Από τους μαθητές Αθηνά Ρεντούμη (Γ3), Βασιλική Σαμαρά (Γ3), Κατερίνα Χατζηκωσταρά (Γ4), Βαλέρια Λαγκαδίτη(Γ2), Γιάννη Παπαγιαννόπουλο (Γ3)
Mια παράσταση που μας εντυπωσίασε
Ο «Φον Δημητράκης», το κορυφαίο έργο του Δημήτρη Ψαθά, ήταν η παράσταση που παρακολουθήσαμε στις 25 Οκτωβρίου 2024, στο πλαίσιο των εορταστικών εκδηλώσεων του 3ου Γυμνασίου Ελευσίνας για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Οι μαθητές του σχολείου μας παρουσίασαν μια παράσταση καθηλωτική και όλοι οι θεατές έμειναν με το στόμα ανοιχτό.
Ο «Φον Δημητράκης», ένα έργο που συνδυάζει το κωμικό στοιχείο με το δραματικό, έχει ως κύριο θέμα του το πάθος των ανθρώπων για εξουσία. Η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα σπίτι στην Αθήνα το 1942, την περίοδο της Κατοχής. Πρωταγωνιστής ο Δημήτρης Χαρίτος, ένας αποτυχημένος πολιτευτής, ο οποίος μέσα στις δύσκολες συνθήκες που βιώνει ο τόπος βρίσκει την ευκαιρία να πραγματοποιήσει το μεγαλύτερο όνειρό του, να γίνει υπουργός, συνεργαζόμενος όμως με τους Γερμανούς. Μέσα στο σπίτι του, ο αδελφός του και η κόρη του, χωρίς ο ίδιος να το γνωρίζει, ανήκουν στην Αντίσταση…
Τα παιδιά ερμήνευσαν τόσο καλά τους ρόλους που τους ανατέθηκαν που μας έβαλαν όλους στο κλίμα της εποχής. Το προσεγμένο σκηνικό και η εξαιρετική σκηνοθεσία συνέβαλαν στο εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Οι καθηγητές ενθουσιάστηκαν και οι γονείς ήταν φανερά συγκινημένοι. Οι θεατρικές παραστάσεις του σχολείου μας δίνουν την ευκαιρία στους μαθητές να κάνουν νέες γνωριμίες, να συνεργαστούν και να δημιουργήσουν φιλίες. Τα παιδιά περνούν αρκετή ώρα μαζί στις πρόβες και δένονται περισσότερο μεταξύ τους αλλά και με τους καθηγητές τους, οι οποίοι αναλαμβάνουν την προετοιμασία των παραστάσεων.
Την ώρα της παράστασης στα καμαρίνια συνήθως επικρατεί πανικός… Τα παιδιά μόλις τελειώνουν τη σκηνή τους τρέχουν γρήγορα στα παρασκήνια για να αλλάξουν ή να βαφτούν. Συχνά υπάρχει κάποιος άλλος μαθητής εκεί, για να τους βοηθήσει να ετοιμαστούν. Άλλες φορές ένα παιδί βρίσκεται κάτω από τη σκηνή και βοηθάει τους πρωταγωνιστές να μην ξεχάσουν τα λόγια τους.
Κάπως έτσι είναι οι παραστάσεις του σχολείου μας. Πάντα ίσως υπάρχει άγχος, φόβος και αγωνία, αλλά στο τέλος όλοι περνάμε υπέροχα και φεύγουμε με αμέτρητες αναμνήσεις!!!
Αθηνά Ρεντούμη (Γ3), Βασιλική Σαμαρά (Γ3), Κατερίνα Χατζηκωσταρά (Γ4)
Πρόσωπα και χαρακτήρες
Σε ένα αστικό σπίτι της Αθήνας, το 1942, την περίοδο της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα, εξελίσσεται μια υπόθεση. Με αφορμή την πολιτική στην Ελλάδα, ο πρωταγωνιστής μας, Δημήτρης Χαρίτος, οικογενειάρχης μιας σχετικά «μυστηριώδους» οικογένειας, εδώ και πολλά χρόνια έχει βάλει στόχο να πραγματοποιήσει μια από τις μεγαλύτερες επιθυμίες του, να γίνει υπουργός. Μάταιες οι προσπάθειές του χρόνια τώρα, αλλά αυτή η «δίψα» για τη δόξα που θα είχε σαν υπουργός, τον φτάνουν στο σημείο να συνεργαστεί με τους Γερμανούς για την επίτευξη του στόχου του. Μέσα από αυτή την αποπλάνησή του από τα μεγάλα λόγια και τα πολιτικά όνειρα, διακρίνουμε την αφέλειά του και την υπερβολική του πίστη σε «μεγάλες ιδέες», που στην τελική τον καθιστούν εκτεθειμένο. Ο «Φον Δημητράκης», από την άλλη, πλευρά, μας συστήνεται ως ένας ένθερμος πατριώτης, που θέλει να αγωνιστεί για την πατρίδα, ως ένας ενθουσιώδης άνθρωπος που δείχνει πίστη στις ιδέες του, ως ένας ιδεαλιστής με έντονα ρομαντική αντίληψη για την πολιτική και την κοινωνία και ρητορικός, καθώς εκφράζεται παθιασμένα και μιλάει με μεγαλοστομίες.
