Σαφώς δεν αγνοείται το γεγονός ότι η ζωγραφική είναι ένα ξέσπασμα. Όταν τα μάτια δεν έχουν δάκρυα, όταν το στόμα δεν βγάζει ήχο και η μοναξιά γίνεται βάσανο, έρχεται αυτή η επιλογή και σε ημερώνει, σε καθησυχάζει. Μπορεί το αποτέλεσμα να βγει οικτρό ∙ να σκιστεί το χαρτί, να καταλήξει στον κάδο μαζί με άλλα τόσα αποτυχημένα… Όπως και να έχει όμως, τα νεύρα, ο θυμός, η οργή καταλαγιάζουν  έστω και μέσα από μερικές μουτζούρες.

     Τέχνη δεν είναι μόνο το θέατρο ή το τραγούδι, τέχνη είναι και η ψυχική δημιουργία. Η ζωγραφική είναι ένα υπέροχο χάρισμα που δύσκολα βρίσκεις έμφυτο ∙ μα ακόμα πιο δύσκολη είναι η μαεστρία του σταθερού χεριού που δημιουργεί αβίαστα χωρίς εξάσκηση. Αυτό το ταλέντο όσοι το διαθέτουν ας μην το αφήνουν ανεκμετάλλευτο ∙ πόσο μάλλον όσοι το αγαπούν και μέσα από τα έργα τους θέλουν κάτι να πουν. Ακόμα όμως και αυτό να μην ισχύει, μην σταματάτε να δημιουργείτε. Από τη ζωή μας λείπει το χρώμα. Γεμίστε την εσείς που ξέρετε τουλάχιστον να το χρησιμοποιείτε στις δημιουργίες σας.

Ευχές για ένα όμορφο και δημιουργικό καλοκαίρι 2022!

Αναστασία Κατσούρη ( μαθήτρια της Γ΄ Λυκείου )

                                                                         Το Βατραχέλι

Κατερίνα Ευσταθίου-Σελάχα                                                    Γιώργος Τυρίκος-Εργάς

     1

Μια φορά κι έναν καιρό πριν από λίγα χρόνια, ήταν ένας γέρος και μια γριά. Ζούσαν σ’ ένα σπιτάκι στην άκρη ενός χωριού. Όλα τα καλά που ήθελαν στη ζωή τους, τα είχαν. Το μόνο πράγμα που τους έλειπε για να είναι ευτυχισμένοι ήταν ένα παιδάκι.

«Αχ, ας είχαμε ένα παιδάκι κι ας ήταν βατραχέλι!» έλεγαν ο γέρος και η γριά.

Μια μέρα χτυπάει η πόρτα. Ανοίγει ο γέρος, και τι αντικρίζει! «Γριά, έλα να δεις!» Ήταν ένα μικρό βατραχέλι, πράσινο και πιτσιλωτό. «Καλώς το βατραχέλι» είπε η γριά. «Θέλεις να σου φτιάξω κάτι να φας;» «Κουάξ, πεινάω πολύ!» είπε το βατραχέλι και, χοπ, έδωσε ένα σάλτο και μπήκε στο σπίτι. «Βατραχέλι» είπε ο γέρος «μήπως η μαμά βατραχίνα και ο μπαμπάς βάτραχος θα σε ψάχνουν και θα ανησυχούν;» «Δεν έχω μπαμπά και μαμά!» απάντησε το βατραχέλι. «Είμαι μόνο μου, ολομόναχο».

     2

«Το κακόμοιρο! Θες να μείνεις εδώ μαζί μας και να γίνουμε εμείς ο μπαμπάς και η μαμά σου;» «Θα με αγαπάτε πιο πολύ απ’ όλο τον κόσμο;» ρώτησε το βατραχέλι. «Και βέβαια» είπαν ο γέρος και η γριά. «Και θα μου φτιάξετε δικό μου δωμάτιο;» «Αμέ!» «Και θα με αφήνετε πού και πού να κάνω σκανταλιές δίχως να με μαλώνετε;» «Πού και πού, θα σε αφήνουμε…»«Εντάξει, λοιπόν!»

Αχ, η χαρά του γέρου και της γριάς ήταν απερίγραπτη! Είχαν επιτέλους το δικό τους μωρό, το βατραχέλι τους! Του έφτιαξαν δικό του δωμάτιο, το τάιζαν με τα πιο παχουλά μυγάκια, το έβγαζαν βόλτα κάθε απόγευμα με το ποδήλατο, του τραγουδούσαν «κουάξ κουάξ και κουπεπέ», το έκαναν μπανάκι στη λιμνούλα δίπλα στο σπίτι τους… Και το βατραχέλι τούς αγαπούσε πολύ, τον γέρο και τη γριά, τον μπαμπά και τη μαμά του.

     3

Τα χρόνια περνούσαν. Το βατραχέλι έγινε ολόκληρο παιδάκι και πήγε στο σχολείο.

Μια μέρα, όμως, δεν ένιωθε καλά. Φωνάζει τη μαμά του τη γριά και της το λέει. «Ποπό, βατραχέλι μου. Έχεις πυρετό, πρέπει να μείνεις στο σπίτι. Επειδή εγώ όμως έχω μια δουλειά, θα σε κουκουλώσω στη ζεστή σου κουβερτούλα, θα βάλω μια σούπα στη φωτιά να βράζει για να φας, και θα πάω. Θα γυρίσω όσο πιο γρήγορα μπορώ».

4

«Εντάξει, μαμά» είπε το βατραχέλι και κούρνιασε μέσα στο ζεστό του το κρεβάτι παρέα με τα αγαπημένα του παραμύθια. Ξαφνικά κάτι ακούστηκε.

Χουρχουρχουρχουρ… Κάτι συνέβαινε στην κουζίνα και το βατραχέλι, περίεργο όπως ήταν, πήγε να δει τι γίνεται. Ο θόρυβος ερχόταν από την κατσαρόλα μέσα στην οποία έβραζε η σούπα. Το βατραχέλι, χοπ, έδωσε έναν πήδο και στάθηκε πάνω από την κατσαρόλα.

«Σούπα-σουπίτσα μου, μην κάνεις χουρχουρχουρ, γιατί είμαι άρρωστος και θέλω να κοιμηθώ. Άκουσες;»

Τίποτα η σούπα. Συνέχισε να βράζει.

