ΕΜΠΟΛΕΜΗ ΕΠΟΧΗ

Ο πόλεμος είναι ένα ζοφερό γεγονός που προκαλεί πολλά προβλήματα στην ζωή των ανθρώπων και αποτελεί το μεγαλύτερο δυσάρεστο φαινόμενο για την κοινωνία μας. Οι συνέπειες είναι τεράστιες και καταστροφικές. Θάνατος, βία, τραύματα που έχουν μακροχρόνιες συνέπειες και κατεστραμμένα σπίτια, εγκαταστάσεις. Ο πόλεμος πλέον έχει γίνει μέρος της καθημερινότητας μας, με τρανό παράδειγμα τις έντονες διαμάχες μεταξύ Ουκρανίας και Ρωσίας.

Όπως κάθε άλλος πόλεμος έτσι και ο πόλεμος στην Ουκρανία είχε άμεσο αντίκτυπο στην ψυχολογία των ανθρώπων. Άνθρωποι εκτοπίζονται από τα σπίτια τους, χάνουν τις περιουσίες τους και το χειρότερο, μικρά παιδιά βιώνουν βίαιες στιγμές, που τα τραυματίζουν. Η ζωή τους αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη. Το αίσθημα του φόβου κυριαρχεί και έχει γίνει πια μέρος της ζωής τους. Εικόνες παιδιών που διασχίζουν με τις έντρομες μητέρες τους τα σύνορα ,αφήνοντας πίσω βομβαρδισμένα τοπία, αδυνατώντας να κατανοήσουν γιατί εγκαταλείπουν το γνώριμο περιβάλλον τους. Τα παιδιά ενός πολέμου δεν αναπτύσσουν την παιδικότητα τους, καθώς προσπαθούν να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα.

Στις πιο ακραίες περιστάσεις πολέμου, στερείται το πολυτιμότερο αγαθό, τη ζωή του ανθρώπου. Κυριαρχεί δυστυχία, ο θρήνος, η απαισιοδοξία και οι άνθρωποι χάνουν τις ελπίδες τους για ένα καλύτερο μέλλον. Ο κόσμος είναι απελπισμένος και απαρηγόρητος. Οι φρικτές εικόνες, οδηγούν τους ανθρώπους ν’ αποστερούνται τις δικές τους ηθικές αξίες. Αλλά, χαρακτηριστικό παράδειγμα επιπτώσεων του πολέμου, είναι η ζημιά που δημιουργείται στον πολιτισμό και στην κοινωνία. Έθιμα, παραδόσεις, κουλτούρα, κουζίνα αφανίζονται, αποδεικνύοντας ότι ο πόλεμος αποτελεί εμπόδιο στην εσωτερική ανάπτυξη.

Συμπερασματικά, όπως είχε πει ο ιστορικός Θουκυδίδης, «ο δε πόλεμος…βίαιος διδάσκαλος», μέσα από το βίωμα του πολέμου, οι άνθρωποι περνάνε βίαιες στιγμές, όπου χαράζονται στην μνήμη τους και τους επηρεάζουν αρνητικά στην πνευματική και ψυχολογική τους υγεία.

ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΜΥΡΣΙΝΗ

ΚΟΤΣΙΩΤΑΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ

ΧΡΗΣΗ ΑΝΑΒΟΛΙΚΩΝ ΣΤΟΝ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟ

 Τα αναβολικά,ή αλλιώς στεροειδή αναβολικά,είναι ουσίες οι οποίες μπορεί να χρησιμοποιηθούν σε ποικίλες μορφές και για διαφορετικούς λόγους στις μέρες μας. Αρχικά,συντέθηκαν στην δεκαετία του 1930 και είναι ευρέως διαδεδομένα προς χρήση έως και σήμερα.

Η λέξη αναβολικό,προέρχεται από την λέξη αναβολή,δηλαδή«αυτό που συσσωρεύεται».

Σε γενικές γραμμές,λειτουργούν ενισχυτικά στον οργανισμό,κυρίως στην αύξηση της πρωτεΐνης στα κύτταρα και ιδιαίτερα στους σκελετικούς μύες .

Τα αναβολικά προσλαμβάνονται πολλές φορές θεραπευτικά στην ιατρική. Πιο συγκεκριμένα,μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την ανάπτυξη των μυών,την πρόκληση της εφηβείας στους άντρες ή ακόμα και για την θεραπεία χρόνιων ασθενειών,όπως το AIDS και ο καρκίνος. Επιπλέον,με ελεγχόμενη λήψη αναβολικών,σωστή διατροφή και άσκηση,μπορεί να επιτευχθεί αύξηση βάρους που λειτουργεί ενεργειακά για τον οργανισμό .

Σε πολλές περιπτώσεις,στη σύγχρονη εποχή,έχει παρατηρηθεί ότι γίνεται χρήση,ενδεχομένως και κατάχρηση,αναβολικών ουσιών στο χώρο αθλητισμού.Η λήψη στεροειδών από τους αθλητές χαρακτηρίζεται ως ντόπινγκ και είναι παράνομη. Ο λόγος που επιλέγονται,τα αναβολικά από τους αθλητές είναι για να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους. Με κατάλληλες εξετάσεις μπορεί να ανιχνευθεί η οποιαδήποτε ουσία και να προκαλέσει τον αποκλεισμό του εκάστοτε αθλητή.

