Ο αγώνας ξεκίνησε με καθαρή υπεροχή για τους «Ροχιμπλάνκος» οι οποίοι ήθελαν πάση θυσία τους 3 βαθμούς, σε αντίθεση με την Οσασούνα που είχε ήδη σωθεί από τον υποβιβασμό, και είχαν σπουδαίες φάσεις στο τελευταίο τρίτο του γηπέδου με τους Σουάρεζ και Κορέα, με αποκορύφωμα το δοκάρι του Ουρουγουανού στο ΄22. Οι φιλοξενούμενοι αντιθέτως δεν προσπαθούσαν να αναλάβουν την πρωτοβουλία στο γήπεδο κι έψαχναν τους ελεύθερους χώρους στις αντεπιθέσεις.

           Το δεύτερο ημίχρονο άρχισε όπως τελείωσε και το πρώτο με τους παίκτες του Σιμεόνε να ψάχνουν μανιωδώς το γκολ της λύτρωσης, όμως όσο περνούσε ο χρόνος οι παίκτες εξαντλούνταν κι η ελπίδα τους έπεφτε. Αναπόφευκτα στο ’75, στην μοναδική επικίνδυνη επίθεση στο ματς για την Οσασούνα, ο Μπουντιμίρ έκανε την κεφαλιά με την μπάλα να περνά ολόκληρη τη γραμμή σύμφωνα με το VAR κι έτσι έβαλε την Ατλέτικο σε μεγάλους μπελάδες. Στο ’82 οι 2 αλλαγές του Σιμεόνε οι Ζοάο Φέλιξ και Ρέναν Λόντι συνεργάστηκαν με επιτυχία, με τον δεύτερο να τελειώνει άψογα το τετ-α-τετ κι έβαλε τους Ροχιμπλάνκος πάλι στο κόλπο της νίκης. Η λύτρωση ήρθε στο ’88 από τον πολυτιμότερο παίχτη της σεζόν για την Ατλέτικο, τον Λουίς Σουάρεζ, ο οποίος υποδέχτηκε την άψογη μπαλιά του Καράσκο κι εκτέλεσε τον τερματοφύλακα της Οσασούνα δίνοντας επιβλητικό τόνο στη νίκη της ομάδας του.

              Έτσι η Ατλέτικο παρέμεινε στην κορυφή με 83 πόντους και θέλει ίδιο ή καλύτερο αποτέλεσμα από αυτό της Ρεάλ στις 22/5 για να σηκώσει και πάλι το πρωτάθλημα έπειτα από 7 χρόνια!

      Η «Μεγάλη Ιδέα» του παρόντος βασίζεται στη συλλογή ιδιωτικών-και πιθανώς άρρητων-πληροφοριών χρησιμοποιώντας την τρομοκρατία του κόσμου μέσω των ΜΜΕ σχετικά με την ηθελημένα επονομαζόμενη τραγική εξέλιξη της πανδημίας. Οι περισσότεροι υποκύπτοντες του σχεδίου υποστηρίζουν ότι η υποβολή των προσωπικών τους στοιχείων στο κράτος δεν θα τους επηρεάσει καθόλου κι ότι δεν θα αναγκαστούν να υποκύψουν σε μελλοντικούς εκβιασμούς χρησιμοποιώντας τα κλεμμένα στοιχεία τους. Η πραγματικότητα όμως φαίνεται να έχει οριστεί εντελώς διαφορετική κι απλώς πολλοί δεν μπορούν να την αντιληφθούν.

      Αυτή η απρόοπτη και ταυτόχρονα συγκλονιστική αλλαγή της συμπεριφοράς του ανθρώπου κόντρα στην εξουσία φαίνεται να έχει περάσει από διάφορα στάδια με το πέρασμα του χρόνου. Από τα πρώτα μάλιστα χρόνια του Χριστιανισμού, οι άνθρωποι με δυσκολία έδιναν την παραμικρή πληροφορία για τους εαυτούς τους όσο ασήμαντη κι αν ήταν. Η λέξη εχεμύθεια δεν υπήρχε στην καθημερινή τους ρουτίνα και προστάτευαν με κάθε μέσο το πραγματικό «είναι» τους.

       Ήδη από τον Μεσαίωνα πάντως, οι άνθρωποι άρχισαν να υποκύπτουν στη δύναμη των εξουσιούχων με αποκορύφωμα τα συγχωροχάρτια, τα οποία εισήγαγε για πρώτη φορά ο Πάπας της Ρώμης τον 16^ο αιώνα ως μέσο συγχώρεσης των αμαρτιών του ανθρώπου χρησιμοποιώντας τα «περισσεύματα» των καλών πράξεων των Αγίων. Πολλοί ρωμαιοκαθολικοί πίστεψαν την ομολογία του κι εκτέλεσαν την ιδέα του, η οποία μετατράπηκε σε κανόνα και διαταγή, αφού οι αρνούντες των συγχωροχαρτιών στερήθηκαν για μεγάλο χρονικό διάστημα την ατομική τους ευδαιμονία.

       Έτσι λοιπόν και σήμερα, είμαστε πρόθυμοι να υπακούσουμε και να πραγματοποιήσουμε την οποιαδήποτε επιθυμία της εξουσίας και μάλιστα χωρίς να φέρουμε καμία αντίρρηση. Σε λίγα χρόνια θα έχουν μαζευτεί τόσα πολλά δεδομένα για την ιδιωτική ζωή του καθενός που θα είναι έτοιμο το σχέδιο για εφαρμογή. Με τη χρήση διαφόρων δικαιολογιών για την τελική υλοποίηση της «Μεγάλης Ιδέας», ο πλήρης έλεγχος των πράξεων και των σκέψεων του ανθρώπου θα είναι αναπόφευκτος και θα τον δεχτούμε χωρίς πόλεμο, παραδίνοντας τα όπλα στα χέρια του εχθρού.

         Έχουμε ήδη υποταχθεί σε έναν αντίπαλο που θέλει να φαίνεται αόρατος και στην πραγματικότητα εμφανίζεται μπροστά στα μάτια μας αλλά αρνούμαστε να τον κοιτάξουμε στα μάτια. Μακάρι οι απόγονοι των Βυζαντινών και των αρχαίων Ελλήνων να εξέφραζαν κάποια αντίσταση και να μην την κατάπιναν όπως γίνεται τώρα…

Θοδωρής Τράπαλης

      Και τα δύο ματς στο Μόναχο και στο Παρίσι παρουσίασαν φοβερό ενδιαφέρον κι οι θεατές χόρτασαν από ποδοσφαιρικό θέαμα, φάσεις κι ευκαιρίες. Με πολλή ένταση και διψώντας για εκδίκηση, οι Παριζιάνοι μπήκαν πολύ δυνατά στο πρώτο ματς και μόλις στο 3’ ο Εμπαπέ νίκησε τον Νόιερ σε τετ-α-τετ κι έγραψε το 0-1. Στο 28’ ο Νεϊμάρ έβγαλε μια μπαλιά με μαεστρία για τον συμπατριώτη του Μαρκίνιος που νίκησε κι αυτός τον γερμανό τερματοφύλακα των Βαυαρών, για να κάνει το 0-2. Οι παίκτες της Μπάγερν, παρόλη τη σημαντικότατη έλλειψη του κορυφαίου ποδοσφαιριστή του κόσμου Ρόμπερτ Λεβαντόβσκι, έβγαλαν απάντηση και μέσα σε 22 αγωνιστικά λεπτά γύρισαν το ματς με κεφαλιές του Τσούπο-Μοτίνγκ στο 38’ και του Μίλερ στο 60’, προτού ο Εμπαπέ σκοράροντας το δεύτερο προσωπικό του γκολ στο 68′ δώσει εκ νέου το προβάδισμα στους Παριζιάνους, το οποίο με τη βοήθεια των σωτήριων επεμβάσεων του Κέιλορ Νάβας μπόρεσαν να διατηρήσουν μέχρι το φινάλε και να φύγουν νικητές από την Allianz Arena.

