Είμαι γεννημένη το 2008, που σημαίνει πως είμαι 14 προς 15 χρονών. Η ηλικία αυτή, θεωρείται πως είναι η «καρδιά» της εφηβείας, καθώς η παιδική μου ηλικία έχει, ουσιαστικά, τελειώσει. Η παιδική ηλικία του καθενός, προφανώς και διαφέρει. Προσωπικά, η δική μου παιδική ηλικία δεν ήταν τρομερά ιδιαίτερη, ούτε είχα πάθει ποτέ κάτι αρκετά τρομερό, το οποίο να με «στιγμάτισε». Θα μπορούσε να πει κανείς, πως τα παιδικά μου χρόνια δεν είχαν κάτι το ασυνήθιστο. Παρ΄όλα αυτά, υπήρξαν αρκετές στιγμές, οι οποίες θα μου μείνουν για πάντα αξέχαστες. Η κλασική μουσική που έβαζε ο πατέρας μου στο στερεοφωνικό, οι βόλτες που έβγαινα με τη μητέρα μου και τις φίλες μου, τα επιτραπέζια που έπαιζα με τον αδελφό μου… Πιο λεπτομερώς, θυμάμαι πολύ καλά τα παιδικά πάρτι που οργανώναμε για τα γενέθλια τα δικά μου και του αδελφού μου, κάθε χρόνο, σε ένα συγκεκριμένο σημείο στον Εθνικό Κήπο. Πολύχρωμα, πλαστικά ποτηράκια, χάρτινα καπελάκια και πολλές σακούλες γεμάτες φαγητό και αναψυκτικά. Κάτι άλλο που θυμάμαι έντονα, είναι οι φορές που έρχονταν φίλοι και φίλες σπίτι. «Μην φύγεις, πέντε λεπτά ακόμα!», «Δεν μπορώ! Ο μπαμπάς μου είναι ήδη στον δρόμο για να με πάρει και έχουμε σχολείο αύριο, πρέπει να κοιμηθώ νωρίς». Χαρακτηριστικά, θυμάμαι επίσης τις νύχτες που περνούσα στο νοσοκομείο για εξετάσεις καρδιάς. Ποτέ δεν μου άρεσε. Πάλι καλά όμως που είχα πάντα τη μητέρα μου να μου κάνει παρέα. Και ξαφνικά, βρίσκομαι στο σήμερα. Οι καιροί χωρίς έγνοιες, στρες, ευθύνες τελείωσαν. Δεν στενοχωριέμαι όμως, γιατί, κατά τη διάρκεια όλης της παιδικής μου ηλικίας, εξελίχτηκα, έμαθα και απέκτησα πολλές αναμνήσεις, που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Γι΄αυτό είμαι ευγνώμων.

ΜΙΑ ΦΡΑΣΗ ΠΟΥ ΘΑ ΘΥΜΑΜΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ ΜΟΥ:

«Δεν μπορώ να ελέγχω τα πάντα γύρω μου ∙ είναι σημαντικό κανείς να είναι ευέλικτος».

