Είναι παράδοση για εμάς, κάθε χρόνο, παραμονή  Πρωτοχρονιάς, ο παππούς να μας διηγείται κάτι από τα παλιά. Φέτος ήρθε στη μνήμη του η ιστορία που άκουσε από τον πατέρα του για τον βομβαρδισμό της Κοζάνης.

Ήταν 6 Απριλίου του 1941,  Πέμπτη, πριν από το Σάββατο του Λαζάρου, το απόγευμα. Έτσι όπως έπαιζαν με τα παιδιά στη γειτονιά, άκουσαν σειρήνες και καμπάνες. Η μάνα του βγήκε τρέχοντας απ’  το σπίτι, τον άρπαξε απ’  το χέρι κι έφυγαν. Συνάντησαν στο δρόμο την κυρά Λένη με την κόρη της, την Ευδοκία, καθώς γυρνούσαν από κάπου. Η κυρά Λένη δεν τους ακολούθησε, γιατί είχε μωρό στο σπίτι, το φύλαγε η μάνα της. Ο πατέρας της, ο μπάρμπα Γίτσιος, που καθόταν στο πεζούλι,  το ίδιο. Τι παραπάνω κακό να του έκαναν αυτοί. Ο άντρας της κυρά Λένης πολεμούσε στην Αλβανία τους Ιταλούς.

Τράβηξαν στο καταφύγιο του Άη-Λαζάρου που ήταν πίσω από την εκκλησιά του Άη-Δημήτρη. Φοβισμένος στην αγκαλιά της μάνας του, άκουγε τον θόρυβο απ’ τα αεροπλάνα. Από ένα παραθυράκι έβλεπε έξω. Δεν περνούσε η ώρα, αλλά κάποια στιγμή οι σειρήνες σήμαναν λήξη. Όταν σηκωθήκαν, άκουσαν το μεγάλο μπαμ. Κοίταξαν και είδαν ότι το σπίτι απέναντι από το δικό τους καιγόταν. Ήταν της κυρά Λένης. Αργότερα έμαθαν ότι σκοτώθηκε η κυρά Λένη και μαζί της  ο μπαρμπα Γίτσιος και η κυρά Αναστασία, η μάνα της, αλλά το μωρό και η Ευδοκίτσα ήταν καλά. Χτύπησε στο πόδι της, μα ήταν ζωντανή. Τα μικρά τα πήρε μετά η κυρά Σάννα Τόλιου- Στεργίου που τα φρόντισε σαν να ήταν δικά της. Το σπίτι ρήμαξε. Πήραν όλο το νοικοκυριό, τα προικιά. Ο κόσμος το έκανε αυτό.

Μεγαλώνοντας έμαθα τι ήταν εκείνο το μπαμ. Ένα γερμανικό αεροπλάνο γύρισε, για να βομβαρδίσει τους Άγγλους και τους Γάλλους που κρύβονταν στο 2⁰ Δημοτικό Σχολείο. Η βόμβα δεν έπεσε εκεί, αλλά στο σπίτι του Νικολάου.

Ο παππούς συγκινήθηκε που τα θυμήθηκε κι εμείς καταλάβαμε πολύ καλά πως ο πόλεμος είναι φρικτός για τους ανθρώπους και οι πληγές που αφήνει μεγάλες.

Πηγές πληροφοριών:

 Βάμβας Γεώργιος (ο παππούς μου)

Φανή Φτάκα (κόρη της Ευδοκίας)