Υπάρχουν διάφοροι και πολλοί νόμοι σ’ ένα κράτος . Άλλοι αυστηρότεροι και άλλοι πιο χαλαροί , ανάλογα με την περίπτωση.Στην αρχαία Αθήνα ο νομοθέτης Δράκων έγραψε αυστηρούς νόμους που ήταν αβάσταχτοι για τους Αθηναίους . Ακόμα και σήμερα, όταν θέλουμε να πούμε ότι κάποια μέτρα είναι πολύ αυστηρά χρησιμοποιούμε τον όρο «Δρακόντεια μέτρα » . Ο Σωκράτης όταν ρωτήθηκε τι είναι νόμος απάντησε ότι είναι ο ιστός της αράχνης που πιάνει μόνο τα μικρά έντομα , τα μεγάλα όχι μόνο δεν μπορεί να τα πιάσει, αλλά και, όταν περάσουν από μέσα του, του  ανοίγουν τρύπες προξενώντας του ζημιά.

     Στην δίκη του Θηραμένη ο νόμος είχε τηρηθεί , αλλά ο Κριτίας βλέποντας την εξέλιξη της δίκης βγαίνει έξω από την αίθουσα του δικαστηρίου και εισάγει  μαχαιροφόρους, για να επηρεάσει την κρίση των δικαστών. Όσο κι αν ο Θηραμένης επικαλούνταν την σωστή κρίση τους, εκείνοι υπό τον φόβο των μαχαιροφόρων αποδέχτηκαν την διαγραφή του από τον κατάλογο των 30 τυράννων,  ούτως ώστε να θανατωθεί κατά την επιθυμία του Κριτία. Τι κι αν ο Θηραμένης αναπήδησε πάνω στο βωμό, ο Κριτίας διέταξε τον Σάτυρο με τους υπηρέτες  να τον τραβήξουν με τη βία. Παραβιάζοντας έτσι το άσυλο του βωμού, τον έβγαλαν έξω και τον ανάγκασαν να πιει το κώνειο . Τελικά, στα τυραννικά καθεστώτα ο νόμος προσαρμόζεται στις απαιτήσεις και στις επιθυμίες των τυράννων και δεν υπηρετεί το κοινό συμφέρον.

Διαδικτυογραφία

https://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/tools/lexica/triantafyllides/search.html?lq=%CE%BD%CF%8C%CE%BC%CE%BF%CF%82

http://lyk-filiatr.mes.sch.gr/arxaio_dikaio.pdf

http://photodentro.edu.gr/v/item/ds/8521/7547

Ξενοφών Μαμάκος ( μαθητής  της  Α΄  Λυκείου)

Να πλάθω αγέννητα άδολα μωρά.

Πνιγμένα στα στεκάμενα νερά.

Γκρεμισμένα απ΄  τα μεγάλα παράθυρα

που είχα φτιάξει στα όνειρά μου τα παλιά.

Τα μεθυσμένα απ΄  της πλάνης την ακριβή  τη μυρωδιά.

Απόστρατα  άδολα μωρά.

Δεν είχαν καν μιλιά.

Ούτε της  άνοιξης τη μυρωδιά

Των λουλουδιών, της αύρας τη δροσιά.

Έτρωγε το  ένα το άλλο σιγά – σιγά

Αδύναμα να λυθούν να φύγουν μακριά.

Βούλιαζαν σε στεκάμενα νερά.

Ανήμπορα  καράβια δεμένα στη στεριά.

Τους τρόμαξε τους στέρησε

η φουρτούνα τη μιλιά.

Τους χάιδεψε η μαύρη νύχτα τα κορμιά.

Διαλυμένα μαδημένα τα  φτερά.

Στης πλάνης την ακρογιαλιά

Μόνα αφημένα

Άδολα μωρά.