         Στη δεύτερη αναμέτρηση των δύο ομάδων απόλυτος πρωταγωνιστής ήταν ο Νεϊμάρ, ο οποίος έκανε πραγματικά ό,τι ήθελε στο γήπεδο, αλλά τελικά δεν κατάφερε να βρει το γκολ, παρόλο που βρήκε σε 3 περιπτώσεις το δοκάρι του Νόιερ. Στο 40′ ο Τσούπο-Μοτίνγκ έβαλε ξανά γκολ με κεφαλιά στην πρώην ομάδα του, βάζοντας φωτιά στο παιχνίδι. Οι φάσεις έπεφταν βροχή, η ένταση ολοένα και μεγάλωνε και το άγχος στο πρόσωπο τον παικτών γινόταν ολοφάνερο, κάτι που φάνηκε στη φάση του 53ου λεπτού, όταν ο Ντι Μαρία έβγαλε την κατάλληλη σέντρα και ο Νεϊμάρ δε μπόρεσε, για χιλιοστά, να ακουμπήσει την μπάλα και να τη σπρώξει στα δίχτυα του Νάβας. Στο 78′ ακυρώθηκε το γκολ του Εμπαπέ, επειδή βρισκόταν σε θέση οφσάιντ και λίγο αργότερα η σέντρα-σουτ του Σανέ πέρασε ξυστά από το κάθετο δοκάρι του Κοσταρικανού. Η Μπάγερν πίεσε ψηλά για να βρει το γκολ που θα την έστελνε στα ημιτελικά, όμως η Παρί άντεξε στην πίεση και τελικά πήρε εκδίκηση από τους Βαυαρούς για τον περσινό χαμένο τελικό, νικώντας τους στα εκτός έδρας γκολ.

       Έτσι η Παρί πέρασε στα ημιτελικά του Champions League, όπου θα συναντήσει τη Μάντσεστερ Σίτι για να διεκδικήσει την πολυπόθητη κούπα του θεσμού, ενώ η Μπάγερν παρέδωσε το στέμμα της πρωταθλήτριας κι αποχαιρέτησε οριστικά τη διοργάνωση!

Θοδωρής Τράπαλης

          Είναι γεγονός πως η θέση των Κριστιάνο Ρονάλντο και Λιονέλ Μέσι στον χώρο του ποδοσφαίρου έχει αρχίσει να ξεθωριάζει και ετοιμάζονται να παραδώσουν τα βασιλικά τους σκήπτρα στους επόμενους διαδόχους τους, που ακούνε στα ονόματα Κιλιάν Εμπαπέ και Έρλινγκ Χάλαντ.

Παρόλο που ο Αργεντίνος σούπερ σταρ μετράει στο ισπανικό πρωτάθλημα 23 γκολ και 8 ασίστ σε 28 αγώνες και είναι ο κορυφαίος σκόρερ μέχρι στιγμής, ενώ ο Ρονάλντο μετράει 23 γκολ και 2 ασίστ σε 27 συμμετοχές στο ιταλικό πρωτάθλημα και είναι το φαβορί για το χρυσό παπούτσι στην Ιταλία, οι επιδόσεις τους δεν μπορούν να συγκριθούν σε καμία περίπτωση με αυτές του παρελθόντος, ειδικά αφού έχουν πατήσει στα 33 και στα 36 χρόνια τους αντίστοιχα.

             Έτσι, λοιπόν, σιγά σιγά περνάμε σε μια άλλη εποχή χωρίς τα γνωστά «goats» που ξέραμε κι έχοντας στη θέση τους νεαρούς αστέρες που σπάνε το ένα ρεκόρ πίσω απ’ το άλλο,  γεμίζοντάς μας με πολλές και ευχάριστες φιλοδοξίες για το μέλλον του ποδοσφαίρου.                  «Ο βασιλεύς απέθανεν, ζήτω ο βασιλεύς!»

Τrapalinho

             Όταν ξεκίνησε ο Α Βαλκανικός πόλεμος τα ελληνικά στρατεύματα υπό τις διαταγές του στρατηγού Κωνσταντίνου Σαπουντζάκη είχαν ως απώτερο στόχο τη διατήρηση των εδαφών στην Ήπειρο και ύστερα την επέκτασή τους και στον υπόλοιπο χώρο. Μόλις στις 6 Οκτωβρίου οι ελληνικές δυνάμεις κατέλαβαν τις περιοχές της Φιλιππιάδας και της Πρέβεζας και ο ελληνικός στρατός ήταν έτοιμος για να επιτεθεί στα Ιωάννινα και πιο συγκεκριμένα στα οχυρά του Μπιζανίου.

            Η πρώτη σημαντική επίθεση εκδηλώθηκε στις 29 Νοεμβρίου 1912, και τελείωσε με ήττα των Ελλήνων πολεμιστών, η οποία θα σήμανε και το τέλος της ηγεσίας του Σαπουντζάκη. Τη στρατηγία ανέλαβε ο διάδοχος Κωνσταντίνος στις 3 Ιανουαρίου και μέχρι να φτάσει διέταξε αυστηρά να μη διαπραχθεί καμία επιθετική πράξη. Ο Σαπουντζάκης όμως, θέλοντας να αποκαταστήσει την κακή εικόνα του πρότεινε αιφνιδιαστική επίθεση κατά των Τούρκων και τελικά έγινε πράξη στις 7 Ιανουαρίου, όμως ο στρατός του ηττήθηκε και πάλι.

               Η άφιξη του Κωνσταντίνου στις 10 Ιανουαρίου βρήκε τον ελληνικό στρατό αποδεκατισμένο και για αυτό ζητήθηκαν ενισχύσεις από τον τότε πρωθυπουργό Βενιζέλο, ο οποίος όμως αρνήθηκε την πρόταση μη μπορώντας να διαθέσει μονάδες από τη Μακεδονία. Έπειτα από παύση πυρός για περίπου έναν μήνα, αποφασίστηκε η ημερομηνία της τρίτης και τελικής επίθεσης για τις 20 Φεβρουαρίου 1913. Την παραμονή της γενικής επίθεσης, ο ελληνικός στρατός έφτανε τις 41.000 μαζί με 105 κανόνια έναντι των 35.000 Τούρκων πολεμιστών και των 162 κανονιών.

