Άγχος, εφηβεία, διαγωνίσματα, υποχρεώσεις… όλα ένα κουβάρι στο μυαλό μου. Αύριο γράφω αρχαία, μεθαύριο μαθηματικά. Όμως το απόγευμα έχω ωδείο και αγγλικά. Ασκήσεις, ξε-ασκήσεις, ταυτότητες και παραθετικά, όλα ίσα κι όμοια μου μοιάζουν. «Όχι, Μαρία, δεν γίνεται να λύσεις το σολ# στο φα, ο προσαγωγέας λύνεται πάντοτε στην τονική, δεν έχουμε πει;». «Είπαμε, δεν είπαμε κυρία… ποσώς μ’ ενδιαφέρει αυτήν τη στιγμή», έτσι ήθελα να απαντήσω, όμως, λόγω καλής διαγωγής συγκρατήθηκα. Ώρα είναι τώρα να πάρει τους γονείς μου τηλέφωνο και να τους κατακρίνει για την αναιδή μου συμπεριφορά. Μετά άντε μάζεψ’ τα! Εντάξει ωδείο… ΤΣΕΚ.

Πάμε τώρα αγγλικά. Δύο μαρτυρικο-διασκεδαστικές ώρες, οι οποίες μπορώ να πω ότι κυλούν σχετικά γρήγορα. Τώρα μαθαίνουμε την υποτακτική… Αχ αυτή η υποτακτική. Ποτέ δεν την κατάλαβα. Αν μπορούσα, θα προσπερνούσα μόνη μου τη σελίδα του βιβλίου που αναφέρεται σ’ αυτήν χωρίς να συμβεί τίποτα. Αλλά όχι… αναγκαστικά πρέπει να γίνει. Προχθές δώσαμε εξετάσεις. Άλλη μια εμπειρία προστέθηκε στον κατάλογο. Οι κυρίες μας αγωνιούσαν. Να μπούμε μέσα, να πάνε όλα καλά και να σκίσουμε. Εμείς… πιο αγχωμένοι από τις δασκάλες μας! Ευτυχώς όμως πέρασε και αυτό και τώρα αναμένουμε τα αποτελέσματα. Αγγλικά λοιπόν… ΤΣΕΚ.

Τώρα σειρά έχουν τ’ αρχαία. Και πιστή μετάφραση και χρόνοι και παραθετικά! Πώς θα τα προλάβω όλα αυτά; Βαθιές ανάσες. Όλα θα γίνουν. «Μην αφήνεις το άγχος να σε κυριεύει», είπα στον εαυτό μου και όπως αποδείχθηκε, παρόλο που στερήθηκα έναν απολαυστικό και χορταστικό υπνάκο, κατάφερα να τα πάω περίφημα στο διαγώνισμα.

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, είχε και λίγη πλάκα η όλη κατάσταση. Μια φορά θα ήθελα να είμαι από μια μεριά, για να βλέπω εμένα και τις αντιδράσεις μου στην ιδέα και μόνο ενός διαγωνίσματος. Είμαι πραγματικά για γέλια. Όπως και όλοι μας βέβαια, οι οποίοι τρέχουμε από εδώ και από κει με σκοπό να εκμαιεύσουμε κανένα ανομολόγητο μυστικό περί του διαγωνίσματος. Νομίζοντας φυσικά ότι ο καθηγητής που ετοιμάζει το συγκεκριμένο τεστ δεν θα ψυλλιαστεί το γεγονός ότι εμείς έχουμε μάθει τα θέματα. Αχ… κούνια που μας κούναγε. Όχι μόνο το έχει καταλάβει αλλά τα έχει αλλάξει κιόλας!