Είναι γενικά παραδεκτό ότι τα αναβολικά,μακροχρόνια και σε μεγάλες ποσότητες,μπορεί να προκαλέσουν αρνητικά αποτελέσματα στην υγεία του ανθρώπου. Κάποιες από τις πιο συχνές συνέπειες είναι,οι ορμονικές ανισορροπίες,πρόκληση ακμής καθώς και βλάβες στο κυκλοφορικό σύστημα. Τέλος έχει παρατηρηθεί να πωλούνται λαθραία στη μαύρη αγορά και από πολλές χώρες έχει κριθεί παράνομη η μη ελεγχόμενη χρήση τους.

Συμπερασματικά,τα αναβολικά μπορεί να συμβάλλουν στην βελτίωση κάποιων πτυχών της ζωής του ανθρώπου, με την προϋπόθεση ότι χρησιμοποιούνται σε λογικά πλαίσια και πάντοτε σύμφωνα με τις υποδείξεις των ειδικών. Ωστόσο, σε περιπτώσεις που δεν ενδείκνυται πρέπει να αποφεύγονται,καθώς μπορεί να δημιουργήσουν ανεπανόρθωτες βλάβες στην υγεία του ανθρώπου.

ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΜΥΡΣΙΝΗ

ΓΙΑΝΝΟΣ ΜΑΥΡΟΒΟΥΝΙΩΤΗΣ : Πρωταθλητής πόλο

1.Ποτέ άρχισες να ασχολείσαι με τον πρωταθλητισμό και γιατί;

Αρχικά η σχέση μου με τον πρωταθλητισμό ξεκίνησε από πολύ μικρή ηλικία με το άθλημα της κολύμβησης, γρήγορα όμως συνειδητοποίηση ότι επρόκειτο για ένα άθλημα αρκετά μοναχικό και έτσι αποφάσισα να συμμετάσχω στην ομάδα του πόλο. Εμπνευστής αυτής μου της απόφασης ήταν ένας καλός φίλος του πατέρα μου ο οποίος  ασχολιόταν με το άθλημα αυτό σε ερασιτεχνικό επίπεδο.

2.Πως επηρεάζει την ψυχολογία σου η ενασχόληση σου με τον πρωταθλητισμό σε όλες τις εκφάνσεις της καθημερινής σου ζωής;

Από την αρχή της ενασχόλησης μου με τον πρωταθλητισμό είχα αντιληφθεί τις δυσκολίες που θα αντιμετώπιζα δεν μπορώ να έχω την ζωή και την καθημερινότητα ενός εφήβου όπως για παράδειγμα η διασκέδαση,οι καθημερινές βόλτες με τους φίλους και πολλά αλλά. Γι ´αυτό ήταν αναπόφευκτη η ανάγκη της επιλογής ανάμεσα στον πρωταθλητισμό και στην «εύκολη» καθημερινότητα του εφήβου.

3.Ποιες δυσκολίες αντιμετωπίζεις και ποιοι άνθρωποι σε στηρίζουν σε αυτές;

Πολύ μεγάλες δυσκολίες αντιμετώπισα ιδιαίτερα την περίοδο της καραντίνας, όπου έπρεπε να μείνω εκτός νερού, όπου για ένα πρωταθλητή πόλο αυτό ήταν ιδιαίτερα επώδυνο. Συμπαραστάτες και συνοδοιπόροι σε όλη μου αυτή την προσπάθεια ήταν και είναι οι γονείς μου όπου από την αρχή στήριξαν και ενίσχυσαν την επιλογή μου να ασχοληθώ με τον πρωταθλητισμό.

4.Το υπουργείο παιδείας πριμοδοτεί του αθλητές που ασχολούνται με τον πρωταθλητισμό με ένα συγκεκριμένο ποσοστό μορίων για την εισαγωγή τους στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Ποια είναι η άποψη σου για αυτό;

Συμφωνώ απόλυτα με αυτό καθώς οι μαθητές αυτοί αφιερώνουν πολύ μεγάλο μέρος της καθημερινότητας τους στις προπονήσεις και δεν έχουν χρόνο να μελετήσουν τα μαθήματα του σχολείου. Επομένως η βοήθεια αυτή που δίνεται από το υπουργείο είναι κατά την γνώμη μου είναι δίκαιη και λογική

5.Ποιους στόχους έχεις μέσα από το άθλημα που ασκείς;

Επιθυμία μου είναι να συνεχίσω τον πρωταθλητισμό και να ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτόν μέχρι να μου το επιτρέπουν σωματικές μου δυνάμεις. Παρόλο που είδη ασχολούμαι με το «πολο» σε ένα επαγγελματικό πλαίσιο απώτερος στόχος μου είναι να ενταχθώ στην εθνική Ελλάδος και να συμμετάσχω σε μια Ολυμπιάδα.