Ένα ταξίδι στην βαθύτερη μνήμη μου, και αμέσως μπροστά μου ξεπρόβαλαν εικόνες! Όμορφες, ευτυχισμένες εικόνες των παιδικών μου χρόνων! Είχα όμορφα παιδικά χρόνια, χρόνια γεμάτα από χαρές και ευτυχισμένες στιγμές που ακόμα είναι χαραγμένα στη μνήμη μου.
Δεν θα ξεχάσω ποτέ πως όταν ήμουν μικρή, με έπαιρνε η μητέρα μου μαζί της στον παιδικό σταθμό που δούλευε. Ήμουν από τα τυχερά παιδιά που πήγαν με τη μαμά τους σχολείο! Ήμουν «η κόρη της δασκάλας». Έτσι με ήξεραν όλα τα παιδιά στο σχολείο και δεν θα κρύψω πως ένιωθα μια περηφάνια. Είναι μοναδική εμπειρία να είσαι κάθε μέρα μαζί με τη μαμά σου, να τη βλέπεις όποτε θες, να της μιλάς όποτε θες και να την αγαπάς πάντα. Για εμένα όλο αυτό ήταν κάτι μαγικό! Ποτέ δεν ένιωσα το συναίσθημα και το άγχος του αποχωρισμού που βίωναν τα άλλα παιδάκια στην ηλικία μου, καθώς έβλεπαν τις μανούλες τους να φεύγουν. Υπήρχε όμως ένα κομμάτι που δεν μου άρεσε καθόλου. Αν και δεν ήμουν στην τάξη της μητέρας μου, συχνά στην συνδιδασκαλία των τμημάτων βρισκόμουν μαζί της. Η μητέρα μου ήθελε να είναι πάντα δίκαιη και ποτέ να μην μεροληπτεί υπέρ μου. Αυτό την έκανε πολλές φορές πιο αυστηρή μαζί μου, κι εγώ, μικρό παιδί τότε, αναρωτιόμουν «γιατί;» και δεν σας κρύβω πως και εγώ θύμωνα μαζί της. Θα πει κανείς, πως τα παιδιά των δασκάλων είναι πιο τυχερά, κάνουν περισσότερο διάλειμμα και μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν, επειδή η μαμά τους είναι δασκάλα. Αυτό ακριβώς δεν ήθελε να πουν η μαμά, και σας το λέω τώρα που έφτασα στην εφηβεία, όχι, δεν ήταν καθόλου έτσι… Αντιθέτως, το να έχεις μαμά δασκάλα και μάλιστα να βρίσκεστε στον ίδιο χώρο δεν είναι εύκολο και συχνά γινόταν δυσάρεστο για μένα. Ένιωθα τη μητέρα μου κοντά μου, όμως, δεν μου ήταν εύκολο να διαχειριστώ το γεγονός ότι έπρεπε να δίνει αγάπη απλόχερα σε όλα τα παιδάκια. «Πώς μπορεί να μου το κάνει αυτό;», συλλογιζόμουν. «Πώς χαρίζει την αγάπη και την αγκαλιά της σε όλα αυτά τα ξένα παιδιά;»
- Μα, εγώ, μαμά, δεν είμαι το μονάκριβό σου, η ζωή σου;
- Ρηνιώ μου, εγώ είμαι μονάχα δική σου μανούλα, αλλά στην δουλειά η μαμά πρέπει να προσέχει και να αγαπά όλα τα παιδάκια!
Αυτό το «όλα τα παιδάκια» πάντα με πονούσε λίγο παραπάνω. Υπήρχαν φορές που θύμωνε μαζί μου, γιατί στις σκανταλιές τους συχνά συμμετείχα κι όμως δεν έφταιγα. Συχνά «την πλήρωνα», γιατί, λέει, έπρεπε να γίνω εγώ το καλό παράδειγμα για εκείνα. Όμως, εγώ την αγαπούσα και ας της θύμωνα!
Θυμάμαι, υπήρχαν φορές που τα μεσημέρια ερχόταν να με πάρει η νονά μου. Αχ! Πόση χαρά είχα, όταν την έβλεπα, δεν περιγράφεται! Μια μικρή συνομωσία.
- Τώρα, μαμά, εγώ φεύγω και εσύ θα μείνεις μόνη σου!
Κάπου ενδόμυχα χαιρόμουν που την άφηνα μόνη της. Εγώ ήξερα. Θα πήγαινα στη νονά και θα παίζαμε μέχρι που θα έπεφτα κάτω από την κούραση.
Αυτό, όμως, που θα κρατήσω για πάντα στη μνήμη μου ήταν το πρωινό μου ξύπνημα. Ολόκληρη ιεροτελεστία! Όταν η μαμά έπρεπε να πάει στη δουλειά νωρίς, έπρεπε να είμαστε εκεί από … τις 7 παρά κάτι. Εγώ, παιδάκι ακόμα 18 μηνών, έπρεπε να σηκωθώ. Για να ξυπνήσω, η μαμά μού έβαζε να ακούσω ένα απόσπασμα από την ταινία «Nemo»∙ στο σημείο που ο μικρός Νέμο ξυπνάει τον μπαμπά του, για να πάνε την πρώτη του μέρα στο σχολείο και του φωνάζει:
- «Πρώτη μέρα στο σχολείοοοο! Ξύπνα! Ξύπνα!»
Μόλις το άκουγα, άνοιγα διάπλατα τα ματάκια μου και ένα πλατύ χαμόγελο φώτιζε το πρόσωπό μου.
Θυμάμαι όταν τα βράδια με έβαζε για ύπνο, μου τραγουδούσε και μου χάιδευε απαλά τα κατάξανθα μαλλάκια μου τόσο τρυφερά, που με έκανε να παραδίνομαι στην αγκαλιά του Μορφέα!
Όμως, αυτό που θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη και στην καρδιά μου είναι οι φορές που, αξημέρωτα ακόμα, ανεβαίναμε την ανηφόρα πάνω στον λόφο του Βαριώτη κι εγώ εύκολα κουραζόμουν. Η μαμά, τότε, για να με ενθαρρύνει, μου έλεγε: «Έλα, Ρηνούλα, να προλάβουμε τον ήλιο», ο οποίος ξεπρόβαλλε δειλά δειλά από πίσω μας. Ήταν το πιο ωραίο ξημέρωμα! Το ξημέρωμα των παιδικών μου χρόνων! Όταν φτάναμε, οι δρόμοι μας χώριζαν πια, μα εγώ κρατούσα ακόμα την εικόνα του ήλιου και της μαμάς στην καρδιά μου! Ακόμα και σήμερα, όταν ανεβαίνω τα σκαλιά του σχολείου, κοιτάω την ανατολή και πάντα θυμάμαι τα λόγια της: «Τρέχα, Ρηνιώ, τρέχα να προλάβουμε τον ήλιο! Τρέχα, Ρηνιώ, να αδράξουμε τη μέρα!!!»

