Άραγε αν μπορούσες να γυρίσεις πίσω στον χρόνο, ποια περίοδο της ζωής σου θα επέλεγες να ξαναζήσεις; Πάντως, αν με ρωτάς, θα ήθελα να ξαναγίνω παιδί. Όχι όμως πέντε και έξι χρονών. Λίγο αργότερα, τότε που οι γονείς μου με θεωρούσαν «αρκετά μεγάλη», αλλά ήμουν ακόμα το μικρό κοριτσάκι τους.

Θα ήθελα, λοιπόν, να γίνω το παιδάκι της τετάρτης δημοτικού που μόλις είχε αρχίσει να βγαίνει μόνο του στη γειτονιά. Άγχος και ευθύνες ήταν ακόμη άγνωστες λέξεις για εμένα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά η μόνη μου έγνοια ήταν να τελειώσω γρήγορα τα λιγοστά μου μαθήματα, να πάρω το ποδήλατό μου και να βρω τους φίλους μου στη παιδική χαρά. Θαρρούσα τον εαυτό μου πολύ ώριμο που οι γονείς μου με εμπιστεύονταν πια να είμαι έξω μόνη μου. Μαζευόμασταν καμιά δεκαριά παιδιά και παίζαμε κρυφτό, κλέφτες και αστυνόμους, ποδόσφαιρο, βόλεϊ, μήλα… Μία μπάλα, αν είχαμε, ήμασταν ευχαριστημένοι.

Πρέπει να πω ότι ήταν η χρονιά που ξέσπασε η πανδημία του κορωνοϊού. Πρώτη φορά που βγήκε ανακοίνωση ότι θα έκλειναν τα σχολεία για δύο βδομάδες είχαμε ξετρελαθεί. Που να ξέραμε… Όμως στην καραντίνα δεν πέρασα και άσχημα. Όλη μέρα παίζαμε επιτραπέζια με την οικογένεια μου, μαγειρεύαμε όλοι μαζί, πηγαίναμε για τρέξιμο, είχα πράγματα να ασχοληθώ.

Παράλληλα ήταν και η φάση της ζωής μου στην οποία ήθελα να μεγαλώσω, να ανεξαρτητοποιηθώ. Για τη μικρή Κατερίνα το «15 χρονών» και «πάω γυμνάσιο» ακουγόταν τόσο σημαντικό και τρομερό που έκανα σχέδια για το πώς μπορεί να είναι η ζωή μου τότε. Και να ‘μαι τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά και με πιάνουν τα γέλια. Τα παιδικά μου χρόνια ήταν πραγματικά χρόνια αθωότητας και ξεγνοιασιάς που θα ζούσα ξανά και ξανά χωρίς να αλλάξω τίποτα.