Η Άννα είχε ένα κινητό που είχε τη δική του προσωπικότητα. Κάθε πρωί πριν ανοίξει τα μάτια της, το κινητό είχε στείλει 5, 6, 7 μηνύματα, είχε απαντήσει στα emails και είχε κοινοποιήσει αρκετές φωτογραφίες χωρίς να τη ρωτήσει. Αν δεν το κρατούσε στο χέρι της, αυτό της θύμιζε συνέχεια την παρουσία του με φωτάκια και ήχους. Στον δρόμο για το σχολείο η Άννα περπατούσε με το κεφάλι κολλημένο στην οθόνη και σκόνταφτε συνεχώς. Δεν την ένοιαζε τίποτα άλλο παρά μόνο μη χάσει καμιά από τις πολύτιμες πληροφορίες του κινητού της. Οι φίλοι της τη χαιρετούσαν, της μιλούσαν, αλλά εκείνη τους απαντούσε μόνο με αυτοκόλλητα και μηνύματα μέσω του κινητού.

Μια μέρα καθώς προχωρούσε βιαστικά πάντα κολλημένη στην οθόνη, γιατί είχε αργήσει στο σχολείο, γλίστρησε και έπεσε σε μια λακκούβα. Οι φίλοι της έτρεξαν αμέσως να τη βοηθήσουν. Άλλοι τη σήκωσαν, άλλοι της καθάριζαν τα ρούχα και η Μαρία της έδωσε τη σοκολάτα που κρατούσε, για να φάει στο διάλειμμα. Βλέποντας την αγάπη και το ενδιαφέρον των φίλων της, συνειδητοποίησε πόσο είχε απομακρυνθεί από κοντά τους, καθώς δεν αφιέρωνε καθόλου χρόνο στην παρέα της, επειδή φοβόταν ότι θα τον στερηθεί από το πολύτιμο κινητό της. Τότε αποφάσισε να αφήσει το κινητό κλειστό. Και τι ανακάλυψε; Ότι γελούσε, μιλούσε και έπαιζε με τους φίλους της χωρίς καμιά οθόνη ανάμεσά τους. Ανακάλυψε ότι η ζωή είναι πιο αστεία από τα αυτοκόλλητα, πιο ζωντανή από τα like και έχει τη γεύση μιας σοκολάτας.