              Τα ξημερώματα της 20^ης Φεβρουαρίου τα ελληνικά στρατεύματα παρατάχτηκαν στον λόφο προς τα οχυρά του Μπιζανίου και μέχρι το βράδυ της ίδιας ημέρας είχαν φτάσει σχεδόν έξω από το τα οχυρά. Σημαντικό παράγοντα σε αυτή την επιτυχία των Ελλήνων έπαιξαν οι πολεμικές ενέργειες του τάγματος του Ιωάννη Βελισσαρίου καθώς κατάφεραν να διακόψουν την επικοινωνία της τουρκικής διοίκησης με τον στρατό κι έτσι οι Τούρκοι στρατιώτες έμειναν αποκομμένοι στο Μπιζάνι. Το βράδυ εκείνης της ημέρας ο Κωνσταντίνος δέχτηκε επιστολή από τον Οθωμανό στρατηγό Εσάτ Πασά ο οποίος ουσιαστικά του παρέδιδε άμεσα το Μπιζάνι και την πόλη των Ιωαννίνων.

                Από τα ξημερώματα της 21^ης Φεβρουαρίου 1913 τα Ιωάννινα θεωρούνταν πλέον ελεύθερα, ενώ στις 22 Φεβρουαρίου παρέλασαν οι πρώτες ελληνικές δυνάμεις στην πόλη που απελευθερώθηκε έπειτα από 483 χρόνια σκλαβιάς! Ταυτόχρονα, η οριστική απελευθέρωση των Ιωαννίνων σήμανε και τη λήξη του Α Βαλκανικού πολέμου με τους Οθωμανούς να φεύγουν ηττημένοι, αφήνοντας πίσω τα Βαλκανικά εδάφη που είχαν κατακτήσει…

 Θοδωρής Τράπαλης

Σημαντικός παράγοντας σε αυτή την κατρακύλα της ομάδας αποδείχτηκε η αργοπορία του κλαμπ να βρει έναν τίμιο κεντρικό μπακ όπως ο Καμπάκ για να αντικαταστήσει το μεγάλο κενό που υπήρχε στην αμυντική γραμμή. Αν και η ενίσχυση του Τούρκου μπακ και μετέπειτα η προσθήκη του Μπεν Ντέιβις φαίνεται να βοηθούν αρκετά την ομάδα στα ανασταλτικά της καθήκοντα, οι κόκκινοι για ένα τεράστιο χρονικό διάστημα υπέφεραν από τις απουσίες των Γκόμεζ και Βαν Ντάικ κι αυτό έπαιξε τεράστιο ρόλο στη μέχρι τώρα πορεία τους. Για την αναπλήρωση αυτού του κενού υπήρξαν πολλοί υποψήφιοι, οι οποίοι πήραν τη θέση στην αρχική ενδεκάδα και θα τους εξετάσουμε παρακάτω.

Φαμπίνιο: Σε πολλές περιπτώσεις αποδείχτηκε καθοριστικός παίκτης στην άμυνα κι έκανε τέλεια το καθήκον του ως κεντρικό μπακ, πριν φυσικά τραυματιστεί κι αυτός! Παρόλα αυτά η απουσία του από το κέντρο ήταν εμφανής κι η έλλειψη δημιουργικότητας στον άξονα ήταν σίγουρα ένα τεράστιο μείον για τη συνολική εικόνα της ομάδας.

Χέντερσον: Ήταν ηγέτης στην άμυνα και βοήθησε πολύ την ομάδα του να μην καταρρεύσει. Αναπλήρωσε άξια τη δεύτερη θέση στα κεντρικά μπακ κι έπαιζε λες κι ήταν η κανονική του. Όμως, παρόμοια με τον Φαμπίνιο, αυτή η αλλαγή θέσης στοίχισε πολύ στη δημιουργικότητα στο κέντρο του γηπέδου και δημιούργησε πολλά προβλήματα στην ανάπτυξη της ομάδας.

Μάτιπ: Ο Καμερουνέζος αποδείχτηκε όπως και ο Κεϊτά στο κέντρο «γυάλινος» παίκτης, δηλαδή όποτε έπεφτε κάτω συνήθως αποκτούσε μικροενοχλήσεις που του στοίχιζαν αρκετά ματς, έως ότου  τραυματίστηκε στον αστράγαλο κι αυτό τον καθήλωσε στον πάγκο για το υπόλοιπο της σεζόν. Για όσο έπαιξε στην ομάδα ήταν βασικός στο αρχικό σχήμα, όμως ήταν τρομερά ευαίσθητος στους τραυματισμούς και αυτό οδήγησε το κλαμπ να έχει μια μόνιμη αστάθεια στο κέντρο της άμυνας.

 Γουίλιαμς/Φίλιπς: Οι πιο μικροί σε ηλικία αμυντικοί αρκετές φορές ανταποκρίθηκαν άξια στις προσδοκίες του Κλοπ, ωστόσο είναι ακόμα πολύ άπειροι κι ειδικά ο Γουίλιαμς έκανε αρκετά λάθη που οδήγησαν τη Λίβερπουλ σε δύσκολη θέση. Είναι δύο πολύ ταλαντούχα παιδιά, όμως ακόμα δεν έχει έρθει η ώρα να παίζουν βασικοί στη Λίβερπουλ, πόσο μάλλον σε παιχνίδια απέναντι σε ομάδες όπως η Τότεναμ.

Φυσικά όλες αυτές οι αλλαγές στην αμυντική γραμμή επέφεραν αλλαγές και στην υπόλοιπη ομάδα. Στο κέντρο η μεταγραφή του καλοκαιριού, ο Τιάγκο αναγκάστηκε να παίζει πολλές φορές σε ρόλο ανασταλτικού χαφ, πράγμα που λόγω του ύψους και της δύναμης που έχει δεν οδήγησε σε καλό την ομάδα. Επίσης, ο «φευγάτος» Βαϊνάλντουμ αναγκάστηκε να παίξει στη θέση του αμυντικού χαφ, φεύγοντας από την κανονική θέση του μεσοεπιθετικού και μη φέρνοντας τα προσδοκώμενα αποτελέσματα. Ακόμα, χρειάστηκε μέχρι κι η παρουσία του πλέον 20χρονου Τζόουνς για να συμπληρωθεί η άλλοτε τριάδα του κέντρου, ο οποίος πρέπει να αναφέρουμε ότι εντυπωσίασε αρκετά με τις εμφανίσεις του, όμως προσωρινά η συνεισφορά του δεν μπορεί να συγκριθεί με αυτή του Βαϊνάλντουμ. Τέλος, τα διάφορα κενά οδήγησαν μερικές φορές μέχρι και στην αλλαγή του συστήματος από το παραδοσιακό 4-3-3 σε 4-2-3-1 με τους Σακίρι και Οριγκί πολλές φορές παρόντες.

