Εξαιρετικά αποτελεσματικό και επωφελή τρόπο για την ενεργή συμμετοχή του πολίτη στην αντιμετώπιση κοινωνικών ζητημάτων αποτελεί ο εθελοντισμός. Η εμφανής επιδείνωση των κοινωνικών προβλημάτων σε κάθε γωνιά του πλανήτη οδηγεί όλο και περισσότερο στην ανάγκη για εθελοντική εργασία, η οποία πραγματώνεται πληρέστερα μέσω των Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων απ’ ότι με τη μεμονωμένη δράση κάθε πολίτη. Ως Μη Κυβερνητικές ή Μη Κερδοσκοπικές Οργανώσεις χαρακτηρίζονται ιδιωτικοί οργανισμοί οι οποίοι συγκεντρώνουν κέρδη με αποκλειστικό στόχο τη διανομή τους για την εκπλήρωση της δημόσιας αποστολής του κάθε οργανισμού. Επομένως, η προσφορά τους σε όλους τους τομείς της κοινωνίας, όταν ενεργούν με γνώμονα το κοινό συμφέρον είναι αδιαμφισβήτητη. Αποτελεί, όμως, πάντα κίνητρο η αλληλεγγύη και η ανιδιοτελής προσφορά; Μήπως στην πορεία εξέλιξής τους έχουν αποξενωθεί και απομακρυνθεί από τον πρωταρχικό τους σκοπό;

Προφανώς, υπάρχουν κάποιες οργανώσεις οι οποίες δεν είναι ούτε φιλανθρωπικές ούτε κοινωφελείς, αλλά έχουν στόχο τον αυτοπλουτισμό. Έρευνες αποκαλύπτουν ότι ΜΚΟ, τόσο στις ΗΠΑ όσο και σε Ευρωπαϊκές χώρες, δημιουργήθηκαν και χρηματοδοτήθηκαν αποκλειστικά και μόνο με σκοπό να λειτουργήσουν ως μηχανισμοί διείσδυσης και δολιοφθοράς.

Ακόμα και στη χώρα μας υπάρχουν περιπτώσεις που η λειτουργία των ΜΚΟ αλλοτριώθηκε και ο ανθρώπινος πόνος χρησιμοποιήθηκε για την ικανοποίηση ατομικών συμφερόντων, όπως αποδεικνύουν καταγγελίες εκμετάλλευσης προσφύγων. Τον Οκτώβριο του 2020 η μυστική επιχείρηση της ΕΥΠ και της Ελληνικής Αστυνομίας με κωδικό όνομα «ΑΛΚΜΗΝΗ» έφερε στο φως αδιάσειστα στοιχεία για παράνομα δρομολόγια διακίνησης ανθρώπων από την Τουρκία στην Ελλάδα. Το αποκαλυπτικό υλικό ξεσκέπασε 4 ΜΚΟ (2 με έδρα στο Βερολίνο, 1 στην Τουρκία και 1 στην Ελλάδα) οι οποίες χρησιμοποιούσαν παράνομες μεθόδους και διαδικασίες. 35 μέλη των συγκεκριμένων ΜΚΟ συνελήφθησαν (Εφημερίδα «Καθημερινή» ,4 Οκτ. 2020). Σε άλλες πάλι περιπτώσεις επιτράπηκε σκόπιμα η ασύδοτη λειτουργία των ΜΚΟ για τη δημιουργία πελατειακών σχέσεων με πολιτικά συστήματα. Μεγάλο ήταν το σκάνδαλο το οποίο είχε ξεσπάσει, πριν χρόνια, για παράνομες χρηματοδοτήσεις ύψους 9 εκατομμυρίων ευρώ στη ΜΚΟ «Διεθνές Κέντρο Αποναρκοθέτησης». Σύμφωνα με τη δικογραφία, η εν λόγω ΜΚΟ έλαβε τα ποσά από το Υπουργείο Εξωτερικών, για έργα αποναρκοθέτησης σε Βοσνία-Ερζεγοβίνη, Ιράκ και Λίβανο. (Εφημερίδα Naftemporiki.gr, 7 -9-2015) Επομένως, δεν αποτελεί παράδοξο το γεγονός ότι στις ημέρες μας, οι ΜΚΟ θεωρούνται συνώνυμες της κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος και της απάτης.

Φυσικά, υπάρχει πλήθος Μη Κυβερνητικών Οργανώσεων οι οποίες επιτελούν τον αρχικό στόχο τους και η προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο είναι ανυπολόγιστη. Είναι σίγουρο πως ο κόσμος σήμερα έχει ανάγκη από οργανώσεις κοινωνίας πολιτών, ουσιαστικές για την ανάπτυξη της δημοκρατίας και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ωστόσο, το θεσμικό πλαίσιο ίδρυσης και λειτουργίας των ΜΚΟ οφείλει να είναι δομημένο έτσι ώστε να αποφεύγονται φαινόμενα διαφθοράς και εκμετάλλευσης.

ΠΗΓΕΣ:

NGEurope |(2017). Εγχειρίδιο για την Ίδρυση και Χρηματοδότηση των ΜΚΟ. Διαθέσιμο στο https://ngeurope.net/sites/default/files/output/files/io7_gr.pdf Προσπέλαση 7/12/2021.
Μανδραβέλης, Π. (8/02/2020). Οι καλές και οι κακές ΜΚΟ. Διαθέσιμο στο https://www.kathimerini.gr/opinion/1064019/oi-kales-kai-oi-kakes-mko/. Προσπέλαση 7/12/2021.

CNA team (5/2/2020). Τι είναι ακριβώς οι ΜΚΟ (Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις). Διαθέσιμο στο https://www.cna.gr/stories/ti-ine-akrivos-mko-mi-kyvernitikes-organosis/ Προσπέλαση 7/12/2021.