6.Πως θα χαρακτήριζες τις σχέσεις σου με τον προπονητή σου και με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας;

Αρχικά νιώθω ιδιαίτερα τυχερός που έχω αυτόν τον προπονητή. Έχει μεγάλη εμπειρία στο άθλημα καθώς είναι παλαίμαχος παίχτης και εκτός από μέντορας για μένα αποτελεί πρότυπο ζωής. Όλη λοιπόν η ομάδα είναι για μένα μια δεύτερη οικογένεια που την χαρακτηρίζουν οι κοινοί στόχοι το κοινό όραμα για το μέλλον και η αγάπη για το άθλημα.

7.Πως διαχειρίζεσαι την ήττα δεδομένου του νεαρού της ηλικίας σου;

Είναι γενικότερα δύσκολη η διαχείριση της ήττας, ιδιαίτερα σε αυτή την ηλικία που τα συναισθήματα και οι ανησυχίες είναι έντονα. Ειδικά όταν φτάνεις σε ένα σημείο που είσαι ένα βήμα πριν από την νίκη η απογοήτευση είναι μεγάλη και νομίζεις ότι έχει χαθεί όλος ο κόσμος. Η εμπειρία βέβαια που αποκτάς σε βοηθάει να διαχειρίζεσαι με καλύτερο τρόπο μια ενδεχόμενη ήττα στο μέλλον

Θεοδώρα Μακρή

Μυρσίνη Θεοδούλου

Μιλένα Κατσούδα

Τόνια Οικονομίδη

Ελίνα Καδά

ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΑΠΟ ΚΑΡΔΙΑΣ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΟ ΜΑΣ..ΤΟΥ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΟΛΟΨΥΧΑ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΟΛΑ ΤΟΥ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ !!!!!

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΜΑΘΗΤΩΝ ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΛΗ

Η Ακρόπολη χτισμένη το 450-330 π.Χ. από τους αρχιτέκτονες Ικτίνο και Καλλικράτη υπό την εποπτεία του Αθηναίου γλύπτη Φειδία και αφιερωμένος στην θεά Αθηνά, αποτελεί από τα κύρια τουριστικά αξιοθέατα της Αθήνας, καθώς κάθε μέρα περιηγούνται στην Ακρόπολη περισσότερα από 16.000 άτομα. Δεν θα μπορούσαμε λοιπόν, να μην κάνουμε κι εμείς μια επίσκεψη.

Η περιήγηση άρχισε με την ανάβαση του λόφου ώστε να φτάσουμε στα πρώτα αξιοθέατα, καθώς η ξεναγός μας μιλούσε για την ιστορία της Ακρόπολης. Ύστερα, περάσαμε από τα εντυπωσιακά προπύλαια και οδηγηθήκαμε στο κύριο μέρος της Ακρόπολης, όπου περιηγηθήκαμε στους γύρω ναούς ,τον ναό την Αθήνας, το Ερέχθειο του Ποσειδωνία και το διαμάντι της Ακρόπολης, τον Παρθενώνα. Σε αυτό το σημείο είχαμε μια μαγευτική θέα που μας επέτρεπε να δούμε όλη την Αθήνα, εφόσον η Ακρόπολη είναι χτισμένη στο πιο ψηλό σημείο της.

Ο Ναός της Αθήνας είναι μικρός αμφιπρόστυλος ιωνικός ναός στην Ακρόπολη των Αθηνών. Εκεί φυλάσσονται το ξόανο της θεάς Αθηνάς Νίκης, της «απτέρου», δηλαδή χωρίς φτερά,για να ,μη φύγει ποτέ από την πόλη της Αθήνας.

Το Ερέχθειο είναι ένας ναός στη βόρεια πλευρά της Ακρόπολης αφιερωμένος στην Αθηνά και τον Ποσειδώνα. Κατά τη μυθολογία στο σημείο αυτό έγινε η φιλονικία της Αθηνάς και του Ποσειδώνα για την κυριαρχία της πόλης. Ο θεός της θάλασσας Ποσειδώνας, χτύπησε το βράχο με την τρίαινα και ξεπήδησε θαλασσινό νερό. Με τη σειρά της η Αθηνά χτύπησε με το δόρυ της και φύτρωσε μια ελιά. Οι θεοί,όπου ήταν κριτές έδωσαν την νίκη στην Αθηνά. Οι Αθηναίοι όμως θέλοντας να συμβιβάσουν τους δυο αντίπαλους θεούς τους αφιέρωσαν από ένα ιερό κάτω από την ίδια στέγη .

Ο Παρθενώνας είναι ναός ο οποίος κατασκευάστηκε προς τιμήν της θεάς Αθηνάς προστάτιδα της πόλης της Αθήνας. Χτίστηκε στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα και οι αρχιτέκτονες του ήταν ο Ικτίνου και ο Καλλικράτης. Από την περίοδο της Ύστερης Αρχαιότητας και ύστερα, ο ναός βανδαλίστηκε και αργότερα μετατράπηκε σε χριστιανική εκκλησία και μετά την Ελληνική Επανάσταση ολόκληρος ο λόφος χαρακτηρίστηκε ως αρχαιολογικός και τους επόμενους δυο αιώνες εκτεταμένη. Ποικίλες εργασίες, αναστήλωσης, αποκατάστασης και συντήρησης πραγματοποιήθηκαν και εξακολουθούν να λαμβάνουν χώρο.