   5

«Σούπα, είπα! Μην κάνεις χουρχουρχουρ, γιατί θα πέσω μέσα και θα δεις!» είπε πιο δυνατά το βατραχέλι. Πάλι, καμιά αλλαγή. «Σούπα, παλιόσουπα, είπα μην κάνεις χουρχουρχουρ, γιατί θα πέσω μέσα!» Η σούπα, τη δουλειά της. Και τότε κάνει μια βουτιά το βατραχέλι… και πέφτει μέσα στη σού

  6

Η μαμά γριά και ο μπαμπάς γέρος επέστρεψαν αργά το απόγευμα, όλο λαχτάρα να δουν τι κάνει το βατραχέλι τους, αν έχει πυρετό, αν κοιμήθηκε καλά…

«Βατραχέλι! Βατραχέλι μου, ήρθαμε!» φώναξαν από την πόρτα. Καμιά απάντηση… Πήγαν στο δωμάτιό του, τίποτα. Έψαξαν στο μπάνιο, στην αυλή, πήραν τηλέφωνο όλους τους φίλους του απ’ το σχολείο, κανένας δεν το είχε  

 7

«Αχ, γέρο μου, το χάσαμε το βατραχέλι μας» είπε η γριά κι έκατσε στενοχωρημένη στην αυλή κι άρχισε να κλαίει. Πήγε ο γέρος, έκατσε δίπλα της και έκλαιγε κι αυτός. Εκείνη την ώρα περνούσε ένα πουλάκι. Τους βλέπει να κλαίνε και τους ρωτάει: «Γέρο μου και γριά, γιατί κλαίτε; Τι συμβαίνει;» «Αχ, πουλάκι μου, κλαίμε γιατί χάσαμε το μωρό μας, το βατραχέλι μας, και πού να είναι, και πού να γυρνά!» Το πουλάκι στάθηκε λίγο σιωπηλό μέχρι που ένιωσε τη λύπη τους βαθιά στην καρδιά του. «Τότε κι εγώ θα ρίξω το φτεράκι μου!» είπε κι έφυγε να πάει στη μεγάλη βελανιδιά όπου είχε φτιάξει τη φωλιά του.

 8

Μόλις έφτασε, η βελανιδιά είδε το φτεράκι που έλειπε και ρώτησε το πουλάκι: «Γιατί, πουλάκι, λείπει το φτεράκι σου;» «Γιατί ο γέρος και η γριά χάσανε το βατραχέλι τους και είναι απαρηγόρητοι. Έριξα το φτεράκι μου για να τους συμπαρασταθώ». «Κακό που τους βρήκε» είπε η βελανιδιά. «Τότε κι εγώ θα ρίξω όλα τα βελανίδια μου!» Και τα ’ριξε μ’ ένα κούνημα των κλαδιών της.

 9

Μετά από λίγο πέρασε το αρνάκι από κει και είδε όλα τα βελανίδια πεσμένα κάτω. Ρώτησε λοιπόν τη βελανιδιά: «Βελανιδιά, γιατί είναι πεσμένα τα βελανίδια σου;» «Πού να σου τα λέω, αρνάκι! Ο γέρος και η γριά χάσανε το βατραχέλι τους και κλαίνε απαρηγόρητοι, το πουλάκι πέρασε, τους είδε, τους λυπήθηκε και έριξε το φτεράκι του, γι’ αυτό κι εγώ έριξα τα βελανίδια μου». «Εμ, τότε κι εγώ, βελανιδιά, θα σπάσω το δοντάκι μου» είπε το γουρουνάκι και συνέχισε σκυφτό τον δρόμο του.

  10

Δίχως δοντάκι πήγε να πιει νερό στη μεγάλη βρύση του χωριού. Μόλις η βρύση είδε το αρνάκι, αμέσως το ρώτησε: «Αρνάκι μου, γιατί είναι σπασμένο το δοντάκι σου;» Το αρνάκι είπε την ιστορία.

«Πράγματι, κρίμα για τον γέρο και τη γριά. Μέσα μου νιώθω το κλάμα τους» είπε η βρύση. «Τότε κι εγώ δε θα βγάζω πια νερό, θα στερέψω». Και η βρύση σταμάτησε να τρέχει το νερό της και στέρεψε.

Μόλις όμως έγινε αυτό, όλοι οι άνθρωποι και τα ζώα του χωριού άρχισαν να διψούν. Χωρίς νερό τα δέντρα και τα λουλούδια άρχισαν να μαραίνονται. Ο ένας έλεγε στον άλλο την ιστορία με το βατραχέλι που χάθηκε και έτσι στο τέλος όλοι ένιωθαν όπως ο γέρος και η γριά.

Γιατί όταν λυπάται ένας, πώς είναι δυνατόν οι άλλοι να είναι χαρούμενοι; Όταν πονάει ένας, πώς είναι δυνατόν οι άλλοι να μην πονούν;

    11

Πέρασαν ώρες και κάποτε η γριά σήκωσε το κεφάλι της και είδε γύρω τι είχε συμβεί. «Γέρο μου» είπε σφίγγοντας το χέρι του «κλαίμε εμείς και όλοι λυπούνται, και τα ζώα πονούν και τα νερά σταμάτησαν και τα δέντρα μαραίνονται. Θα κάνουμε την καρδιά μας πέτρα και θα σταματήσουμε να κλαίμε. Θα θυμόμαστε το βατραχέλι μας και θα το πονάμε, αλλά ο κόσμος πρέπει να συνεχίσει όπως πριν. Οι άνθρωποι πρέπει να είναι χαρούμενοι και τα νερά να τρέχουν και τα δέντρα να είναι πράσινα και δυνατά».

Ο γέρος και η γριά σταμάτησαν να κλαίνε και μπήκαν μέσα στο σπίτι τους για να μην τους βλέπουν πια οι άλλοι.

«Τι είναι αυτό που ακούγεται από την κουζίνα, γριά μου καλή;» ρώτησε ο γέρος.

Ένας θόρυβος, κάτι σαν… χααψψψψψ… χααααψψψψψψ… «Μήπως είναι ο αέρας που περνάει απ’ το παράθυρο;» «Όχι, το παράθυρο είναι κλειστό».

«Μήπως μπήκε κλέφτης στο σπίτι μας;» «Τι να μας πάρει πια, αφού χάσαμε το πολυτιμότερο που είχαμε». «Μήπως είναι η σούπα που βράζει;» είπε η γριά και πήγε να κοιτάξει τη σούπα.

 12

Ανοίγει την κατσαρόλα και τι να δει! Το βατραχέλι! Είχε φάει όλη τη σούπα και με γεμάτη και φουσκωμένη κοιλίτσα είχε πέσει μέσα στην κατσαρόλα και κοιμόταν του καλού καιρού. Για δες που ροχάλιζε κιόλας!

     13

«Βατραχέλι μου, μωράκι μου, γιε μου και θησαυρέ μου!» φώναξε η γριά και πήρε αγκαλιά το βατραχέλι και το πήγε στον γέρο που χοροπηδούσε μέχρι το ταβάνι απ’ τη χαρά του. Το βατραχέλι ξύπνησε και είπε: «Μαμά, η σούπα δε σταματούσε να κάνει χουρχουρ και εγώ έπεσα μέσα και την έφαγα όλη ζεστή! Καλή ήταν, μα λίγο βαριά. Μετά με πήρε ο ύπνος!».

