ως μαθήτρια του λυκείου θα ήθελα να καταθέσω τους προβληματισμούς μου αναφορικά με τα κρίσιμα ζητήματα της γενιάς μας, αλλά και το πώς θα μπορέσουμε να τα αντιμετωπίσουμε.

Πολύ χαρακτηριστικά, θα έλεγα πως τα προβλήματα της δικής μου γενιάς συνοψίζονται στα τρία «W». Το πρώτο αντιστοιχεί στη λέξη «Women», το δεύτερο στη λέξη «Weather» και το τρίτο στη λέξη «Web».

Θα ξεκινήσω από το πρώτο, το οποίο δεν περιλαμβάνει μόνο το ζήτημα της ισότητας των φύλων, αλλά ένα ευρύτερο πεδίο που αφορά τις έμφυλες ταυτότητες, τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα συλλήβδην. Ας μην εθελοτυφλούμε…ενώ χώρες όπως η Δανία και η Σουηδία βλέπουν τον δικό τους δείκτη ισότητας των φύλων να ξεπερνά το 80% , η χώρα μας βλέπει το δικό της να καταβαραθρώνεται με ποσοστό μόλις 52%. Τρομακτικό! Η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια δύσκολα αποδέχεται τον γκέι γιο της και ο άνδρας «παλιάς κοπής» δυσφορεί στο «ΟΧΙ» της εκάστοτε γυναίκας.

Για  να μην ψυχοπλακωθούμε, δεδομένου των αλλεπάλληλων γυναικοκτονιών, σαν η μία να τροφοδοτεί την άλλη, ας περάσουμε στο δεύτερο «W», που αντιστοιχεί στη λέξη «Weather». Η φράση «κλιματική αλλαγή» έχει γίνει καραμέλα, ληγμένη μάλιστα, τη στιγμή που συμπολίτες μας πετούν το πλαστικό μπουκάλι στον απλό κάδο απορριμμάτων- κοινώς καμία επαφή με την ανακύκλωση!- ενώ πολλά σχολεία δεν διαθέτουν καν κάδο ανακύκλωσης! Ή ακόμα οι πλαστικές σακούλες των σούπερ μάρκετ. Δεν μπορώ αλήθεια να συλλάβω το γεγονός πως ακόμη και σήμερα, άνθρωποι προτιμούν να αγοράσουν το πλαστικό από το να έχουν μόνιμα στο αυτοκίνητό τους σακούλες  για τα ψώνια τους. Ή μάλλον, μπορώ, αλλά αρνούμαι. Πεισματικά !!!

Για να καταλήξω στο τρίτο «W». Το διαδίκτυο, ο παγκόσμιος ιστός, τα μίντια, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Ισοδύναμες εκφράσεις; Χειραγώγηση, αποπλάνηση, ανεπίστρεπτη έκθεση, παραβίαση της ιδιωτικότητας. Έχετε σκεφτεί ποτέ πόσο ελεύθεροι είμαστε πραγματικά; Πώς νομίζουμε ότι σήμερα- περισσότερο από ποτέ- βρισκόμαστε στο απόγειο της ελευθερίας, ενώ βαλλόμαστε από παντού; Σκεφτείτε μόνο ότι το ίδιο το τηλέφωνό μας περιέχει όλες τις προσωπικές μας πληροφορίες. Πώς άραγε εμφανίζονται συγκεκριμένες διαφημίσεις, εξατομικευμένες για τον καθένα, κατά την περιήγησή μας σε ιστοσελίδες; Συλλογή δεδομένων! Ακούσια, αναγκαστική και επιβεβλημένη,

Πρώτο στάδιο λοιπόν, για την αντιμετώπιση προβλημάτων είναι η αναγνώρισή τους. Άντε και τα αναγνωρίσαμε. Πώς θα τα λύσουμε; Η εκπαίδευση και η παιδεία συνιστούν για μένα πανάκεια. Και αυτό γιατί αποτελούν προληπτικές και όχι κατασταλτικές μεθόδους. Όταν φυσικά λέω «εκπαίδευση» και «παιδεία» δεν αναφέρομαι μόνο στο σχολείο. Η οικογένεια, το σχολείο και η πολιτεία έχουν παιδευτικό ρόλο, αφού ασκούν τον άνθρωπο σε ένα συγκεκριμένο τρόπο συμπεριφοράς και κατ΄ επέκταση σε μια ορισμένη στάση ζωής.

Για αυτό, όσοι από σας είστε γονείς, μάθετε στον γιο σας πως το σιδέρωμα, το σφουγγάρισμα και το πλύσιμο των πιάτων είναι και με το παραπάνω ένδειξη «αρρενωπότητας», γιατί είναι πράξεις στήριξης. Μάθετε στους γιους σας να σέβονται και να αποδέχονται με ψυχραιμία την απόρριψη όταν «χαλάσει η φάση». Να είναι αξιοπρεπείς. Μάθετε στην κόρη σας να διεκδικεί τον σεβασμό και την ισάξια αντιμετώπιση που δικαιούται και της αναλογεί. Γίνετε και εσείς οι ίδιοι παράδειγμα, ζωντανό και ενεργό. Μοιραστείτε τις υποχρεώσεις του νοικοκυριού. Μάθετε στα παιδιά σας πως ο ομοφυλόφιλος είναι δημιούργημα της φύσης και όχι λάθος, όχι ατόπημα, όχι σφάλμα!

Ανακυκλώστε, μην πετάτε τα αποτσίγαρα στην άσφαλτο, σταματήστε τις άσκοπες ενεργειακές δαπάνες, βγάλτε τους φορτιστές από την πρίζα όταν δεν τους χρησιμοποιείτε, μην αφήνετε το νερό να τρέχει χωρίς λόγο!

Και τέλος, προσέξτε που και πως εκθέτετε τον εαυτό σας. Η θελκτική εικόνα που πλασάρουν τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ένα «προσωπείο» της προσωπικής παραβίασης. Κι εδώ απευθύνομαι στην πολιτεία, γιατί τα παιδιά δεν θα μάθουν δια μαγείας πως να χειρίζονται ορθά και λελογισμένα τα μέσα. Ομάδες ψυχολόγων, αστυνομικών, ειδικών στο ηλεκτρονικό έγκλημα, κοινωνικών λειτουργών οφείλουν μετά από κινητοποίηση των διευθυντών να επισκέπτονται τις σχολικές μονάδες, να ευαισθητοποιούν μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς για τους διαδικτυακούς κινδύνους και να υποδεικνύουν τρόπους προφύλαξης.

Ολοκληρώνοντας την παρέμβασή μου στο ηλεκτρονικό περιοδικό του σχολείου μας, θα επιθυμούσα να ζητήσω μια χάρη. Βοηθήστε μας. Έχουμε ιδέες, όραμα και πρόγραμμα. Κινήματα όπως το «Me too» είναι εδώ, ενεργά και παρόντα. Η προοδευτικότητα και το «ανοιχτό μυαλό» δεν θα κλονίσουν την ελληνική οικογένεια. Θα την ισχυροποιήσουν. Βοηθήστε τους νέους!!!

Σας ευχαριστώ για τη φιλοξενία

Μαθήτρια της Γ΄Λυκείου

]]> https://schoolpress.sch.gr/calle8/archives/1074/feed 2 https://schoolpress.sch.gr/calle8/archives/973 https://schoolpress.sch.gr/calle8/archives/973#comments Sat, 12 Feb 2022 22:34:20 +0000 ΚΟΥΤΣΙΚΟΥ ΣΤΑΜΑΤΙΑ http://schoolpress.sch.gr/calle8/?p=973 [...]]]> Στις 4/10/2021, είχαμε τη χαρά να φιλοξενούμε στο σχολείο μας (μετά από 2 χρόνια καθυστέρησης), 5 ξένα σχολεία απ” τις χώρες: Λετονία, Τσεχία, Ιταλία και Γερμανία, στα πλαίσια του Ευρωπαϊκού Προγράμματος “Erasmus+ , Der Zukunft bauen-Voneinander Lernen”, με θέμα την επιχειρηματικότητα και με υπεύθυνη-συντονίστρια, την καθηγήτρια Σημαντίδου Ελένη.