ΘΕΟΔΟΥΛΟΥ ΜΥΡΣΙΝΗ   ΚΟΤΣΩΤΑΣ ΛΕΥΤΕΡΗΣ

Η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού θεσμοθετήθηκε, στο ευρύτερο πλαίσιο του «Κοινωνικού Σχολείου», τον Σεπτέμβριο του 2014 από το Υπουργείο Παιδείας. Ημέρα διεξαγωγής, που προτάθηκε, είναι η πρώτη Δευτέρα του Οκτωβρίου κάθε σχολικού έτους.

Την Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού δεν πραγματοποιούνται μαθήματα και σε κάθε σχολείο της χώρας (Δημοτικά, Γυμνάσια και Λύκεια) διεξάγονται ενδοσχολικοί Αγώνες Αθλοπαιδειάς (με έμφαση στη συμμετοχή και όχι στη διάκριση), σε αθλήματα που επιλέγει ο Σύλλογος Διδασκόντων μετά από εισήγηση των Εκπαιδευτικών Φυσικής Αγωγής του σχολείου.

Η Πανελλήνια Ημέρα Σχολικού Αθλητισμού συνδέεται κάθε σχολικό έτος με κεντρικό «θεματικό άξονα» ευρύτερου μαθησιακού πεδίου που υλοποιείται μέσα από τον σχολικό αθλητισμό. Τη διαθεματική και βιωματική υλοποίηση του θεματικού άξονα της ημέρας (για παράδειγμα, προβολή σχετικών ταινιών και συζήτηση, καλλιτεχνική δημιουργία, διαδραστικές δράσεις και άλλα) την προετοιμάζουν και εποπτεύουν οι εκπαιδευτικοί κάθε σχολείου. Η δε συμμετοχή των μαθητών και των μαθητριών είναι ενεργή τόσο στη σύσταση των ομάδων τους, όσο και στην όλη διοργάνωση της ημέρας.

Ο σχολικός αθλητισμός παίζει ρόλο κλειδί τα πρώτα χρόνια της εκπαίδευσης, ιδίως κατά την απόκτηση κοινωνικών δεξιοτήτων. Παρόλο που ένας μεγάλος αριθμός παιδιών ασχολείται ενεργά με τον αθλητισμό, απομένει ένας επίσης μεγάλος αριθμός που αθλείται μόνο στο μάθημα της γυμναστικής.

Ακριβώς στα πρώτα παιδικά και εφηβικά χρόνια ο σχολικός αθλητισμός παρουσιάζει τη μοναδική ευκαιρία να γνωρίσουν τα παιδιά βασικούς κοινωνικούς κανόνες μέσω του παιχνιδιού.

ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΠΑΠΑΧΡΗΣΤΟΥ

ΕΛΕΝΗ ΧΑΙΡΕΤΑΚΗ

«

«Θέλω να χρηστώ χρυσός Ολυμπιονίκης» Αυτή ήταν η κινητήριος δύναμη του Αλέξανδρου Νικολαΐδη να συνεχίζει να αγωνίζεται. Και τα κατάφερε. Όχι σε αυτή τη ζωή. Στην άλλη, την αιώνια , τη μεταθανάτια. Δυο αργυρά ολυμπιακά μετάλλια, όσα και τα παιδιά του, η παρακαταθήκη του για το μέλλον. Το μέλλον που δε πρόλαβε να ζήσει. Στα 42 του χρόνια «φεύγει» για το μεγάλο ταξίδι και ο θάνατος του αντηχεί σαν κραυγή σε όλη την Ελλάδα.

Γεννήθηκε το 1979 στη Θεσσαλονίκη. Το πάθος του για το ταε κβο ντο το κληρονόμησε από τον πατέρα του καθώς ήταν σπουδαίος γιος του αθλητή Γιώργου Νικολαΐδη. Από τριών χρονών προπονείται. Έφηβος συμμετέχει στους πρώτους επίσημους αγώνες όπου λαμβάνει πολλές διακρίσεις. Το 1996 φορά στο στήθος το χρυσό μετάλλιο από το παγκόσμιο πρωτάθλημα. Επόμενος στόχος οι Ολυμπιακοί αγώνες του Σίδνεϋ το 2000.  ‘Έσπασε μαμά, έσπασε» φωνάζει μετά από ένα συγκλονιστικό ατύχημα που είχε εν ώρα αγώνα. Η κραυγή του εκκωφαντική , προκαλεί ηχηρή σιωπή στο στάδιο. Το όνειρο τελειώνει εκεί και η σπίθα της νίκης αναζωπυρώνεται για να «ανάψει» τέσσερα χρόνια αργότερα στους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004 στη χώρα μας. Αργυρό μετάλλιο. Απογοητεύεται , στενοχωριέται και στο βάθρο ανεβαίνει μετά από παρότρυνση της μητέρας του. Ίδια μοίρα και το 2008 στους Ολυμπιακούς αγώνες του Πεκίνο. Το 2012 στους Ολυμπιακούς αγώνες του Λονδίνου, αγέρωχος, γεμάτος περηφάνια σηκώνει την ελληνική σημαία. Έχει επιλεγεί ως σημαιοφόρος της ελληνικής αποστολής από την ελληνική Ολυμπιακή επιτροπή. Δε θα μπορούσε να υπάρξει καλύτερη, δικαιότερη επιλογή.