   14

Ο γέρος και η γριά γελούσαν κι έκλαιγαν μαζί. Σε λίγο όλο το χωριό έμαθε πως το βατραχέλι βρέθηκε! Από τη χαρά του το πουλάκι έβγαλε καινούριο φτερό, το αρνάκι έβγαλε καινούριο δοντάκι, η βελανιδιά γέμισε βελανίδια και η βρύση έτρεχε πια νερό πολύ δίχως ποτέ να σταματήσει. Τα πρόσωπα των ανθρώπων φωτίστηκαν.

 15

Όλο το χωριό το άλλο βράδυ έστησε μεγάλο γλέντι κάτω από τη βελανιδιά, με χορούς και με τραγούδια, με λαγούτα και βιολιά. Τώρα πια όλοι στο χωριό ήταν χαρούμενοι. Και η χαρά τους ήταν πιο μεγάλη γιατί κάποτε μπόρεσαν και ήταν όλοι μαζί θλιμμένοι.

Μετάφραση του παραμυθιού «Το βατραχέλι» από τα ελληνικά στα φαρσί
روزی روزگاری چند سال پیش، یک پیرمردی با یک پیرزنی وجود داشتند .آنها در یک خانه کوچک در حاشیه یک روستا زندگی می کردند.  آنها تمام چیزهای خوبی ک در زندگی خود میخواستند را داشتند. تنها چیزی که برای شاد بودن کم داشتند یک بچه بود.

«آه، کاش بچه دار شویم  و کاش قورباغه باشد!»  پیرمرد و پیرزن میگفتند .

یک روز درِ خانه زده می‌شود. پیرمرد در را باز می کند، و آنچه می بیند!  «پیرزن بیا ببین!»  قورباغه ای کوچک بود، سبز و آب ریز.  « خوش آمدی قورباغه کوچولو » پیرزن گفت .«می‌خواهی برایت چیزی درست کنم که بخوری؟ » «کوا، خیلی گرسنه ام!» قورباغه کوچولو گفت و ، هوپ ، پرش کرد و وارد خانه شد .«قورباغه کوچولو » پیرمرد گفت . «شاید مامان قورباغه و بابا قورباغه به دنبال شما خواهد گشت و نگران خواهد شد؟»«من پدر و مادر ندارم »قورباغه کوچولو جواب داد.« من تنها هستم ، کاملا تنها .»

- «بیچاره!  میخوای اینجا با ما بمونی و ما پدر و مادرت بشیم؟» «آیا مرا بیشتر از هر کس دیگری دوست خواهی داشت؟» قورباغه کوچولو پرسید. «البته.»پیرمرد و پیرزن گفتند.  «و یک اتاق برای خودم خواهید ساخت ؟» «حتماً!«  و آیا هر هر از گاهی ب من اجازه خراب کاری می‌دهید بدون اینکه منو دعوا کنید ؟»«هر از گاهی بهت اجازه میدیم …»«باشه، پس!»

وای شادیه پیرمرد و پیرزن وصف نشدنی بود!  آنها بالاخره صاحب فرزند خود شدند، قورباغه کوچولو شان !  اتاقش را برایش درست کردند، او را با چاقترین مگس ها تغذیه می‌کردند، هر روز بعدازظهر او را به دوچرخه‌سواری می‌بردند، برایش «کواکس کواکس و کوپه په» می‌خواندند، او را در حوض کنار خانه‌شان حمام میکردن… و قورباغه کوچولو آنها را بسیار دوست داشت. ، پیرمرد و پیرزن، پدر و مادرش .

سالها گذشت.  و قورباغه کوچولو تبدیل ب یک بچه کامل شد و ب مدرسه رفت.                                                یک روز اما حالش خوب نبود، مادرش را صدا میزند پیرزن را و ب او می‌گوید . «پو پو، قورباغه کوچولو ی من. تب داری .باید خونه بمونی . ولی چون من ی کاری دارم ، تو را لای پتوی گرمت میپیچانم ، سوپ را روی آتش می‌گذارم بجوشد تا بخوری و می‌روم .  به محض اینکه بتوانم برمی گردم «،

«باشه مامان»قورباغه کوچولو گفت و روی تخت گرمش با افسانه های مورد علاقه اش نشست.  ناگهان چیزی شنیده شد.  خور خور خور… یه اتفاقی تو آشپزخونه داشت می افتاد و قورباغه کوچولو ، هر چند عجیب بود رفت تا ببینه چه اتفاقی داره میوفته . صدا از قابلمه ای که سوپ در آن می جوشید می آمد.  قورباغه کوچولو، هوپ، پرش کرد و بالای دیگ ایستاد.  «سوپ – سوپکِ من ،خور خور نکن ، چون من مریضم و میخوام بخوابم ، شنیدی ؟» چیزی نیست سوپ . به جوشیدن ادامه بده

«سوپ گفتم ! خور خور خور نکن ، برای اینکه داخل خواهم افتاد و خواهی دید ». محکم تر گفت غورباقه کوچولو . بازهم تغییری نکرد .«سوپ موپ گفتم خور خور خور نکنی ، چون داخل خواهم افتاد» .سوپ کاره خودشو میکرد ، بعد غورباقه کوچولو شیرجه میزنه و میوفته داخل سوپ .

مامان پیرزن و بابا پیرمرد دیر برگشتن عصری ، مشتاق بودند ببینند قورباغه کوچولوشون چه می‌کند ، تب دارد ، خوب خوابیده ….

«قورباغه کوچولو ، قورباغه کوچولوی من ، ما آمدیم !»از پشت در صدا زدند ولی جوابی دریافت نکردند …

رفتن ب اتاقش ،ولی نبود .حمام و حیاط را گشتند ، به تمام دوستان مدرسه ایش زنگ زدن ، هیچکس اورا ندیده بود .

«آخ ،پیرمرده من از دست دادیمش قورباغه کوچکمان را »پیرزن گفت و غمگین نشست در حیاط و گریه کرد . پیرمرد رفت کنارش نشست و او هم گریه کرد.در آن هنگام پرنده ای رد میشد .آن دو را در حال گریه میبیند و میپرسد :« پیرمرده من و پیرزن ، چرا گریه میکنید ؟ چیشده ؟»«آخ ، پرنده من گریه میکنیم برای اینکه بچمونو از دست دادیم ، قورباغه کوچولو مونو . کجا ممکنه باشه ، کجا ممکنه در حال گشت باشه !»پرنده کمی بیصدا ماند تا اینکه غم آنهارا عمیقا در قلبش احساس کرد . « پس منم بالم را می اندازم » گفت و رفت که بره به درخت بلوطه بزرگ ، انجایی ک لانه خود را ساخته بود .

تازه رسیده بود ،درخت بلوط دید ک پرش نیست و از پرنده پرسید :«چرا ، پرنده ، پرت سرجایش نیست ؟» «برای اینکه پیرزن و پیرمرد قورباغه کوچکشان را از دست دادند و تسلی ناپذیرند . پرم را انداختم تابا آنها همدردی کنم .»« چه بد ک اینجوری شد » درخت بلوط گفت .« پس من هم تمام بلوط هایم را میریزم !»و آنها را با تکان دادن شاخه هایش ریخت .

