Στων βράχων την άκρη, ψηλά στο γιαλό,
κορίτσι μονάχο κοιτούσε τον βυθό.
Τα κύματα γλείφαν τη γη με ορμή,
σωροί με σκουπίδια, το μαύρο παχύ.
Ένας κορμοράνος, μαύρος, βαρύς,
με λάδι στα φτερά του, φωνή σιωπής.
Μάτια γεμάτα με θλίψη και τρόμο,
να σηκωθεί ήθελε, μα δεν έβρισκε τρόπο.
Γλάροι θρηνούσαν σε κύκλους σφιχτούς,
θαλασσοπούλια με φτερά λοβωτούς.
Αχαλίνωτα τ’ ουρανού τα χρώματα
μα η ελπίδα πεθαίνει στα μαύρα φτερά
Κορίτσι απλώνει χεράκι λευκό,
σκουπίζει το σώμα του που ήταν λερό.
«Συγχώρα μας» λέει, «για κάθε κακό,
θα φτιάξουμε κόσμο ξανά καθαρό»!
Κι ο άνεμος πήρε τη λέξη ψηλά,
στον ήλιο, στ’ αστέρια, στα βάθη πλατιά.
Και κάπου μακριά, σε ακτή φωτεινή,
ένα κύμα ψιθύρισε: «Ας σωθεί η ζωή».
Μαλένα Καραολάνη
Β” Υγείας
1ο ΕΠΑ.Λ. Καλλονής.