Συνεπώς, δεν μπορούμε σε καμία περίπτωση να πούμε ότι οι δύο καινούργιες προσθήκες των Καμπάκ και Ντέιβις δεν έχουν βοηθήσει το βάθος του ρόστερ, με τον πρώτο να έχει ήδη πάρει κάμποσα λεπτά συμμετοχής και να έχει κάνει την πρώτη του εμφάνιση στο Τσάμπιονς Λιγκ, όμως αυτό δεν μπορεί να αναιρέσει το μεγάλο λάθος του κλαμπ να αργήσει τόσο καιρό να ενισχύσει την αμυντική γραμμή της ομάδας!

Θ. Τράπαλης

]]> https://schoolpress.sch.gr/varvakeio/archives/296/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio/archives/228 https://schoolpress.sch.gr/varvakeio/archives/228#comments Sun, 24 Jan 2021 10:17:09 +0000 ΤΡΑΠΑΛΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ http://schoolpress.sch.gr/varvakeio/?p=228 [...]]]>            Στο μεγαλύτερο ντέρμπι του «Νησιού» και σε μια κρίσιμη αγωνιστική, Λίβερπουλ και Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αναδείχτηκαν ισόπαλες και άσφαιρες μένοντας στο 0-0. Οι πρωταθλητές Αγγλίας κατρακύλησαν στην 4^η θέση του βαθμολογικού πίνακα, ενώ οι Κόκκινοι Διάβολοι διατηρούν προσωρινά την πρωτιά στη βαθμολογία, έχοντας ταυτόχρονα και τη σοβαρή επιτήρηση της συμπολίτισσάς της.

           Το ματς ξεκίνησε με τη Λίβερπουλ ως γνωστόν να έχει την κατοχή και τον έλεγχο του αγώνα, όμως η «κρύα» τριάδα της επίθεσής της σε συνδυασμό με τις 3 σερί γκέλες σε ισάριθμες αγωνιστικές δεν της επέτρεψαν να βρει δίχτυα σε καμία ευκαιρία που της προέκυψε. Περιέργως, η πρώτη σημαντική φάση σημειώθηκε στο ’34, όταν ο Μπρούνο Φερνάντες εκτέλεσε το φάουλ που είχε κερδίσει προηγουμένως ο Σο κι έστειλε τη μπάλα δίπλα από το δοκάρι του Άλισσον. Το μοναδικό σουτ εντός εστίας για τη Λίβερπουλ σημειώθηκε ένα λεπτό αργότερα με τον Φιρμίνο να σουτάρει χωρίς δύναμη και χωρίς να δυσκολεύει τον Ντε Χέα.

           Μετά την ανάπαυλα ο ρυθμός ανέβηκε ελαφρώς, όμως και πάλι καμία ομάδα δεν μπόρεσε να βρει τον δρόμο προς τα δίχτυα. Η πιο αξιόλογη φάση έγινε στο ’75, όταν ο Μπρούνο Φερνάντες βρέθηκε μόνος στο σημείο του πέναλτι έπειτα από το γύρισμα του Σο, όμως το πλασέ που έκανε δεν μπόρεσε να νικήσει τον Άλισσον. Στο ΄78, ο Τιάγκο επιχείρησε το μόνο σουτ που θα μπορούσε κανείς να πει ότι ανησύχησε τον Ντε Χέα, όμως ο Ισπανός απέκρουσε με ευκολία το σουτ του συμπατριώτη του και στο ’82 ο Πογκμπάεκμεταλλεύτηκε την κόντρα της μπάλας πάνω στον Ρόμπερτσον και βρέθηκε σε τετ-α-τετ με τον βραζιλιάνο γκολκίπερ όμως να αποκρούει το δυνατό σουτ του Γάλλου και να στέλνει την μπάλα σε κόρνερ. Το παιχνίδι τελείωσε με τη Λίβερπουλ να έχει τα διπλάσια σουτ από τη Γιουνάιτεντ,όμως είχε συνολικά ένα σουτ λιγότερο στον στόχο, κάτι που δικαιολογεί την κάκιστη φόρμα στην οποία βρίσκεται τον τελευταίο καιρό με τους αμέτρητους τραυματισμούς.

            Με αυτή την ισοπαλία η Λίβερπουλ κατέληξε να βρίσκεται στην τέταρτη θέση κι απειλείται να μείνει προσωρινά εκτός τετράδας από την Έβερτον που έχει παιχνίδι λιγότερο και είναι στους δύο βαθμούς διαφορά, ενώ οι Κόκκινοι Διάβολοι συνεχίζουν το αήττητο σερί τους στο πρωτάθλημα κι εξακολουθούν να βρίσκονται στην πρώτη θέση, όμως βρίσκονται υπό την αυστηρή επιτήρηση της συμπολίτισσας Σίτι, η οποία έχει ένα παιχνίδι λιγότερο και με νίκη απέναντι στην Άστον Βίλα θα έχει την ευκαιρία να κλέψει την πρωτιά από την τοπική αντίπαλό της και να φέρει τα πάνω κάτω στο -ήδη γεμάτο εκπλήξεις- πρωτάθλημα.

 Θοδωρής Τράπαλης

ΜΑΥΡΟ

 Ένα από τα χρώματα που κυριαρχούν στους χειμερινούς μήνες είναι το μαύρο. Αν και θεωρείται πολύ basic χρώμα, το μαύρο μπορεί να συνδυαστεί πολύ εύκολα με όλα τα χρώματα και δύσκολα το βαριέσαι. Φοριέται πολύ συχνά εντός κι εκτός σπιτιού κι είναι πάντα μια επιλογή που δεν μπορείς να πας λάθος!

ΓΚΡΙ

       Το γκρι είναι ένα από τα παραδοσιακά χρώματα του χειμώνα και φέτος φαίνεται ότι δε θα σταματήσει να φοριέται. Μάλιστα, ένας από τους προτεινόμενους συνδυασμούς είναι  γκρι ή άσπρο ζιβάγκο με μαύρο ή μπεζ τζιν παντελόνι και λευκά sneakers και να είστε σίγουροι ότι με αυτό το μοδάτοlook δεν θα ξαναπεράσετε ποτέ απαρατήρητοι!

ΚΟΚΚΙΝΟ

      Ζωντανό σε όλες τις αποχρώσεις του, το κόκκινο είναι ένα από τα πιο ασφαλή χρώματα για να φορέσετε αυτόν τον χειμώνα κι είναι σίγουρα μια αρκετά ελκυστική επιλογή κυρίως για τις γυναίκες.

Μοβ

Ένα χρώμα που είναι κυρίως για τους χειμερινούς μήνες επέστρεψε στα trends του χειμώνα κι ήρθε για να μείνει. Αγαπήθηκε έντονα από τον κόσμο τα τελευταία χρόνια και φέτος θα παίξει μεγάλο ρόλο στο καθημερινό μας ντύσιμο.