]]> https://schoolpress.sch.gr/alma/archives/374/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/alma/archives/323 https://schoolpress.sch.gr/alma/archives/323#comments Sun, 06 Jun 2021 15:18:55 +0000 ΑΔΑΜΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ http://schoolpress.sch.gr/alma/?p=323 [...]]]> Δημήτρης Μπακιρτζής

   Οι αρμοδιότητες της ΕΕ στον αθλητισμό είναι σχετικά πρόσφατες, αφού τις απέκτησε με την Συνθήκη της Λισαβόνας, τον Δεκέμβριο του 2009. Η ΕΕ είναι αρμόδια για τη χάραξη τεκμηριωμένης πολιτικής, καθώς και για την προώθηση της συνεργασίας και τη ανάληψη πρωτοβουλιών που αποσκοπούν στην προαγωγή της σωματικής άσκησης και του αθλητισμού σε ολόκληρη την Ευρώπη. Επίσης την περίοδο 2014-2020 για πρώτη φορά θεσπίστηκε ειδικό κονδύλι στα πλαίσια του προγράμματος Erasmus+ για την στήριξη δικτύων στον τομέα του αθλητισμού.

   Με αυτές τις αρμοδιότητες η ΕΕ κατάφερε να κάνει πολλές θετικές αλλαγές στον κόσμο του αθλητισμού της Ευρώπης. Προσπαθεί να προστατεύει την ηθική και σωματική ακεραιότητα των αθλητών, χωρίς να αγνοεί την ιδιομορφία του αθλητισμού. Επιπλέον επιθυμεί μέσα από τον αθλητισμό, να επιλύσει διάφορα κοινωνικά προβλήματα, όπως ο ρατσισμός, ο κοινωνικός αποκλεισμός και η ανισότητα των φύλων, καθώς και να προσφέρει σημαντικά οικονομικά οφέλη σε όλη την Ένωση.

   Μέσα από αυτές τις μεταρρυθμίσεις η ΕΕ κατάφερε να ωφελήσει σε πολλούς τομείς όλες τις χώρες που ανήκουν σε αυτή. Αρχικά, ενίσχυσε τον ρόλο του αθλητισμού στην κοινωνία και την οικονομική του διάσταση έχοντας περισσότερα έσοδα από αυτόν. Επίσης, προήγαγε τη δημόσια υγεία μέσω της σωματικής άσκησης, τόνωσε τις εθελοντικές δραστηριότητες και πέτυχε τον έλεγχο των δικαιωμάτων αναμετάδοσης. Επιπλέον, καθιέρωσε την Ευρωπαϊκή Εβδομάδα Αθλητισμού, η οποία ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο του 2015 και κατάφερε να προωθήσει τον αθλητισμό και τη σωματική άσκηση σε όλη την Ευρώπη μαθαίνοντας στους πολίτες έναν υγιεινότερο τρόπο ζωής. Τέλος, προσπάθησε μέσα από τον αθλητισμό να εντάξει τους μετανάστες στην κοινωνία δημοσιεύοντας μια μελέτη τον Σεπτέμβριο του 2016 που εξηγεί πως ο αθλητισμός μπορεί να συμβάλει σε αυτό το θέμα. Ο στόχος υπηρετήθηκε πρωτίστως μέσω του ποδοσφαίρου με την εκπόνηση πολλών αντιρατσιστικών προγραμμάτων.

 Πηγή: https://www.europarl.europa.eu/factsheets/el/sheet/143/sport

Ο καθένας μπορεί  να δει πως σε αυτό το διάστημα, των 40 χρόνων, που είμαστε ενταγμένοι στην Ευρωπαϊκή Ένωση,  προσαρμοστήκαμε στην ιδέα μιας ενωμένης Ευρώπης και πως οικειοποιηθήκαμε τη “νέα” ταυτότητα του Ελληνα – Ευρωπαίου, οι περισσότεροι τουλάχιστον. Μέσα στη τελευταία δεκαετία ίσως να κατανοήσαμε περισσότερο από ποτέ ως μέλη της Ένωσης αλλά κυρίως ως κράτος τη σημασία αυτού του τίτλου. Μέχρι τώρα όμως το επίκεντρο της προσοχής σχετικά με τη λειτουργία της Ε.Ε και τα οφέλη της αφορούσε κυρίως τον κόσμο των ενηλίκων. Η Ενωμένη Ευρώπη δεν έμοιαζε ποτέ να αγγίζει ουσιαστικά το ίδιο της το μέλλον, δηλαδή τους νέους της. Μπορεί ίσως να μη το βλέπαμε εμείς όμως η Ευρωπαϊκή Ένωση εκτός από την οικονομική και πολιτική της πτυχή έχει και μια δεύτερη της οποίας  προτεραιότητα είναι η επένδυση στη νέα γενιά ευρωπαίων πολιτών.

 Η σταδιακή αλλαγή της Ε.Ε είναι πλέον εμφανής. Η Ευρώπη γίνεται όλο και περισσότερο ψηφιακή και προσεγγίζει πολιτικές και ιδέες ώστε να αποτελέσει  χώρο δράσης των νέων της. Έτσι, αποβλέποντας στη δημιουργία θέσεων εργασίας, επενδύει σε διάφορους τομείς με βασικότερους την εκπαίδευση, την πρακτική και τον εθελοντισμό.

 Στο πλαίσιο της στήριξης του εκπαιδευτικού συστήματος, γενικότερα, η Ε.Ε  χρηματοδοτεί υποτροφίες για σχολές σε κράτη μέλη της Ε.Ε με χαμηλότερο κόστος και ίδιες ευκαιρίες για βιοπορισμό. Παράλληλα, όμως, η ένωση προωθεί άλλα , ίσως λιγότερο γνωστά, προγράμματα για τους μαθητές όπως τα εξής:

 Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Μαθητευομένων για τη λήψη της γνώμη των νεαρών μαθητευομένων στις συζητήσεις σχετικά με την ΕΕΚ ( συνεχιζόμενη επαγγελματική εκπαίδευση και κατάρτιση) και τις θέσεις μαθητείας

• Την Ευρωπαϊκή Συμμαχία για Θέσεις Μαθητείας, η οποία έχει κινητοποιήσει τα κράτη μέλη της ΕΕ, την Ευρωπαϊκή Ζώνη Ελεύθερων Συναλλαγών, τις υποψήφιες προς ένταξη στην ΕΕ χώρες, καθώς και περισσότερους από 230 ενδιαφερόμενους να συμμετάσχουν στην ενίσχυση της προσφοράς, της ποιότητας, της προβολής των θέσεων μαθητείας και τη κινητικότητα των εφήβων.
• Το Πρόγραμμα Δημιουργικής Ευρώπης, που αντικαθιστώντας τα προηγούμενα αντίστοιχά του Προγράμματα Culture και Media στηρίζει δράσεις του πολιτιστικού τομέα οι οποίες ενθαρρύνουν τη διακρατική συνεργασία, τις πλατφόρμες επικοινωνίας, τα δίκτυα και τη λογοτεχνική μετάφραση. Οι δράσεις του πραγματοποιούνται με σκοπό  να εκμεταλλευτούν τις ευκαιρίες που υπάρχουν την εποχή της ψηφιακής τεχνολογίας και της παγκοσμιοποίησης.

