πρέπει να λάβουν τα κατάλληλα φάρμακα για να μειώσουν αυτόν τον αριθμό ή θα απαγορεύεται να τρέξουν. Εξωφρενικό! Αν δεν το κάνει δεν θα μπορεί να αγωνιστεί ούτε με τους άνδρες αλλά ούτε με τις γυναίκες. Για να συνεχίσει να τρέχει πρέπει να αποδεχτεί ότι πρέπει να αλλάξει την κατάσταση της φύση της, θέτοντας σε κίνδυνο την υγεία της. Μια τιμωρία δίχως έγκλημα!

Η αθλήτρια δεν έκανε κάτι κακό. Θα πρέπει ή να εγκαταλείψει τον στίβο και να ακολουθήσει κάποιο άλλο αγώνισμα ή να αποδεχτεί τη «θεραπεία». Δεν θα μπορεί να αγωνίζεται με τις γυναίκες, παρόλο που είναι μία από αυτές. Θα πρέπει όμως να πληρώσει ένα πρωτόγνωρο παιχνίδι που η φύση έπαιξε μαζί της…

Εβάνα

       Οι λόγοι για τους οποίους μαθαίνουμε ξένες γλώσσες είναι πολλοί, ο πιο βασικός όμως είναι για να μπορούμε να επικοινωνούμε και να καταλαβαίνουμε πιο καλά ξένες κουλτούρες και πολιτισμούς. Σήμερα, όπου και να πάμε μπορούμε να συνεννοηθούμε με τα αγγλικά, χωρίς όμως να νιώθουμε την οικειότητα που θα νιώθαμε, αν μιλούσαμε τη μητρική γλώσσα των κατοίκων του προορισμού μας. Επιπλέον, η γνώση της γλώσσας μίας δυνατής και αναπτυγμένης χώρας μπορεί να μας χρησιμεύσει στο μέλλον, είτε στην επαγγελματική ζωή μας είτε στη συλλογή απίστευτων εμπειριών ταξιδεύοντας.

        Όταν ένας άνθρωπος θέλει να πετύχει στον τομέα της μόρφωσης στην ζωή του εξυπακούεται πως πρέπει να μάθει τις ανάλογες γλώσσες, σύμφωνα με τον επαγγελματικό προσανατολισμό του. Οι θεωρητικές επιστήμες, συνήθως απαιτούν εξοικείωση με τα λατινικά και τα αρχαία ελληνικά, ενώ όσοι επιλέξουν τις θετικές επιστήμες κατά πάσα πιθανότητα θα χρειαστεί να γνωρίζουν (εκτός από τα αγγλικά) γερμανικά. Αυτό συμβαίνει γιατί οι συγκεκριμένες χώρες «εξειδικεύονται» σε κάποιες ειδικότητες και έχουν αναπτύξει διαφορετικές επιστήμες η κάθε μια, με βάση πολλά και διαφορετικά κριτήρια.

      Δεν αρνείται λοιπόν κανείς πως η εκμάθηση μιας ξένης γλώσσας μπορεί να είναι κουραστική και δύσκολη, όμως οι ευκαιρίες που δίνονται και οι πόρτες που «ανοίγουν» μέσω αυτής της μόρφωσης μπορούν να εκπλήξουν τον καθένα μας!

Dionne