Μπλε

Το διαμαντένιο αυτό χρώμα που πρόσφατα ψηφίστηκε κι ως το κορυφαίο χρώμα της χρονιάς είναι και πάλι στα mustwear του χειμώνα κι απ’ ό,τι φαίνεται θα τραβήξει και φέτος την προσοχή του κόσμου.

trapalinho

Σε ποια ηλικία τη ζωή σας ξεκινήσατε να ασχολείστε με τον αθλητισμό και ειδικότερα με το ποδόσφαιρο;

Με τον αθλητισμό και πιο γενικά με το ποδόσφαιρο άρχισα να ασχολούμαι περίπου στα πέντε μου χρόνια, βέβαια εδώ να τονίσω πως 45 με 50 χρόνια πριν το ποδόσφαιρο ήταν εντελώς διαφορετικό από αυτό που ξέρουμε σήμερα τόσο από άποψη υποδομών όσο και από άποψη έμψυχου υλικού. Οι αθλητές ως επί το πλείστον ήταν Έλληνες, πολύ σημαντικό και πολύ διαφορετικό από το σημερινό ποδόσφαιρο που ξέρουμε. Οι ξένοι παίκτες στο ελληνικό ποδόσφαιρο πρωτοεμφανίστηκαν γύρω στο 1974 με 75 για πρώτη φορά και βέβαια σε περιορισμένο αριθμό για κάθε ομάδα. Επίσης, τότε υπήρχαν ομάδες οι οποίες σήμερα σχεδόν δεν υπάρχουν καν στο ποδοσφαιρικό στερέωμα οι οποίες ήταν εξαιρετικές όπως η Δόξα Δράμας, ο Εθνικός Πειραιώς, ο Ηρακλής Θεσσαλονίκης, ο Πανιώνιος, αλλά κι ο Φωστήρας. Το πρώτο παιχνίδι που θυμάμαι στη ζωή μου είναι ένας τελικός κυπέλλου Ελλάδος μεταξύ Ολυμπιακού και Ηρακλή που έγινε στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας όταν ακόμα είχαμε τις ασπρόμαυρες τηλεοράσεις κι επίσης ήμουν πάρα πολύ μικρός. Το παιχνίδι αυτό έληξε 4-4 στην παράταση και οδηγήθηκε στα πέναλτι όπου εκεί κέρδισε ο Ηρακλής με 6-5 με έναν καταπληκτικό τότε τερματοφύλακα ονόματι Γρηγόρης Φανάρας. Αυτό ήταν το πρώτο παιχνίδι που θυμάμαι στη ζωή μου και φυσικά από κει και πέρα ακολούθησαν άπειρα άλλα.

Κατά τη διάρκεια της ερασιτεχνικής σας καριέρας ποια ήταν η σχέση σας με το ποδόσφαιρο και ποια ήταν αργότερα η σχέση σας ως φίλος του ποδοσφαίρου;

Τη σχέση μου με το ποδόσφαιρο θα την χαρακτήριζα ως μία σχέση ερωτική και μία σχέση ζωής. Το ποδόσφαιρο μού άρεσε από πολύ μικρός και φυσικά μέχρι και σήμερα το παρακολουθώ όχι με την ίδια θέρμη που το παρακολουθούσα βέβαια μικρότερος, γιατί φυσικά η ζωή προχωράει, οι ανάγκες αλλάζουν και δεν έχεις και τον χρόνο να ασχοληθείς όπως ασχολούσουν παλιότερα. Εγώ ασχολήθηκα μέχρι τα 18 μου χρόνια ερασιτεχνικά με το ποδόσφαιρο στην ομάδα του Γυμναστικού Συλλόγου Πατησίων, όπου ο τότε προπονητής και γνωστός Έλληνας προπονητής Μπάμπης Τεννές μου είχε προτείνει πλέον να κάνω το άλμα στην ανδρική ομάδα των Πατησίων. Όμως συνέπεσε τότε να είμαι στην δευτέρα προς τρίτη λυκείου κι επειδή είχα βάλει ως στόχο την ιατρική ήταν πολύ δύσκολο να καταφέρω να τα συνδυάσω και τα δύο. Οπότε κάπου εκεί σταμάτησε και η πιο συγκροτημένη σχέση μου με το ποδόσφαιρο

Ποια είναι η άποψή σας σχετικά με το ποδόσφαιρο στα χρόνια σας δηλαδή στη δεκαετία του ’80;

Όπως είπα και στην αρχή, στα χρόνια της δεκαετίας 70 και 80 το ποδόσφαιρο δεν είχε καμία σχέση με αυτό που ξέρουμε σήμερα. Το ποδόσφαιρο ήταν καταρχήν ερασιτεχνικό άθλημα, δηλαδή οι ποδοσφαιριστές δεν είχαν συμβόλαια, δεν αμείβονταν βάσει κάποιων συμβολαίων όπως ξέρουμε σήμερα που βλέπουμε τους μεγάλους παίκτες να ζητάνε άπειρα χρήματα  τα οποία υπογράφονται σε συμβόλαια, ρήτρες και τέτοια πράγματα. Τότε ο ποδοσφαιριστής εκείνο το παραπανήσιο που είχε σε σχέση με την κανονική του ζωή μπορεί να ήταν μία άδεια για ένα πρακτορείο ΠΡΟΠΟ ή οι πιο τυχεροί από αυτούς έπαιρναν μία θέση στην πυροσβεστική στην αστυνομία ή σε κάποια δημόσια υπηρεσία. Οι υπηρεσίες αυτές τούς διευκόλυναν οικονομικά, αφού δεν πήγαιναν συχνά να δουλέψουν εκεί με αποτέλεσμα να παίρνουν από εκεί έναν μισθό «αργομισθίας» αν το λέγαμε έτσι σήμερα, και ασκούσαν αυτό που αγαπούσαν πολύ δηλαδή το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο στην Ελλάδα καθιερώθηκε ως επάγγελμα το 1979.Από κει και μετά, τη δεκαετία του 80, θεωρώ ότι άρχισε η μεγάλη κατρακύλα στο ποδόσφαιρο, γιατί όταν εμπλέκονται πλέον επαγγελματίες και χρήματα καταλαβαίνουμε όλοι ότι μπαίνει ευθέως το θέμα του κέρδους και σίγουρα τα πράγματα δεν είναι τόσο αγνά όσο ήταν πριν.

Από τους παίκτες που έπαιζαν στο τότε ελληνικό πρωτάθλημα, Έλληνες και ξένοι, ποιοι από αυτούς σας τράβηξαν το ενδιαφέρον και ποιον από αυτούς θα διακρίνατε και γιατί;