Τη 1η μέρα, οι μαθητές είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε σε μεικτές ομάδες και να συνεργαστούμε για τη δημιουργία μιας εικονικής επιχείρησης. Αφότου η ελληνική ομάδα, αποτελούμενη από 17 μαθητές/-τριες και 5 εκπαιδευτικούς, υποδεχθήκαμε θερμά τις ξένες ομάδες, τις περιηγήσαμε στους χώρους του σχολείου μας και γνωριστήκαμε, πιάσαμε “δουλειά”. Κάθε ομάδα αποτελούταν από 6 εφήβους και είχε 2 ώρες διαθέσιμες για την εύρεση μίας δικής της επιχείρησης. Στο τέλος των 2 ωρών, κάθε ομάδα έπρεπε να την παρουσιάσει και ομολογώ να πω, πως το αποτέλεσμα ήταν πολύ ενδιαφέρον!

Μάλιστα, την ίδια ημέρα πραγματοποιήθηκε παρουσίαση όλων των συμμετεχόντων σχολείων από τους μαθητές-εκπροσώπους, έγινε ανταλλαγή δώρων μεταξύ των σχολείων ως ένδειξη φιλοξενίας και οι επισκέπτες μας δοκίμασαν τοπικές λιχουδιές.

Το επόμενο πρωί, μετά από μία ήδη ευχάριστη ημέρα γεμάτη έντονα συναισθήματα, μεταφερθήκαμε στο χώρο του πάρκου Τρίτση. Με τη βοήθεια ξεναγού, περιηγήσαμε τους μαθητές και τους εκπαιδευτικούς στους χώρους του πάρκου μας, επισκέπτοντας παράλληλα ένα οινοποιείο στο πλαίσιο της επιχειρηματικότητας. Ήτανε πολύ όμορφα και αποτέλεσε μία υπέροχη ευκαιρία για να γνωριστούμε όλοι καλύτερα.

Στις 6/10, πραγματοποιήθηκε μία ολοήμερη εκδρομή στο Σούνιο-Λαύριο, όπου επισκεφθήκαμε ένα πανέμορφο ελαιοτριβείο και το πρώτο αρχαιολογικό χώρο, το ναό του Ποσειδώνα. Περιηγηθήκαμε στους δρόμους του Λαυρίου, φάγαμε, γελάσαμε, θαυμάσαμε τα τοπία. Όλοι μαγεύτηκαν .Οι ξένες ομάδες είχαν “θαμπωθεί” και δεν “χόρταιναν” να θαυμάζουν την ομορφιά του ναού του Ποσειδώνα. Ωστόσο, αυτό, δεν αναιρεί το γεγονός ότι όλοι τους περίμεναν με ανυπομονησία να δουν την Ακρόπολη. Και η μέρα αυτή έφτασε…

Τις τελευταίες δύο ημέρες, επισκεφθήκαμε το κέντρο της Αθήνας και τα αρχαία της. Πρώτη στάση, ο Παρθενώνας. Περπατήσαμε τη Διονυσίου Αεροπαγίτου και επισκεφθήκαμε το ελληνικό μετρό. Θαυμάσαμε το Θησείο, το λόφο Φιλοπάππου και μάθαμε όλοι μας ενδιαφέρουσες πληροφορίες για την Αρχαία και Ρωμαϊκή Αγορά χάρη στην παρουσίαση που είχαν επιμεληθεί οι μαθητές μας. Παρόλα αυτά, όλων την καρδιά, είχε ήδη κλέψει ο βράχος της Ακρόπολης.

Αυτή η βδομάδα, αποτέλεσε μια αξέχαστη εμπειρία για όλους μας! Με μοναδικές ευκαιρίες, αφού συναναστραφήκαμε με συνομηλίκους μας διαφορετικών λαών, σε διαφορετικές γλώσσες, μάθαμε νέα πράγματα και διασκεδάσαμε. Υπήρξε, πράγματι, μία ιδιαίτερη εβδομάδα. Ξεφύγαμε από τη μονότονη σχολική ρουτίνα, μοιραστήκαμε τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μας με τα παιδιά, ξεπεράσαμε τα φαινομενικά γλωσσικά εμπόδια και γελάσαμε με την καρδιά μάς. Το πλέον βέβαιο; Οι όμορφες αυτές στιγμές θα μείνουν πάντοτε χαραγμένες στη μνήμη μας.

Επιμέλεια κειμένου: Μπουντούρη Μαργετίνα(Γ2), Κούτσικου Σταματία(Γ1)

Εδώ θα δείτε το σχετικό βίντεο, το οποίο δημιουργήσαμε με τη μαθήτρια Μπουντούρη Μαργετίνα.

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

  Τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα διεκδικούν τον πρώτο λόγο. Οι κοινωνικές ανισότητες, η αδικία, η εκμετάλλευση, η ανεργία, η φτώχεια, ο ρατσισμός, η απουσία κράτους πρόνοιας γεννούν τον φόβο και την αβεβαιότητα για το μέλλον και ωθούν τον άνθρωπο που τα βιώνει στην αποξένωση και αντικοινωνική συμπεριφορά. Υπό αυτές τις συνθήκες οδηγείται στον κοινωνικό αποκλεισμό και την περιθωριοποίηση, προβαίνοντας σε βίαια ξεσπάσματα ως αντίδραση στο κοινωνικό σύνολο για την ανισότιμη μεταχείριση που υφίσταται.

Από την άλλη, τη βία καλλιεργούν και όσοι μεριμνούν για την αγωγή του ανθρώπου, όταν δεν επιτελούν σωστά το έργο τους: προβληματικά οικογενειακά περιβάλλοντα, ελλιπή καλλιέργεια-ευρύτερη- και αδιαλλαξία των γονέων, καταπίεση των νεότερων μελών, ενδοοικογενειακή βία, διαπλάθουν εξίσου προβληματικές προσωπικότητες, ξένες προς τον διάλογο, εξοικειωμένες, όμως, με τη βία. Στο ίδιο μήκος κύματος, τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης προβάλλουν αρνητικά πρότυπα, όπως σκηνές βίας, ηρωοποίηση εγκληματιών, διογκώνουν ασήμαντα γεγονότα, «καθαγιάζουν» παραβατικές συμπεριφορές και προωθούν εκπομπές, αθλητικές και πολιτικές, στις οποίες δεν τηρούνται οι προϋποθέσεις του επωφελούς διαλόγου και καλλιεργούν τον φανατισμό.

  Το εύλογο ερώτημα είναι, λοιπόν, τι μπορεί να κάνει για την πρόληψη και την αντιμετώπιση του φαινομένου η ίδια η Πολιτεία, αλλά και η οικογένεια; Η Πολιτεία πρώτα απ’όλα οφείλει να αντιμετωπίσει όλα εκείνα τα σύγχρονα κοινωνικά προβλήματα που προαναφέρθηκαν, ξεκινώντας με την καταπολέμηση της ανεργίας και της βίας. Η αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης, η εξασφάλιση της εργασίας, η πραγμάτωση των αρχών της ισότητας και της ισονομίας,  και η παροχή ευκαιριών στους νέους ανθρώπους για την εκπλήρωση των οραμάτων ή των στόχων τους, προσφέρουν ασφάλεια και εμπιστοσύνη των πολιτών προς το κράτος και αμβλύνει τα κίνητρα της βίας.