Πέρα από τη γνώση, όμως, σημαντική είναι και η εμπειρία των εργαζομένων. Η Ε.Ε., προκειμένου να εξασφαλίσει την πρακτική εκπαίδευση των νέων, έχει θεσμοθετήσει διαφόρων ειδών προγράμματα, όπως τα Erasmus+. Το Erasmus μαζί με άλλες προσπάθειες της Ένωσης περιστρέφεται γύρω από την ανάπτυξη των λεγόμενων soft skills, την κοινωνική ισότητα , την απασχόληση και το γενικότερο στρατηγικό πλαίσιο κατάρτισης και πρακτικής ενός Ευρωπαίου. Εδώ και 30 χρόνια τα προγράμματα προσφέρουν, κατα κύριο λόγο σε νέους δευτεροβάθμιας και τριτοβάθμιας εκπαίδευσης, ευκαιρίες να “ζήσουν” την Ευρώπη και να δημιουργήσουν σταδιακά την εθνική και ευρωπαϊκή τους ταυτότητα. Πιο αναλυτικα, στους φοιτητές δίνεται η δυνατότητα φοίτησης στο εξωτερικό για ένα διάστημα 2 έως 12 μηνών, και για τις ηλικίες 13 με 30 ετών ,5 έως 21 μέρες. Για τους πρώτους σε αυτό το χρονικό διάστημα συντελείται η πρακτική τους άσκηση, η οποία πρέπει να αποτελεί μέρος του προγράμματος σπουδών με σκοπό την απόκτηση κάποιου πτυχίου. Οι δεύτεροι έρχονται σε επαφή με μέλη διαφορετικών κρατών, συνεργάζονται και συμμετέχουν σε ποικίλες δραστηριότητες συμπεριλαμβανομένων εργαστηρίων, συζητήσεων κ.α., οι οποίες τους προσφέρουν χρήσιμες για το μέλλον τους εμπειρίες. Και στις δύο περιπτώσεις η ΕΕ καλύπτει μέρος των εξόδων.

Επιπλέον, στο φάσμα της πρακτικής και της εμπειρίας, σημειώνονται και άλλες προσπάθειες να αλληλεπιδράσουν οι νέοι της Ε.Ε. με πιο απλές πρωτοβουλίες, δίνοντας έμφαση σε τομείς όπως τον πολιτισμό και τα κοινά ενδιαφέροντα, τη τέχνη και τον αθλητισμό. Τέτοια προγράμματα είναι, για παράδειγμα, η ευρωπαϊκή εβδομάδα αθλητισμού (  European week of sports ), τα ευρωπαϊκά βραβεία αθλητισμού ( #BeActiveAwards ) και το +Erasmus καλλιτεχνών.

Τα προγράμματα αυτά ανανεώνονται (όπως το Erasmus για τη περίοδο 2021-2027 ) και ταυτόχρονα προσαρμόζονται στα νέα δεδομένα και τους κανόνες που ψηφίζονται από την επιτροπή .Έτσι, οι προσπάθειες γίνονται όλο και πιο ελκυστικές στα κράτη και ίσως στο κοντινό μέλλον θα μπορούσε να ενισχυθεί ο ρόλος τους ως μέσων καινοτομίας στους τομείς της εκπαίδευσης, της κατάρτισης και της νεολαίας.

Από την άλλη, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι γνωστή για τη βαρύτητα που δίνει στην φιλανθρωπία. Ο εθελοντισμός αποτελεί σημαντικό προσόν το οποίο θα μπορούσε να συμπεριληφθεί στο βιογραφικό κάποιου κατά την αναζήτηση εργασίας, πόσο μάλλον για τους νέους Ευρωπαίους πολίτες. Για αυτόν τον λόγο, η Ε.Ε. προωθεί το πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Σώματος Αλληλεγγύης, το οποίο εκτείνεται σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., αλλά και την Ισλανδία, την Τουρκία και τη Βόρεια Μακεδονία. Σε αυτό το πρόγραμμα μπορούν να λάβουν μέρος ενήλικες 18-30 ετών που διαμένουν σε κάποια από τις προαναφερθείσες χώρες. Για άλλη μια φορά αξίζει να αναφερθεί η οικονομική ενίσχυση που προσφέρεται στους συμμετέχοντες (500€), με σκοπό να μπορέσει να προωθηθεί το έργο τους. Με αυτόν τον τρόπο, οι συμμετέχοντες, οι οποίοι θα πρέπει να οργανωθούν σε μικρές ομάδες, ωφελούν κοινότητες είτε εντός είτε εκτός της χώρας τους. Μέχρι σήμερα τα προγράμματα συνεργασίας της Ευρώπης έχουν τη μεγαλύτερη απήχηση και συνεχίζουν ως τις πιο δημοφιλείς οργανωμένες δραστηριότητες ανάμεσα σε νέους παγκοσμίως.