Η τεχνολογία έχει αναπτυχθεί

μαζί με τη γνώση των καθημερινών ανθρώπων.

Το ίδιο όμως και η αλαζονεία τους!

Ω! Σπουδαία η δεκαετία του 2020,

που ακόμα θρηνούμε χαμένα παιδιά και γονείς

σε δυστυχήματα, δολοφονίες και αρρώστιες.

Που ακόμα σε δολοφονούν

ή σε κρίνουν

μόνο και μόνο που γεννήθηκες έτσι όπως γεννήθηκες.

Που την ξακουστή παιδεία και τη γιατρειά

δύσκολα μπορείς να τις βρεις.

Που οι άνθρωποι πάνε στον Άρη

και σε άλλους κόσμους

προσπαθώντας να ξεφύγουν τις συνέπειες των πράξεών τους.

Που η Γη πεθαίνει σιγά

σιγά μόνο απ΄την απληστία των ανθρώπων.

Που μιλούμε για ποιητές

και αρχαίους φιλοσόφους

χωρίς να ξέρουμε τίποτα απ΄τις αρετές που εκείνοι δίδασκαν.

Που τα παιδιά δουλεύουν

απάνθρωπες και ατελείωτες ώρες

σε εργοστάσια.

Και που οι άνθρωποι

έχασαν την ανθρωπιά τους.

Καλώς ήρθατε στο 2023 μ.Χ!

Το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη συνέβη στις 28 Φεβρουαρίου 2023 κοντά στον οικισμό Ευαγγελισμός Τεμπών Λάρισας και αφορούσε στη σφοδρή μετωπική σύγκρουση μιας επιβατικής αμαξοστοιχίας της εταιρίας Hellenic Train με μια εμπορική αμαξοστοιχία.

Περί τις 23:22 ο επιβατικός συρμός Intercity με μηχανή ηλεκτρονικής Siemens Mobility 120-122 που μετέφερε περισσότερους από 350 επιβάτες και εκτελούσε τη διαδρομή Αθήνα-Θεσσαλονίκη συγκρούστηκε μετωπικά με την εμπορική αμαξοστοιχία 63503 που εκτελούσε το δρομολόγιο Θεσσαλονίκη-Λάρισα. Η σύγκρουση, η ανάφλεξη και ο εκτροχιασμός των συρμών προκάλεσε τον θάνατο 57 ανθρώπων και τον τραυματισμό τουλάχιστον 85. Πρόκειται για το πιο θανατηφόρο σιδηροδρομικό δυστύχημα που έχει καταγραφεί στην Ελλάδα. Οι συγγενείς των θυμάτων ζητούν ακόμα δικαίωση.

Πριν από ο δυστύχημα είχαν γίνει έγγραφες προειδοποιήσεις, κινητοποιήσεις και νομικές ενέργειες των εργαζομένων στο σιδηροδρομικό δίκτυο, όσον αφορά την υποστελέχωση, την ανεπαρκή συντήρηση και την έλλειψη ηλεκτρονικών συστημάτων ασφαλείας στους σιδηροδρόμους. Στον απόηχο του δυστυχήματος διοργανώθηκαν μαζικές εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και απεργίες σε πολλές πόλεις στην Ελλάδα.

Μηνύματα για τα Τέμπη από το ΦΙΛΙΠΕΙΟΝ Γυμνάσιο -Λύκειο Αιγείρας .

Το δυστύχημα στα Τέμπη αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλά σχολεία που εξέφρασαν τη θλίψη και τον θυμό τους .

Οι φωτογραφίες είναι από το αρχείο του μαθητή Πατραμάνη Φώτη .  

]]> https://schoolpress.sch.gr/year2023/archives/166/feed 0 https://schoolpress.sch.gr/year2023/archives/164 https://schoolpress.sch.gr/year2023/archives/164#comments Tue, 16 May 2023 09:03:00 +0000 egourna http://schoolpress.sch.gr/year2023/?p=164 [...]]]> Γράφει η Ευαγγελία Κατσίμπρα (Β3)

Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες αναφέρουν πως ζούσαν μια όμορφη ζωή στη Σμύρνη. Χάρηκαν τις στιγμές της λευτεριάς με τις ανέσεις τους. Όμως έχασαν τα πάντα σε λίγες μόνο στιγμές.