Αναστασία Κατσούρη ( μαθήτρια της Β΄   Λυκείου)

   Οι μαθήτριες και οι μαθητές της α΄, β΄, γ΄ γυμνασίου και της β” λυκείου του Εσπερινού Γυμνασίου Μυτιλήνης με Λ.Τ. στο μάθημα της φυσικής, λίγο πριν αποχαιρετιστούμε για καλοκαίρι, φτιάξαμε κάρτες-έκπληξη: «Λαμπερές» κάρτες που κρύβουν ένα ηλεκτρικό κύκλωμα με λαμπτήρα! Αξιοποιώντας υλικά από τα εκπαιδευτικά κιτ της Science United Project, δοκιμάσαμε, αποτύχαμε, αναρωτηθήκαμε, συνεργαστήκαμε, διορθώσαμε, βελτιώσαμε και τελικά όλες οι κάρτες μας άναψαν! Στη συνέχεια τις διακοσμήσαμε και γράψαμε σκέψεις για το δύσκολο χειμώνα που πέρασε και ευχές για την καινούργια περίοδο που ξεκινά. Τις μοιραζόμαστε και μαζί σας!

   The students of A and B class of Evening School of Mytilini, in our Physics lesson, we made surprise cards to say goodbye to each other for the summer: “Illuminated” cards that hide an electric circuit with a led lamp! Using materials from the Science United Project kit, we tried, we failed, we wondered, we cooperated, we reviewed and improved our circuits: Finally, all our cards lit on! Then, we decorated them and wrote our thoughts for the difficult winter left by and our hopes for the new period starting. Now, we share the cards, the thoughts and the hopes with you!

https://drive.google.com/file/d/1NhHmtTw_IqGniws3vljCuvVYcBGRqLvO/view?usp=sharing

Με αλφαβητική σειρά, οι μαθητές που συμμετείχαν στη δράση ήταν:

Α΄  Γυμνασίου:
Hailu Melaku,  Inana Katsimzi Valere, Μανδαλόπουλος Αλέξανδρος
Β΄ Γυμνασίου:
Δαγκλή Μαρία, Καραφωτιάς Αθανάσιος, Khammar Hamed, Khan Shahzaib, Λιτσάκη Ελένη, Shafiei Saideh
Γ΄ Γυμνασίου:
Abdelkader Misis
Β΄ Λυκείου:
Κατσούρη Αναστασία, Χατζηγεωργίου Μάριος

]]> https://schoolpress.sch.gr/esperinhfvnh/archives/167/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/esperinhfvnh/archives/166 https://schoolpress.sch.gr/esperinhfvnh/archives/166#comments Fri, 11 Jun 2021 12:21:38 +0000 dverri http://schoolpress.sch.gr/esperinhfvnh/?p=166 [...]]]> «Σάββατο κι απόβραδο και ασετιλίνη

στην Αριστοτέλους που γυρνάς

Έβγαζα απ’ τις τσέπες μου φλούδες μανταρίνι

σου ‘ριχνα  στα μάτια να  πονάς.»

Οδός Αριστοτέλους, 1974

Στίχοι:  Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική:  Γιάννης Σπανός

Ερμηνεία: Χάρις Αλεξίου

«Έσβησε η ασετιλίνη

χίμηξε σκοτάδι

βούλιαξε στη Μυτιλήνη

το στερνό καράβι.»

Μάνα δε φυτέψαμε, 1970

Στίχοι:  Λευτέρης Παπαδόπουλος
Μουσική:  Μάνος Λοΐζος
Ερμηνεία: Γιώργος Νταλάρας

Η ασετιλίνη στη χημεία…

    Η ασετιλίνη είναι μια χημική ένωση δυο ατόμων άνθρακα με δύο άτομα υδρογόνου και τριπλό δεσμό ανάμεσα στα άτομα άνθρακα. Αυτή η χημική σύσταση βοηθάει να καίγεται ταχύτατα. Είναι άχρωμο εύφλεκτο αέριο με χαρακτηριστική μυρωδιά σαν του σκόρδου. Το βάρος της είναι μικρότερο του ατμοσφαιρικού αέρα. Η ασετιλίνη παράγεται από το ανθρακασβέστιο όταν πάνω σε αυτό πέσει νερό. Στην αγορά το βρίσκουμε σε φιάλες όπως το οξυγόνο.