Παρατηρούμε, λοιπόν, πως πολλές από τις δράσεις της Ε.Ε. επικεντρώνονται στη κατάρτιση, στην παροχή δυνατοτήτων πρόσβασης, στην απασχόληση, σε θέματα αλληλεγγύης και μαθητικής κινητικότητας … Εξάλλου, οι χώρες της Ε.Ε. από το 2013 δεσμεύτηκαν να πραγματοποιήσουν το σχέδιο «Εγγυήσεις για τη Νεολαία», αποσκοπώντας στην παροχή ποιοτικής θέση εργασίας και τη δημιουργία ενός προγράμματος επιμόρφωσης. Η Ε.Ε. ανοίγει σε όλους εμάς τις πόρτες για το όραμα μιας συνεκτικής κοινωνίας Ευρωπαίων πολιτών και ίσως αυτή η γενιά, με όλα τα διαθέσιμα εφόδια, να είναι και εκείνη που θα μπορέσει να το πραγματοποιήσει.

  ΠΗΓΕΣ :

“Ευρωπαϊκός χώρος εκπαίδευσης.” Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 11 Μαΐου 2021, https://www.consilium.europa.eu/el/policies/education-area/. Accessed 15 5 2021.

“Εκπαίδευση, κατάρτιση και νεολαία.” Ευρωπαϊκή Ένωση, 2 Μάρτιος 2021, https://europa.eu/european-union/topics/education-training-youth_el. Accessed 15 5 2021.

“Απασχόληση των νέων.” Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 27 Νοεμβρίου 2020, https://www.consilium.europa.eu/el/policies/youth-employment/. Accessed 15 5 2021.

“Πρόγραμμα Erasmus +.” Ευρωπαϊκό Συμβούλιο Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης, 20 Οκτώβριος 2020, https://www.consilium.europa.eu/el/policies/erasmus-plus-programme/. Accessed 15 5 2021.

Η φράση από τα αλώνια στα σαλόνια χρησιμοποιείται συνήθως από τον λαό για να χαρακτηρίσει κάποιον που από άπορος κατέληξε ευκατάστατος, που από άγνωστος κατέληξε διακεκριμένος. Ωστόσο, αυτή η φράση θα μπορούσε να χαρακτηρίσει και την ιστορία των Βρυξελλών από τον 19^ο αιώνα και μετά. Πώς η πρωτεύουσα του «ταπεινού» Βελγίου εξελίχθηκε σε κέντρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης;

Ας πάρουμε τα τεκταινόμενα με τη σειρά. Το 1746 η πόλη και η ευρύτερη περιοχή καταλήφθηκε από γαλλικές δυνάμεις κατά τη διάρκεια του πολέμου της αυστριακής διαδοχής. Η γαλλική κυριαρχία ολοκληρώθηκε άδοξα το 1815 με την ήττα του Ναπολέοντα στη μάχη του Βατερλό (βρίσκεται νότια της σημερινής Περιφέρειας Βρυξελλών). Ακολούθησε το συνέδριο της Βιέννης, το οποίο εξαιτίας των ανακατατάξεων που έφερε στο ευρωπαϊκό στερέωμα πυροδότησε τη βελγική επανάσταση του 1830 (25 Αυγούστου). Μετά την ανεξαρτητοποίηση του βελγικού λαού, αναλαμβάνει χρέη βασιλέως ο Λεοπόλδος Α’ γνωστός και ως πρώτος βασιλιάς του Βελγίου.  Αυτός μεταξύ άλλων αναλαμβάνει την καταστροφή των τειχών της πόλης και το χτίσιμο ενός στέρεου υποβάθρου με σκοπό την μετεξέλιξη των Βρυξελλών σε σημαντικό οικονομικό κέντρο. Με την πάροδο του χρόνου φθίνει ο παλαιός αγροτικός χαρακτήρας της πόλεως, η οποία μετατρέπεται σε αστικό κέντρο. Αυτό το γεγονός κατέστησε αναγκαίο τον εκσυγχρονισμό των τότε υποδομών με τη κατασκευή του πρώτου σιδηροδρομικού δικτύου εκτός Αγγλίας, την ανέγερση του Χρηματιστηρίου των Βρυξελλών κ.ά.

Τον 20^ο αιώνα στη πόλη πραγματοποιούνται ρηξικέλευθες αλλαγές που της διαμορφώνουν έναν ιδιαίτερο χαρακτήρα. Αναλυτικότερα, φιλοξενεί ποικίλα επιστημονικά δρώμενα αλλά και εκθέσεις, όπως το συνέδριο του Σολσέ για τις θετικές επιστήμες και τις διεθνείς εκθέσεις του 1910 και του 1935. Ο Α’ και ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος άφησαν το (αρνητικό) αποτύπωμά τους στις Βρυξέλλες (σημαντικές φθορές σε πλήθος οικοδομημάτων), με αποτέλεσμα να είναι αναγκαίος για ακόμη φορά ο εκτεταμένος εκμοντερνισμός των υλικοτεχνικών υποδομών (μετρό, σιδηροδρομική σύνδεση Βορρά – Νότου). Οι βάσεις για να καταστεί πρωτεύουσα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είχαν «στερεωθεί».

Αναφορικά με το ζήτημα της ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, υπήρχαν παρατεταμένες διαφωνίες μεταξύ των τότε κρατών μελών για την επιλογή της. Έτσι γίνεται, κατά κάποιο τρόπο συγκυριακά, «κέντρο» της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αφού επιλέχθηκε αλφαβητικά μεταξύ των τότε έξι μελών. Είναι σχεδόν βέβαιο πως πολιτικοί, κοινωνικοί και  οικονομικοί λόγοι συνέβαλαν στη λήψη της απόφασης, ωστόσο «επισήμως» αναγνωρίζεται η αλφαβητική επιλογή. Ουσιαστικά, από το 1960 οι Βρυξέλλες θεωρούνται η de facto έδρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Σταδιακά στην πόλη συγκεντρώνεται η πλειονότητα των θεσμικών οργάνων της Ένωσης. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή…

Οι Βρυξέλλες εξαιτίας ενός κράματος τύχης και προδιαγραφών (υποδομών κ.ο.κ.) βρέθηκαν στο ευρωπαϊκό και διεθνές προσκήνιο. Από τα αλώνια στα σαλόνια.