Δεν μπορώ να σταθώ μόνο σε έναν παίκτη. Θα πω βέβαια ότι ο αγαπημένος μου ποδοσφαιριστής ήταν ο Ντούσαν Μπάγεβιτς της ΑΕΚ. Ήταν ένας Γιουγκοσλάβος φορ που ήρθε στην Ελλάδα το καλοκαίρι του 1977 και άφησε όνομα όχι μόνο ως ποδοσφαιριστής αλλά κι ως προπονητής, τόσο με την ΑΕΚ όσο και με τον Ολυμπιακό. Αφού, όμως,  μιλάμε για ποδοσφαιριστές, θα πρέπει να αναφέρω οπωσδήποτε κάποιους παίκτες τουλάχιστον από τις μεγάλες ομάδες όπως ήτανε οι παίκτες του Ολυμπιακού ο Δεληκάρης ο Λοσάντα, ο Βιέρα, ο Κυράστας, ο Κρητικόπουλος κι ο Μάικ Γαλάκος. Επίσης η μεγάλη ομάδα του ΠΑΟΚ  που πήρε το πρωτάθλημα το 1976 είχε παίκτες όπως ο Κούδας, ο Σαράφης, ο Ιωσηφίδης, ο Ασλανίδης, ο Τερζανίδης κι ο Γούναρης. Η μεγάλη ΑΕΚ που φτιάχτηκε από το 1976 και μετά όταν πλέον πρόεδρος της ΑΕΚ ήταν ο Λουκάς Μπάρλος είχε τον Παπαϊωάννου, τον Μαύρο, τον Νικολάου, τον Στεργιούδα, τον Αρδίζογλου και πολλούς άλλους. Στον Παναθηναϊκό υπήρχαν επίσης μεγάλα ονόματα όπως ο Μίμης Δομάζος, ο στρατηγός ο επονομαζόμενος, ο Αντωνιάδης ο ψηλός, ο Καψής, ο Ελευθεράκης κι αργότερα ο Σαραβάκος και λοιποί. Ο μεγάλος Άρης των τελών της δεκαετίας του 70 είχε παίκτες όπως ο Φοιρός, ο Κούης, ο Ζήνδρος, ο Μπαλής και φυσικά δεν θα πρέπει να ξεχάσω και να μην αναφέρω τον τεράστιο, ίσως τον κορυφαίο πραγματικά Έλληνα ποδοσφαιριστή τον Βασίλη τον Χατζηπαναγή που έπαιζε στον Ηρακλή μαζί με τον Ξανθόπουλο, τον Παπαϊωάννου και τον Κοφίδη. Είπα ότι ο αγαπημένος μου παίκτης είναι ο Ντούσαν Μπάγεβιτς λόγω της προτίμησής μου στην ΑΕΚ, αν όμως μου λέγατε ποιος ήταν ο κορυφαίος Έλληνας παίκτης εκείνης της εποχής σαφώς και θα έλεγα τον Βασίλη Χατζηπαναγή.

Μπορείτε να μας αναφέρετε την τότε σχέση σας με το ποδόσφαιρο του εξωτερικού κι αν είχατε κάποια συγκεκριμένη προτίμηση σε κάποια ομάδα;

Υπήρχε εκείνα τα χρόνια μία εκπομπή στην ελληνική τηλεόραση η οποία είχε δύο κανάλια όλα κι όλα και κάθε Σάββατο μεσημέρι έδειχνε Αγγλικό ποδόσφαιρο. Φυσικά, όλοι οι πιτσιρικάδες της εποχής μου παρακολουθούσαμε αγγλικό ποδόσφαιρο, οπότε δεν μπορώ να μην αναφέρω την τεράστια ομάδα που βλέπαμε τότε τη δεκαετία 75-85 τη Λίβερπουλ. Οι περισσότεροι πιτσιρικάδες της εποχής εκείνης ήμασταν με τη Λίβερπουλ. Η Λίβερπουλ, η οποία κατάφερε και πήρε μέσα σε 10 χρόνια 7 πρωταθλήματα, 4 κύπελλα πρωταθλητριών τα σημερινά Champions League τις χρονιές 77, 78, 81 και 84 κι είχε παίκτες που σήμερα θα ζήλευε οποιαδήποτε ομάδα όπως ο Κέβιν Κίγκαν, ο Κένι Νταλγκλίς, ο Ρέι Κλέμενς, ο Φιλ Νιλ, ο Στηβ Χάιγουεϊ κι ο Ίαν Ρας.

Άμα προσπαθούσατε να ξεχωρίσετε έναν ποδοσφαιριστή του εξωτερικού ποιος θα ήταν αυτός και ποια ήταν τα χαρακτηριστικά που φανέρωναν την ταυτότητα του;

Οπωσδήποτε αν θα μιλήσουμε για τον κορυφαίο παίκτη των δεκαετιών 70-80 νομίζω ότι δεν μπορούμε παρά να συμπεράνουμε ότι ο κορυφαίος παίκτης του κόσμου ήταν ο μεγάλος Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, που μας άφησε πριν λίγο καιρό. Ένας μάγος της μπάλας,  ένας παίκτης που ξεκίνησε να κλωτσάει το τόπι από τα τρία του και φάνηκε από πολύ νωρίς ότι θα γίνει μεγάλος παίκτης, ένας άνθρωπος που μιλούσε στην μπάλα ακόμα και όταν ξεγελούσε τους αντιπάλους με ένα χέρι, οι ίδιοι δεχόντουσαν ότι αυτό το χέρι ήταν του Θεού. Ήταν μία ομάδα μόνος του, είχε όμως και τα μειονεκτήματά του τα οποία είχαν να κάνουν με την προσωπικότητα του και με τη ζωή του έξω από τα γήπεδα αλλά νομίζω ότι αυτό τώρα παίζει δευτερεύων ρόλο.

Όντως ο Μαραντόνα θεωρείται από πολλούς ο κορυφαίος παίκτης όλων των εποχών που πάτησε το χορτάρι. Σας προκάλεσε καθόλου θλίψη το γεγονός ότι πριν λίγες μέρες έφυγε από τη ζωή και πώς το εκλάβατε αυτό;

Αυτό εννοείται ότι κάθε ποδοσφαιρόφιλος στεναχωρήθηκε ιδιαίτερα με την απώλεια του Μαραντόνα όπως και με κάθε άλλον μεγάλο ποδοσφαιριστή όπως έγινε πριν από κάποια χρόνια με τον Γιόχαν Κρόιφ. Νομίζω ότι δεν υπήρχε άνθρωπος ο οποίος δεν στεναχωρήθηκε στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του κι η αλήθεια είναι ότι για μένα ήταν μια τρομερά λυπηρή είδηση.

Ποιες θα λέγατε ότι ήταν οι σπουδαιότερες προκρίσεις των ελληνικών ομάδων σε διεθνές επίπεδο;

