Όταν πηγαίνω στο χωριό μου στην Αλβανία, στη γιαγιά και τον παππού μου, βλέπω πως η ζωή εκεί είναι απλή και διαφορετική από εδώ, στην Ελλάδα. Από το πρωί κιόλας καταλαβαίνεις τη διαφορά.

Όταν ξυπνάω, τους βλέπω να κάθονται στην αυλή και να πίνουν καφέ.  Η γιαγιά μου έχει ήδη κάνει τόσα πράγματα. Έχει κάνει τις δουλειές του σπιτιού, έχει πάρει το φρέσκο ψωμί από αυτούς που περνάνε πρωί πρωί για να το μοιράσουν στα χωριά, έχει αρμέξει την κατσίκα και έχει βγάλει τις κότες έξω. Όλα στο χωριό γίνονται από νωρίς. Ο παππούς μου ασχολείται με τα χωράφια. Καμιά φορά πάω κι εγώ μαζί του να τον βοηθήσω. Δεν είναι εύκολο, αλλά νιώθω ωραία, γιατί μαθαίνω καινούρια πράγματα. Μου αρέσει να κάθομαι στο χωριό και να βλέπω τους ανθρώπους εκεί πόσο αγαπημένοι είναι μεταξύ τους.

Στο χωριό δεν έχει πολλή φασαρία. Τα παιδιά μαζεύονται όλα μαζί και παίζουν έξω στους δρόμους και στις αυλές, περνάνε την ώρα τους χωρίς τα κινητά. Είναι πιο απλά, αλλά και πιο ωραία. Το βράδυ καθόμαστε όλοι μαζί και μιλάμε. Η γιαγιά και ο παππούς μάς λένε ιστορίες από όταν ήταν αυτοί παιδιά και μου αρέσει να τους ακούω, αλλά περισσότερο μου αρέσει όταν η γιαγιά μου μάς τραγουδάει. Είναι πολύ ωραία να την ακούμε, γιατί έχει πολύ γλυκιά φωνή. Μπορεί να είναι πιο κουραστική η ζωή εκεί, αλλά είναι και πολύ όμορφη. Κάθε φορά που έρχεται η ώρα να φύγουμε δεν θέλω με τίποτα, γιατί ξέρω πως θα μου λείψουν πάρα πολύ.