Μαρτυρίες αναφέρουν μια πυρακτωμένη Σμύρνη, ενώ στην προκυμαία βρίσκονταν αναστατωμένα πλήθη, που είχαν ξεριζωθεί από τα σπίτια τους. 1,5 εκατομμύρια Μικρασιάτες εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα. Ο Σμυρνιώτης Παναγιώτης Μαρασέλος αναφέρει:

«Είχαμε ξεριζωθεί από τα σπίτια μας με τη βία, νιώσαμε όλοι μετέωροι πάνω στη γη, καθώς όλοι μας είχαμε χάσει αγαπημένα πρόσωπα. Ζούσαμε μέσα στις ανέσεις μας και ξαφνικά δεν είχαμε ούτε νερό να πιούμε. Έβλεπες την ταλαιπωρία των ανθρώπων αποτυπωμένη στα άρρωστα πεινασμένα και διψασμένα πρόσωπά τους.

Αρκετοί από εμάς, αφού ήμασταν στα πρόθυρα της αφυδάτωσης, πήγαμε στη βρύση με σκοπό να ξεδιψάσουμε. Ήταν όμως εκεί στημένοι οι Τούρκοι με πολυβόλο, έτοιμοι να τερματίσουν τις ζωές των ανθρώπων. Εγώ όμως μέσα στην απελπισία μου, θέλοντας απλά να βρέξω τα χείλη μου, κατευθύνθηκα προς το ποτάμι, σε μια γουβίτσα γεμάτη νερό. Δυστυχώς όμως, εκτός από νερό είχε μέσα ένα σάπιο και πρησμένο ελληνικό πτώμα. Όμως, η δίψα ήταν ανυπόφορη και παρά το τραγικό θέαμα ήπια από το νερό και γέμισα λίγο και για τον εξίσου διψασμένο αδελφό μου. Ήπιαμε από το νερό και νιώθαμε τα λίπη από τον νεκρό να κολλάνε στα χείλη μας.

Μέχρι και σήμερα, όταν πίνω νερό, νιώθω αυτή την αναγούλα, σκεφτόμενος την αδικοχαμένη ψυχή στο νερό μου».

Ο Διαγωνισμός Τραγουδιού Eurovision είναι ένας διεθνής διαγωνισμός τραγουδιού που διοργανώνεται κάθε χρόνο (με εξαίρεση το 2020, λόγω κορονοϊού) από την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση (EBU). Σε αυτόν συμμετέχουν καλλιτέχνες που εκπροσωπούν κυρίως ευρωπαϊκές χώρες. Κάθε συμμετέχουσα χώρα υποβάλλει ένα πρωτότυπο τραγούδι που εκτελείται σε ζωντανή μετάδοση σε τηλεόραση και ραδιόφωνο και το οποίο μεταδίδεται σε εθνικούς ραδιοτηλεοπτικούς φορείς, με τις χώρες που διαγωνίζονται να ψηφίζουν για τα τραγούδια των άλλων χωρών, για να καθορίσουν έναν νικητή. Ο διαγωνισμός διεξάγεται κάθε χρόνο από το 1956.

Πολυνίκες του διαγωνισμού είναι η Σουηδία και η Ιρλανδία έχοντας από 7 νίκες η καθεμία. Ακολουθούν η Γαλλία, το Λουξεμβούργο, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ολλανδία με 5 νίκες. Με 4 νίκες είναι το Ισραήλ και από 3 νίκες έχουν η Ιταλία, η Ουκρανία, η Νορβηγία και η Δανία. Δύο νίκες έχουν κατακτήσει η Ισπανία, η Γερμανία, η Αυστρία, η Ελβετία και η Γερμανία. Από 1 νίκη έχουν η Ελλάδα, η Τουρκία, η Σερβία, το Βέλγιο, η Πορτογαλία, το Αζερμπαϊτζάν, το Βέλγιο, η Φινλανδία, η Λεττονία, η Εσθονία αλλά και η Γιουγκοσλαβία.

Στον τελευταίο διαγωνισμό στη Λίβερπουλ, νικήτρια στέφθηκε η Σουηδία, κατακτώντας τον έβδομο τίτλο της στην ιστορία του διαγωνισμού. Ο πρώτος διαγωνισμός πραγματοποιήθηκε στο Λουγκάνο της Ελβετίας στις 24 Μαΐου του 1956 βασιζόμενος στο ιταλικό μουσικό φεστιβάλ του Σαν Ρέμο με τη συμμετοχή μόλις 7 χωρών. Φέτος ο διαγωνισμός συνδιοργανώθηκε από την Ουκρανία – που ήταν η περσινή νικήτρια – και το Ηνωμένο Βασίλειο στη Λίβερπουλ της Αγγλίας με τη συμμετοχή 37 χωρών μεταξύ αυτών και της Αυστραλίας. Το 2024 αναμένεται να διεξαχθεί στη Σουηδία.

