Του Πάρη Βασιλείου
Πολλοί από εμάς, επισκεπτόμαστε το κέντρο της Αθήνας για να θαυμάσουμε την Ακρόπολη, τις στήλες του Ολυμπίου Διός, τον ναό του Ηφαίστου, την αρχαία αγορά και άλλα αρχαιοελληνικά μνημεία. Όμως, εκτός από αυτά, υπάρχουν πάρα πολλά άλλα μνημεία, οθωμανικά και βυζαντινά. Αυτά, κρύβονται στα στενάκια της Αθήνας, μακριά από τα πολυσύχναστα μέρη της. Ένα από αυτά, είναι το χαμάμ Αμπίντ Εφέντη ή το λουτρό των Αέρηδων.
Το λουτρό των Αέρηδων, λέγεται έτσι διότι βρίσκεται πολύ κοντά στο Πύργο των Αέρηδων (το ωρολόγιο του Κυρρήστου). Ο Αμπίντ Εφέντης ήταν πιθανότατα Οθωμανός αξιωματούχος ή ένας εύπορος άνθρωπος ο οποίος χρηματοδότησε την κατασκευή του κτηρίου, η οποία χρονολογείται κατά την πρώτη φάση της Τουρκοκρατίας (1430-1669).Από τότε, δεν σταμάτησε να λειτουργεί έως και το 1965 όπου έκλεισε. Το 1998, μετά από εργασίες συντήρησης ο χώρος, γίνεται επισκέψιμος, και μέχρι σήμερα λειτουργεί ως μνημείο. Το χαμάμ αυτό, είναι το μόνο δημόσιο της πόλης που σώζεται μέχρι σήμερα και ένα από τα καλύτερα διατηρημένα, γενικά, στην Ελλάδα. Το κτήριο, μοιάζει με λαβύρινθο, καθώς με τα χρόνια, γίνονταν συνέχεια μετατροπές και προσθήκες.
Όταν το λουτρό χτίστηκε, είχε μόνο έναν χλιαρό χώρο, έναν θερμό χώρο και τα αποδυτήρια, ενώ λειτουργούσε διαφορετικές ώρες για τις
γυναίκες και διαφορετικές για τους άνδρες. Το 1870, οι χώροι του ανακαινίζονται και χτίζονται, επίσης και άλλοι χώροι. Έτσι, θα υπάρχει διαφορετική πτέρυγα για τις γυναίκες και διαφορετική για τους άνδρες, ημιώροφος (πατάρι) με επιπλέον αποδυτήρια, ακόμη και ατομικά λουτρά. Οι χώροι του, θερμαίνονταν μέσω μιας υπόγειας εστίας (υπόκαυστο), από όπου ο θερμός αέρας διοχετευόταν σε αυτούς. Οι κύριοι χώροι του λουτρού, στεγάζονται με ημικυλινδρικές καμάρες οι οποίες έχουν μικρές κυκλικές οπές με γυαλί, για φωτισμό. Καθώς κανείς επισκέπτεται τους χώρους του λουτρού, παρατηρεί ότι κυριαρχεί το μάρμαρο, το οποίο συναντάται στους πάγκους, στα είδη υγιεινής, στα δάπεδα, και το ξύλο, το οποίο χρησιμοποιήθηκε στα χωρίσματα μεταξύ των αποδυτηρίων και στο πατάρι.
Το λουτρό των Αέρηδων, λοιπόν, είναι ένα μνημείο το οποίο, παρόλο που είναι ένα μνημείο το οποίο ενθουσιάζει τον επισκέπτη, δεν αποτελεί πόλο έλξης στην Αθήνα. Όπως όλα τα λουτρά, έτσι και αυτό, αποτελούσαν έναν χώρο φροντίδας και περιποίησης του σώματος αλλά και έναν χώρο συνάντησης και κοινωνικοποίησης. Είναι ένας χώρος τον οποίο ο καθένας από εμάς αξίζει να επισκεφτεί και να θαυμάσει την πολιτιστική κληρονομιά της πρωτεύουσάς μας.