Μέσα στα πάμπολλα προβλήματα που πλήττουν τη σημερινή κοινωνία παραμένει, ίσως περισσότερο από ποτέ, η εκπομπή ρύπων (στην ατμόσφαιρα). Πόσες φορές άραγε έχουμε αναρωτηθεί πού θα καταλήξει το φαινόμενο του θερμοκηπίου, πόσο ακόμα θα διογκωθεί η τρύπα του όζοντος… Ελάχιστα, όμως, είμαστε ενημερωμένοι για τα ποικίλα μέτρα, τις συμφωνίες και τα συνέδρια που έχουν πραγματοποιηθεί εντός της ΕΕ όσον αφορά το συγκεκριμένο θέμα. Όντας πολίτες της ΕΕ είμαστε ευνοημένοι χωρίς πολλές φορές να το γνωρίζουμε.

Δεν αποτελούν, προφανώς, μόνο οι συμφωνίες μέρος των ενεργειών για τη βελτίωση της κατάστασης. Τις τελευταίες δεκαετίες η νομοθεσία και τα μέτρα έχουν τροποποιηθεί με σκοπό τον περιορισμό των εκπομπών ρύπων. Βασική αρχή της ΕΕ –σύμφωνα με την οποία διαμορφώνονται οι σχετικοί νόμοι– είναι η φράση «ο ρυπαίνων πληρώνει». Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη πολιτική έχουν θεσπιστεί κανονισμοί κατά τους οποίους σε περιοχές με επικίνδυνα ποσά ρύπων εφαρμόζονται δράσεις και μέτρα, προκειμένου να προστατευθούν οι ευαίσθητες ομάδες, όπως τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι. Ορίζονται, ακόμη, αυστηρές προδιαγραφές σχετικά με συγκεκριμένα είδη ρύπων (π.χ. αμμωνία, διοξείδιο του θείου, βαρέα μέταλλα, διοξείδιο του άνθρακα κλπ), αλλά και ο έλεγχος χημικών προϊόντων.

 Η επιβολή προστίμων παρόλα αυτά δεν είναι ο μοναδικός τρόπος αντιμετώπισης ενός προβλήματος πανευρωπαϊκών διαστάσεων. Η ΕΕ μεριμνά και για την ενημέρωση των πολιτών της μέσω διαφόρων δράσεων και προγραμμάτων. Άλλωστε, στόχος δεν είναι μόνο η ευαισθητοποίηση και η αντιμετώπιση σε οικολογικό επίπεδο, αλλά και η κατανόηση της σοβαρότητας του προβλήματος από μεριάς των Ευρωπαίων. Εφόσον υπάρχει ενημέρωση, οι πολίτες θα συνειδητοποιήσουν το γεγονός ότι υπάρχουν και άλλα οφέλη εκτός από τη βελτίωση της κλιματικής αλλαγής, όπως η υγεία του ανθρώπου και η οικονομία των χωρών η οποία επηρεάζεται άμεσα από την εφαρμογή των σχετικών μέτρων και της νομοθεσίας.

Αισιόδοξα, λοιπόν, ξεκινάει και αυτή η δεκαετία με το συνέδριο το οποίο έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες τον περασμένο Δεκέμβριο. Οι ηγέτες των κρατών μελών συμφώνησαν στην προσπάθεια μείωσης των εκπομπών διοξειδίου του άνθρακα (CO₂) κατά 55% (αναφορικά με τα επίπεδα CO₂ του 1990) μέχρι το τέλος της δεκαετίας. Η επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ούρσουλα φον Ντερ Λάιεν δήλωσε πως «η σημερινή συμφωνία μας βάζει καθαρά στον δρόμο προς την κλιματική ουδετερότητα το 2050»…

  LIFO. (11 Δεκεμβρίου 2020). Οι ηγέτες της ΕΕ συμφώνησαν για έναν πιο φιλόδοξο στόχο στη μείωση των αερίων του θερμοκηπίου που θα φτάνει στο 55% έως το 2030, αντί του 40%. Ανακτήθηκε Μάιος 19, 2021 από https://www.lifo.gr/now/perivallon/klima-oi-igetes-tis-ee-symfonisan-sti-meiosi-ton-ekpompon-rypon-kata-55-eos-2030

EUR-Lex. (8 Ιουνίου 2014). Πλαίσιο πολιτικής της ΕΕ για το κλίμα και την ενέργεια (2020 έως 2030). Ανακτήθηκε Μάιος 19, 2021 από https://eur-lex.europa.eu/legal-content/EL/TXT/?uri=legissum%3A2001_5

Μια λέξη σύνθετη με πρώτο συνθετικό το «Ευρώ» και δεύτερο το ουσιαστικό «Σκεπτικισμός», το οποίο δηλώνει την τάση του ανθρώπου να αντιμετωπίζει τα πράγματα με δυσπιστία και αμφιβολία (Λεξικό Τριανταφυλλίδη). Έχουν γίνει πολλές προσπάθειες να εννοιολογηθεί πλήρως ο όρος, σύμφωνα όμως με τον καθηγητή του London School Of Economics, Simon Hix ο ευρωσκεπτικισμός ορίζεται ως η απάντηση-αντίδραση εναντίον της Ε.Ε. από πολίτες και πολιτικά κόμματα, των οποίων τα συμφέροντα θίγονται από τη διαδικασία ολοκλήρωσης.

Πώς, όμως, ακριβώς συμβαίνει αυτό; Μήπως η Ε.Ε. τελικά δεν εξυπηρετεί τους σκοπούς για τους οποίους δημιουργήθηκε, που ήταν κατά κύριο λόγο η ειρήνη και η ευημερία των πολιτών της; Δεν είναι λίγοι εκείνοι (ανάμεσα τους και κράτη-μέλη ιδρυτές) που σήμερα αμφισβητούν το θεσμό.