Λίγα χρόνια αργότερα ασχολούμενος πλέον με τα κοινά και με την προπονητική, μια σπάνια μορφή καρκίνου , «χτυπάει» το κορμί του, όχι όμως το μυαλό και την καρδιά του. Δυο χρόνια πάλεψε , ηρωικά, αγόγγυστα και σθεναρά. Και νίκησε. Δίδαξε ήθος, αξιοπρέπεια, ανθρωπιά.  Η επιστολή που είχε γράψει λίγο πριν «φύγει» δημοσιεύεται την ημέρα της μεγάλης του φυγής. Μιας φυγής που μας υπενθύμισε πόσο μικροί και μίζεροι είμαστε. Φόρεσε το χρυσό μετάλλιο στο στήθος και πέταξε ψηλά.

Η συγκλονιστική επιστολή του Αλέξανδρου Νικολαΐδη, Είναι μία πραγματική παρακαταθήκη. Έδωσε εντολή να δημοσιευθεί μετά το θάνατό του. Την παραθέτουμε με σεβασμό, αυτούσια.

“Θα ξεκινήσω με αυτό το κλισέ, ότι για να διαβάζετε τώρα αυτήν την δημοσίευση μου, μάλλον έχω φύγει για κάπου καλύτερα ή και για το πουθενά.

Δύο χρόνια, βασανίστηκα κι εγώ με τον καρκίνο. Με έναν τόσο σπάνιο τύπο καρκίνου, το καρκίνωμα nut, που αυτή τη στιγμή εννέα στους δέκα Έλληνες γιατρούς που το διαβάζουν, το ακούν για πρώτη φορά και θα σπεύσουν να το ψάξουν.

Ευτυχώς ο δικός μου γιατρός, ο υπέροχος Γιάννης Μπουκοβίνας που με πήρε από το χέρι στο πιο δύσκολο ταξίδι της ζωής μου, τον γνώριζε αυτόν τον σπάνιο τύπο και έκανε τα πάντα για να με σώσει ή να μου χαρίσει λίγη παραπάνω ζωή. Κίνησε γη και ουρανό, να φέρει φάρμακα κυριολεκτικά από την άλλη άκρη της γης για να τα δοκιμάσω.

Δύο χρόνια δεν είπα ποτέ “Γιατί σε εμένα”; Δεν υπάρχει πιο εγωιστική σκέψη από αυτή. Σε κάποιον τυχαίνει, στον διπλανό μας, στον γείτονά μας, στον συνάνθρωπό μας. Και πλέον τυχαίνει σε πολλούς.

Αν βάλω ένα πρόσημο τύχης στη ζωή μου, θα σας πω ακόμα και τώρα, ότι ήμουν τυχερός άνθρωπος. Είχα την ευλογία να κάνω τα όνειρα μου πραγματικότητα, να ανέβω στο βάθρο πολλές φορές, να δοξάσω τον αθλητισμό και την χώρα μου, να γνωρίσω ανθρώπους από όλον τον κόσμο, να μάθω το σεβασμό, την ευγενή άμιλλα, αξίες τόσο σημαντικές και να προσπαθήσω να τις κάνω πράξη και στη ζωή μου.

Είχα την τύχη να με αγαπήσει η πιο υπέροχη γυναίκα του κόσμου, το δώρο μου από το Θεό, όπως είναι και το όνομα της, και να αποκτήσουμε μια πανέμορφη οικογένεια.

Έτσι και σε αυτή την ατυχία που με βρήκε, είπα ευχαριστώ, που αν αυτό ήταν γραφτό να έρθει στην οικογένειά μου, δεν βρήκε εκείνη ή τα παιδιά μου. Εγώ έπρεπε να το ανέβω αυτό το βουνό, έχω έπρεπε να σηκώσω αυτό το βάρος. Όχι εκείνοι.

Σε αυτό το δύσκολο ταξίδι, στάθηκα τυχερός γιατί συνοδοιπόρο είχα την αλληλεγγύη και την φροντίδα τόσων πολλών ανθρώπων, που πολλές φορές αναρωτήθηκα τι έκανα για να αξίζω όλα αυτά που με ανιδιοτέλεια μου προσέφεραν.

Πρώτος ο γιατρός μου ο κ. Μπουκοβίνας, ο πρύτανης, ο κ. Δημόπουλος, που βοήθησε τόσο πολύ στην πρώτη φάση της ασθένειάς μου αλλά και αργότερα, στο να πάρω κάθε θεραπεία όσο πιο γρήγορα γίνεται.