Η ασετιλίνη στη ζωή μας…

    Αποτελεί πρόδρομη ένωση για παραγωγή άλλων χημικών προϊόντων, όπως πλαστικό PVC, οινόπνευμα βιομηχανίας, τεχνητό καουτσούκ.  Είναι ιδιαίτερα εύφλεκτο αέριο και απαιτεί προσοχή. Σημαντική χρήση της είναι η συγκόλληση των μετάλλων, καθώς η καύση της μπορεί να δώσει θερμοκρασίες μέχρι 3000^οC (οξυακετυλενική  φλόγα).

    Παλαιότερα, χρησιμοποιούσαν την ασετιλίνη ως φωτιστικό μέσο στους φάρους και τα φανάρια των δρόμων μιας και παράγει δυνατό φως. Οι ανθρακωρύχοι τη χρησιμοποιούσαν μέσα στις υπόγειες στοές όπου εργάζονταν. Την ασετιλίνη την έχουμε δει και σαν φωτιστικό  μέσο στα φανάρια των μοτοσυκλετών και στους προβολείς στα λιμάνια. Επίσης, στο φωτισμό θεάτρων και σε σκηνές των καραγκιοζοπαιχτών. Ήταν και το φως των καστανάδων στους δρόμους των πόλεων. Μετά το 1970 και μέχρι σήμερα ο ρόλος της ασετιλίνης έχει περιοριστεί, αφού στις περισσότερες  περιπτώσεις  έχει αντικατασταθεί  από φθηνότερα  υλικά όπως το αιθυλένιο.

    Με έκπληξη βλέπουμε την ασετιλίνη να έχει εισδύσει στα παιχνίδια των παιδιών: Τα παιδιά που μεγάλωσαν μετά την κατοχή, επηρεασμένα από τον απόηχο του πολέμου, έφτιαχναν αυτοσχέδια εκρηκτικά  παιχνίδια, με πρώτη ύλη το ανθρακασβέστιο: Από ένα άδειο κονσερβοκούτι αφαιρούσαν τον ένα πάτο και άνοιγαν στον άλλο μια τρύπα. Το έθαβαν  σε μία λακκούβα και όταν έριχναν από πάνω λίγο νερό παραγόταν αέρια ασετιλίνη η οποία μαζί με το οξυγόνο του αέρα ήταν εκρηκτικό μίγμα. Από απόσταση πλησίαζαν στη λακκούβα ένα ξύλο το οποίο στην άκρη ήταν αναμμένο. Μια μικρή έκρηξη M γινόταν και το κονσερβοκούτι πεταγόταν ψηλά. Νικητής ήταν όποιο παιδί έκανε το κονσερβοκούτι του να πεταχτεί ψηλότερα.

    Γνωρίσαμε υλικά, τεχνικές, χρήσεις, τραγούδια, παιχνίδια. Με νοσταλγία και  περιέργεια  κάναμε μια βόλτα παρέα με την ασετιλίνη κάτω από τα φανάρια της πόλης και τα φώτα μιας άλλης εποχής.

Αναστασία Κατσούρη ( μαθήτρια της Β΄  Λυκείου )

Στης σιωπής την ασάλευτη βοή

Ομορφιά! Τόλμη! Επιμονή!

Ζητιανεύεις ήλιο, αέρα, ζωή

Πώς αντέχεις εκεί

Δεν υπάρχει πνοή

Σπόρος δε στέκει

Δεν καρποφορεί

Πού πας, τρελή, με τη μωβ φορεσιά;

Τι κρύβει όλ’ αυτή η επιμονή ;

Ούτε νερό ούτε χώμα

Στου τσιμέντου τη μήτρα τη σκληρή.

