Ένιωθα ότι όλα γύρω μου είχαν χάσει το νόημά τους.  Δεν πίστευα ποτέ ότι όλα θα μπορούσαν να αλλάξουν τόσο δραματικά με την απουσία ενός ατόμου από τη ζωή μου.  Έμοιαζε σαν κάποιος άλλος να ζούσε τη ζωή μου πια και εγώ ήμουν απλά μόνο ένας θεατής σε όλα αυτά.  Μια σκιά χωρίς λόγο ύπαρξης, βυθισμένη στο αχαλίνωτο σκοτάδι που συνόδευε την κάθε σκέψη και πράξη μου.  Δεν αντιμετώπιζα απλά τη μοναξιά, είχα αρχίσει να ταυτίζομαι μ’ αυτή.  Όσο ο καιρός περνούσε, χωρίς νέα για την κατάσταση του Ορέστη, τόσο πιο πολύ έχανα τον έλεγχα το εαυτό μου.  Ο Άσερ ερχόταν σχεδόν καθημερινά στο σχολείο για να μιλήσει με τους καθηγητές του Ορέστη.  Παρόλο που έπρεπε να με μισεί για το ότι έπαθε ο ξάδελφός του, φαινόταν ότι ήταν το μόνο άτομο που συνειδητοποιούσε την δυστυχία, που είχε φυλακίσει την καρδιά μου. Η άγνοια του όμως για την κατάσταση του Ορέστη δεν βοηθούσε καθόλου στο να απαλύνει τον πόνο μου. Το χειρότερο όμως από όλα ήταν το γεγονός, πως όλοι συνέχιζαν τις ζωές τους ξεχνώντας την απουσία του Ορέστη.  Η πραγματική φιλία ίσως να μην υπήρξε ποτέ μεταξύ μας τελικά. Ένιωθα να πνίγομαι, όταν όλοι ήμασταν πίσω στην τάξη, εκτός από εκείνον, κάνοντας πως δεν είχε συμβεί τίποτα.  Κανείς δεν ήξερε ότι, ο Ορέστης βρισκόταν σε αυτήν την κατάσταση εξαιτίας μου, αλλά αυτό δεν αποδυνάμωνε , τις τύψεις που ένιωθα.

Μόλις τέλειωσαν  τα μαθήματα, άρχισα να τρέχω προς το σπίτι μου, δεν ήθελα κανείς να δει τον πόνο και την αδυναμία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό μου.  Χωρίς να προσέξω τη διάβαση  κάποιο αμάξι κόντεψε να με χτυπήσει, αλλά φρέναρε το τελευταίο λεπτό πριν τη σύγκρουση.  Περιμένοντας την επίπληξη του οδηγού ξαφνιάστηκα, όταν είδα τον Άσερ να βγαίνει από το αμάξι. Κατάλαβε αμέσως από το περιστατικό, πόσο αναστατωμένη ήμουν και προσφέρθηκε να με γυρίσει σπίτι, πριν συμβεί και άλλο ατύχημα.  Όμως δεν επιθυμούσα καθόλου κάτι τέτοιο.  Κανένας δεν έπρεπε να αντικρίσει αυτή την πληγωμένη πλευρά του εαυτού μου.  Ο Άσερ καταλαβαίνοντας ότι δε θα δεχόμουν την πρότασή του, έκλεισε την πόρτα της μαύρης BMW και άρχισε να κατευθύνεται προς το μέρος μου.  Όταν μείωσε αισθητά την απόσταση μεταξύ μας, με κοίταξε μέσα στα μάτια προσπαθώντας να ψυχολογήσει τα αναρίθμητα ψυχρά συναισθήματα, που με φυλάκιζαν στο κλουβί των τύψεων, για το ότι είχε συμβεί.

«Το ξέρεις ότι δεν ευθύνεσαι για τίποτα από όλα αυτά.  Είναι άδικο να κατηγορείς τον εαυτό σου για ό,τι ήταν γραφτό να γίνει.  Μπορείς να στηριχτείς πάνω μου και να μου μιλήσεις για οτιδήποτε σε επηρεάζει τόσο αρνητικά.  Το να καταστρέψεις τη ζωή σου δε θα ωφελήσει πουθενά τον Ορέστη.»

Μόλις τα χέρια του ενώθηκαν πίσω από τη μέση μου, ο ουρανός άρχισε να ξεσπάει μαζί μου σε ένα μείγμα από σταγόνες και δάκρυα για την άσχημη τροπή των γεγονότων.

«Τώρα δε μπορείς να αρνηθείς την πρότασή μου.  Άντε μπες γρήγορα μέσα πριν γίνεις μούσκεμα.»

Ενώ ο Άσερ οδηγούσε προς το σπίτι μου, κάθε φορά που κοιτούσα έξω από το παράθυρο, έβλεπα τη μορφή του Ορέστη ανάμεσα στα δέντρα.  Ο Άσερ  αισθάνθηκε το πόσο αναστατωμένη ήμουν, από τα παιχνίδια που έπαιζε το μυαλό μου, γι’ αυτό επιτάχυνε.

Όταν φτάσαμε στο σπίτι μου, η βροχή όπως και τα δάκρυά μου είχαν στερέψει.  Ευχαρίστησα  τον Άσερ για όσα είχε κάνει και άρχισα να τρέχω προς την είσοδο.  Το να χάνεις οτιδήποτε είναι σημαντικό για εσένα καθώς και τον εαυτό σου, ήταν η κατάσταση που έπρεπε να αντιμετωπίσω.

Αντωνία Ποδότα