κείμενο από τη Βασιλική Δ.
Το μικρό κουτί
Τα παιδιά του Ε1 είχαν πολλά παράπονα μεταξύ τους. Τότε ο κύριος Νίκος, ο δάσκαλος της τάξης, με πήρε από τη σκοτεινή αποθήκη του σπιτιού του, που με είχε για ένα ζευγάρι καφέ παπούτσια.
Ύστερα στην τάξη. Τα παιδιά χάρηκαν μόλις με είδαν. Ο λόγος που με έφερε στην τάξη ήταν για να γράφουν οι μαθητές τα παράπονά τους πάνω σε ένα χαρτί. Κάθε μέρα καθόμουν σε ένα άδειο θρανίο και κοιτούσα τα παιδιά. Ήμουν χαρούμενο. Συνήθως μάθαιναν και κάτι πράγματα … επιρρήματα, ουσιαστικά, ρήματα … Χα, χα, περνούσα τέλεια!!!
Κατόπιν κάτι έγινε. Ένα χριστουγεννιάτικο κουτί ήρθε δίπλα μου και ήθελε να πάρει τη θέση μου! Εγώ όμως, δεν υπήρχε καμία περίπτωση να φύγω από εκεί, ότι κι αν έλεγε! Είχα αγαπήσει τα παιδιά, το δάσκαλο, την τάξη και τώρα ήρθε αυτό να μου τα χαλάσει όλα! Τότε ο κύριος Νίκος πήρε το κουτί από κει και δεν το ξανάδα. Ουφ! Ευτυχώς, γιατί με κορόιδευε κιόλας για το μέγεθός μου. Τώρα περνάω όμορφα. Ελπίζω να μην το ξαναδώ ποτέ. Έπειτα, έγιναν όλα όπως πριν.