Ο κ. Ηλιάδης ο θωρακοχειρούργος μου, ένας εξαιρετικός επιστήμονας που με αγκάλιασε σαν πατέρας στο πολύ δύσκολο χειρουργείο μου, στους πνεύμονες, ο κ. Πέιος, ο νευροχειρούργος που μου απάλυνε τους φριχτούς πόνους και πολλοί πολλοί άλλοι, από νοσηλευτές μέχρι τραυματιοφορείς, όλοι μου έδειχναν την αγάπη τους και αυτή η αγάπη μου έδινε δύναμη.

Και τέλος θέλω να σταθώ στον άνθρωπο με άλφα κεφαλαίο, τον Αλέξη Τσίπρα, ήρθε πολύ πρόσφατα στη ζωή μου και μου χάρισε την φιλία του, την σκέψη του, το αδελφικό του νοιάξιμο, σαν να με ήξερε από πάντα. Μου απέδειξε ότι η όλα όσα πρεσβεύει ο ίδιος και η αριστερά είναι πραγματική στάση ζωής. Με στήριξε ηθικά και πρακτικά και έκανε και αυτός τα αδύνατα δυνατά για να έχω την καλύτερη φροντίδα.

Θέλω να πω σε όλους τους κάτι.

Πετύχατε. Με κρατήσατε στη ζωή περισσότερο από όσο αναλογούσε στον πολύ επιθετικό καρκίνο μου, μου χαρίσατε το χρυσό μετάλλιο της παράτασης της ζωής μου σε μια πολύ κρίσιμη στιγμή, όταν η κόρη μου η Ελεάννα ήταν μόλις 3,5 ετών και δεν θα θυμόταν τίποτα από εμένα, ενώ τώρα στα 5,5 της χρόνια θα με θυμάται έστω σαν μακρινή ανάμνηση και θα μπορεί να διηγηθεί ιστορίες στον μικρό της αδερφό τον Γιώργο, ώστε να με κρατήσουν ζωντανό στην καρδιά τους για πάντα.

Φίλοι μου, σε αυτή τη ζωή που είμαστε όλοι περαστικοί, μεγαλύτερη σημασία έχει τι αποτύπωμα θα έχουμε αφήσει, και όχι πώς ή πότε θα φύγουμε.

Για αυτό αν είμαι εγώ ο πρώτος καταγεγραμμένος ασθενής με καρκίνωμα nut στην χώρα μας, ας γίνω η αφορμή για την ενημέρωση γιατρών, ασθενών, πάνω σε αυτόν τον τύπο καρκίνου που αν διαγνωσθεί εγκαίρως ίσως σωθούν ζωές.

Ας γίνω η αφορμή για να ενισχυθεί ουσιαστικά το εθνικό μας σύστημα υγείας που τόσο υποτιμήθηκε τα τελευταία χρόνια, όχι να περιμένουν ουρές για μια αξονική, για μια χημειοθεραπεία ή ένα χειρουργείο και να χάνεται πολύτιμος χρόνος, να σταματήσει ο χρονοβόρος δαίδαλος της γραφειοκρατίας και των νομικών κωλυμάτων του ΕΟΦ όταν πρέπει να εγκριθούν άμεσα δοκιμαστικά φάρμακα που μπορεί να σώσουν ζωές.

Αν ερχόμαστε σε αυτή τη ζωή για κάποιο σκοπό, εγώ έχω αποφασίσει ποιος θα είναι αυτός. Να προσφέρω ελπίδα μέσα από όσα κατάφερα στην ζωή μου, από τα όμορφα μέχρι τα άσχημα.

Για αυτόν τον λόγο, τα δύο μου αργυρά Ολυμπιακά μετάλλια, της Αθήνας και του Πεκίνο, που για χρόνια κρύβω καλά, ήρθε η ώρα να βγουν και να επιστρέψουν εκεί που ανήκουν, στις παναθρώπινες αξίες. Τελευταία επιθυμία μου είναι, τα δύο αυτά μετάλλια, να βγουν σε δημοπρασία και το ποσό που θα συγκεντρωθεί να δοθεί σε δομές για τα παιδιά που θα επιλέξει η οικογένειά μου.

Αν σωθεί έστω ένα παιδί, θα αξίζει κάθε κλωτσιά που έχω φάει στο κεφάλι, κάθε κάταγμα στα πόδια μου.

Αυτό είναι το αποτύπωμα που θέλω να αφήσω στην κοινωνία, αυτή είναι η κληρονομιά που θέλω να μείνει στα παιδιά μου.”

Αλέξανδρος Νικολαΐδης: Γεννημένος μαχητής – Οι στιγμές που συγκλόνισε | Κεντρικό Δελτίο Ειδήσεων

ΣΠΙΝΤΙΟΥ ΝΙΚΟΛΕΤΤΑ

Ο υγιεινός τρόπος ζωής 

Τι είναι η υγιεινή διατροφή ?

 H υγιεινή διατροφή είναι διατροφή που βοηθά στη διατήρηση ή στη βελτίωση της συνολικής υγείας ενός ατόμου. Παρέχει στον οργανισμό τα βασικά διατροφικά στοιχεία, όπως υγρά, μακροθρεπτικά συστατικά, μικροθρεπτικά συστατικά και επαρκή ενέργεια.