کمی بعد بره کوچولو از آنجا رد میشد ک دید تمام بلوطها روی زمین ریخته شده اند . پس از درخت بلوط پرسید : « درخت بلوط ، چرا تمام بلوط هایت روی زمین ریخته اند »« چی بهت بگم بره کوچولو ! پیرزن و پیر مرد قورباغه کوچکشان را از دست دادند و تسلی ناپذیر گریه می‌کنند .پرنده رد شد و هنگامی ک آنها را دید ،ناراحت شد و پرش را انداخت .برای همین منم بلوط‌هایم را ریختم ».«امم ، پس درخت بلوط منم دندانم را میشکنم »بره کوچولو گفت و خمیده ب راهش ادامه داد .

بدون دندان رفت سمت شیر آب بزرگ روستا تا آب بنوشد .هنگامی ک شیر آب بره کوچولو را دید ،سریع پرسید :«بره کوچولوی من ، چرا دندانت شکسته ؟»بره کوچولو داستان رو گفت .«واقعا حیف شد برای پیرمرد و پیرزن . از درونم اشک‌هایشان را احساس میکنم ». شیر آب گفت .« پس منم دیگه آب نمیدم ، میچرخم ».شیرآبم آب ریختن را متوقف کرد و چرخید . همان لحظه ک این اتفاق افتاد تمام مردم و حیوانات روستا شروع ب تشنه شدن کردند . بدون آب ، درختان و گل ها شروع ب پژمرده شدن کردن . همه داستان قورباغه کوچولو را ک گمشده بود به یکدیگر میگفتند و اینگونه در آخر همه احساسی مثل پیرمرد و پیرزن داشتند .

وقتی کسی غمگین است ، چطور امکان دارد دیگران خوشحال باشند ؟

وقتی کسی درد دارد ، چطور ممکن است دیگران درد نداشته باشن ؟

ساعت‌ها گذشته و زمانی ک پیرزن سرش را بلند کرد دید ک اطرافش چ اتفاقی افتاده .« پیرمرد من » . درحال فشار دادن دستش گفت .« ما گریه میکنیم و همه غمگین می‌شوند ، حیوانات درد می‌کشند ، آب ها متوقف شدند و درختان پژمرده می‌شوند .قلبمان را سنگ خواهیم کرد و گریه را متوقف میکنیم .قورباغه کوچولو را ب یاد خواهیم داشت و درد خواهیم کشید ، ولی دنیا باید مثل قبل ادامه پیدا کنه .مردم باید خوشحال باشند و آب‌ها جاری باشند و درختان سبز و قوی »

پیرمرد و پیرزن گریه را متوقف کردند و داخل خانه شدند ، برای اینکه دیگه کسی آنها نبیند.

« اون چیه ک آشپز خانه شنیده میشه ، پیرزنه خوبه من »پیرمرد پرسید .

یه صدا ، چیزی شبیه هاااچیییی هااااااچیی

«شاید هواییه ک از پنجره میاد ؟»«نه، پنجره بستس ». « شاید دزد اومده خونمون » « چی آزمون ببره دیگه ، اخه باارزش‌ترین چیزی ک داشتیمو از دست دادیم ».«شاید سوپه ک میجوشه ؟»پیرزن گفت و ک ی نگاهی ب سوپ بندازه .

در قابلمه رو باز میکنه و چی میبینه !قورباغه کوچولو رو !تمام سوپو خورده بود و با شکم پر و بادکردهافتاده بود تو قابلمه و تو هوای خوب خوابش برده بود .ببین خر خرم میکرد .

Μασούντ Κχανί ( μαθητής της  Β΄ Λυκείου )

Πίσω απ’ το ψηλό βουνό αντανακλά το φως

Απ’ τ’ ανοιχτό παράθυρο αγναντεύω την ανατολή

Οι τενεκεδένιες γλάστρες αρχίζουν να λάμπουν

Τα φυτά, τα λουλούδια έστρεψαν τα φύλλα τους στο φως

Μέσα μου ξεπηδά έρωτας για τη ζωή

Το πρόσωπό μου δροσίζεται απ’ το πρώτο αεράκι

Οι πρώτες ζεστές ακτίνες του ήλιου μού χαϊδεύουν γλυκά την ψυχή

Η δροσερή αρωματισμένη ατμόσφαιρα των λουλουδιών

Ξυπνά παλιές αγαπημένες αναμνήσεις

Με νοσταλγία αναπολώ το παρελθόν

Η ψυχή μου, η καρδιά μου λάμπει

Όλα γύρω ζεσταίνονται

Λάμπουν μπρος στο φως μιας νέας μέρας.

Ευαγγελία Πιτσώνη ( μαθήτρια της Α΄ Λυκείου )

Πόσο μου λείπει

η αγκαλιά σου

τα φιλιά σου

το γλυκό το άρωμά σου.

Αγόρι, μου λείπεις

Αισθάνομαι

όπως τότε που ήσουν πλάι μου.

Πόσο μ’ αρέσει να μου μιλάς

να μου γελάς

στα μάτια να με κοιτάς

να μ’ αγαπάς.

Εσύ είσαι στο μυαλό μου

στην καρδιά και στην ψυχή

εσύ, γλυκιά μου Ανατολή.

Μαζί σου θέλω να πιω

το πιο γλυκό ποτό

να με πας σε ταξίδια

ερωτικά, ονειρικά.

Αγάπη μου, γύρισε πίσω κοντά μου

Ανάσα μου, ψυχή μου

Μεγάλε ερωτά μου

Για σένα θέλω μόνο να ζω.

Ευαγγελία Πιτσώνη ( μαθήτρια Α΄  Λυκείου )

    Μ’ άρεσε να βρίσκομαι μέσα στον χώρο του. Με έκανε να αισθάνομαι, όπως τα πουλιά στην φωλιά τους, ασφάλεια και αγάπη. Ήρθαν έτσι όμως οι περιστάσεις και περισσότερο οι απερίσκεπτες επιλογές και αναγκάστηκα να το αφήσω πολύ νωρίς .

    Όλα αυτά τα χρόνια άλλες δραστηριότητες και κυρίως υποχρεώσεις απορροφούσαν τον χρόνο μου .Στο μυαλό μου, όμως, σε μια μικρή γωνίτσα ήταν εγκλωβισμένη η σκέψη να ξαναπάω να το τελειώσω να γίνω αρτιμελής πλέον, γιατί έτσι ένιωθα σαν να είχα κάποια αναπηρία σαν να μου έλειπε κάποιο μέλος απ” το σώμα μου.

