Η οικολογική κρίση αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα προβλήματα της σύγχρονης εποχής. Η καταστροφή του φυσικού περιβάλλοντος και η κλιματική αλλαγή δεν είναι απλώς φαινόμενα που αφορούν το παρόν, αλλά απειλούν άμεσα το μέλλον των επόμενων γενεών. Τα παιδιά, ως η αυριανή γενιά, βρίσκονται αντιμέτωπα με τις συνέπειες της οικολογικής κρίσης, αλλά και με την ευθύνη να προστατεύσουν τον πλανήτη μας.
Οι γενεσιουργές αιτίες της οικολογικής κρίσης έχουν τις ρίζες τους στην ανθρώπινη δραστηριότητα. Η άναρχη εκβιομηχάνιση, η υπερκατανάλωση, η αποψίλωση των δασών, η αλόγιστη χρήση φυσικών πόρων και η ατμοσφαιρική ρύπανση είναι μερικοί από τους βασικούς παράγοντες που συμβάλλουν στην περιβαλλοντική επιδείνωση. Ο άνθρωπος, αν και πρωτόπλαστος, πολλές φορές συμπεριφέρεται αλόγιστα βλάπτοντας το ίδιο το περιβάλλον στο οποίο ζει.
Συνέπειες της οικολογικής κρίσης είναι υπερθέρμανση του πλανήτη και η αλλοίωση του εποχικού κύκλου της φύσης που προκαλούν ακραία καιρικά φαινόμενα, λιώσιμο των πάγων, άνοδο της στάθμης των θαλασσών και ερημοποίηση μεγάλων εκτάσεων. Η βιοποικιλότητα απειλείται, ενώ οι φυσικοί πόροι εξαντλούνται με ανησυχητικούς ρυθμούς. Αυτές οι εξελίξεις δεν πλήττουν μόνο το περιβάλλον αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ζωή, οδηγώντας σε επισιτιστικές κρίσεις, μετακινήσεις πληθυσμών και νέες κοινωνικές ανισότητες.
Το οικολογικό ζήτημα δεν είναι μόνο περιβαλλοντικό, αλλά και βαθιά ηθικό. Η φύση, ως κτήση του Θεού, είναι δώρο προς τον άνθρωπο, και η φροντίδα της αποτελεί ηθική υποχρέωση. Η Εκκλησία, μέσω των Πατέρων της και της υμνολογίας της, τονίζει το κάλλος της δημιουργίας και καλεί τον άνθρωπο να αναλάβει τον ρόλο του ως διαχειριστής και όχι ως καταστροφέας του φυσικού κόσμου. Μάλιστα, ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ.Βαρθολομαίος έχει πρωτοστατήσει σε δράσεις για την προστασία του περιβάλλοντος, αναδεικνύοντας την ανάγκη για αειφόρο ανάπτυξη και οικολογική συνείδηση.
Αξιοσημείωτο είναι, πως και η ελληνική ποίηση έχει υμνήσει τη φύση ως πηγή έμπνευσης και αρμονίας. Ο Οδυσσέας Ελύτης, μέσα από το έργο του, αποτυπώνει το μεγαλείο της ελληνικής φύσης και την ανάγκη προστασίας της. Στη συλλογή του «Άξιον Εστί», η φύση παρουσιάζεται ως χώρος ιερός, συνυφασμένος με την ταυτότητα και την ψυχή του ελληνικού λαού. Αντίστοιχα, η υμνολογία της Εκκλησίας αναδεικνύει την ιερότητα του φυσικού κόσμου, καλώντας τον άνθρωπο να ζει σε αρμονία με τη δημιουργία.
Τέλος, τα παιδιά και οι νέοι έχουν καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωση ενός βιώσιμου μέλλοντος. Μέσω της εκπαίδευσης και της οικολογικής συνείδησης, μπορούν να γίνουν φορείς αλλαγής, προωθώντας πρακτικές όπως η ανακύκλωση, η εξοικονόμηση ενέργειας και η μείωση των αποβλήτων. Στις σύγχρονες περιβαλλοντικές πρωτοβουλίες, πρωτοστατώντας οι νέοι δείχνουν ότι υπάρχει ελπίδα για έναν πιο βιώσιμο πλανήτη.
Συνοψίζοντας, η προστασία του περιβάλλοντος είναι ευθύνη όλων μας, και ιδιαίτερα των νέων γενεών που θα κληρονομήσουν τον πλανήτη. Είναι, λοιπόν, αδήριτη ανάγκη ανάληψης ατομικής και συλλογικής δράσης από τους νέους, προκειμένου να συνειδητοποιηθεί από την ανθρωπότητα το μέγεθος του προβλήματος. Ας στοχαστούμε, καλύτερα, τα λόγια του Ίωνα φιλοσόφου Ηράκλειτου «άνθρωπος ουχ υπερβήσεται μέτρα».
Kαραολάνη Μιχαέλα
Β’ τάξη
1ο ΕΠΑ.Λ. Καλλονής.