Η οικογένεια του Δημήτρη Χαρίτου αποτελείται από τη σύζυγό του Μαρία, τον αδελφό του Λεωνίδα και τα δύο του παιδιά, την Άννα και τον Αλέκο. Η σύζυγός του εμφανίζεται αδιάφορη για την πολιτική του αγάπη, δεν του δίνει συμβουλές ούτε ανακατεύεται σε διάφορα θέματα που δημιουργούνται όσο αφορά τα πολιτικά. Η ίδια επιλέγει να ζει μια άνετη ζωή χωρίς στρες και άγχος, είναι μια κλασική γυναίκα της εποχής δηλαδή, πίνει τον καφέ της και κουτσομπολεύει με φίλες της. Όμως παρόλα αυτά αισθάνεται περηφάνια για τον σύζυγό της και για ό,τι έχει καταφέρει να κατακτήσει.
Ο αδελφός τού πρωταγωνιστή μας, ο Λεωνίδας, είναι ένας μορφωμένος άνθρωπος, είναι καθηγητής. Χαρακτηρίζεται ως ρεαλιστής, σε σχέση με τον αδελφό του έχει μια πιο πρακτική αντίληψη για τα πράγματα, επιφυλακτικός γιατί συχνά διστάζει να εμπλακεί σε σχέσεις με τους συνεργάτες των κατακτητών, είναι πρακτικός και ιδεολόγος αλλά και αντιδραστικός, καθώς συχνά έρχεται σε σύγκρουση με τον Δημητράκη, απορρίπτοντα τις υπερβολικές ιδέες τού αδελφού του και προσπαθώντας να τον επαναφέρει στην πραγματικότητα. Όμως παράλληλα είναι και πατριώτης, καθώς έχει ανοίξει «μπακάλικο», το οποίο δεν είναι κέντρο εφοδιασμού τροφής αλλά όπλων για να στέλνονται στους αντάρτες στα βουνά.
Η κόρη τού Δημήτρη Χαρίτου, Άννα, είναι μια φοιτήτρια, μικρή σε ηλικία, αλλά ταυτόχρονα είναι η πιο λογική και η πιο ώριμη της οικογένειας. Ένα εντυπωσιακό και κομψό κορίτσι, που κερδίζει τις εντυπώσεις, είναι συγκεντρωμένη στο μέλλον και παλεύει για να είναι καλύτερο. Η οικογένειά της τη θεωρεί επιπόλαιη και ανώριμη, δεν θέλουν να ανακατεύεται σε διάφορα θέματα, θέλουν να είναι συγκεντρωμένη μόνο στις σπουδές της. Αντίθετα με τον πατέρα της, η Άννα είναι πιο ανοιχτόμυαλη, σκέφτεται πιο πρακτικά και προσπαθεί να βρει ρεαλιστικές λύσεις στα προβλήματα της οικογένειας. Διαθέτει μια πιο συνετή αντίληψη των πραγμάτων σε σχέση με τον πατέρα της. Είναι πολύ υπομονετική, προσπαθεί να κατανοήσει τον πατέρα της και να τον επαναφέρει στα λογικά του. Επιπλέον, είναι αντιδραστική, θαρραλέα και τολμηρή, που προτιμάει το απόσπασμα από την παντρειά με ένα δοσίλογο. Μάλιστα, η ίδια λαμβάνει ενεργό μέρος στην αντίσταση κρυφά από την οικογένειά της, σε συνεργασία με τον θείο της.
Τα υπόλοιπα άτομα που παίρνουν μέρος σε αυτή τη συναρπαστική ζωή του πρωταγωνιστή μας, έχουν στο νου τους το συμφέρον και νοιάζονται να πάρουν αυτά που θέλουν. Ο κ. Ζαρλάς είναι ένα από αυτά τα άτομα. Είναι συχνός επισκέπτης στο σπιτικό της οικογένειας Χαρίτου, σίγουρα όχι για καλό. Ο ίδιος θέλει να μαζέψει πληροφορίες για τον Δημήτρη Χαρίτο, ώστε να καταφέρει να τον διώξει από το υπουργείο. Φτάνει στο σημείο να τον εκβιάσει και να ζητήσει την κόρη του σε γάμο. Ο Δημητράκης, όμως, έχει την ιδέα ότι με το να κάνει τον Ζαρλά γαμπρό του θα ωφεληθεί περισσότερο στη θέση τού υπουργού, ένα τεράστιο λάθος.