    Και ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και λίγο, μια σταλίτσα ελάφρυναν τα πρέπει και βρέθηκε ο χρόνος και πήγα. Απ” την πρώτη μέρα ένιωσα ότι ήμουν σαν ψάρι μέσα στο νερό. Βρήκα αυτό που μου έλειπε. Γνώση και ανθρωπιά .

    Το σχολείο για μένα είναι ταξίδι, ελευθερία ,αγάπη, ζωή και φως πολύ φως πνευματικό που φωτίζει το νου, ζεσταίνει  τις καρδιές και πλάθει καλύτερους ανθρώπους. (Λίτσα Γιαννάκη)

    Το σχολείο είναι πολύ σημαντικό για μένα. Όταν ήμουν στη χώρα μου, προσπάθησα πολλές φορές να πάω στο σχολείο αλλά δεν μπορούσα. Τώρα όμως μπορώ. Μου αρέσει να γνωρίζω διαφορετικούς πολιτισμούς και να μαθαίνω νέα πράγματα.(Omιd Mehri, Sarwar Wakas)

            Πώς όμως μπορείς σε μια κόλλα χαρτί να μεταφέρεις εικόνες και συναισθήματα για έναν χώρο που είναι το δεύτερο σπίτι σου, για έναν χώρο που θα μου δώσει γνώσεις και εφόδια για το μέλλον; Θα προσπαθήσω, λοιπόν, να σας ξεναγήσω στο δεύτερο σπίτι μου, στο Εσπερινό Γυμνάσιο Μυτιλήνης με Λυκειακές τάξεις. Το Εσπερινό Γυμνάσιο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης της Μυτιλήνης, στο χώρο που βρίσκονται τα κεντρικά Λύκεια και λειτουργεί από το σχολικό έτος 1989!! Η διάρκεια φοίτησης είναι έξι χρόνια (τρεις τάξεις του Γυμνασίου και τρεις Λυκειακές τάξεις).Το σχολείο μου δίνει την δυνατότητα να φοιτούν ανήλικοι (εφόσον εργάζονται) και ενήλικοι μαθητές, αλλά και παιδιά από άλλες χώρες. Έχω πολλούς συμμαθητές απ’ όλες τις ηλικίες και, παρ’ όλο που όλοι εργάζονται, αν και κουρασμένοι, είναι όλοι τους αποφασισμένοι. Με συμπαράσταση τη θέληση και την ανοχή και κατανόηση των καθηγητών συνεχίζουν ένα αγώνα δύσκολο. Χωρίς ανταγωνισμούς και με θετική διάθεση για ένα καλύτερο αύριο, για μια πιο σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση… Χαίρομαι πολύ που το σχολείο μου, μού δίνει μια δεύτερη ευκαιρία! (Νίκη Χαραλάμπους)

    Το σχολείο είναι το δεύτερο σπίτι μου. Το σχολείο είναι ένα περιβάλλον όπου μπορείς να προοδεύσεις και να πετύχεις τους στόχους και τις φιλοδοξίες σου.(Edris Yaqubee)

    To Εσπερινό Γυμνάσιο είναι ένα κρατικό σχολείο που λειτουργεί τις βραδινές ώρες 7:00μμ-10:30μμ. Το σχολείο αποτελεί ένα καλό μαθησιακό περιβάλλον, με έμπειρους καθηγητές ποιότητας και υπάρχει πρόσβαση σε μαθησιακό και διδακτικό υλικό.

    Η φιλοσοφία του σχολείου είναι πολύ ωραία, καθώς ενθαρρύνει τους μαθητές και τους δίνει κίνητρα. Οι καθηγητές καλωσορίζουν τους ξένους μαθητές και δημιουργούν το κατάλληλο περιβάλλον εκμάθησης της Ελληνικής γλώσσας.

    Θα ήθελα να προτείνω το σχολείο να ενθαρρύνει τους καθηγητές να μιλούν αγγλικά έτσι ώστε να είναι ευκολότερο για τους ξένους μαθητές να καταλαβαίνουν τα Ελληνικά και τα υπόλοιπα μαθήματα που διδάσκονται. (Mincailu Barrie)

    Εδώ και τρία χρόνια είμαι ξανά μαθήτρια, μαθήτρια στο Εσπερινό Γυμνάσιο. Όταν βρέθηκα ξανά -μετά από πολλά χρόνια- στα θρανία, ένιωσα μια συγκίνηση. Επιτέλους ένα όνειρο γινόταν πραγματικότητα! Οι λόγοι που πήρα την απόφαση πολλοί με πιο βασικό την ανεύρεση εργασίας, κάτι πολύ δύσκολο χωρίς το απολυτήριο του γυμνασίου. Όταν όμως ξεκίνησα τα μαθήματα, βρέθηκα σε έναν άλλο κόσμο. Έμαθα και εξερεύνησαν πρώτα από όλα τον εαυτό μου και ακολούθως ανέπτυξα τις γνώσεις μου και τις δυνατότητές μου με τη βοήθεια πάντα των καθηγητών.

    Το σχολείο για μένα ανεξαρτήτου ηλικίας είναι ένα τρένο που εσύ επιλέγεις αν θα το πάρεις ή θα το προσπεράσεις. Από τη μικρή ηλικία που ξεκινάς σου προσφέρει γνώση, κοινωνικοποίηση, ομαδικότητα, σού ανοίγει τα φτερά για να πετάξεις προς τα όνειρά σου που ποτέ δεν είναι αργά να τα κυνηγήσεις. Το σχολείο είναι ζωή και η ζωή σχολείο, το ένα διδάσκει το άλλο -τουλάχιστον αυτό σημαίνει για μένα. (Σοφία Μιμή)

    Μου αρέσει το σχολείο επειδή πρώτον με το διάβασμα μπορούμε να γίνουμε σημαντικοί άνθρωποι για την κοινωνία και είμαι πολύ χαρούμενος που σπουδάζω σ’ αυτήν τη χώρα. Προσπαθώ να μάθω την κουλτούρα της χώρας για να μπορώ να επικοινωνήσω με τους ανθρώπους. Όσο θα βρίσκομαι σε αυτή τη χώρα, θα δώσω προτεραιότητα στο σχολείο για να είμαι σημαντικός άνθρωπος για την οικογένειά μου και την χώρα αυτή. (Omid Alizadeh)

    Οι καθηγητές μου είναι όλοι πολύ καλοί. Μου αρέσει πολύ το σχολείο. Διαβάζω τρεις με τέσσερις ώρες κάθε μέρα.(Gul Zaman)

     «Σχολείο» για μένα σημαίνει μορφώνομαι κάθε ημέρα, μαθαίνω νέα και σημαντικά πράγματα για το παρελθόν και το μέλλον και αυξάνω τις γνώσεις μου. Παραμένω θετική και αισιόδοξη για τη μελλοντική μου καριέρα, είμαι ανεξάρτητη. Το σχολείο είναι επίσης μια ωραία ευκαιρία να επικοινωνείς με ανθρώπους διαφορετικών εθνικοτήτων, να μαθαίνεις για τις κουλτούρες τους και να αποκτάς φίλους από άλλες χώρες. (Shirin Shojaei)