  Με τη σειρά της η οικογένεια έχει εξίσου μεγάλη ευθύνη στην πρόληψη των συμπεριφορών βίας. Πώς όμως; Πολύ λιτά, «μεγαλώνοντας σωστά παιδιά», όπως θα έλεγε η γιαγιά μας. «Σωστά παιδιά», όμως, δε σημαίνει-σε καμία περίπτωση-ανθρώπους επαγγελματικά και κοινωνικά καταξιωμένους, παράλληλα βίαιους συζύγους, γονείς, πολίτες. Κάθε άλλο. Οι ίδιοι οι γονείς οφείλουν να καθίστανται πρότυπα ανθρώπων που συμβιώνουν και συμπορεύονται με αλληλοσεβασμό, αλληλοκατανόηση και αλληλεγγύη, μυώντας τα παιδιά στο διαλλακτικό και δημοκρατικό τρόπο επίλυσης των διαφορών τους και όχι καλλιεργώντας τις βίαιες, ενστικτώδεις αντιδράσεις ως αποτελεσματικό τρόπο συνεννόησης.

  Κοντολογίς, η βία αποτελεί ένα σύνθετο φαινόμενο και η αντιμετώπισή της ένα κρίσιμο εγχείρημα. Παρά τη δυσκολία της «πρόκλησης», το ζήτημα δε γίνεται να παραμείνει ανοιχτό και μετέωρο. Γι’αυτό η Πολιτεία, το κράτος, και η ίδια η οικογένεια, η πηγή της κοινωνικής συμπεριφοράς των ανθρώπων, οφείλουν να δράσουν άμεσα και αποτελεσματικά, μια και ο χρόνος για να εθελοτυφλούμε, εξαντλήθηκε.

    Το σχολείο, μάλιστα, έχει μπροστά του παιδιά ως φυσικές και συναισθηματικές οντότητες και όχι ψηφιακά/διαδικτυακά προφίλ· κι όμως, ακόμη εξακολουθεί να καθοδηγεί τους μαθητές προς το τεχνοκρατικό μοντέλο ζωής, αυτό που προκρίνεται για το μέλλον: πληροφορική, οικονομικά, στατιστική, επιχειρηματικότητα, μαθηματικά, με την -άτυπη φυσικά- απαξίωση των φυσικών (λιγότερο, καθώς αυτές καλά κρατούν) και ανθρωπιστικών σπουδών (περισσότερο) και της ευρύτερης Τέχνης (εδώ έγκειται η κορύφωση του παραγκωνισμού!). Εν δυνάμει μελλοντικοί αναλυτές, οικονομολόγοι, προγραμματιστές, επιχειρηματίες, τεχνολογικά μυαλά με αυξημένη αίσθηση του κέρδους, αλλά με… μειωμένη αντίληψη του κόσμου. Μια ευτυχία-κατασκευή, που «εναγκαλίζεται» ασφυκτικά και εν αγνοία του/της τον/την μαθητή/ήτρια, και της οποίας απώτερη επιδίωξη είναι η επιτυχία. Σαφώς και η επιτυχία -ως σημαντικός δείκτης αποτελεσματικότητας- δεν πρέπει να αψηφάται. Ωστόσο, δεν αποτελεί το μοναδικό κριτήριο μέτρησης της αποδοτικότητας, πόσο μάλλον της ευτυχίας. Ο άνθρωπος ολοκληρώνεται όταν αναπτύσσεται πολύπλευρα: και επαγγελματική, αλλά και ηθική-πνευματική-συναισθηματική επιτυχία. Διαφορετικά, δεν νοείται ως ευδαίμονας, αλλά μόνο πετυχημένος -με ερωτηματικό-.

    Βέβαια, ο ανθρωπισμός δεν πρέπει να περιορίζεται μονάχα στο πλαίσιο της ψηφιακής εποχής, αλλά πρέπει να προάγεται η κατάκτησή του συνολικά στη ζωή μας. Σε αυτό το πλαίσιο, αναδεικνύεται η προσφορά του εθελοντισμού. Ως μη κερδοσκοποπική συνεισφορά, που δεν αποβλέπει στην επαγγελματική εξέλιξη -να τονιστεί αυτό- συμβάλλει καθοριστικά στην ενδυνάμωση της Δημοκρατίας, διότι ενισχύει τη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, αλλά και την ενημέρωσή τους για τις κοινωνικές παθογένειες, που καλούνται οι ίδιοι να αντιμετωπίσουν. Έτσι, αναπτύσσεται ο κοινωνικός διάλογος, οι πολίτες λαμβάνουν θέση για τα πολιτικά δρώμενα και συχνά ασκούν πιέσεις για την επίλυση μείζονων προβλημάτων. Άρα, η δημοκρατία ως πολίτευμα είναι συνυφασμένη με την αλληλεγγύη και την ενσυναίσθηση, κι ως εκ τούτου με τη φιλανθρωπία στην πράξη, κάτι που τα παιδιά δεν θα αντιληφθούν, όταν προσηλώνονται αποκλειστικά στην τεχνοκρατική εκπαίδευση.

    Εξίσου σημαντική στην επικράτηση του ανθρωπισμού σήμερα κρίνεται η δράση των διανοούμενων της εποχής. Ως πνευματικοί ταγοί, αποτελούν τους διαμορφωτές συνειδήσεων και τους φορείς ανθρωπιστικών αξιών. Αποτελούν, δηλαδή, ισχυρή άμυνα απέναντι στη σαρωτική πορεία της τεχνολογίας. Έτσι, οφείλουν να δίνουν συνεχή αγώνα για τη προάσπιση των ανθρωπίνων ιδεωδών και δικαιωμάτων και να φροντίζουν για τη διαρκή αύξηση, σε λογικά πάντοτε όρια, του κύρους και των γνώσεων τους, ώστε να μπορούν να μεταλαμπαδεύσουν την ανθρωπινότητα.

    Κοντολογίς, η ευτυχία που λησμονούμε στα σχολεία δεν είναι ξένη προς τη συρρίκνωση του ανθρωπιστικού πνεύματος γενικότερα. Όταν θα συνειδητοποιήσουμε το αξεδιάλυτο ανθρωπισμού και ευτυχίας, τότε ίσως προωθήσουμε την ουμανιστική παιδεία. Ίσως τότε, μάλιστα, κατορθώσουμε να «δαμάσουμε» τις απειλητικές διαθέσεις του ψηφιακού κόσμου στον ανθρώπινο ψυχισμό και να εναρμονίσουμε την τεχνολογική πρόοδο με την ηθική…

Ο διεθνής όρος «Pride» -πρωτοεμφανιζόμενος αρχικά ως «Gay Pride»- ή «Φεστιβάλ Υπερηφάνειας» στην ελληνική, συνίσταται στην ουσία του από απλές συγκεντρώσεις μέχρι και πορείες διαμαρτυριών των μελών της LGBTQ+ κοινότητας [1] και όχι μόνο, που διαδηλώνουν δημοσίως υπέρ της ελεύθερης επιλογής και ανάπτυξης της σεξουαλικής ταυτότητας των ίδιων αλλά και όλων των ανθρώπων γενικά.

Οι απαρχές του κινήματος αυτού εντοπίζονται σε ένα περιστατικό που έλαβε χώρα στη Νέα Υόρκη, τον Ιούνιο του 1969. Τότε, πραγματοποιήθηκε μία ένοπλη εισβολή ανδρών των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων σε ένα συνοικιακό γκέι μπαρ, που συνοδεύτηκε από συλλήψεις, οι οποίες οδήγησαν σε αντεπίθεση κατά των αστυνομικών από ένα εξαγριωμένο πλήθος που είχε συγκεντρωθεί έξω από το μπαρ. Μάλιστα, παρόμοια περιστατικά βίας έναντι της ομοφυλόφιλης και τρανς κοινότητας αποτελούσαν «κοινή πρακτική» εκείνη την εποχή, εντός και εκτός των ΗΠΑ.

Το αμέσως επόμενο διάστημα, γκέι ακτιβιστές ξεκίνησαν να οργανώνουν το κοινό σε μία «συγκέντρωση για την ομοφυλοφιλική απελευθέρωση». Η συγκέντρωση αυτή απέκτησε την ιστορική ονομασία «Γκέι Απελευθερωτικό Μέτωπο» (Gay Liberation Front). Μέσω αυτής οι συμμετέχοντες ζητούσαν ουσιαστικά την εξάλειψη των όποιων διακρίσεων σε βάρος των LGBTQ+ ατόμων και την προστασία αυτών στον εργασιακό χώρο. Αυτή η συγκέντρωση σηματοδότησε το πρώτο σύγχρονο γκέι κίνημα.