 Η υγιεινή διατροφή μπορεί να περιέχει φρούτα, λαχανικά και δημητριακά ολικής αλέσεως και μπορεί να περιλαμβάνει λίγα έως καθόλου επεξεργασμένα τρόφιμα ή ποτά με γλυκαντικές ουσίες. Η μεσογειακή διατροφή και ιδιαίτερα η κρητική διατροφή συχνά προβάλλονται ως καλά παραδείγματα υγιεινής διατροφής.

Οι βασικές αρχές της καλής διατροφής είναι τόσο απλές που μπορώ να τις συνοψίσω σε δέκα μόνο λέξεις: να τρως λιγότερo, να κινείσαι περισσότερο, να τρως πολλά φρούτα και λαχανικά. Δηλαδή, συνοπτικά, σε πέντε λέξεις: να μην επιλέγεις πρόχειρο φαγητό. Ακολούθησε αυτές τις οδηγίες και θα έχεις καταφέρει την πρόληψη των κυριότερων ασθενειών – της στεφανιαίας καρδιακής νόσου, ορισμένων μορφών καρκίνου, του διαβήτη, του εγκεφαλικού επεισοδίου, της οστεοπόρωσης, της παχυσαρκίας και πολλών άλλων. Φαίνεται να είναι οι πιο πολύπλοκες διαιτητικές συστάσεις πολλών υγειονομικών οργανώσεων και εθνικών και διεθνών κυβερνήσεων – οι σαράντα «βασικές συστάσεις» των κατευθυντήριων γραμμών του 2005 για τα διαιτητικά προϊόντα. Αν και μπορεί να αισθανθείτε ότι οι συμβουλές για τη διατροφή αλλάζουν διαρκώς, οι βασικές ιδέες πίσω από τις τέσσερις οδηγίες μου δεν έχουν αλλάξει σε μισό αιώνα. Και αφήνουν αρκετό χώρο για την απόλαυση των τροφίμων.

Ο υγιεινός τρόπος ζωής μειώνει τον κίνδυνο άνοιας ?

• Ο υγιεινός τρόπος ζωής μειώνει τον κίνδυνο άνοιας ακόμα και σε άτομα με οικογενειακό ιστορικό, επισημαίνει νέα επιστημονική έρευνα, τα αποτελέσματα της οποίας παρουσιάστηκαν στην Διεθνή Διάσκεψη της Ένωσης για το Αλτσχάιμερ.
• Η έρευνα πραγματοποιήθηκε σε δείγμα περίπου 200.000 ανθρώπων στη Βρετανία και έδειξε ότι ο κίνδυνος άνοιας μειώθηκε με αυτόν τον τρόπο κατά ένα τρίτο. Οι επιστήμονες βαθμολόγησαν τους συμμετέχοντες ανάλογα με τον τρόπο ζωής που ακολούθησαν με βάση την σωματική άσκηση, την διατροφή, το κάπνισμα και την κατανάλωση αλκοόλ.

Πώς να διατηρήσετε έναν υγιεινό τρόπο ζωής και μια υγιεινή διατροφή: 5 κορυφαίες συμβουλές

       i.            Αντικαταστήστε τα κακά λιπαρά με καλά λιπαρά

       ii.            Ελάττωση του καπνίσματος και του αλκοόλ.

      iii.         Αυξήστε τους παλμούς της καρδιάς σας με μισή ώρα άσκησης κάθε μέρα.

       iv.            Να κοιμάστε αρκετά και καλά

       v.            Αποφύγετε το άγχος.

Η Χιρόνα (ισπανικά: Gerona, καταλανικά και επίσημα: Girona) είναι πόλη στην Καταλονία, στη βορειοανατολική Ισπανία, και πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας. Η πόλη υπολογίζεται ότι το 2013 είχε 96.722 κατοίκους και βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Τερ, Ονιάρ και Γκουέλ, κοντά στα σύνορα με τη Γαλλία. Θεωρείται από τις ομορφότερες πόλεις της Καταλονίας, χάρις στο γεωγραφικό της ανάγλυφο και το πλούσιο ιστορικό της κέντρο. Λόγω της θέσης της ως πέρασμα από την Ιβηρική χερσόνησο στην υπόλοιπη Ευρώπη έχει υποφέρει πολλές εισβολές και καταστροφές κατά τη διάρκεια της ύπαρξής της.

Ονομασία

Σήμερα η επίσημη μορφή του ονόματος της πόλης είναι από το 1978 η καταλανική (Girona), που προφέρεται Ζιρόνα . Το όνομά της προέρχεται από την αρχική λατινική Urbs Gerunda, δηλαδή «πόλη που πρέπει να γίνει αντικείμενο διαχείρισης», όρος που γεννήθηκε μετά την παράδοση της πόλης από τις τοπικές ιβηρικές φυλές στους Ρωμαίους. Έτσι, σε αντίθεση με τις λοιπές ρωμαϊκές πόλεις της Καταλονίας, το όνομα της Χιρόνα δεν περιέχει κανένα ιβηρικό λεξικολογικό στοιχείο. Η αραβική της ονομασία ήταν Garunda.