 Ενδιαφέροντα στοιχεία για τον διαγωνισμό

• Η Ιρλανδία είναι η μόνη χώρα με τρεις συνεχόμενες νίκες.
• Το 1969 ήταν η μόνη χρονιά στην οποία υπήρξε ισοβαθμία μεταξύ 4 χωρών.
• Το 1980 ήταν η μόνη χρονιά που συμμετείχε μία αφρικανική χώρα στον διαγωνισμό. Αυτή η χώρα ήταν το Μαρόκο.
• Η Γερμανία είναι η χώρα με τις περισσότερες συμμετοχές, ενώ δεν συμμετείχε μόνο το 1996.
• Σε περίπτωση που κερδίσει η Αυστραλία τον Διαγωνισμό, έχει το δικαίωμα συνδιοργάνωσης, με οποιαδήποτε συμμετέχουσα ευρωπαϊκή χώρα της επιλογής της, καθότι δεν μπορεί η ίδια να διοργανώσει Eurovision, για λόγους μεγάλης απόστασης.
• Η Γερμανία, η Ισπανία, η Γαλλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γερμανία ως οι μεγαλύτεροι χορηγοί της διοργάνωσης περνούν κατευθείαν στον τελικό.
• Η Γερμανία, η Τουρκία, η Γιουγκοσλαβία και η Ελβετία είναι οι μόνες χώρες που, ενώ είχαν την ευκαιρία, δεν επέλεξαν ποτέ να διοργανώσουν τον διαγωνισμό στην πρωτεύουσά τους.
• Η Σλοβακία είναι η μόνη χώρα που δεν έχει προκριθεί ποτέ από ημιτελικό.
• Η Ουκρανία είναι η μόνη χώρα που δεν έχει ποτέ αποκλειστεί από ημιτελικό.

 Πρόκειται για τη σύγχρονη αναβίωση της ομάδας που ιδρύθηκε στην Καισαριανή από τους πρόσφυγες τα πρώτα χρόνια µετά τη Μικρασιατική Καταστροφή.

 Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή, σύμφωνα µε τα γραπτά του μεγάλου δασκάλου Ιωάννη Κουβά (που και ο ίδιος υπήρχε ποδοσφαιριστής και παράγοντας της ομάδας).

Το 1935 µια ομάδα φίλων (Ανδρόνικος, Εισαγγελέας, Κλήµης, Ανθούσης, κ.α.) ίδρυσαν το ανεξάρτητο σωματείο με το όνομα: ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ.

 Το 1937 µια ομάδα φίλων πιτσιρικάδων του δημοτικού σχολείου αποφάσισαν  να οργανώσουν καλύτερα το Μικρασιατικό μιας που υπήρχε η σφραγίδα!

 Ήταν  όλοι μαθητές της  ΣΤ΄ τάξης. Πιο συγκεκριμένα, ο Τάκης Ορφανός,  ο Πέτρος Φωτίου, ο Γιάννης Καλογερόπουλος, ο  Αβράµης Συµεωνίδης, ο Ιάκωβος Φεγγάρας, ο Γιώργος Εισαγγελέας, ο Γιάννης Κουβάς, ο Βασίλης Χατζηελευθερίου, ο Τάκης Ντούρας, ο Στέλιος Κουτέλης, ο  Μιχάλης Μεσάδας, ο Γιάννης Λιάπης, ο Μήτσος Μουστάκης, ο  Νίκος Κεχαγιάς και  ο Γιώργος Ντουντουνής.

Οι πιτσιρίκοι µπαλαδόροι εκτός από τα αθλητικά τους καθήκοντα, έπρεπε να κάνουν και  χρέη των  συμβούλων. Στις εκλογές λοιπόν,  Πρόεδρος εκλέχτηκε ο Αβράµης Συµεωνίδης, γενικός αρχηγός ο Γιώργος Εισαγγελέας και ταμίας ο Γιάννης Κουβάς.

Η ομάδα προσπαθούσε να ανταπεξέλθει µε την εβδομαδιαία εισφορά της δραχμούλας των ποδοσφαιριστών και µε τα κέρδη από τα κάλαντα των Χριστουγέννων. Έτσι αγοράστηκαν µε δόσεις οι πρώτες φανέλες της ομάδας από ένα µμαγαζάκι στην οδό Ιπποκράτους οι οποίες ήταν θαλασσιές µε άσπρες οριζόντιες ρίγες.

