Βιάζομαι να μεγαλώσω, να τρέξω

μακριά,

μα ο κόσμος μ’ αφήνει μισάνοιχτη

αγκαλιά.

Κάπου ανάμεσα στο παιδί και τον

μεγάλο

ψάχνω να βρω τι είμαι, τι θέλω, πού

πάω.

Μιλάνε για μένα, μα δε με ρωτάνε

νομίζουν πως ξέρουν, μα δε με

κοιτάνε.

Χτίζω όνειρα πάνω σε δρόμους

σπασμένους,

Αν πέφτω και πάλι, μαθαίνω,

επιμένω.

Μου λένε να αλλάξω, να βρω μια

πορεία

μα εγώ θέλω δρόμους χωρίς

ευθεία.

Θέλω ήλιους να λάμπουν τα βράδια

ψηλά

τη δική μου ρότα να βρω στα φωτεινά.

Δεν ξέρω πού πάω, δεν ξέρω τι

ψάχνω

Μα ξέρω πως μέσα μου κάτι φωνάζει.

Είμαι φλόγα που καίει, αέρας που

τρέχει,

είμαι έφηβη κι ο κόσμος αντέχει.