Τριάντα χρόνια αργότερα, το 1999, το προαναφερθέν μπαρ με το όνομα «Stonewall Inn» ανακηρύχθηκε σε Μνημείο Εθνικής Κληρονομιάς και το 2009 -στην 40^η επέτειο- ο τότε πρόεδρος των ΗΠΑ, Μπαράκ Ομπάμα, όρισε επίσημα τον μήνα Ιούνιο ως «μήνα υπερηφάνειας» των μελών της LGBTQ+ κοινότητας. Με το πέρασμα των χρόνων, η εκδήλωση απέκτησε σταδιακά τον σημερινό εορταστικό της χαρακτήρα. Μέχρι, ωστόσο, να διαδοθεί και στις άλλες χώρες του δυτικού κόσμου, επεκτάθηκε πρώτα και στις υπόλοιπες πολιτείες των ΗΠΑ (υπενθυμίζω, ξεκίνησε από την Νέα Υόρκη). Έτσι λοιπόν, η 28^η Ιουνίου καθιερώθηκε ως η ημέρα της LGBTQ+ Υπερηφάνειας (LGBTQ+ Pride Day).

Το Pride ως κίνημα έχει μάλιστα αποκτήσει έναν γενικότερο ανθρωπιστικό-αλτρουιστικό χαρακτήρα, αφού οι εκπρόσωποί του επιδεικνύουν έμπρακτα την υποστήριξή τους στην ενίσχυση των κινημάτων «Black Lives Matter» κατά του ρατσισμού προς τους μαύρους -και όχι, η λέξη «μαύρος-η» δεν θα έπρεπε να χρωματίζεται αρνητικά και αποκρουστικά- όπως και της γυναικείας ενδυνάμωσης, συμμετέχοντας σε αντίστοιχες πορείες και τροποποιώντας κατάλληλα κάθε φορά την  LGBTQ+ σημαία.

Η σπουδαιότητα του κινήματος, αποδεικνύεται ιστορικά εξάλλου και από αρκετές σημαντικές προσωπικότητες -μέλη της LGBTQ+ κοινότητας παλαιότερων χρόνων- αλλά και της σύγχρονης εποχής, όπως οι:

• Όσκαρ Γουάιλντ (Oscar Wilde): Ιρλανδός λογοτέχνης, θεατρικός συγγραφέας, ποιητής
• Άλαν Τιούρινγκ (Alan Turing): Βρετανός μαθηματικός, κρυπτογράφος, πρωτοπόρος στην επιστήμη των ηλεκτρονικών υπολογιστών
• Φρέντυ Μέρκιουρι (Freddie Mercury): Βρετανός τραγουδιστής, στιχουργός, δισκογραφικός παραγωγός και μέλος του ροκ συγκροτήματος «Queen»
• Έλτον Τζον (Elton John): Βρετανός τραγουδιστής, στιχουργός, πιανίστας και συνθέτης
• Έλεν Ντε Τζένερις (Ellen DeGeneris): Αμερικανίδα κωμικός, τηλεοπτική παρουσιάστρια, ηθοποιός, συγγραφέας και παραγωγός

Σε αυτό το σημείο, ολοκληρώνεται ο πρώτος αντικειμενικός στόχος αυτού του άρθρου: Η ενημέρωση σχετικά με το ιστορικό πλαίσιο, το οποίο περιβάλλει τη δημιουργία και την εξέλιξη του «Pride». Προσωπικά, κρίνω τον συγκεκριμένο στόχο ως τον πλέον καίριο, καθώς πολλοί -όπως κι εγώ- δεν γνώριζαν την ιστορική πορεία του κινήματος. Συνεπώς, αυτή η περιεκτική αναδρομή αποβαίνει τελικά χρήσιμη, μιας και όλοι αποκομίσαμε μία καθαρά ιστορική γνώση.

Επόμενος κατά σειρά στόχος είναι η πολύπλευρη προσέγγιση του ζητήματος. Γι’αυτό άλλωστε και η προσωπική μου άποψη, θα παραμείνει προσωπική. Θα επιχειρήσω, λοιπόν, να εκθέσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο θεμελιώδη επιχειρήματα και των δύο πλευρών: των υποστηρικτών και των «αντιμαχόμενων» του Pride και της LGBTQ+ κοινότητας γενικότερα.

Θα ξεκινήσω εκθέτοντας τρία θεμελιώδη επιχειρήματα των υποστηρικτών:

1. Η πρακτική της ομοφυλοφιλίας δεν περιορίζεται μόνο στον άνθρωπο, αλλά εκτείνεται σε πάνω από 1.500 είδη του ζωικού βασιλείου. Αυτό αποδεικνύει ότι δεν είναι καθόλου σπάνια, αλλά μάλλον αρκετά συνηθισμένη. Επομένως, είναι παράλογος ο χαρακτηρισμός της ομοφυλοφιλίας ως «μη φυσιολογικής» επειδή -λανθασμένα- δεν είναι συνηθισμένη. Με την ίδια λογική, θα κατηγορούσαμε τους πολύ έξυπνους ή τους πολύ όμορφους ανθρώπους ως «μη φυσιολογικούς» μονάχα επειδή δεν είναι συνηθισμένοι.

2. Αναφορικά με τον ομοφυλοφιλικό γάμο,  οι υποστηρικτές του καταρρίπτουν την άποψη ότι «ο γάμος πρέπει να διατηρηθεί παραδοσιακός» με το εξής επιχείρημα: Εάν ο γάμος ήταν πραγματικά παραδοσιακός, τα διαφυλετικά ζευγάρια δεν θα μπορούσαν να παντρευτούν, κάποιος θα μπορούσε να παντρευτεί ένα παιδί και θα διοργανώνονταν τελετές από τους γονείς για να μοιράσουν τον οικογενειακό πλούτο.

3. Προς έκπληξη πολλών, το τρίτο επιχείρημα προέρχεται από αρκετούς εκκλησιαστικούς εκπροσώπους του ίδιου του Χριστιανισμού. Αρκετοί άνθρωποι δικαιολογούν την ομοφοβία [2], την προκατάληψη και τη βία τους, προβάλλοντας σαν επιχείρημα τον Θεό. Ωστόσο, η φύση του Θεού είναι η αγάπη και όχι το μίσος. Ο Θεός δεν ενδιαφέρεται για τον σεξουαλικό αλλά για τον θεολογικό μας προσανατολισμό, και η ερώτηση που θέτει δεν είναι «ποιον αγαπάς» αλλά το «αν αγαπάς» όπως δηλώνει απερίφραστα η ιέρισσα Σούζαν Ράσελ.

Από την άλλη, τα επιχειρήματα που καταδικάζουν την κοινότητα LGBTQ+ και κατ΄επέκταση το Pride κίνημα, προέρχονται κυρίως από τις μεγάλες θρησκείες και την κοινωνική επιστήμη:

1. Κοινό τόπο αποτελεί για το Ισλάμ και τον Ιουδαϊσμό ο ισχυρισμός πως η ομοφυλοφιλία υπήρξε μία από τις αιτίες καταστροφής των πόλεων «Σόδομα» και «Γόμορρα» [3]. Επομένως, η πράξη αυτή, εφόσον ιστορικά και θεολογικά είχε συνέπειες ολέθριες, καταδικάζεται ως αμαρτωλή και ως μη αποδεκτή.

2. Σε σχέση με την οικογένεια, αρκετοί κοινωνικοί επιστήμονες αντιτίθενται στην υιοθέτηση παιδιών από ομόφυλα ζευγάρια, καθώς υποστηρίζουν πως τα παιδιά έχουν εξίσου ανάγκη από μητέρα και πατέρα: Μητέρα, αφού αυτή είναι η μόνη που παρέχει συναισθηματική ασφάλεια στα παιδιά, αναγνωρίζει σωματικές και συναισθηματικές ενδείξεις στο βρέφος, όπως και δίνει στις έφηβες κόρες της μοναδικές συμβουλές, μιας και αντιμετωπίζουν τις ίδιες σωματικές/βιολογικές προκλήσεις. Πατέρα, καθώς αυτός διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στη μείωση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς και της παραβατικότητας στα αγόρια.