Πού βρίσκεις, εσύ, τόση ψυχή;

Τα φύλλα σου, πού τ΄  άφησες και τρέχεις βιαστική;

Του ηλίου να προλάβεις την τελευταία ανατολή;

Τι ζητάς λουλούδι του κάμπου

Στης πόλης τη βοή;

Μες στην άγρια του τσιμέντου τη σιωπή;

Αναστασία Κατσούρη ( μαθήτρια της Β’ Λυκείου )

     Στην αρχαιότητα η πόλη ονομαζόταν Μήθυμνα, ενώ στα τέλη της βυζαντινής περιόδου απέκτησε το όνομα Μόλυβος. Το αρχαίο της όνομα οφείλεται -κατά τον μύθο- σε μια κόρη του βασιλιά του νησιού Μάκαρα. Συγκεκριμένα, η Μήθυμνα, η Μυτιλήνη, η Άντισσα, η Αρίσβη και ο Έρεσος ήταν παιδιά του βασιλιά Μάκαρα που εποίκησε τη Λέσβο. Από τα παιδιά του βασιλιά πήραν και τα ονόματά τους οι πόλεις του νησιού. Η Μήθυμνα παντρεύτηκε τον Θεσσαλό ήρωα, Λέσβο κατά μία παράδοση, ενώ σύμφωνα με άλλη ήταν σύζυγος του μυθικού ήρωα, Λεπέτυμνου από τον οποίο πήρε το όνομά της η ομώνυμη οροσειρά της περιοχής. Το πρώτο όνομα «Μήθυμνα» έχει προελληνική ρίζα και διατηρήθηκε σε όλη την αρχαιότητα μέχρι το 1354 μ.Χ. Από τα χρόνια της κυριαρχίας της δυναστείας των Γατελούζων στο νησί ( 1355 μ.Χ.) επικρατεί το όνομα «Μόλυβος» το οποίο πιθανότατα οφείλεται στη φραγκική ονομασία «Mont d’ olives», το όρος των ελαιόδεντρων, παρά τα άφθονα πετρώματα μόλυβδου που υπάρχουν στην περιοχή. Το 1912, όταν απελευθερώθηκε η Λέσβος από τους Τούρκους, επανήλθε η αρχαία ονομασία ως επίσημη. Έτσι αναφέρεται η πόλη στα έγγραφα των υπηρεσιών και  αποκαλείται συχνά από τους κατοίκους της και τους επισκέπτες της. Στη μακραίωνη πορεία της πόλης στο χρόνο χρησιμοποιήθηκαν και τα δύο ονόματα.

     Οι κάτοικοι της Μήθυμνας τον χειμώνα ασχολούνταν παλιότερα, όπως και σήμερα, με την καλλιέργεια της ελιάς, ενώ τους θερινούς μήνες εμπορεύονταν το λάδι στα λιμάνια της Μεσογείου. Υπήρχαν ελαιοτριβεία στην περιοχή τα οποία από ιππήλατα έγιναν ραφινερί. Οι ντόπιοι μέχρι τις αρχές του 19^ου αιώνα διέθεταν κτήματα και επιχειρήσεις στο Αδραμύτιο  και στις Κυδωνίες. Το 1960 άρχισε η τουριστική ανάπτυξη του τόπου.