    Το σχολείο για μένα είναι μια μικρή απόδραση από τη ρουτίνα της καθημερινότητας. Είναι μια χαλάρωση και μια ηρεμία από το άγχος της ημέρας και της εργασίας. Είναι μια δεύτερη ευκαιρία που ήθελα να δώσω στον εαυτό μου, γιατί ποτέ δεν είναι αργά να εκπληρώσεις τους στόχους σου και ας έχουν περάσει χρόνια και έχεις αποκατασταθεί επαγγελματικά. Επίσης το σχολείο σού δίνει και την ευκαιρία να γνωρίσεις ανθρώπους που έχουν έρθει από άλλες χώρες για μια καλύτερη ζωή και για μια δεύτερη ευκαιρία -στη διάρκεια του διαλείμματος- μπορείς να μιλήσεις μ’ αυτούς, να ανταλλάξεις γνώμες και απόψεις και να μάθεις κάτι παραπάνω από τον τρόπο ζωής στη χώρα τους. Κλείνοντας αυτό που θέλω να πω είναι πως ποτέ δεν είναι αργά στη ζωή για τίποτα, όλα μπορούν να γίνουν, εκτός εάν αφήσουμε εμείς τη ζωή μας να φύγει χωρίς να έχουμε κάνει κάτι. Ας κάνουμε λοιπόν βίωμα την προτροπή του Νίκου Καζαντζάκη «φτάσε όπου δεν μπορείς». (Θωμάς Ζάρος)

    Το σχολείο, το εσπερινό σχολείο μου μοιάζει με σκάλα που πρέπει  να την ανεβούμε σκαλοπάτι, σκαλοπάτι. Σκαλοπάτι για τη γνώση, τη ζωή, την εμπειρία, τη μάθηση .Μια όμορφη διαδρομή που μπορεί να είναι εσπερινή, αλλά είναι ένας φωτεινός κήπος. Ένα όμορφο μονοπάτι που οδηγεί στο ξέφωτο της γνώσης της ενσυναίσθησης και της ελευθερίας. Ένα- ένα πρέπει να τα ανέβουμε τα σκαλοπάτια. Βήμα – βήμα. Να μην αφήσουμε ούτε ένα σκαλί, όσο κι αν μας τρομάζει αυτό. Το καθένα σκαλοπάτι είναι ένα λιθαράκι, για να χτίσουμε το προσωπικό μας μονοπάτι .Ποτίζοντας τις ψυχές μας με το στάλαγμα της γνώσης, μ’ αυτό το αγνό υλικό, το πολύτιμο, που σμιλεύει τον νου και την ψυχή, να πορευτούμε σε όποια ηλικία κι αν είμαστε .Η τροφή της ψυχής είναι πολύτιμη και απαραίτητη κι όσο μας λείπει τόσο την αναζητάμε μέσα από τις πράξεις μας, μέσα από τα λάθη μας, μέσα από τη ζωή μας.

    Θεωρώ τύχη και ευλογία την παρουσία μου μέσα σ’ αυτό το ξέφωτο, μέσα σ’ αυτό το μονοπάτι που πορεύτηκα εδώ και τρία χρόνια. Πήρα δύναμη και πίστεψα στον εαυτό μου. Υπόσχομαι ότι το ταξίδι αυτό εδώ… Δεν σταματά!!! (Αναστασία Κατσούρη)

     Σχολείο σημαίνει μάθηση, διαπαιδαγώγηση με τα κατάλληλα άτομα, τους κατάλληλους ανθρώπους που σε βοηθάνε να ανοιχτείς, να μιλήσεις και να παρακολουθήσεις το μάθημα. Σχολείο σημαίνει αγάπη, νοιάξιμο, απεριόριστη βοήθεια και συμπαράσταση. Το νυχτερινό σχολείο μού άλλαξε το σκεπτικό.  Παλιότερα, είχα την εντύπωση ότι οι μαθητές πάνε να περάσουν την ώρα τους, να πάρουν ένα χαρτί, ένα απολυτήριο. Όταν έγινα μαθητής του Εσπερινού Λυκείου κατάλαβα το ακριβώς αντίθετο φροντίδα, νοιάξιμο από τους καθηγητές στο κάθε πρόβλημα, κι αν και 40 ετών, σωστή διαπαιδαγώγηση. Επίσης πήρα μέρος σε πολλές δραστηριότητες εν ώρα μαθήματος, ήρθα σε επικοινωνία με αξιόλογους ανθρώπους του νησιού, έμαθα πολλά πράγματα που αφορούν τον τόπο μου, την ανθρώπινη ύπαρξη, απέκτησα γνώσεις στις οποίες δεν έδινα σημασία, όταν ήμουν έφηβος. Τώρα μέσω των βιωμάτων εκτιμώ καλύτερα πόσα προσφέρει το σχολείο και όσα μου έχουν μεταλαμπαδεύσει. Όσες γνώσεις αποκτώ γίνονται βίωμα. Έχει αλλάξει το σκεπτικό μου και η ζωή μου. Είμαι στη Γ΄ Λυκείου και θέλω να είμαι εθελοντής μαθητής την επόμενη χρονιά στο σχολείο. Το σχολείο λειτουργεί ως αποσυμπιεστής όλης της καθημερινότητας. Οι ώρες μου εκεί είναι οι πιο ευχάριστες ώρες της ζωής μου! (Στρατής Ασλάνης)

     Συγκεκριμένα,  όταν ο Απόλλωνας προσπάθησε να την αγκαλιάσει ύστερα από ξέφρενο κυνηγητό και περιπέτειες, τη στιγμή που η κόρη ήταν εξαντλημένη και θα έπεφτε στην αγκαλιά του, με κραυγή απελπισίας ζήτησε από τον πατέρα της τον ποταμό Πηνειό να τη βοηθήσει. Ο πατέρας της τη μεταμόρφωσε σε φυτό, τη δάφνη. Έτσι βρέθηκε καταπράσινη και λαμπερή στις όχθες του ποταμού με τα πόδια ριζωμένα βαθιά στη μητέρα της, τη μάνα γη.  Πικραμένος τότε ο Απόλλωνας  έκοψε ένα κλαδί, έπλεξε στεφάνι και στεφανώθηκε για να απαλύνει τη θλίψη του για το χαμό της αγαπημένης του. Μάλιστα,  ορκίστηκε ότι η Δάφνη θα ήταν πλέον το ιερό του δέντρο και ότι θα φορούσε ένα δάφνινο στεφάνι παντοτινά. Από τότε η δάφνη είναι το ιερό φυτό με το οποίο στεφανωμένοι προσκυνητές ύστερα από καθαρμούς και ιεροτελεστίες ξεκινούσαν σε πομπή από το ιερό του Απόλλωνα των Τεμπών για τους Δελφούς, όπως έκανε ο ίδιος ο Θεός, μετέφερε δηλαδή δάφνη στους Δελφούς από την κοιλάδα των Τεμπών στις ιεροτελεστίες που γίνονταν εκεί προς τιμή του. Η χρήση της δάφνης γινόταν προς τιμή και μνήμη της ομώνυμης μυθικής νύμφης, της Δάφνης την οποία είχε ερωτευτεί ο Θεός.

