Εδώ και πολλά χρόνια άνθρωποι αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τη χώρα τους είτε αναζητώντας μια καλύτερη ζωή είτε γιατί απειλούνται λόγω πολέμου ή φυσικών καταστροφών. Ένα ποσοστό αυτών των ανθρώπων είναι ανήλικα παιδιά κάποια από τα οποία φεύγουν από τη χώρα τους αναγκαστικά με συνοδούς, χωρίς τους γονείς τους, οι οποίοι μπορεί να μη ζουν ή να είναι φυλακισμένοι.

Αυτό από μόνο του είναι πολύ δύσκολο καθώς για κανέναν άνθρωπο δε θα ήταν απλό να αφήσει πίσω την πατρίδα του και ίσως και την οικογένειά του, για να πάει σε μια ξένη χώρα χωρίς να ξέρει τίποτα για αυτήν, πόσο μάλλον για ανήλικα παιδιά ασυνόδευτα. Η λύση της φυγής, δυστυχώς, είναι μονόδρομος για αυτά.

Όμως οι δυσκολίες δε σταματάνε εδώ. Παρόλο που πολλά από αυτά τα παιδιά ζουν σε δημόσιες δομές όπου καλύπτουν τις βασικές τους ανάγκες, δε γνωρίζουν τη γλώσσα και τον πολιτισμό της νέας χώρας, πράγμα που τα εμποδίζει να προσαρμοστούν. Κάποια, μεγαλύτερα στην ηλικία, επιβιώνουν  μόνα τους  με κίνδυνο της ζωής τους. Αυτά βρίσκονται αντιμέτωπα με καταστάσεις που δεν είναι ανθρώπινες, όπως το να ζουν στους δρόμους χωρίς να έχουν μια στέγη ή το να μη τρώνε φαγητό για αρκετές ημέρες, γεγονός που θέτει σε κίνδυνο την υγεία και την ασφάλειά τους.

Όλα, λιγότερο ή περισσότερο, βιώνουν τον ρατσισμό από πολίτες της χώρας όπου ζουν ο οποίος  αντί με την πάροδο του χρόνου να εξασθενεί, όπως θα έπρεπε, εκδηλώνεται πολύ συχνά με διάφορα πρόσωπα. Πέρα από την πολιτεία όλοι μας καλό θα ήταν να κινητοποιηθούμε και να προσπαθήσουμε όσο περνάει από το χέρι μας να τα βοηθήσουμε, για να  κάνουμε τη ζωή τους λίγο πιο εύκολη.