Εκείνες τις δεκαετίες είχαμε τη φοβερή και ανεπανάληπτη πορεία του Παναθηναϊκού στο Γουέμπλεϊ το 1971. Φυσικά δεν το έζησα γιατί ήμουν πάρα πολύ μικρός, όμως το έχω διαβάσει, έχω ακούσει από γνωστούς μου, ένας συγγενής μου κιόλας έτυχε να βρίσκεται τότε στον τελικό του Γουέμπλεϊ, κι οπωσδήποτε ο Παναθηναϊκός τότε είχε μία υπερομάδα, όσο κι αν κάποιοι προσπάθησαν να μειώσουν την επιτυχημένη πορεία του λέγοντας ότι βοηθήθηκε από τη χούντα των συνταγματαρχών που είχαμε ως καθεστώς στην Ελλάδα. Ακολούθησαν κάποιες σχετικά σοβαρές νίκες του Ολυμπιακού επί της Άντερλεχτ κι άλλων μεγάλων ομάδων αλλά οπωσδήποτε δεν έφτασαν την επιτυχία του Παναθηναϊκού. Πολύ κοντά βρέθηκε η ΑΕΚ που έκανε μία πρωτοφανή πορεία στο κύπελλο ΟΥΕΦΑ την περίοδο 76-77 και ήταν και η αφορμή να αλλάξω προτίμηση, γιατί μέχρι τότε η αλήθεια είναι ότι υποστήριζα τον Ολυμπιακό, αλλά λίγο η περιοχή που ζω που είναι πάρα πολύ κοντά στη Νέα Φιλαδέλφεια λίγο η εξαιρετική πορεία τότε της ΑΕΚ που έφτασε στα ημιτελικά του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ με έκαναν να συμπαθήσω και να αγαπήσω τη συγκεκριμένη ομάδα. Πολύ καλή πορεία εκείνη τη δεκαετία έκανε ο Άρης στο κύπελλο UEFA που απέκλεισε πολύ μεγάλες ομάδες, όπως η Μπενφίκα και η Μπολόνια. Στη δεκαετία του 80 εκείνος ο οποίος έκανε σοβαρές πορείες ήταν ο Παναθηναϊκός που είχε συνδυάσει πλέον το όνομα του με την Ευρώπη. Τότε υπήρχε και το γνωστό σύνθημα «Ελλάς Ευρώπη Παναθηναϊκός». Σοβαρή νίκη πέτυχε επίσης το 1983 ο Ολυμπιακός επί του Άγιαξ.

Όσον αφορά την εθνική μας ομάδα πώς θα χαρακτηρίζατε το γεγονός ότι το 1994 έκανε την πρώτη της εμφάνιση σε παγκόσμιο κύπελλο και τον θρίαμβο της Λισαβόνας το 2004 έναντι της Πορτογαλίας;

Πριν από αυτά τα δύο, θα ήθελα να αναφέρω και τη μεγάλη πρόκριση της Εθνικής Ελλάδας στα τελικά του κυπέλλου Εθνών το 1980 όπου στα τελικά αντιμετώπισε πολύ ισχυρές ομάδες και κατάφερε να πάρει και μία ισοπαλία από τη Δυτική τότε Γερμανία. Αυτός ήταν ουσιαστικά ο προάγγελος των μεγάλων επιτυχιών  της εθνικής ομάδας στο Μουντιάλ του 94 κι αργότερα στον θρίαμβο της Λισαβώνας. Βέβαια, στην Αμερική θα πω ότι ο χειρισμός που έγινε από την ομοσπονδία ήταν τόσο κακός που το μόνο που τους ενδιέφερε βασικά ήταν οι δημόσιες σχέσεις. Η εθνική μας ομάδα περιφερόταν ως τσίρκο από γκαλά σε γκαλά, από δεξίωση σε δεξίωση για τους ομογενείς με σκοπό να μαζευτούν χρήματα και φυσικά στα γήπεδα της Αμερικής η ομάδα σερνόταν, γνωρίζοντας και ντροπιαστικές ήττες .Ο Θρίαμβος της Πορτογαλίας νομίζω ταυτίζεται με ένα όνομα:  Ότο Ρεχάγκελ. Ήταν ένας Γερμανός προπονητής ο οποίος είχε έρθει στην Ελλάδα κάποια χρόνια πριν, ανέλαβε την εθνική ομάδα και κατάφερε να περάσει τη φιλοσοφία του βλέποντας ότι η Ελλάδα δε θα μπορούσε να ανταγωνιστεί σε επιθετικό ποδόσφαιρο τις μεγάλες Ευρωπαϊκές δυνάμεις. Κατάφερε να κάνει μία συμπαγή αμυντική ομάδα η οποία εκμεταλλευόμενη αντεπιθέσεις έπαιρνε αυτό που ήθελε, έστω το 1-0. Αυτό ήταν κυρίως το σκορ της Εθνικής Ελλάδας το οποίο κατάφερε να την οδηγήσει μέχρι τον τελικό και φυσικά τον πρωτοφανή και πιστεύω ανεπανάληπτο άθλο του να σηκώσει το Ευρωπαϊκό κύπελλο.

Για να συνδέσουμε και τα πράγματα με το σήμερα ποιες πιστεύετε ότι είναι κάποιες από τις βασικές διαφορές σε ό,τι έχει να κάνει με την ποιότητα του ποδοσφαίρου και στα προσόντα που θα πρέπει να έχει ένας ποδοσφαιριστής;

Σίγουρα έχουν αλλάξει πάρα πολύ τα πράγματα και το βασικό έχει να κάνει με την ταχύτητα. Τότε στη δεκαετία 70 και 80 θυμάμαι την ομάδα της Ιταλίας η οποία εφάρμοζε τη λογική του «κατενάτσιο».Ήταν μία λογική του παίζουμε άμυνα ξεκούραστα και χτυπάμε στις αντεπιθέσεις. Υπήρχαν ομάδες οι οποίες ήταν πολύ τεχνικές ομάδες αλλά δεν είχανε διάρκεια, όπως η Αργεντινή και φυσικά η μεγάλη Βραζιλία. Η Βραζιλία  στο παγκόσμιο κύπελλο του 1982 πραγματικά μάγεψε με τις εμφανίσεις της, αλλά δεν κατάφερε να πάρει το κύπελλο γιατί βρήκε μπροστά της μία Ιταλία η οποία παίζοντας όχι ιδιαίτερα επιθετικό ποδόσφαιρο αλλά έχοντας μεγάλους παίκτες κατάφερε να πάρει αυτό που ήθελε. Τότε εκείνο που μετρούσε πάνω από όλα ήταν το αποτέλεσμα. Σήμερα βλέπουμε ομάδες που θα τις χαρακτήριζα διαστημικές. Είναι ομάδες που παίζουνε εξωπραγματικό ποδόσφαιρο,  οι παίκτες τρέχουν ασταμάτητα 90 λεπτά, έχουν φοβερές αντοχές σε σημείο που θα μπορούσαμε να τους χαρακτηρίσουμε δεκαθλητές. Κάνουν τα πάντα, είναι φοβερά γυμνασμένοι, είναι μηχανάκια, είναι ρομπότ αλλά υπάρχει και ένα μεγάλο μειονέκτημα. Έχει χαθεί λιγάκι αυτή η μαγεία που υπήρχε παλιότερα. Όλα τώρα γίνονται για τα κέρδη. Οι ομάδες είναι μεγάλες επιχειρήσεις και μετράνε πολύ τα έσοδα και τα έξοδα. Έχουμε φτάσει σε σημείο μεγάλοι Άραβες κρίσοι να αγοράζουν ομάδες με σκοπό να τις κάνουν πρώτες ρίχνοντας εκατομμύρια δολάρια για να μπορέσουν να κάνουν ισχυρές ομάδες. Αυτό φέρνει και μεγάλες αλλαγές γενικότερα στο ποδόσφαιρο. Να πω ότι στη δεκαετία του 70 το να φύγει ένας παίκτης από μία ομάδα για να πάει σε μία αντίπαλη ομάδα ήταν τραγικό, δεν μπορούσε να συμβεί. Άλλαζαν και τότε οι παίκτες «σημαίες» όπως λέγαμε, αλλά υπήρχε μία διαφορετική αντίληψη για το ποδόσφαιρο και θα επισημάνω και πάλι ότι οι ομάδες ήταν οι ομάδες της χώρας τους κι είχαν παίκτες από τη χώρα τους. Σήμερα οι ομάδες είναι πολυεθνικές, είναι ομάδες που έχουν 11 ξένους ποδοσφαιριστές σχεδόν κανέναν από τη χώρα τους, οι λεγόμενες ομάδες «all-star».