Φθάνουμε στα 1940, όπου  δύο ομάδες ο Εθνικός και ο Ηρακλής απορροφήθηκαν από τον Μικρασιατικό. Στη συνέχεια  η ομάδα μεγαλώνει  και µε τον ερχομό των ποδοσφαιριστών Π. Καπνιάζη, Παναγιωταρά και Σωτηρόπουλου παίρνει µέρος στο Πρωτάθλημα της Ο.Π.Α.Σ.Α και καταλαμβάνει την πρώτη θέση µε 27 νίκες-  2 ισοπαλίες και 1 ήττα σε 30 αγώνες. Τότε παρουσιάζονται και οι πρώτοι επίσημοι σύμβουλοι: ο Πέτρος Πρωτόπαπας, ο Γιώργος Κουκουλάρης, ο  Σαράντης Καρβέλας, ο Νίκος Κοντάκης, ο  Γιώργος Μουστάκης και ο Κώστας Σουβατζόγλου. Σε λίγο θα προστεθούν και οι Στράτος Καλλονιάτης , ο Σταύρος Ρίτσος καθώς και οι Ν. Βουτζαλής και Άναξ. Εισαγγελέας. Η ομάδα τώρα θα γίνει πανίσχυρη µε την άφιξη του άσσου Γιάννη Μπουφίδη και των Τζιτζέλου,  Τρεπεκλή, Ελευθερίου Κατσαρέλλη και Κόντου και της δυάδας των τερματοφυλάκων Τσουκαλά και ∆ουµπαράµη.

Ο ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ µε την κατάκτηση του Πρωταθλήματος ανέβαινε δικαιωματικά στην επίσημη Γ’ Κατηγορία. Όμως θυσίασε το όνομα του, για χάρη του Αστέρα και μετέπειτα έγινε Εθνικός Αστέρας. Θα πρέπει ιδιαίτερα να αναφερθούν τα ονόματα δύο ποδοσφαιριστών του ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΥ, του Μανώλη Αλατσατιανού και του Νικολάου  Κεχαγιά που εκτελέστηκαν σε ηλικία 18 χρονών από τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής.

Μάιος 2005:

 Μία παρέα φίλων από την Καισαριανή σκέφτηκαν ότι είναι επιτακτική ανάγκη η διατήρηση της µνήµης της προσφυγιάς µέσω του αθλητικού ιδεώδους και γι’ αυτό αποφάσισαν να αφιερωθούν µε όλες τους τις δυνάμεις στη δημιουργία του «ΑΟ ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ» που αποτελεί τη σύγχρονη αναβίωση του συλλόγου.

 Πρωταρχικός σκοπός τέθηκε η δημιουργία Ακαδημιών οι οποίες µμέσα σε αρκετά σύντομο χρονικό διάστημα µμεγαλούργησαν και έτσι σήμερα ο σύλλογος αριθμεί πάνω από 300 ποδοσφαιριστές όλων των ηλικιών από 5 ετών και πάνω (από Κ-6 µέχρι και Αντρική ομάδα) που τον κατατάσσει αριθμητικά στην πρώτη θέση µμεταξύ των συλλόγων όλων των γύρω περιοχών.

Από το 2015 η ακαδημία έχει ενταχθεί στο πρόγραµµα «Αθλητικές Ακαδημίες ΟΠΑΠ» σαν επιβράβευση και για την ποιοτική δουλειά που γίνεται από τους προπονητές. Tο 2010 δημιουργήθηκε η ανάγκη ύπαρξης ανδρικής ομάδας και έτσι αποκτήθηκε το καταστατικό του Αστέρα 2004 που άμεσα µμετονομάστηκε σε Α.Ο. ΜΙΚΡΑΣΙΑΤΙΚΟΣ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΗΣ µε έτος ίδρυσης το 1971 και αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 1962. H αντρική µας ομάδα αγωνίζεται στο Α τοπικό κι αναμένεται να προκριθεί για τη Γ εθνική αφού αποφασίστηκε από τη διοίκηση η ολοσχερής ανανέωση του ρόστερ κυρίως µε παιδιά από τις Ακαδημίες. Έτσι το όνειρο που είναι η δημιουργία µίας ομάδας που θα παίζει ελκυστικό ποδόσφαιρο και θα αποτελείται κατά βάση από ποδοσφαιριστές που θα προέρχονται από τις ακαδημίες της αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα.

Σήμερα:

 Φιλοσοφία παραμένει η συνεχής βελτίωση σε όλα τα επίπεδα µόνο μέσα στα πλαίσια του αθλητικού ιδεώδους που θα βασίζεται στη διαδικασία να παράγει τον αυριανό αθλητή αλλά και άνθρωπο σωστά ενταγμένο στο κοινωνικό σύνολο. Για την επίτευξη των στόχων απαιτείται η εξής  στελέχωση:

 Ανθρώπινο δυναμικό:

• Γενικός διευθυντής αντρικής οµάδος
•  Προπονητής αντρικής οµάδος
•  Βοηθός προπονητή
• Γυμναστής
•  Προπονητής τερματοφυλάκων
• Ιατρός-Φυσικοθεραπευτής
•  Φροντιστής υλικού
• διευθυντής ακαδημιών
• Τεχνικός διευθυντής ακαδημιών
• Προπονητές ακαδημιών
•  Φυσικοθεραπευτής ακαδημιών
• Γραφείο Τύπου
• Αθλητικός Ψυχολόγος
• Αθλητικός διατροφολόγος

Σκοποί – ∆ράσεις:

Εξάπλωση των στενών  ορίων  του  γειτονικού ερασιτεχνικού Σωματείου.

