Στο κέντρο της Πράγας, εκεί όπου ο Μολδάβας κυλάει σιωπηλός ανάμεσα σε πέτρινες γέφυρες και παλιά κτίρια, υπάρχει ένα θέατρο που ζει μόνο στο σκοτάδι. Το Μαύρο Θέατρο της Πράγας δε μοιάζει με κανένα άλλο. Είναι ένας χώρος όπου το φως γίνεται ψέμα και το απόλυτο μαύρο αποκαλύπτει μια διαφορετική πραγματικότητα.

Όταν σβήσουν τα φώτα, οι ηθοποιοί εξαφανίζονται. Ντυμένοι ολόκληροι στα μαύρα, κινούνται αθόρυβα σε μια σκηνή βυθισμένη στο σκοτάδι. Μόνο τα αντικείμενα που έχουν βαφτεί με ειδικές φθορίζουσες χρωστικές μένουν ορατά κάτω από το μαύρο φως. Έτσι, μια πεταλούδα πετάει μόνη της στον αέρα, ένα καράβι ταξιδεύει χωρίς να αγγίζει νερό, και ανθρώπινα χέρια χορεύουν μόνα τους, σαν να έχουν δική τους ζωή. Τα αντικείμενα ζωντανεύουν, διηγούνται ιστορίες, ερωτεύονται, χάνουν και ξαναβρίσκουν τον εαυτό τους.

Δεν υπάρχουν διάλογοι. Η αφήγηση χτίζεται μέσα από κίνηση, μουσική και εικόνες που γεννιούνται από το τίποτα. Ο θεατής κάθεται στο σκοτάδι και παρακολουθεί έναν κόσμο που μοιάζει βγαλμένος από όνειρο ή ανάμνηση. Μια απλή ομπρέλα μπορεί να μεταμορφωθεί σε πλάσμα, ένας καθρέφτης να κρύβει μυστικά, ενώ φωτεινές μορφές διηγούνται παραμύθια χωρίς λέξεις.

Το Μαύρο Θέατρο γεννήθηκε από την ανάγκη να δείξει το αόρατο. Μας υπενθυμίζει ότι πολλά από όσα θεωρούμε στέρεα και πραγματικά εξαρτώνται απλώς από τον τρόπο που τα φωτίζουμε. Στο σκοτάδι, οι μάσκες πέφτουν. Μένουν μόνο οι ουσίες: η επιθυμία, ο φόβος, η χαρά, η μοναξιά. Κάθε παράσταση είναι ένας μικρός στοχασμός πάνω στην ανθρώπινη ύπαρξη, ντυμένος με μαγεία και τεχνική ακρίβεια.

Σήμερα, σε μικρές σκηνές κοντά στην Παλιά Πόλη, το Μαύρο Θέατρο συνεχίζει να υπάρχει. Συνδυάζει παλιά τεχνική με σύγχρονες πινελιές, χωρίς όμως να χάνει την ουσία του. Όποιος μπει σε μια τέτοια παράσταση βγαίνει λίγο αλλαγμένος. Όταν ανάψουν ξανά τα φώτα και ο κόσμος επιστρέψει στην κανονική του μορφή, ο θεατής κουβαλάει μέσα του μια ήσυχη επίγνωση: ότι η πραγματικότητα έχει πολλές όψεις και ότι μερικές από τις πιο σημαντικές .