          Από πολύ παλιά, το αγγλικό πρωτάθλημα έπαιζε έναν κρισιμότατο ρόλο στον χώρο του ποδοσφαίρου και πολλοί το θεωρούν ως το καλύτερο πρωτάθλημα αυτή τη στιγμή στον πλανήτη. Ήδη έχουμε δει τρελές εκπλήξεις στο τρέχον πρωτάθλημα, αλλά και στο παρελθόν η PremierLeague μας έχει χαρίσει άπειρες συγκινήσεις, τρομερές στιγμές κι απρόσμενα αποτελέσματα που έχουν μείνει στην ιστορία και στο μυαλό όλων μας.

          Η PremierLeagueαπό πολύ παλιά φημιζόταν για τις υψηλές πιθανότητες κατάκτησης του πρωταθλήματος από την οποιαδήποτε ομάδα, φαβορί ή όχι, και για τα υψηλά ενδεχόμενα μία ομάδα που πάει για πρωτάθλημα να χάσει εύκολα από ομάδες που είναι στα όρια του υποβιβασμού. Επιπλέον, για να παίξει κάποιος στην Αγγλία θα πρέπει να έχει τεράστιες αντοχές και πάνω απ’ όλα πολύ ταλέντο. Τέλος, η PremierLeagueήταν από πάντα ένα πρωτάθλημα με σχετικά γρήγορο ρυθμό, πολλά ανεβοκατεβάσματα κι εξάλλου δεν είναι τυχαίο ότι κορυφαίοι παίκτες παγκόσμιας κλάσης ανακαλύφτηκαν εκεί, όπως οι Ανρί, Μπέρκαμπ, Πιρές, Τέρι, Λάμπαρντ, Τζέραρντ, αλλά και πιο παλιοί θρύλοι του Αγγλικού ποδοσφαίρου, όπως οι Τσάρλτον, Μουρ,Νταλγκλίς, Ρας, Κλέμενς και Κίγκαν.

           Φέτος είναι η χρονιά που τα έχουμε δει όλα κι απ’ ό,τι φαίνεται οι εκπλήξεις θα συνεχίσουν να έρχονται. Μερικές από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις της τωρινής σεζόν είναι το 7-2 της Άστον Βίλα έναντι της πρωταθλήτριας Λίβερπουλ με τον καυτό ΌλιΓουότκινς, το 2-5 της Λέστερ στο Έτιχαντ, το 1-3 της Κρύσταλ Πάλας απέναντι στους κόκκινους διαβόλους και το 1-6 της Τότεναμ μέσα στο ΟλντΤράφορντ. Επίσης, έχουμε πολύ θετικές παρουσίες ορισμένων ομάδων όπως η Λιντς, η Τσέλσι και η Έβερτον, ενώ αντίστοιχα έχουμε και τις «ντεφορμαρισμένες» Άρσεναλ και Γουλβς, που την περασμένη σεζόν έπαιξαν πολύ καλή μπάλα και φέτος δεν μπορούν να βρουν τον ρυθμό τους.

            Ακόμα, δεν πρέπει να ξεχνάμε τις ευρωπαϊκές επιτυχίες των αγγλικών ομάδων στο Τσάμπιονς Λιγκ και στο παλιό Κύπελλο Πρωταθλητριών, αλλά και τις ιστορικές στιγμές που μας έχουν χαρίσει καιθα θυμόμαστε για πάντα. Άραγε ποιος ποδοσφαιρικός φίλαθλος δε θυμάται την αγγλική κυριαρχία στην Ευρώπη των Λίβερπουλ, ΝότιχαμΦόρεστ κι Άστον Βίλα την 8ετία 1977-1984; Ή μήπως τα επεισόδια στο Χέιζελ κι οι 96 αθώες ψυχές που χάθηκαν τσάμπα κι οδήγησαν στην απόσυρση όλων των αγγλικών ομάδων για 5 κι 6 χρόνια από τη συμμετοχή τους σε ευρωπαϊκή διοργάνωση; Ποιος θα μπορούσε να ξεχάσει την Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ του Σερ ΆλεξΦέργκιουσον που στο τελευταίο τρίλεπτο του τελικού του 1999 έφερε τούμπα ολόκληρο το ματς με τα γκολ των Σέριχαμ και Σόλσκιερ; Μήπως εκείνο το βράδυ της πιο ασύλληπτης ανατροπήςσε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ στην Κωνσταντινούπολη το 2005, που οι οπαδοί της Λίβερπουλ θα θυμούνται μια για πάντα, αφού οι Τζέραρντ, Σμίσερ και Αλόνσο και στη διαδικασία των πέναλτι ο μαγικός Ντούντεκ τους έστειλαν στα ουράνια; Ή ίσως την αγγλική μονομαχία στον τελικό της Μόσχας το 2008 όπου στα πέναλτι ο Κριστιάνο Ρονάλντο από μοιραίος έγινε για πρώτη φορά κατακτητής της κούπας; Όλες αυτές οι αναμνήσεις περνούν από μπροστά μας και μάς θυμίζουν το πόσο σημαντικό ήταν κι είναι το αγγλικό ποδόσφαιρο στην προσπάθεια εξέλιξης του αθλήματος.

             Τέλος θα ήταν πολύ σημαντικό να αναφέρουμε την πληθώρα ομάδων που έχουν στεφθεί πρωταθλήτριες στο «Νησί» συγκριτικά με τα άλλα πρωταθλήματα. Ομάδες όπως η Σάντερλαντ, η Νιουκάστλ, η ΣέφιλντΓουένσντεϊ, η Μπλάκμπερν, η Μπόρνμουθ, η Ίπσουιτς, η Λιντς κι η Ντέρμπι Κάουντι είναι ομάδες που αυτή τη στιγμή δε βρίσκονται στην καλύτερη κατάσταση και κάποιες από αυτές βρίσκονται μέχρι και στη Γ κατηγορία της Αγγλίας, αλλά παρόλα αυτά κάποτε είχαν στεφθεί πρωταθλήτριες Αγγλίας και χάριζαν το δικό τους ποδοσφαιρικό θέαμα.

              Γενικότερα, το αγγλικό ποδόσφαιρο είναι ένα πολύ ξεχωριστό πρωτάθλημα με άπειρες εκπλήξεις, συγκινήσεις και πολύ θέαμα, είναι πλούσιο σε ιστορία κι επιτυχίες και δίκαια θεωρείται από πολλούς ως το κορυφαίο πρωτάθλημα στον κόσμο.

trapalinho

]]> https://schoolpress.sch.gr/varvakeio/archives/166/feed 0