    Πολλοί πνευματικοί άνθρωποι έζησαν στην  πόλη, όπως ο λόγιος Σωκράτης Φωτιάδης, ο Χρύσανθος Μολίνος, ο Αργύρης Εφταλιώτης και ο Ηλίας Βενέζης. Ο τελευταίος το 1922 εγκαταστάθηκε στον Μόλυβο ως πρόσφυγας από τις Κυδωνιές της Μικράς Ασίας. Στην παραλία Εφταλού δημιούργησε το εξοχικό του για να αγναντεύει τις μικρασιατικές ακτές. Εκεί βρίσκεται και ο τάφος του ο οποίος σύμφωνα με την επιθυμία του λογοτέχνη είναι ανώνυμος με μία μόνο λέξη γραμμένη επ’ αυτού «Γαλήνη». Τέλος, αξίζει να αναφέρουμε ότι στο σπίτι που έζησε ο σπουδαίος λογοτέχνης, Αργύρης Εφταλιώτης λειτουργεί σήμερα η δημοτική πινακοθήκη της Μήθυμνας. Στο προαύλιο βρίσκεται η προτομή του.

Μαρία Δαγκλή

    Πρόκειται για ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της Λέσβου αλλά και του αρχαίου κόσμου ευρύτερα. Συνδέεται με την επέκταση της αρχαίας Μυτιλήνης στη στεριά. Η πρώτη φάση της οικοδόμησής του  χρονολογείται στα πρώιμα ελληνιστικά χρόνια. Σήμερα σώζονται αρχιτεκτονικά μέλη της τελευταίας οικοδομικής του φάσης.

    Σύμφωνα με τον Πλούταρχο ο αυτοκράτορας Πομπήιος αντέγραψε το σχέδιο του θεάτρου το 62 π.Χ., όταν επισκέφτηκε τη Λέσβο,  και έχτισε ένα αντίγραφο του στη Ρώμη.

     Το πεταλόσχημο κοίλο διαμέτρου 124 μέτρων, σκαμμένο στον βράχο υπολογίζεται ότι χωρούσε 18.000 θεατές. Ήταν καλυμμένο με μαρμάρινα εδώλια, ενώ η ορχήστρα ήταν κυκλική. Υπήρχαν επιπλέον δύο καμαροσκεπή  δωμάτια σκαμμένα στον βράχο του κοίλου. Τη σκηνή αποτελούσαν τέσσερις χώροι με κίονες δωρικού και ιωνικού ρυθμού. Δύο διάδρομοι, οι πάροδοι τη διακρίνουν από το κοίλο. Στην προεδρία του κοίλου υπήρχε  θρόνος ο οποίος προοριζόταν αρχικά για τον ιερέα του Απόλλωνα και τελικά για τον ρήτορα- πολιτικό Ποτάμωνα, γιο του φιλοσόφου Λεσβώνακτα.

     Το 1967 το αρχαίο θέατρο ανακηρύχθηκε αρχαιολογικός χώρος και έκτοτε γίνονται αναστηλωτικές εργασίες και τα τελευταία χρόνια κάποιες καλοκαιρινές πολιτιστικές εκδηλώσεις κυρίως θεατρικού περιεχομένου. Βρίσκεται απέναντι από το κοιμητήριο της Αγίας Κυριακής στην περιοχή του  «Συνοικισμού» της Μυτιλήνης.

                          Βιβλιογραφία

https://www.efales.gr/sight/arhaio-theatro-mytilinis

https://www.diazoma.gr/theaters/archeo-theatro-mytilenes/

https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%81%CF%87%CE%B1%CE%AF%CE%BF_%CE%B8%CE%AD%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF_%CE%9C%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CE%BD%CE%B7%CF%82

">

Μαρία Δαγκλή – Σοφία Μιμή

    Ας γνωρίσουμε κάποια από αυτά και ας μάθουμε την ιστορία τους, καθώς και τους δημιουργούς τους.

                                         Ανδριάντας Εθνικής Αντίστασης

    Ανδριάντας από μπρούτζο στήθηκε στο χώρο στάθμευσης της Μυτιλήνης από τους Λέσβιους για τους αγώνες τους και για τις θυσίες τους στη διάρκεια της Εθνικής Αντίστασης την περίοδο 1940-1944.