Αναλόγως της χώρας από την οποία εκφράζεται και της περιόδου κατά την οποία εκδηλώνεται, ο Ευρωσκεπτικισμός, λαμβάνει και διαφορετικές διαστάσεις – από μια απλή δυσπιστία ως προς την αποτελεσματικότητα της Ένωσης (ήπιος ευρωσκεπτικισμός), μέχρι και πρόταση υπέρ της διάλυσής της (σκληρός ευρωσκεπτικισμός). Η Δανία, η Αυστρία, το Βέλγιο, η Ισπανία, αλλά και η Γαλλία, η Ιταλία και η Γερμανία είναι χώρες με έντονο Ευρωσκεπτικισμό. Αποκορύφωμα αποτελεί το Ηνωμένο Βασίλειο το οποίο με δημοψήφισμα τον Ιούνιο 2016 αποφάσισε την αποχώρησή του από την Ε.Ε. και η οποία ολοκληρώθηκε πρόσφατα (Brexit).

Βασική αιτία του Ευρωσκεπτικισμού αποτελεί, τις περισσότερες φορές, ο τρόπος εφαρμογής της κοινής νομισματικής και οικονομικής πολιτικής σε όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε.. Μάλιστα, η παγκόσμια οικονομική κρίση και οι βαρύτατες συνέπειές της έχουν εντείνει το αίσθημα της αμφισβήτησης προς την Ε.Ε.. Διαπιστώνουμε, λοιπόν, πως βασικό κίνητρο στον πυρήνα του ευρωσκεπτικισμού αποτελεί ο οικονομικός φόβος, ο οποίος συχνά συνοδεύεται και από έντονη ανησυχία των κρατών-μελών για την εθνική τους ταυτότητα και την εθνική τους ανεξαρτησία.

Οι κύριοι εκφραστές του προέρχονται από διαφορετικές πολιτικές ομάδες στο φάσμα της Δεξιάς και της Αριστεράς και προωθούν τη στάση τους με διαφορετικά στρατηγικά μέσα. Ορισμένα εκ των επιχειρημάτων ακολουθούν τον πολιτικά ορθό λόγο, ενώ άλλα προωθούν την εναντίωση με εργαλείο την «κοινωνική διάσπαση». Η τελευταία περίπτωση αφορά στα ακραία δεξιά πολιτικά κόμματα, η δράση των οποίων στηρίζεται στην κοινωνική διάσπαση και συχνά εκφράζεται με τη μορφή φανατισμού και βίας. Οι πολίτες, αγανακτισμένοι με τις πολιτικές της Ένωσης, στρέφονται σε ακραία κόμματα τα οποία υποστηρίζουν την έξοδο των κρατών μελών από την ΕΕ και την εφαρμογή μιας πολιτικής που συντελεί αποκλειστικά στην ανάπτυξη της εκάστοτε χώρας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το κόμμα «Εθνικό Μέτωπο» της Μαρίν Λεπέν στη Γαλλία.

Αν μπορούσαν να αποφευχθούν οι ακραίες μορφές και εκφράσεις του Ευρωσκεπτικισμού, μήπως αυτός θα μπορούσε να αποτελέσει αφορμή για ουσιαστικό προβληματισμό και επαναπροσδιορισμό έτσι ώστε να μην ναυαγήσουν οι αξίες και το όραμα της Ενωμένης Ευρώπης;

  ΠΗΓΕΣ:

https://thesafiablog.com/2019/05/25/eu/

(ΕΥΡΩΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ: Η ΕΥΡΩΠΑΪΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΟ ΕΛΛΕΙΜΜΑ ΤΗΣ Ε.Ε)

https://powerpolitics.eu/%CE%B7%CE%AC%CE%BD%CE%BF%CE%B4%CE%BF%CF%82%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B5%CF%85%CF%81%CF%89%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%80%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%8D/

(Η Άνοδος Του Ευρωσκεπτικισμού)

https://www.huffingtonpost.gr/orfeas-tsagkalidis/-_7965_b_12600904.html

(Μια εννοιολόγηση του όρου «ευρωσκεπτικισμός»)

Ισχυριζόμαστε συνεχώς ότι ζούμε σε μια δημοκρατική εποχή, όπου έχουν κατοχυρωθεί όλα τα δικαιώματά μας. Έχουμε αναλογιστεί, όμως, αν συμβαίνει το ίδιο τον τελευταίο ενάμισι χρόνο; Είμαστε τόσο ελεύθεροι όσο νομίζαμε; Στην πραγματικότητα έχουμε παραχωρήσει πολλά από τα βασικά δικαιώματά μας προκειμένου να θωρακίσουμε τους εαυτούς μας και τους συνανθρώπους μας απέναντι στην πανδημία.

Ενδεικτικό παράδειγμα καταπάτησης των δικαιωμάτων, στις μέρες μας, αποτελεί η απαγόρευση της κυκλοφορίας, η οποία μας μύησε στη «ζωή» των κατάδικων. Καθημερινά – και όχι για ένα μικρό χρονικό διάστημα, αλλά για ενάμισι χρόνο! – είμαστε υποχρεωμένοι να φοράμε τον αριθμό μας πριν βγούμε έξω από το κελί μας για να επιστρέψουμε σε λίγες ώρες πίσω σε αυτό. Στο ενδιάμεσο, αν και δεν φοράμε χειροπέδες, είμαστε φιμωμένοι με μάσκες με αποτέλεσμα να μην διαφοροποιούμαστε από την υπόλοιπη ομοιογενή μάζα ανθρώπων. Δικαίως θα μπορούσε, λοιπόν, ο Διονύσιος Σολωμός να μας χαρακτηρίσει ελεύθερους φυλακισμένους ή, για την ακρίβεια, φυλακισμένους ελεύθερους.