Διατήρηση της µνήµης των Μικρασιατών προγόνων µας. Για αυτό το λόγο (εκτός από τη διοργάνωση Τουρνουά προσφυγικών ομάδων, γίνεται ο  εορτασμός της 14ης Σεπτεμβρίου (ημέρα µνήµης της Μικρασιατικής καταστροφής).

Υπάρχει στενή συνεργασία µε το κέντρο Μικρασιατικού πολιτισμού του ∆ήµου Καισαριανής, τον Σύλλογο Μικρασιατών κ.ά.)

Διοργάνωση φιλανθρωπικών  ποδοσφαιρικών  αγώνων , συναυλίες, θεατρικά έργα,  ημερίδες  για γονείς και παιδιά σχετικά µε την αθλητική ψυχολογία, τη διατροφή του αθλητή, τους κινδύνους των αναβολικών και των ναρκωτικών.

Εγκαταστάσεις:

 Η ανδρική ομάδα χρησιμοποιεί ως έδρα το ∆ηµοτικό Στάδιο Καισαριανής «Μιχ. Κρητικόπουλος» και οι ακαδημίες, το βοηθητικό γήπεδο και δύο γήπεδα 5Χ5.

Στη στροφή των Τεμπών έχουν συμβεί πολλά δυστυχήματα:

1^Ο ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ:

Το πρώτο δυστύχημα συνέβη στις 4 Οκτωβρίου του 1999. Ένα λεωφορείο μετέφερε φιλάθλους της ομάδας του ΠΑΟΚ από την Αθήνα στη Θεσσαλονίκη. Ενώ κατευθυνόταν προς τη Λάρισα, έπεσε σε χαράδρα 8 μέτρων. Όπως ανέφεραν άρθρα εκείνης της εποχής, το λεωφορείο επιχείρησε να προσπεράσει άλλο όχημα, δύο χιλιόμετρα από τα διόδια των Τεμπών. Ανάμεσα στους νεκρούς του δυστυχήματος ήταν ο οδηγός του οχήματος που συγκρούστηκε με το λεωφορείο και 6 από τους 77 φιλάθλους του ΠΑΟΚ που επέβαιναν σε αυτό.

2^ο ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ:

Η τραγωδία του 2003 με 21 νεκρούς μαθητές.

Στις 13 Απριλίου 2003 ο χρόνος σταματά για ακόμα μια φορά στα Τέμπη. Σε ένα λεωφορείο επέβαιναν μαθητές της Α΄ Λυκείου που επέστρεφαν από την εκδρομή τους στο Μακροχώρι Ημαθίας.  Στο ύψος των Τεμπών ένα φορτηγό, που μετέφερε νοβοπάν και μελαμίνες από τον Προμαχώνα του Έβρου, συγκρούστηκε πλαγιομετωπικά με το λεωφορείο. Τα νοβοπάν και οι μελαμίνες έπεσαν πάνω στο λεωφορείο, προκάλεσαν ζημιές και το αποτέλεσμα ήταν 21 μαθητές να χάσουν τη ζωή τους. Οι αιτίες του δυστυχήματος ερευνήθηκαν, ωστόσο ποτέ δεν αποσαφηνίστηκαν πλήρως. Αυτή η τραγωδία άλλαξε τη νομοθεσία όσον αφορά τα πολύνεκρα τροχαία, την κυκλοφορία βαρέων και ρυμουλκούμενων οχημάτων και τις ώρες και μέρες κυκλοφορίας τους.

3^ο ΔΥΣΤΥΧΗΜΑ:

Ο χρόνος ξανασταματά στα Τέμπη στις 28 Φεβρουαρίου 2023. Ήταν και η τρίτη φορά που ακούστηκαν οι λέξεις «δυστύχημα» και «νεκροί» στα Τέμπη. Η ώρα ήταν κάπου 11.20 με 11.30 το βράδυ. Ένα επιβατηγό τρένο, που είχε κατεύθυνση προς τη Θεσσαλονίκη,  συγκρούστηκε με ένα εμπορικό τρένο που είχε την αντίθετη κατεύθυνση. Το τρένο βρισκόταν 17 ολόκληρα λεπτά στις ίδιες ράγες με το εμπορικό, επειδή ο σταθμάρχης της Λάρισας δεν είχε αλλάξει τις γραμμές. Δεν είναι γνωστοί ακόμα οι λόγοι. Βέβαια, κυριαρχεί ο ανθρώπινος πόνος. Το πρώτο αλλά και το δεύτερο βαγόνι έγιναν μια άμορφη μάζα. Το τρίτο σχεδόν καταστράφηκε. Ο αριθμός των νεκρών είναι 57. Στη νοσηλεία παραμένουν ακόμα 38 επιβάτες. Οι 31 είναι σε απλές κλίνες και οι 7 στη ΜΕΘ. Υπάρχουν ακόμα πολλοί αγνοούμενοι και οι οικογένειες ελπίζουν σε ένα θαύμα. Αλλά η τραγωδία δεν έχει τελειώσει. Δεν γίνεται να τελειώσει κάτι με σωρούς που δεν είναι ακόμη ταυτοποιημένοι και ενώ υπάρχουν ακόμη ανθρώπινα μέλη και στάχτες στα κατεστραμμένα βαγόνια. Για την ταυτοποίηση των σωρών χρησιμοποιείται το DNA, για να μπορέσουν οι οικογένειες να παραλάβουν τους δικούς τους ανθρώπους.