3. Αναφορικά με την οικογένεια, οι επικριτές, υποστηρίζουν πως ο γάμος ορίζεται ως η ένωση ενός άνδρα και μιας γυναίκας και πως η νομιμοποίηση των ομόφυλων γάμων αναιρεί τον κεντρικό ρόλο του γάμου ως ένα βήμα προς την αναπαραγωγή. Μάλιστα, οι αλλαγές στον νόμο ενδέχεται να αφαιρέσουν τους όρους «μητέρα» και «πατέρας» από τον αστικό κώδικα, αποδυναμώνοντας έτσι τα δικαιώματα των ετερόφυλων οικογενειών.

Τα παραπάνω αποτελούν, λοιπόν, ορισμένα από τα βασικά επιχειρήματα και των δύο πλευρών αντίστοιχα. Κι αν τελικά οφείλω να καταθέσω κι εγώ -ως δημιουργός αυτού του άρθρου- κάποια σκέψη πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα, αυτή θα ήταν σε αδρές γραμμές η εξής: Σημασία δεν έχει ο σεξουαλικός προσανατολισμός του ατόμου αλλά η αυθεντικότητα και η καλοσύνη της ψυχής του. Και στα σχόλια ορισμένων περί χυδαιότητας, η χυδαιότητα μού είναι αποκρουστική από όποιον άνθρωπο κι αν προέρχεται, είτε είναι ετεροφυλόφιλος είτε ομοφυλόφιλος. Υπάρχουν μάλιστα κρισιμότερα ζητήματα για τα οποία πρέπει να δράσουμε άμεσα, από το να αναλωνόμαστε σε  κατηγορίες περί σεξουαλικού προσανατολισμού. Γιατί τελικά, η ανθρωπιά δεν ορίζεται από τη σεξουαλικότητα.

Μουσικές προτάσεις σχετικά με το Pride:

1. This is me από The greatest showman

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

2. Symphony από Zara Larsson και Clean Bandit

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

3. Colores από Ska-P

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

4. I want to break free από Queen

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]

Πηγές:

• newhumanist.org.uk
• frc.org
• debatingeurope.eu
• authorsgr.com

   Οι πρώτες αναφορές στη μητέρα, έχουν ως αφετηρία την Αρχαία Ελλάδα. Συγκεκριμένα, οι αρχαίοι μας πρόγονοι τιμούσαν κάθε άνοιξη τη Μητέρα-Γαία, η οποία ήταν σύζυγος του Ουρανού και μητέρα ολόκληρου του κόσμου, ως την υπέρτατη θεότητα. Εξίσου σημαντική θέση στην αρχαία θρησκεία, φαίνεται πως κατείχε κι η κόρη της Γαίας, η Ρέα, η οποία ήταν μητέρα όλων των θεών και μάλιστα η πρώτη που γέννησε με τοκετό και ανέθρεψε τα παιδιά της με μητρικό γάλα.

         Η θεά Ρέα         

Η θεά Γαία

   Στη σύγχρονη ιστορία, η «Γιορτή της Μητέρας» ξεκίνησε από την Αμερική, ως ημέρα μνήμης όμως και πένθους των γυναικών που είχαν χάσει τα παιδιά τους στον αμερικανικό εμφύλιο πόλεμο (1861-865) (2). Όταν ωστόσο άρχισε η εμπορευματοποίηση της ημέρας αυτής, η μεγαλύτερη υποστηρίκτριά της, η Ann Maria Jarvis, εναντιώθηκε σε όλα τα μέσα και κατέληξε να πεθάνει μόνη και άπορη σε ένα σανατόριο… Ας δούμε όμως, τις δράσεις αυτής της τόσο σπουδαίας γυναίκας. Η Ann Maria Jarvis, οργάνωσε το 1850 μια εθελοντική ομάδα γυναικών από τη δυτική Βιρτζίνια των ΗΠΑ, που αγωνιζόταν για τη βελτίωση των συνθηκών υγιεινής, τη μείωση της παιδικής θνησιμότητας, τον περιορισμό μόλυνσης του γάλακτος και την ταυτόχρονη φροντίδα των τραυματισμένων στρατιωτών. To 1908, η κόρη της, Anna Jarvis, οργάνωσε τον πρώτο εορτασμό της Γιορτής της Μητέρας, επηρεασμένη από τον θάνατο της μητέρας της, το 1905. Η ημέρα άρχισε να γιορτάζεται σε όλο και περισσότερες πόλεις, ώσπου το 1914, ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Woodrow Wilson, καθιέρωσε ως επίσημη μέρα τη δεύτερη Κυριακή του Μάη.

   Και τελικά, γιατί από αρχαιοτάτων χρόνων μέχρι και σήμερα αναδεικνύεται η σπουδαιότητα της μητέρας; Αυτό αποτελεί ένα ερώτημα, στο οποίο δεν αρκεί μία μονάχα απάντηση. Θα μπορούσα να γράψω πολλά αναφορικά με την αξία της μάνας, αλλά θα χρειαζόμουν αναρίθμητες σελίδες. Έτσι, θα αρκεστώ σε τρία βασικά γνωρίσματα της μητέρας, που την κάνουν να ξεχωρίζει.

   Πρώτο και σημαντικότερο είναι η ίδια η ύπαρξή της. Αν δεν υπήρχαν οι μητέρες μας, δεν θα υπήρχε κανείς μας. Όμως, για να γίνει μια γυναίκα μητέρα, ας μη ξεχνάμε ότι έλαβε μία από τις πιο θαρραλέες αποφάσεις και ταυτόχρονα ανέλαβε μία από τις μεγαλύτερες ευθύνες, εκείνη της ανατροφής ενός παιδιού. Μπορεί να φαίνεται υπόθεση απλή, αλλά δεν είναι, μιας και κρύβει σύνθετες προϋποθέσεις, όπως τον παραγκωνισμό των προσωπικών επιθυμιών, τον πόνο και τις δυσκολίες της εγκυμοσύνης και του τοκετού αλλά και την υποβάθμιση του «εγώ» με στόχο την προτεραιότητα στην υγεία -σωματική και ψυχική- του παιδιού.

   Ακόμη, η μητέρα είναι από τα ελάχιστα άτομα στη ζωή του ανθρώπου, που είναι πρόθυμη να θέσει σε δεύτερη μοίρα τον εαυτό της για την ικανοποίηση του παιδιού. Όλες οι πράξεις της έχουν γνώμονα την ευτυχία του και όχι τη δική της. Η συμπεριφορά αυτή -αν αναλογιστεί κανείς τον ατομικισμό και την εγωπάθεια του ανθρώπου- μοιάζει υπεράνθρωπη. Κι όμως, η συμπεριφορά αυτή είναι κατεξοχήν μητρική.

