-          Εσύ είσαι πουλί μ’;

-          Εγώ… Ποίος να έτον;

-          Μα….ο κύρη μ’ κι αφήν’ σε να έρχεσαι να ελέπ’ς με και η μάνα μ΄θέλ’ να παίρω άλλον!

-          Εγώ τηδέν πα κι εγροικώ… Θα παίρω σε!!

-          Κι αν ελέπ’νε σε;

-          Κι θα ελέπ’νε με! Άμαν….ας ρωτώ σε: Θέλτ’ς να κλέφκουμ’ ες; Να πάμε σε άλλα μέρεα, σ’ αλλουνούς ανθρώπ’ς, να ζούμε….άμον ντο θέλουμε εμείς;

-          Και η δουλεία σ’; Η οικογένεια σ’; Οι φίλτ’ σ’; Οι γονείς σ’ ετράνυναν, τ’ αδέρφια σ’ εν’ χάταλα και έχετεν και τα χωράφεα! Ντο θα ‘ίνεται; Εξέρτ’ς πως αγαπώ σε και κι πορώ να ζω χωρίς εσέν’, άμαν….πώς θα παίρω σε ας’ σ’ ανθρώπ’ς σ’;

-          Πασ(χ)ίμ εγώ κι αγαπώ σε; Θαρρείς…κι ενούντ’σα ατό; Όντες είπατε ση μάνα μ’ και σον κύρη μ’, οι δύο πα, εδώκαν με την ευχήν ατούν! Ατοί πα θα χαίρουνταν με τ’ εμάς!!

-          Εμέρωσε γιοσμά!! Θα έρτε ο κύρη μ’ και αν ελέπ’ μας…… Ναϊλί σ’ εμάς!! Φύγον και το βράδον θα ευρίουμες σ’ο πηγάδ’!

-          Έντονε πουλί μ’!! Φεύω!!