Ο Δημήτρης Βαβλιάρας εκτός από φωτογράφος με πολλές διακρίσεις σε διαγωνισμούς στην Ελλάδα και στο εξωτερικό είναι και εξαίρετος μουσικός με σημαντικό δισκογραφικό έργο. Κάναμε μια όμορφη κουβέντα μαζί του. Αφήνουμε τον καλλιτέχνη να μας μιλήσει κατευθείαν χωρίς τις δικές μας παρεμβολές.

Με τη μουσική άρχισα στο Λύκειο.  Είχα περάσει σε πανεπιστήμιο της Αθήνας, όπου παράλληλα τέλειωσα το ωδείο.  Αντί για δημόσια διοίκηση κατέληξα στη μουσική. Τη φωτογραφία την ξεκίνησα, για να κάνω ένα διάλειμμα από τη μουσική. Δεν πίστευα ποτέ ότι θα ασχοληθώ με τη φωτογραφία. Τελικά κόλλησα και με τη φωτογραφία και τώρα είμαι και μουσικός και φωτογράφος.  Όποτε με κουράζει το ένα ασχολούμαι με το άλλο. Δεν νομίζω ότι υπάρχει αλληλεπίδραση, λειτουργούν αυτόνομα σε μένα.

Τα βιώματα του κάθε ανθρώπου καθορίζουν την πορεία του. Μου αρέσει που ζω στη Αιανή. Είμαι πιο κοντά στη φύση. Έμεινα στην Αθήνα χρόνια, μετά στη Θεσσαλονίκη και γύρισα πίσω.

Αυτό που με εμπνέει  περισσότερο είναι οι άνθρωποι και η φωτογραφία που κάνω είναι ανθρωποκεντρική.  Όλα τα βραβεία που έχω πάρει στη φωτογραφία είχαν ως επίκεντρο τον άνθρωπο. Γενικά μου αρέσει η συναλλαγή με τον φωτογραφούμενο. Όλοι νομίζουν ότι είναι το κλικ του φωτογράφου, αλλά στην ουσία είναι ένας διάλογος που κάνει ο φωτογραφούμενος μαζί με τον φωτογράφο. Και οι δυο πρέπει να δώσουν ο ένας στον άλλον, για να βγει σωστό το αποτέλεσμα.

Μέσα από τη φωτογραφία προσπαθώ να δω πράγματα που ίσως και οι ίδιοι δεν μπορούν να δουν. Η τέχνη μπορεί να παρουσιάσει κάτι εντελώς διαφορετικά από αυτό που βλέπουμε. Πιστεύω ότι αυτό δεν είναι τόσο επιφανειακό, έρχεται από πολύ βαθιά μέσα μας και πολλές φορές δεν μπορούμε την ώρα της δημιουργίας να το αποκρυπτογραφήσουμε.

Προτιμώ να  φωτογραφίζω τους ανθρώπους μέσα στη φύση και αυτό έχει να κάνει μάλλον με τα βιώματά μου από μικρός. Η φύση στη φωτογραφία, αλλά και στη μουσική αποτελεί πηγή έμπνευσης για μένα.

Στο χωριό μου, την Αιανή, αλλά  και στα άλλα διπλανά χωριά έβλεπα ότι οι βοσκοί  χάνονταν με τη μορφή που τους ήξερα από μικρό παιδί. Ήθελα να κρατήσω σαν εικόνα τον βοσκό της υπαίθρου. Ήταν ένας φόρος τιμής στην ουσία προς αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι 365 μέρες τον χρόνο ήταν με τα ζώα τους έξω στη φύση σε όλες τις καιρικές συνθήκες. Έτσι προέκυψε το φωτογραφικό λεύκωμα « Ποιμενικά» με θέμα τους βοσκούς, τους τελευταίους της παράδοσης αυτής. Τώρα όσοι απέμειναν στο επάγγελμα έχουν εκσυγχρονιστεί κι αυτοί.

Τα τελευταία 5 χρόνια κάνω μια καταγραφή των πουλιών που βρίσκονται στη λίμνη Πολυφύτου. Κατέγραψα 132 είδη πουλιών.  Πολλά δεν τα ξέρουμε και εμείς οι ίδιοι  ότι υπάρχουν στον τόπο μας. Με ενδιαφέρει να δείξω τον τόπο, όπως είναι και όχι όπως μας τον παρουσιάζουν ή θέλουν να μας τον παρουσιάζουν.

Δεν είμαι κατά της τεχνολογίας. Η φωτογραφία στη γέννησή της ήταν ένα τεχνολογικό επίτευγμα με το οποίο κάποιοι άνθρωποι εκφράστηκαν στην πορεία καλλιτεχνικά. Η τεχνολογία μάς προσφέρει πολλά εργαλεία, αλλά στην τέχνη το σημαντικότερο είναι να ξεδιπλώνουμε τη φαντασία μας και αυτή να μας κατευθύνει.

Για μένα οι τέχνες είναι ένας διαφορετικός κόσμος από αυτόν που έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε και να βιώνουμε. Οι τέχνες αποδεικνύουν ότι υπάρχουν παράλληλα σύμπαντα. Με τη φωτογραφία μπορούμε να παρουσιάσουμε έναν διαφορετικό κόσμο από αυτόν που έχουν συνηθίσει να βλέπουν οι άνθρωποι. Ένα πράγμα που το βλέπουμε όλοι το ίδιο, ένας φωτογράφος μπορεί να μας το παρουσιάσει διαφορετικά. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με τη μουσική. Ένα συναίσθημα που έχουμε, όπως είναι ο έρωτας, η αγάπη ή οτιδήποτε άλλο μπορεί ένα τραγούδι να το παρουσιάσει διαφορετικά.

Βιοποριστικά το επάγγελμα του καλλιτέχνη στην Ελλάδα, ιδίως στην επαρχία, είναι δύσκολο. Στο εξωτερικό έχουν διαφορετική αντιμετώπιση και στην τέχνη και στον καλλιτέχνη.  Το θέμα είναι τι επιλέγεις στη ζωή σου ως προτεραιότητα, αν ήρθαμε εδώ, για να ικανοποιηθούμε πνευματικά ή υλικά. Εγω προτείνω σε όλους τους ανθρώπους να ασχοληθούν με την τέχνη, γιατί η τέχνη μάς οδηγεί σε αυτό που ονομάζουμε πολιτισμό. Ο πολιτισμός είναι σεβασμός, είναι αρμονία. Αν όλοι οι άνθρωποι ασχολούνταν με τον πολιτισμό και τις τέχνες, ίσως οι ζωές μας να ήταν καλύτερες. Για αυτό παροτρύνω και τα παιδιά να ασχοληθούν με τις τέχνες, γιατί αρχίζουν να βλέπουν πιο όμορφα τον κόσμο, πιο δημιουργικά και κυρίως διαφορετικά.

Πολιτισμός για εμένα είναι να μάθουμε να σεβόμαστε, να κατανοούμε ο ένας τον άλλον, να μπορούμε να καταλάβουμε τι είναι αρμονικό και τι όχι. Αυτοί που ασχολούμαστε με τη μουσική καταλαβαίνουμε την αρμονία που έχουν οι νότες και αυτό, αν το σκεφτούμε πιο βαθιά, μπορούμε να καταλάβουμε πως πρέπει να είναι αρμονικές και οι σχέσεις των ανθρώπων.

Με τον Δημήτρη Βαβλιάρα συνομίλησαν οι μαθητές:

Αγραφιώτη Ιωάννα, Καρπούζα Μαρία και Τοψής Τριαντάφυλλος.