    Πρόκειται για την προσωποποίηση της Εθνικής Αντίστασης η οποία κρατώντας ένα σπαθί, σύμβολο ανδρείας των Ελλήνων, στέκεται αγέρωχη στην κορφή μιας μαρμάρινης βάσης. Στην πρόσοψη του ανδριάντα υπάρχουν ορειχάλκινες ανάγλυφες μορφές ενός γενναίου πολεμιστή και μιας κοπέλας που κρατάει στο χέρι της στάχυα, προσωποποιώντας την ειρήνη.

    Χαρακτηριστική είναι μία  επιγραφή που αναφέρει: «Όλες οι εξουσίες πηγάζουν από τον λαό και ασκούνται από τον λαό» ( Εθνικό συμβούλιο Κορυσχάδες 27 Μαΐου 1944).

    Αποτελεί έργο του γλύπτη Λεοντή Ευσταθίου και δημιουργήθηκε το 1988.

                                                               Ηλίας Καζάκος

    Στο παλιό λιμεναρχείο της Μυτιλήνης και στο δεξιό μέρος της εισόδου βρίσκεται πάνω σε λευκή μαρμάρινη βάση η προτομή του Ηλία Καζάκου, λιμενάρχη της Μυτιλήνης. Ήταν ένα από τα πρόσωπα που αγωνίστηκαν για τη διατήρηση του εθνικού φρονήματος στα χρόνια της Γερμανικής Κατοχής. Ήταν σύνδεσμος των συμμαχικών δυνάμεων στη Λέσβο και μέλος της ελληνικής αντιστασιακής οργάνωσης «Όμηρος». Όταν το ανακάλυψαν οι Γερμανοί, τον εκτέλεσαν στις 5 Ιουνίου του 1942.

    Βρίσκεται  σε άριστη κατάσταση. Το ύψος της μαρμάρινης βάσης είναι 106 εκ. ενώ της προτομής 84 εκ.

                                                             Μικρασιάτισσα μάνα

    Η Λέσβος μαζί με άλλα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου δέχτηκε μετά την Μικρασιατική Καταστροφή πλήθος ξεριζωμένων Ελλήνων της Μικράς Ασίας. Στη Μυτιλήνη πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν στη βόρεια πλευρά της πόλης, στον σημερινό προσφυγικό συνοικισμό.

    Στην παραλία της Επάνω Σκάλας και σε χώρο ειδικά διαμορφωμένο στήθηκε το μνημείο προς τιμή της Μικρασιάτισσας μάνας. Την πρωτοβουλία είχε ο Εξωραϊστικός και Εκπολιτιστικός Σύλλογος της Επάνω Σκάλας που θέλησε με τον τρόπο αυτό να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του Έθνους στην πονεμένη μάνα της προσφυγιάς, που ύστερα από την καταστροφή ανέλαβε να σηκώσει το βαρύ φορτίο της εγκατάστασης στην καινούργια πατρίδα. Παριστάνει τη μάνα που κρατά στην αγκαλιά της ένα μικρό παιδάκι. Γαντζωμένα από τη φούστα της στέκονται από τη μία ένα κοριτσάκι και από την άλλη ένα αγοράκι. Το βλέμμα της μάνας είναι καρφωμένο στην Ανατολή,  γεμάτο πόνο και απόγνωση κοιτάζει τις Χαμένες Πατρίδες. Η μητέρα και τα παιδιά είναι ντυμένα λιτά. Είναι από τα λίγα πράγματα που μπόρεσαν να πάρουν μαζί τους.

    Πρόκειται για μία σύνθεση από μπρούντζο. Είναι έργο της γλύπτριας κας Κατερίνας Χαλεπά – Κατσάνου, εγγονής του αδερφού του μεγάλου Έλληνα γλύπτη Γιαννούλη Χαλεπά. Έχει ύψος 2,5 μέτρα και βρίσκεται πάνω σε βάθρο 1,5 μέτρου. Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου έγιναν στις 14 Οκτωβρίου 1984. Το σύμπλεγμα βρίσκεται σε άριστη κατάσταση.