   Δεν θα μπορούσα σε αυτό το σημείο να παραλείψω την ιδιότητα της μητέρας να λειτουργεί ως γιατρικό κάθε πληγής. Είναι σαν κάθε πρόβλημα να μοιάζει μικρότερο, όταν αυτή βρίσκεται εκεί. Μάλιστα, πολλές φορές δεν χρειάζεται το παιδί να εκφράσει καν το πρόβλημα που το βασανίζει. Και αυτό, γιατί το μητρικό ένστικτο είναι ασύγκριτο. Τι εννοώ; Η μητέρα έχει τη μοναδική ικανότητα, να αισθάνεται και να κατανοεί τον ψυχικό κόσμο του παιδιού της καλύτερα από το ίδιο. Είναι σαν μια «συναισθηματική ακτινογραφία» να διαπερνά από κάθε μάνα στο παιδί της κι αυτή δεν κάνει ποτέ λάθος! Άλλωστε, η μητέρα, για 9 ολόκληρους μήνες, μέσα τις είχε δύο καρδιές. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει ο οποιοσδήποτε…

Ποίημα του Γ. Βιζυηνού για την μητέρα:

https://togethermag.gr/news-feed/viziinos-poihma-gia-ti-mitera/

   Ωστόσο, η μοναδική αξία αυτή της μητέρας, δεν φαίνεται -ακόμη και σήμερα- να εκτιμάται ιδιαίτερα στον εργασιακό χώρο. Δεν είναι λίγες οι φορές που οι γυναίκες, οι οποίες επιλέγουν να γίνουν μητέρες, εγκαταλείπουν τη δουλειά τους ή πολλές δεν εκπληρώνουν την επιθυμία τους για δημιουργία οικογένειας, καθώς ζουν υπό τον φόβο της απόλυσης. Αυτό που οφείλει να διασφαλιστεί, είναι ο αρμονικός συνδυασμός εργασίας/καριέρας-οικογένειας, εγχείρημα που οι βόρειες ευρωπαϊκές χώρες έχουν ήδη κατορθώσει. Προκειμένου λοιπόν να επιτευχθεί αρμονία εργασίας και μητρότητας και στον υπόλοιπο κόσμο, απαιτείται η κρατική μέριμνα.

   Πρώτα απ’ όλα, απαραίτητο μέτρο είναι η παραχώρηση αδειών τοκετού, λοχείας και μητρότητας, όχι μόνο στον δημόσιο αλλά και στον ιδιωτικό τομέα σε συνδυασμό με την επέκταση του ωραρίου των βρεφονηπιακών σταθμών. Ακόμη, η Πολιτεία έχει την υποχρέωση να θεσπίζει νόμους που απαγορεύουν την απόλυση κάθε εργαζόμενης μητέρας επί 12 τουλάχιστον μήνες. Η βασικότερη, ωστόσο, αρωγή του κράτους στην κάθε μητέρα -ιδίως τη νεαρή μάνα που φέρνει στον κόσμο ένα παιδί χωρίς να είναι ακόμη ανεξάρτητη η ίδια-  είναι η οικονομική στήριξη μέσα από επιδόματα τοκετού και εξάμηνης ανατροφής. Αυτό το μέτρο αποτελεί άλλωστε και τη μεγαλύτερη ένδειξη ενθάρρυνσης για την αύξηση του ποσοστού των γεννήσεων. Αναμφίβολα, ιδιαίτερα σημαντικό είναι και το ευέλικτο ωράριο εργασίας, όπως και η δυνατότητα τηλεργασίας, μέτρο που διευκολύνει σημαντικά την καθημερινότητα της μητέρας.

Συνέντευξη της δημοσιογράφου Ελένης Λαζάρου με τον γιό της Αναστάση, σχετικά με τις δυσκολίες συνδυασμού εργασίας και μητρότητας:

" target="_blank">

   Συνολικά λοιπόν, η λέξη μητέρα αποδεικνύεται πως εκτός από αρχέγονη, είναι και βαρυσήμαντη· γιατί η μητέρα δεν είναι απλά μια «ταμπέλα» αλλά μια διαρκής προσπάθεια παροχής της υπέρτατης αγάπης, αυτής που φθάνει ως την αυτοθυσία. Για την προστασία και την ανάδειξή της εξάλλου, οργανώθηκαν ολόκληρα κινήματα και δράσεις που συνεχίζονται μέχρι και σήμερα. Αν και η γυναίκα-μητέρα έχει κατορθώσει να εξασφαλίσει τα βασικά της δικαιώματα -τουλάχιστον στον ανεπτυγμένο κόσμο- η προσπάθεια δεν έχει τελειώσει εδώ. Σε αυτή την προσπάθεια, βέβαια, μπορούμε να συνεισφέρουμε όλοι ξεκινώντας με μικρά, απλά πράγματα: Ας πλύνουμε κι ένα ποτήρι για αρχή, ας πούμε…

 Δύο ξεχωριστά τραγούδια-ύμνοι στην μητέρα:

1. Νάσος-’Μάνα’:  " target="_blank">

2. Βασίλης Παπακωνσταντίνου-’Μαμά’: 

Πήρε το δρόμο για το σπίτι, αφού πρώτα «είχε πάρει δρόμο από το σίδερο». Αυτή τη φορά όμως, ποθούσε, όπως το παιδί την καραμέλα, ο δρόμος της επιστροφής να είναι μακρύς και βραδύς. Πώς θα έλεγε στα παιδιά της ότι την καραμέλα στο εξής θα την… ονειρεύονται μονάχα; Δεν ήθελε κι αρνούνταν πεισματικά. Ήταν δυνατός και περήφανος άνθρωπος. Ήταν οικογενειάρχισσα. Ναι, οικογενειάρχισσα και όχι οικογενειάρχης (η αρρενωπότητα της λέξης αποβαίνει σχεδόν τοξική). Ήταν αρχηγός και κυρία του εαυτού της, ήταν μοδίστρα και μάνα, μάνα μόνη δίχως σύζυγο. Και όχι, δεν τον αντικατέστησε, δεν έγινε «ο άντρας του σπιτιού». Ήταν η γυναίκα του σπιτικού της και ήταν πλέον άνεργη.

Ο χρόνος όμως, ήταν αναπόφευκτος εχθρός της. Έφτασε σπίτι. Άκουσαν τότε τα παιδιά τον ήχο που μόνο το σιδερένιο κλειδί της μάνας τους παρήγαγε σαν ξεκλείδωνε την σιδερένια, επίσης, πόρτα. Η μάνα φίλησε τα δυο της παιδιά στοργικά στο μέτωπο. Ήξερε, το ένιωθε ότι πλησίαζε η ώρα της ανακοίνωσης της δυσάρεστης είδησης και συνάμα της απογοήτευσης στα παιδικά πρόσωπα. Θα το άντεχε όμως. Ήταν δυνατός και περήφανος άνθρωπος.

Τους έβαλε μικρότερη μερίδα φαγητό απ’ ό,τι συνήθως και έβγαλε το σίδερο να σιδερώσει. Τι να πρωτοσιδερώσει όμως; Τα ρούχα, το γεμάτο ρυτίδες πρόσωπό της ή το χιλιοτσακισμένο ηθικό της; Έβαλε κάτω την πρώτη πουκαμίσα. Δεν άντεξε όμως να τη σιδερώσει στη θέα του γκρι… Γκρι το ρούχο, γκρι το σίδερο, γκρι η δική της η πόρτα, γκρι… Γκρίζα τα μαλλιά της – πρόωρα. Γκρίζο το μέλλον. Σκούρο γκρι.. Γκρι και η σιδερένια πόρτα της βιοτεχνίας, γκρι και το μηχάνημα που της έκλεψε την δουλειά. Όμως το μηχάνημα ούτε δυο παιδιά είχε, ούτε νερό, ούτε ρεύμα πλήρωνε. Λεπτομέρειες, υποθέτω.

Το είχε τώρα πάρει απόφαση. Έπρεπε να καθίσει κάτω τα παιδιά της και να τους ανακοινώσει την απόλυσή της. Ήταν σε ηλικία που καταλάβαιναν πλέον. Όσο το «καταλάβαιναν»  ισχύει για ένα δεκάχρονο πιτσιρίκι. Ένα τέτοιο γεγονός θα τα δοκίμαζε και θα τα ωρίμαζε πριν την ώρα τους. Θα τα έκανε να «καταλάβουν». Και μετά η κατανόηση αυτή θα ήταν μη αναστρέψιμη…

Τα συγκέντρωσε γύρω από την σόμπα. Ακόμη κι αν η καρδιά τους πάγωνε, ήθελε το σώμα τους να διατηρηθεί ζεστό. Δεν ήξερε όμως τι να πει. Πώς να αρχίσει; «Η μαμά έμεινε χωρίς δουλειά;» «Τη μαμά την απέλυσαν;» -και όχι δεν «απολύθηκε», την απέλυσαν- «Μια μηχανή αντικατέστησε τη μαμά στη δουλειά;» Και πού θα κατέληγε; «Θα πεινάσουμε…», «Θα πεθάνουμε…» (πιο κυνικά τα δύο τελευταία, αλλά αν έμενε για πολύ χωρίς δουλειά, ε τι, πώς θα ζούσαν, ουρανοκατέβατο θα ’ρχόταν το φαΐ; Καλά ποτέ δεν ξέρεις, εδώ έγινε η μηχανή μοδίστρα…). Ίσως τελικά η ανακοίνωση στα παιδιά της να ήταν πιο δύσκολη κι από την ίδια την απόλυσή της, πιο σκληρή και απ’ το ανάλγητο σίδερο της πόρτας στη βιοτεχνία.