    Κοντά στην αρχαία Αθήνα υπήρχε ένα άλσος από δέντρα δάφνης. Το άλσος αυτό ονομαζόταν το ιερό του Δαφναίου και ήταν αφιερωμένο στον Απόλλωνα. Στην εποχή μας στην τοποθεσία του ιερού του Δαφναίου υπάρχει η Ορθόδοξη Μονή του Δαφνίου.

Πηγές

https://sites.google.com/

https://cyclinghellas.gr/

Μαρία Δαγκλή ( μαθήτρια της Γ”  Γυμνασίου)

    Ο Κλέοβις και ο Βίτων ήταν Αργείοι, γιοι της Κυδίππης, ιέρειας της θεάς Ήρας. Έγιναν γνωστοί για την αγάπη και τη στοργή που έδειξαν στη μητέρας τους.

    Συγκεκριμένα, η Κυδίππη επιθυμούσε διακαώς να δει από κοντά ένα μεγάλο άγαλμα της θεάς Ήρας. Το άγαλμα όμως ήταν μακριά, η Κυδίππη δεν μπορούσε να περπατήσει και τα βόδια που επρόκειτο να σύρουν την άμαξά της δεν είχαν έρθει. Τότε τα παιδιά της, προκειμένου να ικανοποιήσουν την επιθυμία της, ζεύτηκαν την άμαξα και την έσυραν σ’ όλη τη διαδρομή, περίπου οκτώ χιλιόμετρα. Όταν έφτασαν στον ναό οι παρευρισκόμενοι εξήραν την πράξη τους, μακαρίζοντας ταυτόχρονα τη μητέρα τους για την ευτυχία να έχει τέτοια τέκνα. Αυτοί εξαντλημένοι απ’ την υπερπροσπάθεια ξάπλωσαν έξω από τον ναό και κοιμήθηκαν. Η Κυδίππη συγκινημένη από την αφοσίωση τους ζήτησε από την Ήρα το καλύτερο δώρο που θα μπορούσε να δώσει ο Θεός στον άνθρωπο. Τότε η Θεά τους χάρισε ανώδυνο θάνατο· θάνατο την πιο ευτυχισμένη στιγμή. Στην Αρχαία Ελλάδα θεωρούσαν τον συγκεκριμένο θάνατο ως θεϊκή ανταμοιβή.

    Έτσι, σύμφωνα με την παράδοση, ο Κλέοβις και ο Βίτων κέρδισαν μέσω του θανάτου τους την αθανασία και την αιώνια υστεροφημία για την ευσέβεια και την αγάπη που επέδειξαν προς την μητέρα τους.

Πηγές

http://odysseus.culture.gr/

https://chilonas.com/

https://el.wikipedia.org/

Νίκη Χαραλάμπους ( μαθήτρια της Γ΄ Γυμνασίου )

     Στα  πλαίσια  εκπαιδευτικού  προγράμματος  που  εκπονήσαμε  φέτος  στο σχολείο μας, το Εσπερινό  Γυμνάσιο  Μυτιλήνης με Λυκειακές Τάξεις,  σκεφτήκαμε  να  μελετήσουμε  ένα  σπουδαίο μνημείο  του  τόπου μας  με ιστορικό  και  αρχιτεκτονικό  ενδιαφέρον :

Το Ρωμαϊκό Υδραγωγείο της Μόριας

            Μελετήσαμε  την  ιστορία  του,  τη  λειτουργία του , επισκεφθήκαμε  τις  περιοχές  που  βρίσκονται  τα  σωζόμενα  τμήματά  του , συλλέξαμε  φωτογραφικό  υλικό  και  σας  παρουσιάζουμε  μέσα από  την  ηλεκτρονική  εφημερίδα  του σχολείου  μας   δείγματα  της  εργασίας  μας .

     Η Μόρια είναι χωριό της ανατολικής Λέσβου Βρίσκεται 7.5 χιλιόμετρα από την πόλη της  Μυτιλήνης ​ και έχει  πληθυσμό  1164 περίπου κατοίκων. Σύμφωνα με την επικρατέστερη εκδοχή, η Μόρια της Λέσβου οφείλει την ονομασία της στην περίφημη Μορία Ελαία των Αθηνών.​

     Κατά τη μυθολογική παράδοση, η ελιά αυτή φυτεύτηκε από την Αθηνά στην Ακρόπολη, θεωρούνταν δε η πρώτη ήμερη ελιά στην Αθήνα και σε ολόκληρο τον κόσμο.​ Από την εν λόγω ελιά της Ακρόπολης δημιουργήθηκαν ακολούθως οι Μορίαι ή Μορίες, οι ιερές ελιές των Αθηνών, που μεταφυτεύτηκαν πιθανώς από αποίκους ακόμη και στη Λέσβο, στην περιοχή έξω από τη Μυτιλήνη.​ Όπως φανερώνουν το αρχαίο λατομείο, το ρωμαϊκό υδραγωγείο και άλλες αρχαιότητες της Μόριας, η ελαιόφυτη αυτή περιοχή της Λέσβου κατοικήθηκε από το απώτατο παρελθόν.  Χρονολογείται στο ​β΄ μισό  του 2ου αιώνα μ.χ. κύριος λόγος  ανέγερσης  του υδραγωγείου ήταν  η κάλυψη  των υδρευτικών  αναγκών  της  πόλης της  Μυτιλήνης  Τεχνικό έργο  μεγάλης  κλίμακας  για  την εποχή του που στόχο του είχε να μεταφέρει νερό από  τις  πηγές  του νησιού στη πόλη.

     Την εποχή ανέγερσης  του Υδραγωγείου, η  Λέσβος όπως  και  όλος ο ελλαδικός  χώρος ήταν επαρχία  της  Ρωμαϊκής  Αυτοκρατορίας.​  Οι Ρωμαίοι  ήδη  από τον 3ο π. Χ. αιώνα άρχισαν να επεκτείνονται  πέραν  της Ιταλικής  χερσονήσου δημιουργώντας  μια τεράστια  αυτοκρατορία.​  Οι Έλληνες το  146 π.Χ. μετά  την  ήττα τους στη   μάχη της  Κορίνθου χάνουν οριστικά  της  ανεξαρτησία τους.