Από την άλλη, με την εξ αποστάσεως εκπαίδευση έχουμε χάσει και το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης. Η πλέον γνωστή σε όλους μας εφαρμογή webex, αυτή η νέα μας εικονική πραγματικότητα, μεταξύ των πολλών δυνατοτήτων που παραχωρεί σε καθηγητές και μαθητές δίνει και το δικαίωμα του «mute all». Για όσους δεν το γνωρίζουν, είναι το δικαίωμα που έχει ο καθηγητής να κλειδώνει τα μικρόφωνα όλων των μαθητών ανά πάσα στιγμή. Η αξιοποίηση αυτής της δυνατότητας αφήνει ως μόνη επιλογή στους μαθητές τη χρήση του «chat» για να θέσουν απορίες ή να εκφράσουν άποψη πάνω σε ένα ζήτημα, αν και δεν είναι λίγες οι φορές που είναι και αυτό κλειδωμένο…

Εντούτοις, όσες δυσκολίες και να παρουσιάζει η παρούσα κατάσταση, θα πρέπει να την υποστούμε για το κοινωνικό συμφέρον. Όλα αυτά τα μέτρα δεν είναι νέμεσις, αλλά ασφαλιστικές δικλείδες απαραίτητες σε τέτοιες κρίσιμες συνθήκες. Παρόλα αυτά, είναι στο χέρι του καθενός να επιδείξει ωριμότητα και να σεβαστεί τον νόμο. Αλλά δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι ούτε εμείς έχουμε το δικαίωμα να θέτουμε σε κίνδυνο τη ζωή των συνανθρώπων μας.

«Εκτέλεσε εν ψυχρώ κουτάβι, αφού πρώτα το βασάνισε»

Δεν έχει όρια η ανθρώπινη κτηνωδία. Ακόμα ένα περιστατικό ωμής και ανεξέλεγκτης βίας κατά των ζώων αναφέρθηκε στην Κρήτη. Ένα κουτάβι, μόλις οκτώ μηνών, κακοποιήθηκε και εκτελέστηκε εν ψυχρώ, αφού ο δράστης δεν δίστασε να το μετατρέψει σε στόχο σκοποβολής. Συχνά γινόμαστε θεατές ακραίων κακοποιήσεων, λίγες όμως, είναι οι φορές που τις καταγγέλλουμε. Καθημερινά, παρατηρούμε μουσούδες κατεβασμένες και φοβισμένες απέναντι σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν την κακοποίηση ενός ανυπεράσπιστου πλάσματος ως αστείο. Οφείλουμε να κατανοήσουμε πως ο σεβασμός των ζώων από τους ανθρώπους είναι αδιαχώριστος από τον αντίστοιχο σεβασμό ανθρώπου προς άνθρωπο. Τα ζώα πονούν, τα ζώα αγαπούν, τα ζώα θυμούνται, τα ζώα έχουν ψυχή. Πρέπει να αισθανόμαστε ευγνωμοσύνη που τα ζώα αντί για εκδίκηση ζητούν φροντίδα και ασφάλεια.

Στις 4 Οκτωβρίου είναι η Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, ενώ ακριβώς τέσσερις μήνες αργότερα, στις 4 Απριλίου, έχει καθιερωθεί η Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων. Αποτελούν, ωστόσο ημέρες γιορτής; Φυσικά, και όχι! Είναι ημέρες υπενθύμισης για την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στην χώρα μας. Γιατί κάποιοι επιμένουν να αφήνουν το κατοικίδιο τους να γεννά και δεν το στειρώνουν. Γιατί κάποιοι δεν αναλογίζονται τις ευθύνες ενός ζώου πριν αποφασίσουν να το υιοθετήσουν. Γιατί κάποιοι παρατούν το ζώο τους σαν να είναι παιχνίδι που το βαρέθηκαν. Τα ζώα όμως δεν είναι παιχνίδια, είναι ψυχές, είναι μέλη οικογένειας. Κανείς δεν είναι υποχρεωμένος να υιοθετήσει ένα αδέσποτο, να του ανοίξει το σπίτι του ή να αισθάνεται αγάπη για τα ζώα. Όλοι, όμως οφείλουμε να τα σεβόμαστε και αναγνωρίζουμε έμπρακτα τα δικαιώματα τους. Όχι στα χαρτιά, αλλά στη ζωή. Αυτό σημαίνει πως ο άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να εκμεταλλεύεται κανένα ζώο για τα προσωπικά του συμφέροντα. Υποχρέωση του ανθρώπου, όμως, δεν είναι μόνο το αυτονόητο, να μην κακομεταχειρίζεται τα ζώα και να μην τα κακοποιεί σωματικά, υποχρέωση του ανθρώπου είναι να δίνει τη δυνατότητα στα ζώα να ζήσουν μία αξιοπρεπή ζωή και, μάλιστα, αν είναι δυνατό, στον φυσικό τους χώρο. Εξάλλου, η στέρηση ελευθερίας ενός ζώου, ακόμη κι αν γίνεται για μορφωτικούς σκοπούς, είναι αντίθετη προς τη διακήρυξη των δικαιωμάτων τους.

Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι η αδιαφορία δε βλάπτει. Η αδιαφορία απέναντι σε έναν συνάνθρωπό μας που βρίσκεται σε ανάγκη, είναι έγκλημα. Η αδιαφορία απέναντι σε ένα ζώο που στερείται τα δικαιώματα και τις ελευθερίες και είναι ανήμπορο να τα υπερασπιστεί είναι έγκλημα. Η στάση παθητικότητας και ωχαδερφισμού, ιδίως απέναντι στα ζώα, αποτελεί παραβίαση των δικαιωμάτων τους, καθώς εμείς είμαστε η φωνή αυτών των ζωντανών όντων.

ΠΗΓΕΣ:

https://www.kathimerini.gr/society/561117268/i-kakopoiisi-ton-zoon-kai-oi-kindynoi-gia-oloys-mas/

https://www.oikologos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=297&Itemid=186

http://www.skmza.gr/index.php/ktiniatreio/nomothesia/dikaiomata-zwwn

https://www.protothema.gr/greece/article/1111309/ktinodia-stin-kriti-ektelese-en-psuhro-koutavi-afou-prota-to-vasanise/

Στον σύγχρονο κόσμο των δικαιωμάτων η έννοια της ανεξιθρησκίας έχει πλέον παγιωθεί στις συνειδήσεις των ανθρώπων. Είναι όμως ένα δικαίωμα ή απλώς ένα άρθρο καταγεγραμμένο στα συντάγματα των διαφόρων χωρών;

Ο όρος «ανεξιθρησκία» πρωτοεμφανίστηκε το 313 μ.Χ., όταν υπογράφηκε το Διάταγμα των Μεδιολάνων, σύμφωνα με το οποίο κάθε πολίτης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μπορούσε να εκφράζει ελεύθερα την πίστη του. Η έννοια αυτή είναι καταγεγραμμένη στο Ελληνικό σύνταγμα από το 1927. Περικλείει το δικαίωμά σου να πιστεύεις και να λατρεύεις όποιον θεό θέλεις ή και να μην πιστεύεις πουθενά, αλλά ταυτόχρονα και την υποχρέωση του σεβασμού απέναντι στη θρησκευτική ελευθερία του συνανθρώπου σου, να κρατάς, δηλαδή, μία στάση ανοχής απέναντι στον αλλόθρησκο.