Δεν πρόλαβε να αρθρώσει λέξη, όταν… χτύπησε το κουδούνι. Τρόμαξε προς στιγμήν. Κάθε τι νέο ή άξαφνο -μετά την ανακοίνωση της απόλυσης- είχε αποκτήσει αιχμηρά χαρακτηριστικά για τον ευαίσθητο ψυχισμό της. Άνοιξε ελάχιστα την πόρτα, μη ξεγλιστρήσει η ζέστη από τα παιδιά της. Ήταν ο διευθυντής της γειτονικής βιοτεχνίας. Είχε πληροφορηθεί την απόλυσή της κι έψαχνε έμπειρα άτομα, καθώς θα άνοιγε ακόμη ένα παράρτημα. Και της πρότεινε να εργαστεί για εκείνον. Η πόρτα της άνοιξε τότε διάπλατα, γιατί ήξερε ότι είχε εξασφαλίσει την ζεστασιά της σόμπας για ακόμη λίγο…

Έκανε τρεις φορές τον σταυρό της, έβαλε τον άνθρωπο στο σπίτι της και άναψε το καντήλι της. Τον κέρασε ό,τι είχε και τον ευχαριστούσε και τον ευγνωμονούσε και τον ευλογούσε. «Σωτήρα» τον φώναζε, γιατί έσωσε το σπιτικό της και τις ψυχές των παιδιών της. Τα παιδιά, όταν μεγάλωσαν κατάλαβαν γιατί στο καλό η μάνα τους τον μακάριζε αυτόν τον κύριο, και δώστου ευχές και δώστου ευλογιές και δώστου προσευχές… Φωτιά μόνο πως δεν πήραν από το καντήλι!

Όταν κάθονται τώρα όλοι μαζί καμιά φορά -γιατί έχουν τα παλληκάρια και τις δικές τους οικογένειες- το λένε και γελάνε, και δώστου γέλια και δώστου χάχανα…

Μεγάλο πράμα η εργασία βρε παιδί μου τελικά…πολύ μεγάλο.

Το πρώτο ζήτημα αποτελεί αναμφισβήτητα και το πλέον απάνθρωπο. Αυτό είναι η αθρόα σφαγή δεκάδων φαλαινών-πιλότων [1] στα νησιά Φερόε (Νοτιοανατολικά της Ισλανδίας) , το λεγόμενο στα ισλανδικά «Grindadráp», που αποτελεί τοπική παράδοση από τον 16^ο αιώνα. Η κτηνώδης διαδικασία έχει ως εξής: Κάθε καλοκαίρι, ντόπιοι προσελκύουν στα ρηχά νερά τα τεράστια θαλάσσια θηλαστικά, τα οποία σε πρώτη φάση ακινητοποιούν διαλύοντας με σιδερένια καμάκια τις σπονδυλικές τους στήλες. Η οριστική ακινητοποίηση επέρχεται με την ολική παράλυση του κήτους, όταν οι ντόπιοι αποκόπτουν μ’ ένα ειδικά σχεδιασμένο μαχαίρι τον νωτιαίο μυελό του, γεγονός που προκαλεί έναν ιδιαίτερα επώδυνο μυϊκό σπασμό στο σώμα της φάλαινας. Οι ίδιοι υποστηρίζουν μάλιστα πως η διαδικασία αυτή εκτελείται σε ειδικό νομικό πλαίσιο που επιτρέπει το κυνήγι, το οποίο γίνεται -κατά τον ισχυρισμό τους- «όσο πιο ανώδυνα είναι εφικτό».

Ακόμη πιο εξοργιστική είναι ωστόσο, η άδεια που παραχωρεί το βασιλικό ναυτικό της Δανίας για τη διάπραξη αυτής της σφαγής. Μία εξίσου λυπηρή διαπίστωση, εντοπίζεται στο γεγονός πως στην αποτρόπαια έκφραση αυτή της «παράδοσης» συμμετέχουν και παιδιά άνω των 5 ετών… Τα επιχειρήματα πάντως των ντόπιων δεν φαίνεται να είναι πειστικά, μιας και δεν είναι δυνατό να αξιολογηθούν ως ορθά με τα σημερινά δεδομένα. Εξηγώ: Όταν τον 16^ο αιώνα ξεκίνησε αυτή η παράδοση, απέβλεπε κυρίως στην εξασφάλιση τροφής κατά τη διάρκεια του βαρύ χειμώνα για τους λαούς της  Β. Ευρώπης, αφού το κρέας και το λίπος των φαλαινών διασφάλιζε την επιβίωση 50.000 κατοίκων. Αντιθέτως, σήμερα είναι παράλογο να υποστηριχτεί η πρακτική χρήση του κρέατος αυτού σε αναπτυγμένες χώρες όπως η Ισλανδία, η Νορβηγία και η Δανία. Προς επίρρωση αυτής της διαπίστωσης, κάθε χρόνο δεκάδες κιλά κρέατος αφήνονται να σαπίσουν και αχρηστεύονται παραμένοντας ανεκμετάλλευτα.

Φυσικά, το γεγονός αυτό έχει πυροδοτήσει πλήθος αντιδράσεων ανά τον κόσμο, λαμβάνοντας ευρεία κάλυψη από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κυριότερες είναι οι δράσεις τής μη φιλανθρωπικής οργάνωσης «Sea Sheperd», η οποία φροντίζει να παρευρίσκεται ετησίως στα νησιά Φερόε, προσπαθώντας να εμποδίσει την μαζική σφαγή φαλαινών απευθύνοντας συνεχείς συστάσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, προκειμένου η Δανία να απαγορεύσει στα νησιά Φερόε την άσκοπη πλέον αυτή εκτέλεση φαλαινών, αφού οι νήσοι υπάγονται στο Βασίλειο της Δανίας.

Σχετικό απόσπασμα από την ετήσια Παράδοση των νησιών Φαρόε:

Το δεύτερο ζήτημα αφορά μία εντελώς διαφορετική περιοχή του πλανήτη. Αυτή είναι η Βραζιλία, γνωστή -μεταξύ άλλων- και ως ο μεγαλύτερος εξαγωγέας βοοειδών στον κόσμο (με ποσοστό 20% των συνολικών εξαγωγών). Εκ πρώτης όψεως, αυτή η διαπίστωση δεν μοιάζει ιδιαίτερα επιζήμια. Κι όμως, είναι. Εννοώ: Όλα αρχίζουν από το ερώτημα: «Πώς η Βραζιλία κατορθώνει να έχει την πρωτοκαθεδρία στην παγκόσμια αγορά βοοειδών;». Η απάντηση είναι απλή στη διατύπωση, σύνθετη όμως νοηματικά: με την εκμετάλλευση του Αμαζονίου. Η εκμετάλλευση αυτή, η οποία λαμβάνει τη μορφή «καθαρισμού της γης» για εγκατάσταση βοοειδών, αποτελεί τη βασική αιτία πυρκαγιών στον Αμαζόνιο. Δηλαδή, κάθε χρόνο, κτηνοτρόφοι προχωρούν σε καύση ολόκληρων δασικών εκτάσεων, προκειμένου να αυξήσουν τα εκτροφεία τους, έχοντας μάλιστα την υποστήριξη του Προέδρου της Βραζιλίας. Σημειώνεται μάλιστα, πως από τον Ιανουάριο μέχρι και την 21^η Αυγούστου του έτους 2019, οι πυρκαγιές στον Αμαζόνιο αυξήθηκαν κατά 84% σε σύγκριση με το 2018, ποσοστό που αντιστοιχεί σε 75.336 επιπλέον πυρκαγιές!

