Αν υπήρχε ειρήνη κανένα παιδί δε θα χρειαζόταν

να μάθει τον φόβο πριν από το όνομά του.

Κανένα βράδυ δε θα μύριζε καπνό

κανένα δάκρυ δε θα έπεφτε πάνω σε άδειες αγκαλιές.

Η ειρήνη δεν είναι κάτι μακρινό ούτε κάτι δύσκολο.

Είναι μια μάνα που περιμένει το παιδί της

και το αγαπάει κάθε μέρα όλο και περισσότερο.

Είναι δύο άνθρωποι που αφήνουν τον θυμό να σβήσει

πριν γίνει πληγή.

Κι όμως ο κόσμος πολλές φορές ξεχνάει

πως έχουμε γεννηθεί για να αγαπάμε και όχι για να πληγώνουμε.

Χτίζουμε τοίχους ενώ οι καρδιές μας ζητούν παράθυρα.

Τότε καταλαβαίνω πως η μεγαλύτερη νίκη του ανθρώπου

δεν είναι να αποδείξει ότι είναι δυνατός,

αλλά να κρατήσει την καρδιά του ανθρώπινη, γεμάτη αγάπη.

Η αγάπη μοιάζει με μικρό φως μέσα στη νύχτα ·

δε φωνάζει, δεν τρομάζει μα έχει τη δύναμη να νικά το σκοτάδι.

Αυτό ακριβώς είναι η ειρήνη,

ένα φως που κρατιέται ζωντανό από ανθρώπους που ακόμα ελπίζουν.

Ίσως ο κόσμος γίνει πιο ειρηνικός

όταν οι άνθρωποι σταματήσουν να ψάχνουν ποιος έχει δίκαιο

και αρχίσουν να ψάχνουν πώς θα αγαπήσουν περισσότερο.

Ίσως λοιπόν ο κόσμος τελικά δε θα σωθεί από τους δυνατούς

αλλά από εκείνους που ακόμα μπορούν να νιώσουν.