     Το υδραγωγείο είναι  ένα  σύνολο από υδρογέφυρες  πάνω  στις    οποίες στηρίζονταν ​ένας  κεντρικός υδαταγωγός.​ Η διαδρομή αυτή με τις  υδρογέφυρες  ξεκινούσε ​από τις  πηγές  του  Ολύμπου  της Αγιάσου  και  κατέληγε στην  πόλη της ​Μυτιλήνης. ( 26 περίπου χιλιόμετρα)​. Ακολουθούσε  τη  διαδρομή ​Ανεραΐδα - Πασπαλά - Λάμπου Μύλοι – Λάρσος - Καμαρούδια - Μόρια – Κιουτσούκ - Λουτζά  και κατέληγε στην πόλη  της  Μυτιλήνης  και  συγκεκριμένα  σε δεξαμενή  συγκέντρωσης  και  διανομής  κάτω  από το  αρχαίο θέατρο.  Από εκεί διανέμονταν  προς  τα  λουτρά  της  πόλης,  τις  κρήνες  και  τις  πολυτελείς ιδιωτικές  κατοικίες.  Καθημερινά  παρείχε  στη  πόλη 127.000 κ.μ. νερό.

     Οι  υδρογέφυρες  που  στήριζαν  τον  κεντρικό  υδαταγωγό δεν  ήταν  όμοιες.​  Άλλες ήταν  μονότοξες  όπως  στις  θέσεις Ανεραΐδα, Κούστερη.  Άλλες δίτοξες  όπως  στη  θέση  Καμαρούδια.  Άλλες  τετράτοξες  όπως  στη  θέση  Πασπαλά ​και μία  πολύτοξη  στη Μόρια. Έχει μήκος 170 μέτρα​, μέγιστο σωζόμενο ύψος 24,46 μέτρα​.  Αποτελείται από 17 τοξωτά ανοίγματα και 3 επάλληλες σειρές τόξων στο κεντρικό τμήμα, τα οποία δημιουργούνται με  τη βοήθεια  16 πεσσών. Κατατάσσεται στις ομορφότερες του αρχαίου κόσμου εξαιτίας  του  ιδιαίτερου αρχιτεκτονικού σχεδιασμού που τη μετέτρεψε από ένα χρηστικό τεχνικό έργο σε ένα έργο ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής.  Σύμφωνα με τον Ιωάννη Κοντή ολόκληρη η κατασκευή  έμοιαζε με πρόσοψη κτηρίου  με τρεις επάλληλες στοές.

Το  πρόγραμμα  εκπονήθηκε  από  τις  καθηγήτριες  :

Μανωλακέλλη  Ελένη, Χατζηδημητρίου  Ευθαλία, Παλαιολόγου  Αθηνά

     Συγκεκριμένα,  πετάμε τα σκουπίδια έξω από τους κάδους, ενώ υπάρχουν κάδοι ανακύκλωσης. Μπορούμε να ανακυκλώσουμε ό, τι μπορεί να ξαναχρησιμοποιηθεί π.χ. χαρτί, πλαστικό, αλουμίνιο. Η διαδικασία της ανακύκλωσης ακολουθεί τρία στάδια: α) διαλογή και διαχωρισμός των προϊόντων σε κατηγορίες: γυαλί, πλαστικό, χαρτί και απόβλητα, β) αποκομιδή σε κατάλληλα εργοστάσια ανακατασκευής προϊόντων και γ) διάθεση στην αγορά.

     Τα οφέλη της ανακύκλωσης είναι πολλά και σημαντικά. Συμβάλλει στην οικονομία, στην αντιμετώπιση των περιβαλλοντικών προβλημάτων και δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας. Οι εργασίες της συλλογής, της διαλογής  και της επεξεργασίας απασχολούν πολλούς εργαζόμενους. Ακόμη, η ανακύκλωση είναι άμεσα συνδεδεμένη με την προστασία του περιβάλλοντος, καθώς παίζει σημαντικό ρόλο στην αποσυμφόρηση των χωματερών.

    Βέβαια, η σωστή και επιτυχημένη ανακύκλωση είναι θέμα παιδείας και πολιτισμού,  καλλιέργειας οικολογικής συνείδησης και αποτέλεσμα σωστής ενημέρωσης  από το σχολείο, τους δήμους και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

Πηγές

http://www.myfuturemypaper.gr/

https://www.electrocycle.gr/

https://el.wikipedia.org/

Μαρία Δαγκλή ( μαθήτρια της Γ”  Γυμνασίου )

     Ο Αγώνας των Ελλήνων ξεκίνησε από την Αγία Λαύρα, στα Καλάβρυτα όπου ο μητροπολίτης Παλαιών Πατρών Γερμανός ύψωσε τη σημαία της Επανάστασης κηρύσσοντας την έναρξή της. Η ημέρα αυτή επιλέχτηκε, για να μη γίνουν αντιληπτές οι κινήσεις των επαναστατών λόγω των θρησκευτικών εορτασμών. Ωστόσο,  νωρίτερα, ο πρίγκιπας Αλέξανδρος Υψηλάντης προετοίμασε το έδαφος του Αγώνα στην περιοχή της Μολδοβλαχίας.  Στον ελλαδικό χώρο αρχικά επαναστάτησαν οι Έλληνες της Πελοποννήσου και σε σύντομο χρονικό διάστημα οι Στερεοελλαδίτες και οι υπόδουλοι στις άλλες περιοχές. Αξίζει να ειπωθεί ότι οι επαναστατικές κινήσεις είχαν ξεκινήσει ανεπίσημα κατά τη σύσταση της Φιλικής Εταιρείας το 1814.

     Ο εορτασμός της Επανάστασης καθιερώθηκε την 25^η Μαρτίου  1838 με Βασιλικό Διάταγμα του Όθωνα και συγκεκριμένα του υπουργού των Εκκλησιαστικών, Δημόσιας Εκπαίδευσης και Εσωτερικών Γεώργιου Γλαράκη. Ο πρώτος εορτασμός έγινε στις 25 Μαρτίου 1838 στον ναό της Αγίας Ειρήνης. Συμμετείχαν σ’ αυτόν ο Βασιλιάς Όθωνας, η βασίλισσα Αμαλία, πολιτικές – στρατιωτικές αρχές και πλήθος λαού.

     Κάθε χρόνο τη μέρα αυτή γίνονται εορταστικές εκδηλώσεις σ’ όλη την Ελλάδα, στην Κύπρο και σε μέρη που ζουν Έλληνες της Διασποράς. Στα σχολεία την προηγούμενη ημέρα γίνεται γιορτή. Η μεγαλύτερη στρατιωτική παρέλαση λαμβάνει χώρα στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, ενώ πανηγυρικές δοξολογίες τελούνται σ’ όλους τους ναούς της χώρας. Η 25^η Μαρτίου είναι επίσημη αργία και σ’ όλη την Ελλάδα κυματίζει η γαλανόλευκη σημαία.

Πηγές

https://el.wikipedia.org/

https://www.sansimera.gr/

Μαρία Δαγκλή ( μαθήτρια της Γ΄   Γυμνασίου )