                                                Μιχάλης Μυρογιάννης

    Η προτομή βρίσκεται στο πάρκο της Αγίας Ειρήνης. Παρουσιάζει ένα νέο 20 ετών από τη Μυτιλήνη ο οποίος χάθηκε άδικα στα γεγονότα του Πολυτεχνείου το 1973, όταν οι φοιτητές εξεγέρθηκαν ενάντια στη δικτατορία. Η προτομή του Μιχάλη Μυρογιάννη στήθηκε από τον Δήμο Μυτιλήνης το 1982 με τη συμβολή του Συλλόγου Μυτιληναίων Μόντρεαλ Καναδά «Ο Αλκαίος».  Στη βάση της προτομής που φιλοτέχνησε ο Ν. Γ. Παρασκευάς υπάρχει χαραγμένη η γκρεμισμένη από τα τανκς πόρτα του Πολυτεχνείου.  Βρίσκεται σε άριστη κατάσταση. Η προτομή  έχει ύψος 75εκ. ενώ η βάση 130εκ.

                                                                    Βιβλιογραφία

«Ραντεβού στα αγάλματα της πόλης μας», Β΄Δημοτικό Σχολείο Μυτιλήνης, Μυτιλήνη 2004

Σοφία Μιμή

1 ποτήρι καρύδι χοντροκομμένο

1 ποτήρι ζάχαρη

1 ποτήρι σιμιγδάλι

1 φακελάκι baking powder

1 κουταλιά κανέλα

1 σφηνάκι κονιάκ ή ουίσκι

1 κουταλάκι γαρύφαλλο

8 αυγά

Για το σιρόπι

3 ποτήρια νερό

2 ποτήρια ζάχαρη

Εκτέλεση

Αρχικά, ανακατεύουμε όλα τα στερεά υλικά. Έπειτα προσθέτουμε τα αυγά χτυπημένα και συνεχίζουμε το ανακάτεμα. Ρίχνουμε το μίγμα αυτό σε ένα μικρό ταψί που έχουμε προηγουμένως αλείψει με βούτυρο και αλευρώσει.  Ψήνουμε την καρυδόπιτα για 40 λεπτά στους 200 βαθμούς Κελσίου σε προθερμασμένο φούρνο. Όταν ψηθεί το γλυκό, το αφήνουμε να κρυώσει, το κόβουμε σε κομμάτια και το σιροπιάζουμε. Αν θέλουμε, πασπαλίζουμε την καρυδόπιτα με τριμμένο καρύδι ή την καλύπτουμε με γλάσο σοκολάτας.

Καλή επιτυχία!

Μαρία Δαγκλή

Ν’ αγναντέψω τη θάλασσα

Να με χτυπήσει

Η αρμύρα της η σκληρή

Η ανάσα της η αγριεμένη

Κι ήταν ανάστατη, θυμωμένη, κακιασμένη

Να με ρουφήξει ορεγόταν.

Τόσα χρόνια τη θωρώ

Δεν την καταλαβαίνω

Πότε γλυκιά και ήρεμη

Να με καλεί

Να με καλωσορίζει

Πότε θυμωμένη

Αντάρα κι οργή

ξερνάει απ’ τα σπλάχνα της

Με βασανίζει

Σαν έρωτας, γυναίκα, σιωπή

Κι είναι αυτή που μασάει τα καράβια

Και τα φτύνει στη στεριά

Ξεκοιλιασμένα ναυάγια  της ζωής τα ιδανικά.

Η θάλασσα είναι ο τόπος μας

Είναι μάνα, αγώνας, ψωμί

προίκα, δύναμη, απαντοχή

Μάθαμε να τη λατρεύουμε

Να την υπηρετούμε

Κι ας είναι αχόρταγη

Κλέφτρα, τρελή

Αναστασία Κατσούρη (Μαθήτρια της Β΄ Λυκείου)