Το δράμα στα Τέμπη είναι η χειρότερη τραγωδία στην ιστορία της σιδηροδρομίας στην Ελλάδα, αλλά και η τρίτη χειρότερη στην Ευρώπη.

Κανένας δεν μπορεί να καταλάβει πώς μέσα σε λίγα κλάσματα δευτερολέπτου χάθηκαν τόσες ζωές. Το δυστύχημα κόστισε τη ζωή σε τόσους ανθρώπους και διέλυσε τόσες οικογένειες! Οι εξελίξεις στο δράμα συνεχίζονται με τους συγγενείς να θρηνούν τους δικούς τους και να ζητούν δικαιοσύνη.

    σκίτσο του Γ. Γαλίτη

Ρωτήσαμε τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριές μας για τις μουσικές τους προτιμήσεις* και σας παρουσιάζουμε τα αποτελέσματα της έρευνάς μας:

Οι περισσότεροι προτιμούν την ΠΟΠ μουσική και ακολουθεί η ΤΡΑΠ και μετά η ΡΟΚ.

Ταυτόχρονα, σε σχετική ερώτηση οι περισσότεροι δήλωσαν ότι απεχθάνονται την ΤΡΑΠ- αυτοί μάλλον είναι οι οπαδοί της ΠΟΠ μουσικής. Σε πολλούς, επίσης, δεν αρέσει η ΡΟΚ και σε περίπου άλλους τόσους η ΚΛΑΣΙΚΗ. Περισσότερη ανοχή δείχνουν οι συμμαθητές/τριές μας στην ΡΑΠ, στην ΤΕΧΝΟ και στην ΠΟΠ, ενώ κάποιοι/ες δήλωσαν ότι απεχθάνονται συγκεκριμένα τραγούδια, ανεξάρτητα από το είδος της μουσικής.

Αγαπημένοι τραγουδιστές/ριες για τους περισσότερους είναι: ο Σιντάρτα, ο Τραννός (!), ο The Weeknd, ο Κωνσταντίνος Αργυρός, ο Eminem, οι Artic Monkeys, η Lana Del Rey, ο Παντελίδης, η Lady Gaga, οι Rolling Stones, οι AC/DC, οι Central Cee, ο Οικονομόπουλος, η Φουρέιρα, οι BTS, η Billie Elish, ο Παι Φαν, οι Yeat, ο Light, ο Thug Slime, o Pop Smoke, οι Bloody Hawk, οι Logos Timis, η Αμάντα Γ. Tenfjord. Αναφέρθηκαν επίσης: η Taylor Swift, η Rihanna, ο Elvis Prisley, οι Nirvana, οι Metallica, ο Drake και η Adele. Έκπληξη αποτέλεσε για εμάς η παρουσία σε αυτόν τον κατάλογο των… YouTubers, IShowSpeed και Manos.

Οι περισσότεροι προτιμάμε τα Αγγλικά τραγούδια (100) και λιγότεροι τα Ελληνικά (53). Κάποιοι ακούν Ισπανικά, Ιαπωνικά μέχρι και Αραβικά και Κορεάτικα.

Με βάση τις απαντήσεις που πήραμε, δεν φαίνεται να ξεχωρίζει κάποιο αγαπημένο άλμπουμ και τα αγαπημένα τραγούδια ποικίλλουν.

Η πιο αγαπημένη μουσική δεκαετία είναι του 2010, επειδή οι περισσότεροι τη θεωρούν καλύτερη.

Η χειρότερη μουσική δεκαετία θεωρείται για τους περισσότερους η δεκαετία του 60, πιθανόν επειδή δεν την ξέρουν.

* Η έρευνα έγινε μέσω φόρμας google.

Ο Δημήτρης Κώτσικας γεννήθηκε στη Γαλατινή Κοζάνης. Εργάστηκε ως εκπαιδευτικός φυσικής αγωγής στο Β΄Ενιαίο Λύκειο Υμηττού. Είναι ερευνητής και μελετητής της ελληνικής παραδοσιακής μουσικής. Διδάχτηκε την τέχνη του κλαρίνου από ντόπιους οργανοπαίχτες και γνωστούς δεξιοτέχνες, όπως ο Βαγγέλης Σούκας και ο Τάσος Χαλκιάς.