Στην εποχή των γονιών και των παππούδων μας, οι άνθρωποι δεν ήταν εξοικειωμένοι με την αποδοχή της διαφορετικότητας, πόσο μάλλον της ισότητας μεταξύ των ανθρώπων.

Τα στερεότυπα και οι προκαταλήψεις ήταν πάρα πολύ έντονα, σε σημείο να είναι φυσιολογικό το να θεωρούνται οι άνθρωποι που ήταν σε μειονότητα, δηλαδή διαφορετικοί σύμφωνα με το σύνολο της κοινωνίας, υποδεέστεροι. Αυτές οι ομάδες ανθρώπων ήταν αλλόφυλοι, μετανάστες, άτομα με ειδικές ανάγκες, ομοφυλόφιλοι, διεμφυλικοί, αλλά και το γυναικείο φύλο που δεχόταν πολύ διαφορετικό τρόπο αντιμετώπισης, όπως περιφρόνηση, υποτίμηση ακόμα και κακομεταχείριση. Για αυτό έγιναν αμέτρητοι αγώνες για διαμαρτυρία υπέρ των δικαιωμάτων των ανθρώπων με σκοπό να αποδοθούν ελευθερίες που θα είναι  ίδιες για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως φύλου, εθνικότητας, σεξουαλικότητας και εξωτερικής εμφάνισης.

Παρά τους χρόνιους αγώνες, οι οποίοι συνεχίζονται μέχρι και  σήμερα, δυστυχώς δεν έχουμε καταφέρει ως είδος να αποβάλλουμε τελείως τον ρατσισμό από τις ζωές μας. Αν και έχει μειωθεί σε σημαντικό βαθμό υπάρχει ακόμα στο υποσυνείδητο των ανθρώπων και αυτό διαπιστώνεται στην καθημερινότητά μας. Διότι όλοι εμφανίζουμε ρατσιστικές συμπεριφορές χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε. Οι αγώνες για την ισότητα πρέπει να συνεχιστούν, ώστε να αποβάλλουμε ολοσχερώς τις ρατσιστικές αυτές σκέψεις. Να μάθουμε να σεβόμαστε και να αγαπάμε, ώστε να έχουμε τη δυνατότητα να το μεταφέρουμε στις επόμενες γενιές και με αυτόν τον τρόπο να δείξουμε ότι δεν είναι θέμα μόρφωσης αλλά παιδείας. Έτσι θα καταφέρουμε να είμαστε ένα βήμα πιο κοντά στο να ζήσουμε σε έναν πιο δίκαιο κόσμο.

Η οποιαδήποτε μορφή ρατσισμού είναι ενάντια στην εξέλιξη και την καλλιέργεια του ανθρώπινου είδους και βλάπτει την ποιότητα ζωής μας. Ας έχουμε την ελπίδα πως μια μέρα η λέξη «ρατσισμός» θα είναι άγνωστη σε όλους.