Σύμφωνα ωστόσο με μια μελέτη της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την κλιματική αλλαγή του Ο.Η.Ε. η αλλαγή των διατροφικών συνηθειών, δηλαδή η μείωση στην κατανάλωση βοείου κρέατος θα συμβάλει κατά ποσοστό 20% στην προσπάθεια διατήρησης των παγκόσμιων θερμοκρασιών. Γεγονός ιδιαίτερα αισιόδοξο, αλλά μάλλον πρακτικά ουτοπικό για χώρες όπως η Αμερική, η Αυστραλία και η Αργεντινή, οι οποίες και σημειώνουν τα μεγαλύτερα ποσοστά κατανάλωσης κρέατος ετησίως.

Σχετικό απόσπασμα για την θετική επίδραση της μείωσης στην κατανάλωση βοοειδών:

" target="_blank">

Το τρίτο και τελευταίο ζήτημα το οποίο επιλέγω να επισημάνω, είναι εκείνο της ανησυχητικής μείωσης του αριθμού των μελισσών. Η μέλισσα αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα έντομα του πλανήτη, καθώς επιτελεί την διαδικασία της λεγόμενης «επικονίασης» , δηλαδή της γονιμοποίησης του άνθους, ώστε να γίνει καρπός. Δίχως την επικονίαση, η τροφή που καταλήγει στο πιάτο μας θα ήταν πολύ λιγότερη, αφού το 1/3 των καλλιεργειών βασίζεται σ’ αυτήν. Συγκεκριμένα, στην Ευρώπη, πάνω από 4.000 είδη λαχανικών ευδοκιμούν χάρη στην αδιάκοπη δουλειά των μελισσών.

Το ερώτημα, βέβαια, είναι γιατί εξαφανίζονται οι μέλισσες. Τα αίτια του φαινομένου αυτού μπορούν να αναζητηθούν στην κλιματική αλλαγή, στη μόλυνση του περιβάλλοντος, στην απώλεια φυσικών οικοτόπων, ακόμη και στην έξαρση νέων επιδημιών. Την μεγαλύτερη, ωστόσο, απειλή για τις μέλισσες, αποτελεί η εντατική χρήση χημικών φυτοφαρμάκων υψηλής τοξικότητας στις βιομηχανικές καλλιέργειες. Αυτά τα φυτοφάρμακα χαρακτηρίζονται από την ικανότητά τους να εισχωρούν σε όλα τα μέρη του φυτού. Κατά συνέπεια, όταν οι μέλισσες τα προσλαμβάνουν από τη γύρη και το νέκταρ, κλονίζεται το νευρικό τους σύστημα και πολύ συχνά οδηγούνται σε θάνατο.

   Τέλος, το σημαντικότερο ερώτημα, είναι πώς η εξαφάνιση των μελισσών θα επηρεάσει την ζωή στον πλανήτη. Υπάρχει, λοιπόν, μια δυσοίωνη πρόγνωση για ένα δυστοπικό -άμεσο- μέλλον, που απαντά σε αυτό το ερώτημα και το οποίο θα επιχειρήσω στη συνέχεια να ξεδιπλώσω αναλύοντάς το : «Όταν οι μέλισσες θα εξαφανιστούν, ο άνθρωπος θα πεθάνει στα αμέσως επόμενα τέσσερα χρόνια από την εξαφάνισή τους! ».

Εξηγώ λοιπόν: Αν εξαφανιστούν οι μέλισσες, οι μελισσοκόμοι καταρχάς θα μείνουν άνεργοι. Αλλά και οι γεωργοί δεν θα μπορούν να γονιμοποιήσουν τα χωράφια τους, καταλήγοντας να έχουν ποσότητες που δεν θα επαρκούν για την κάλυψη των ανθρώπινων διατροφικών αναγκών. Η πλειονότητα των φρούτων και των λαχανικών θα εξαφανιστεί από τον πλανήτη. Τα αμύγδαλα μάλιστα, που εξαρτώνται περισσότερο από κάθε τι από την επικονίαση της μέλισσας, θα είναι από τους πρώτους καρπούς που θα χαθούν. Ταυτόχρονα, τα θρυμματισμένα κελύφη των αμυγδάλων τρέφουν τις αγελάδες του πλανήτη ως ζωοτροφή, δίνοντάς τους τα απαραίτητα θρεπτικά συστατικά για να αποδώσουν γάλα. Ας μην ξεχνάμε το προφανές: χωρίς τη μέλισσα, δεν θα έχουμε μέλι. Και δεν είναι μόνο ότι ο άνθρωπος θα στερηθεί τη νοστιμιά και τη θρεπτικότητά του, αλλά αυτό θα έχει επιπτώσεις σε ολόκληρη τη βιομηχανία των καλλυντικών, καθώς το μέλι χρησιμοποιείται ως κύριο συστατικό σε ενυδατικές κρέμες, σαπούνια, σαμπουάν κ.ά. . Επιπλέον, βασικά προϊόντα όπως είναι το βαμβάκι, ο ηλίανθος, η καρύδα και το φοινικέλαιο, θα εξαφανιστούν, γεγονός που θα σημάνει το τέλος της μισής τουλάχιστον παγκόσμιας παραγωγής λαδιού και των προϊόντων αυτού. Χωρίς τις μέλισσες θα χαθούν τέλος τα τριφύλλια και τα χόρτα της βοσκής, με αποτέλεσμα τα ζώα της κτηνοτροφίας να λιμοκτονήσουν, δεδομένου ότι τα χόρτα που μετατρέπονται σε σανό, βασίζονται άμεσα στην επικονίαση των μελισσών.

Ιδού η απόδειξη πως αν σπάσεις έστω κι έναν κρίκο από την αλυσίδα της ζωής, ο κύκλος των έμβιων όντων θα βρεθεί αντιμέτωπος με τον οριστικό αφανισμό. Ευνόητο είναι λοιπόν, πως αυτό το προγνωστικό δεν αποτελεί απλά μία αβάσιμη εικασία κάποιων γραφικών συνωμοσιολογούντων, αλλά μάλλον μία ουσιαστικά αντικειμενική και ισχυρή προειδοποίηση προς ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Σχετικό βίντεο: " target="_blank">

Κοντολογίς, και στα τρία προαναφερόμενα περιβαλλοντικά ζητήματα, ο κύριος – αν όχι ο μοναδικός – υπαίτιος είναι ο άνθρωπος με τον τρόπο που επενεργεί στη φύση. Υπάρχει ωστόσο ακόμη χρόνος για αλλαγή. Και η αφετηρία είναι η εξής: Να συνειδητοποιήσουμε όλοι ότι το περιβάλλον αποτελεί προέκταση του εαυτού μας και να δράσουμε συλλογικά κι αποφασιστικά.

Πηγές:

• cnn.gr
• m.tvxs.gr
• europarl.europa.eu
• seasheperdglobal.org

[1] https://www.britannica.com/animal/pilot-whale

Σχετικά έργα (ποίημα και τραγούδι αντίστοιχα) με θεματικό άξονα το Περιβάλλον:

1. «Το Τραγούδι Της Γης»  του Στρατή Μυριβήλη (το τελευταίο απόσπασμα) από την επίσημη ιστοσελίδα του Στρατή Μυριβήλη.

https://stratis-myrivilis.weebly.com/tauomicron-taurhoalphagammaomicron973deltaiota-tauetasigmaf-gammaetasigmaf-1937.html#

2. «Earth Song» από τον M. Jackson (στίχοι σε ελληνική μετάφραση στον παρακάτω σύνδεσμο you tube).

[There is a video that cannot be displayed in this feed. Visit the blog entry to see the video.]