Αν η οικονομία και οι δουλειές πολλών ανθρώπων στην Κοζάνη βασίζονταν πάνω σε κάτι, αυτό ήταν τα εργοστάσια της Δ.Ε.Η. Τουλάχιστον έτσι ήταν πριν την απολιγνιτοποίηση. Εκεί που άλλοτε υπήρχαν τόσες θέσεις εργασίας, τόση ζωή στην πόλη, τόσα μαγαζιά που έσφυζαν από πελάτες, πλέον έχουμε σχεδόν ερημώσει, ειδικά από τη νεολαία.

Η Κοζάνη αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του τι μπορεί να συμβεί σε μια πόλη με οικονομία που στηριζόταν στις εργασίες της Δ.Ε.Η. Μια τέτοια διαδικασία σε άλλες χώρες θα έπαιρνε δεκαετίες, αλλά φυσικά στη δική μας πραγματοποιήθηκε σε μόλις λίγα χρόνια. Είναι λες και θέλαμε, ως κράτος, να αποδείξουμε πόσο γρήγορα προσαρμοζόμαστε σε πιο βιώσιμα μέσα, ενώ στην πραγματικότητα δεν υπήρχε έτοιμη εναλλακτική για τις περιοχές που θα πλήττονταν και προκλήθηκε διαφορετικού είδους ζημιά αντί μονάχα να εξαλειφθεί αυτό που φοβόταν η κυβέρνηση. Ας μην αρχίσω να μιλάω για πόσα άλλα ουσιαστικά προβλήματα υπάρχουν στη χώρα και αγνοούνται επιδεικτικά, γιατί τότε θα ξεφύγω κι άλλο από το θέμα μας.

Όπως προαναφέρθηκε, μεγάλο μέρος των διαθέσιμων επαγγελματικών θέσεων στην Κοζάνη υπήρχε χάρη στα εργοστάσια λιγνίτη. Ο κόσμος μπορούσε να έχει ένα σταθερό εισόδημα, να κυκλοφορεί στην πόλη και στα μαγαζιά ενισχύοντας οικονομικά πολλές επιχειρήσεις και, γενικότερα, υπήρχε ένα αρκετά αξιοπρεπές βιοτικό επίπεδο για τους κατοίκους. Τώρα, έχουν αλλάξει όλα αυτά. Ειδικά αυτοί που διαμένουν στην πόλη εδώ και χρόνια και γνωρίζουν το παρελθόν θα έχουν παρατηρήσει τη διαφορά, αφού σχεδόν καθημερινά τα καταστήματα κλείνουν, ο πληθυσμός μειώνεται, η οικονομία χειροτερεύει… Οι νέοι άνθρωποι και οι οικογένειές τους βλέπουν την κατάντια και φεύγουν αναζητώντας καλύτερη τύχη και εξασφαλισμένο εργατικό μέλλον σε κατά πολύ μεγαλύτερες πόλεις. Έτσι όπως εξελίσσεται η κατάσταση, θα καταλήξουμε πόλη-φάντασμα, έρημη, μουντή και βαρετή, με μοναδικούς κατοίκους ηλικιωμένους που περιμένουν υπομονετικά να τους επισκεφθούν τα παιδιά και τα εγγόνια τους στις γιορτές.

Όχι πως υπάρχουν τρόποι για να το αποτρέψουμε αυτή τη στιγμή, μα είναι κάπως λυπηρό να βλέπεις πώς καταλήξαμε έτσι, ακόμη κι αν εμείς αποτελούμε τα μέλη της τωρινής νεολαίας… Ακούς διηγήσεις για τις εποχές με τις « παχιές αγελάδες», βγαίνεις έξω μια βόλτα και αναρωτιέσαι « Και άμα δεν έκλειναν τα εργοστάσια, θα ήμασταν ακόμη έτσι ;».