Ιστορία

Οι πρώτοι κάτοικοι της πόλης ήταν η ιβηρική εθνότητα των Ιντιγετών (Indigeti). Η πρώτη οχύρωση της πόλης ήρθε από τον Πομπηίο στη διάρκεια του πολέμου με τον Σερτώριο το 82-72 π.Χ. όποτε και αποφασίστηκε η δημιουργία ενός oppidum (περιτειχισμένης πόλης) πάνω στη Via Herculea, μελλοντική Via Augusta. Η πόλη αυτή ονομάστηκε Gerunda και συνδεόταν με τη θάλασσα μέσω του κοντινού λιμανιού του Εμπορίου. Η πόλη δεν ξεπέρασε ποτέ τον χαρακτήρα της ως φρούριο. Στη συνέχεια καταλήφθηκε από τους Βησιγότθους, για τους οποίους υπήρξε ένα κύριο νομισματοκοπείο, τους Μουσουλμάνους το 715 και τον Καρλομάγνο το 785, ο οποίος την έκανε μία από τις 14 έδρες κομητειών της Ισπανικής Μαρκίας.

Αρχιτεκτονική

Ο Καθεδρικός ναός της Παναγίας της Ζιρόνα είναι η έδρα της τοπικής επισκοπής. Άρχισε να χτίζεται το 1312 για να αντικαταστήσει τον παλαιότερο ναό ρομανικού ρυθμού του 11ου αιώνα, από τον οποίο σήμερα διατηρείται ένας πύργος («ο πύργος του Καρλομάγνου», la torre de Carlemany). Ολοκληρώθηκε οριστικά στα μέσα του 20ού αιώνα. Είναι γοτθικού στυλ με ένα μόνο κλίτος πλάτους 22 μέτρων, το οποίο και αποτελεί το πλατύτερο κλίτος οποιουδήποτε ρυθμού στον κόσμο μετά από αυτό του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό, και το πλατύτερο σε εκκλησία γοτθικού ρυθμού. Στην πλατεία του καθεδρικού σώζονται απομεινάρια του ρωμαϊκού τείχους.

• περίφημος «περίπατος του τείχους» (Passeig de la Muralla) είναι μια διαδρομή που ενώνει τα τείχη που περιτριγυρίζουν την παλιά πόλη. Περιέχει τμήματα των τειχών του 9ου αιώνα και του ύστερου Μεσαίωνα (14ος και 15ος αιώνας).
• Γύρω από τον ποταμό Ονιάρ βρίσκονται χτισμένα κολλητά σπίτια διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών, που συνθέτουν μια πολύ χαρακτηριστική εικόνα της πόλης. Κατασκευασμένα πάνω στα παλιά τείχη, είναι δείγμα της άτακτης αστικής ανάπτυξης που έζησε η πόλη κατά τον 20ό αιώνα. Ανάμεσά τους βρίσκεται και το σπίτι του Καταλανού αρχιτέκτονα Ραφαέλ Μαζό (Rafael Masó i Valentí,1880-1935).
• Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δύο κύριοι κοινόχρηστοι χώροι, η ράμπλα της ελευθερίας (Rambla de la llibertat), κύρια είσοδος στην παλιά πόλη, και η πλατεία της Ανεξαρτησίας (Plaça de la Independència), που περιτριγυρίζεται από νεοκλασικά κτήρια.

Κατά τη σχολική μας εκδρομή στην Βαρκελώνη επισκεφτήκαμε την Σαγραδα Φαμιλια και πραγματικά μας κίνησε το ενδιαφέρον η επιβλητικότητα της αλλά και το μέγεθος που είχε .

Η Σαγράδα Φαμίλια είναι μια πελώρια  ρωμαιοκαθολική εκκλησία στη Βαρκελώνη της Καταλονίας στην Ισπανία, σχεδιασμένη από τον Καταλανό αρχιτέκτονα Αντόνι Γκαουντί .Αν και ημιτελής, η εκκλησία αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO και τον Νοέμβριο του 2010 εγκαινιάστηκε και καθαγιάστηκε από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΣΤ΄ και έγινε βασιλική και μπορεί πλέον να τελεστεί εκεί η Θεία Λειτουργία και να την παρακολουθήσουν οι πιστοί. Αν και η κατασκευή της Σαγράδα Φαμίλια είχε ξεκινήσει το 1882, όταν το έργο ανέλαβε ο Γκαουντί το 1883, τη μεταμόρφωσε με το αρχιτεκτονικό και μηχανικό στυλ του συνδυάζοντας το γοτθικό ρυθμό και μορφές μοντερνισμού .

Ο Γκαουντί αφιέρωσε τα τελευταία του χρόνια στο έργο και όταν πέθανε το 1926, λιγότερο από το ένα τέταρτο του έργου είχε ολοκληρωθεί. Έχει πανέμορφα χαρακτηριστικά και είναι ένα φανταστικό αξιοθέατο που κάποιος πρέπει να επισκεφτεί οπωσδήποτε αν ταξιδεύσει στην Βαρκελώνη.

ΕΛΙΝΑ ΚΑΔΑ