Ο Σεραφείμ, ένας άνδρας που έχει πολύ χιούμορ. Είναι ενταγμένος στην αντίσταση αλλά είναι εντελώς άνετος με τα πάντα, πράγμα που τον κάνει ριψοκίνδυνο και ανεύθυνο, με αποτέλεσμα να χαθεί η εμπιστοσύνη.
Η Φωφώ, μια τρελή τρελή κοπέλα, έχει καημό το γάμο με τον αγαπημένος της, ο οποίος πάντα καταζητείται από τους Γερμανούς κι εξαφανίζεται. Της αρέσει να εκφράζει τον πόνο της στην Άννα, την πιο πιστή της φίλη και αναζητάει συμπόνια και υποστήριξη όπου βρεθεί. Δεν είναι καθόλου ψύχραιμη και πάντα αντιδράει έντονα και πανικοβάλεται, ό,τι και να συμβεί.
Το υπουργικό γραφείο του υπουργού κρατικής ασφαλείας, το φυλάει ο Χωροφύλαξ Βαγγέλης, ένας άνδρας λίγο χαζός όπως τον χαρακτήριζε και ο υπουργός, όμως ήταν και από τους πιο πιστούς του φύλακες.
Η κυρία Ιουλία, η μεγαλύτερη μάλλον κουτσομπόλα της γειτονιάς, οικογενειακή φίλη των Χαρίτων, βρίσκεται όλη μέρα μέσα στα πόδια τους, προσπαθώντας να μάθει περισσότερα και περισσότερα για τις ζωές των ανθρώπων.
Ο Γιάννης, εργαζόμενος στο μπακάλικο του μπαρμπα-Λεονάρδου, φαίνεται πως είχε τοποθετηθεί εκεί ως εργάτης μέσω του κυρίου Ζαρλά, ώστε να καταφέρει να αποσπάσει κι αυτός πληροφορίες από εκεί.
Τέλος, η Κατίνα, η βλάχα υπηρέτρια της οικογένεια Χαρίτου, αφελής και κουτσομπόλα, όπου μπορεί προσπαθεί κι εκείνη με τη σειρά της να μαθαίνει πράγματα.
Βαλέρια Λαγκαδίτη(Γ2).
Ο «Φον Δημητράκης» για τον … Φον Δημητράκη
Είχα την τιμή να παίξω στη θεατρική παράσταση του σχολείου μας «Φον Δημητράκης» έχοντας μάλιστα τον πρωταγωνιστικό ρόλο, αυτόν του Δημήτρη Χαρίτου, του Φον Δημητράκη.
Ο Δημήτρης Χαρίτος είναι ένας αποτυχημένος και δειλός πολιτευτής που τον ενδιαφέρει μόνο η εξουσία. Στο έργο όμως τον βλέπουμε ότι παλεύει με τον εαυτό του και προσπαθεί με κάθε τρόπο να καταφέρει να κρατήσει και το υπουργείο αλλά και την οικογένειά του. Καμαρώνει για την υπουργική του καρέκλα, μέχρι που έρχεται η στιγμή να πάρει μία μεγάλη απόφαση…
Η εμπειρία μου ως «Φον Δημητράκης» ήταν απλώς απίστευτη. Μου έδωσε την ευκαιρία να εκφραστώ, να συνεργαστώ με τους φίλους μου και να έρθω πιο κοντά στην τέχνη του θεάτρου. Ανυπομονώ για την επόμενη πρόκληση στη σκηνή!
Προετοιμαζόμενος για τον ρόλο, διάβασα το έργο πολλές φορές και προσπάθησα να κατανοήσω τα συναισθήματα του χαρακτήρα μου. Η υποστήριξη από τις καθηγήτριές μου, που είχαν τη γενική επιμέλεια της παράστασης, και τους συμμαθητές μου που συμπρωταγωνιστούσαν, ήταν ανεκτίμητη. Δουλέψαμε όλοι μαζί, για να καταφέρουμε να φανούμε σαν πραγματικοί ηθοποιοί και να παρουσιάσουμε όσο καλύτερα γίνεται το έργο του Ψαθά στη σκηνή. Νομίζω ότι τα καταφέραμε!
Γιάννης Παπαγιαννόπουλος, Γ3