Και όμως στη σημερινή εποχή, που γίνεται τόσος λόγος για τα ανθρώπινα δικαιώματα, η θρησκεία δεν θεωρείται της “μόδας”· ένας άνθρωπος “θρησκευόμενος” χαρακτηρίζεται συχνά ως οπισθοδρομικός.

Ο σεβασμός απέναντι σε κάποια ξένη θρησκεία –όπως και απέναντι σε κάποια οικεία– δεν προϋποθέτει μόνο τη μέριμνα του κράτους, το οποίο υποχρεούται να προστατεύει την ανεξιθρησκία (εφόσον την υποστηρίζει)· κάθε πολίτης οφείλει να σέβεται τη θρησκευτική ελευθερία του συμπολίτη του. Δεν είναι, δηλαδή, μόνο η τυπική καταγραφή ενός δικαιώματος που θα φέρει την αλλαγή, αλλά η ουσιαστική αποδοχή του δικαιώματος αυτού από τον σύγχρονο άνθρωπο. Σύμφωνα με τον Ευγένιο Βούλγαρη «Ανεξίθρησκος δεν είναι ο αδιάφορος και απαθής και αναίσθητος», καθώς ανοχή δε σημαίνει αδιαφορία.

Τη στιγμή που… η νεότερη ευρωπαϊκή ιστορία έχει να επιδείξει σκληρούς θρησκευτικούς πολέμους· κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρξαν χιλιάδες νεομάρτυρες, διότι αρνήθηκαν να εγκαταλείψουν τα πιστεύω τους· ακόμη και σήμερα γίνονται τρομοκρατικές επιθέσεις στο όνομα των θρησκευτικών πεποιθήσεων, καταλαβαίνουμε ότι τα χαρτιά και οι υπογραφές δε μπορούν να διορθώσουν τέτοιου είδους καταστάσεις.

Η μισαλλοδοξία είναι δείκτης προσωπικής καλλιέργειας. Και είναι στο χέρι του καθενός μας το αν θα αδιαφορήσει, αν θα φανατιστεί ή αν θα ανεχτεί. Ίσως η προτροπή του Αποστόλου Παύλου «ἀνεχόμενοι ἀλλήλων ἐν ἀγάπῃ» (Εφ. 4,2) που πριν από 2000 χρόνια είχε απευθύνει στους χριστιανούς της Εφέσου, καθίσταται και πάλι επίκαιρη.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ (webedition). (21 Μαΐου 2016). Ο Μέγας Κωνσταντίνος και το διάταγμα των Μεδιολάνων. Ανακτήθηκε Απρίλιος 21, 2021 από https://www.eleftheria.gr/m/%CE%B1%CF%80%CF%8C%CF%88%CE%B5%CE%B9%CF%82/item/113718.html
enfo.gr. (2 Μαΐου 2015). Το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας. Ανακτήθηκε Απρίλιος 21, 2021 από https://enfo.gr/ar4202
Ιστολόγιο Νίκος Τσιρέβελος. (24 Μαρτίου 2021). Ευγένιος Βούλγαρης. Ανακτήθηκε Απρίλιος 21, 2021 από https://ntsireve.blogspot.com/2021/03/blog-post_97.html

Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες είναι η μεγαλύτερη αθλητική διοργάνωση για τα άτομα με κινητικές και νοητικές αναπηρίες. Παλιότερα αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν το δικαίωμα να παίρνουν λαμβάνουν μέρος σε τέτοιου είδους αγώνες, αλλά όλα αυτά άλλαξαν το 1948, όταν όπου διεξάχθηκαν οι πρώτοι αγώνες για αθλητές με αμαξίδιο στο Λονδίνο. Η επιτροπή αυτών των αγώνων έχει την έδρα της στη Βόννη της Γερμανίας και έχει αναγνωριστεί από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή.

Αθλητές με αναπηρίες συμμετείχαν και παλαιότερα σε Ολυμπιακούς Αγώνες, απλώς δεν ήταν ένα συχνό φαινόμενο. Οι πρώτοι αγώνες Ολυμπιακού χαρακτήρα διεξάχθηκαν για πρώτη φορά στην Ρώμη το 1960. Σε αυτούς συμμετείχαν περίπου 400 αθλητές από 23 χώρες και διαγωνίστηκαν σε 8 αθλήματα (τοξοβολία, κολύμβηση, ξιφασκία, καλαθοσφαίριση, επιτραπέζια αντισφαίριση, στίβος κ.α.). Από τότε οι Παραολυμπιακοί Αγώνες διεξάγονται κάθε τέσσερα χρόνια, πάντα την ίδια χρονιά με τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Οι Παραολυμπιακοί Αγώνες στηο Σεούλ (1988) απέκτησαν ξεχωριστή βαρύτητα σε σχέση με τις υπόλοιπες διοργανώσειςξεχώρισαν πιο πολύ από τους υπόλοιπους, διότι ήταν οι πρώτη φορά που οι Ολυμπιακοί και Παραολυμπιακοί Αγώνες έλαβαν μέρος στην ίδια χώρα, ίδια πόλη και χρησιμοποίησαν τις ίδιες εγκαταστάσεις. Από τότε αυτό καθιερώθηκε και πάντα γίνονται στην ίδια πόλη. Αυτό συνέβη για να φανεί η ισότητα ανάμεσα σε όλους τους ανθρώπους.

Η Ελλάδα συμμετείχε για πρώτη φορά στους Παραολυμπιακούς Αγώνες το 1976 και από το 1988 συμμετέχει στους Αγώνες με Εθνικές Αποστολές.