Μαύρες τρύπες ονομάζουμε τα σημεία του χωροχρόνου στα οποία οι βαρυτικές ή ελκτικές δυνάμεις υπερβαίνουν τα λογικά όρια, που σημαίνει ότι τίποτα, ούτε καν το φως, δεν μπορεί να ξεφύγει από το βαρυτικό τους πεδίο, αν παγιδευτεί εκεί. Αυτό ίσως γεννά το ερώτημα για  πώς γίνεται αυτό.

Ας υποθέσουμε ότι ένα αστέρι στο μέγεθος του Ήλιου παγιδεύτηκε στο βαρυτικό πεδίο μιας μαύρης τρύπας. Σιγά-σιγά, η πλευρά του αστεριού που είναι πιο κοντά στη μαύρη τρύπα θα αρχίσει να παραμορφώνεται μέχρι που το αστέρι θα μοιάζει με αχλάδι. Ταυτόχρονα θα πλησιάζει με όλο και περισσότερη ταχύτητα στο κέντρο της μαύρης τρύπας μέχρι να απορροφηθεί εντελώς από αυτήν. Εκείνη τη στιγμή, η μαύρη τρύπα θα απελευθερώσει μια τεράστια ποσότητα ενέργειας.

Οι μαύρες τρύπες δημιουργούνται από τα απομεινάρια του πυρήνα ενός αστεριού που είχε προχωρήσει στη φάση του κόκκινου υπεργίγαντα αστέρα (πολύ μεγάλου μεγέθους αστέρι, που πλησιάζει στο τέλος της ζωής του) και έπειτα στην έκρηξη supernova που σημαίνει το τέλος του αστεριού αυτού. Δεν μπορούν, όμως, να παρατηρηθούν με γυμνό μάτι ούτε από τη Γη, ούτε από το διάστημα.

Μαύρες τρύπες υπάρχουν στα κέντρα γαλαξιών, συμπεριλαμβανομένου του δικού μας, και παραμένουν κρυμμένες Η μαύρη τρύπα στο κέντρο του γαλαξία μας ονομάζεται Τοξότης Α γιατί βρίσκεται κοντά στον αστερισμό του Τοξότη και είναι μια σχετικά μικρή μαύρη τρύπα. Μια από τις μεγαλύτερες μαύρες τρύπες που έχει ανακαλυφθεί, ονομάζεται TON 618 και είναι τόσο μεγάλη, ώστε ο Ήλιος να φαίνεται σαν κόκκος άμμου μπροστά της. Για να γίνει μαύρη τρύπα ο Ήλιος πρέπει να μπορεί να συμπυκνωθεί τόσο πολύ, που η διάμετρός του θα είναι μόλις 3 χιλιόμετρα.

Υπάρχουν πολλές θεωρίες ότι η Γη κάποτε θα απορροφηθεί από μία μαύρη τρύπα, όμως καμία δεν μπορεί να αποδειχθεί και ούτε θα μπορέσει ποτέ, λόγω της μεταβαλλόμενης τροχιάς των μαύρων τρυπών.

Οι μαύρες τρύπες είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια στο σύμπαν, όμως γι’ αυτό μας συναρπάζουν και μας κάνουν να αντιλαμβανόμαστε το τεράστιο μέγεθος που έχουν ορισμένα αντικείμενα στο σύμπαν.