Ανέκαθεν η εργασία ήταν ο κυριότερος παράγονταςδημιουργίας, ατομικής καικοινωνικής εξέλιξης στη ζωή του ανθρώπου. Σήμερα γίνεται καταμερισμός σε διάφοραεπαγγέλματα.
Η εργασία διακρίνεται σε πνευματική και χειρωνακτική. Όταν υπερέχει η σωματική δύναμη, η εργασία θεωρείται χειρωνακτική, ενώ όταν υπερέχει η πνευματική δύναμη, η εργασία θεωρείται πνευματική. Η πνευματική θεωρείται «ανώτερη» και προσδίδει κύρος και κοινωνική καταξίωση. Η αξία της τονίζεται από τους γονείς και το σχολείο. Συνδέεται με καλύτερες εργασιακές συνθήκες, λιγότερη κούραση και καλύτερες οικονομικές απολαβές. Από την άλλη πλευρά, η χειρωνακτική θεωρείται «κατώτερη». Δεν προτιμάται από τους γονείς και το σχολείο. Είναι περισσότερο κουραστική, με δύσκολες εργασιακές συνθήκες,που όμως κάποιες φορές δίνουν μεγάλα κέρδη.
Πολύ συχνά, η μορφή εργασίας αποτελεί κριτήριο για την απόκτηση κύρους. Η χειρωνακτική εργασία συνδέεται με το χαμηλό πνευματικό επίπεδο και τη φτώχεια. Αντίθετα, η πνευματική προσφέρει κύρος. Αυτός ο διαχωρισμός δημιουργεί ρατσιστικές πρακτικές, στερεότυπα και κοινωνική ανισότητα, που εμποδίζουν την κοινωνική αναγνώριση.
Επίσης, μια τέτοια διάκριση δε γίνεται αποδεκτή, καθώς ενισχύει τις προκαταλήψεις, και την εχθρότητα μεταξύ των ανθρώπων. Δείχνει περιφρόνηση, έλλειψη σεβασμού, προσβάλλει την αξιοπρέπεια και την υπόληψη του συνανθρώπου.
Αναμφίβολα, για την πρόοδο του πολιτισμού και την ποιότητα ζωής απαιτούνται εξίσου και οι δύο μορφές εργασίας. Όλα τα επαγγέλματα είναι ισότιμα ως προς την προσφορά τους στο κοινωνικό σύνολο, αφού όλα τα αγαθά που είναι απαραίτητα για την επιβίωση της ανθρωπότητας παράγονται από χειρώνακτες και τους ασκούντες πνευματικό επάγγελμα.
Το επάγγελμα επηρεάζει την προσωπικότητά μας, καθορίζει το οικονομικό-βιοτικό επίπεδο και γενικότερα τις συνθήκες ζωής. Γι’ αυτό ακριβώς, όταν το επάγγελμα επιδρά θετικά στη ζωή ενός ατόμου θεωρούμε ότι το »ανεβάζει». Το άτομο επιδιώκει την αναγνώριση για να αποκτήσει κοινωνικό κύρος και διάκριση. Ο μόνος τρόπος, άλλωστε, για να επιτευχθεί επαγγελματική σταδιοδρομία είναι ο προσωπικόςμόχθος και οι δεξιότητες ενός ατόμου, προκειμένου να αναδειχθούν καλύτερα οι δυνατότητές του.
Όταν ο άνθρωπος δε βλέπει το επάγγελμα μόνο σαν βιοποριστικό μέσο, αντλεί ικανοποίηση από την εργασία του και αισθάνεται εσωτερική πληρότητα. Ένας τέτοιος άνθρωπος, που έχει θετική στάση απέναντι στο σύνολο, αισθάνεται ηθική ικανοποίηση για την προσφορά του, δίνοντας έτσι κοινωνική διάσταση στο έργο του.
Η επιλογή επαγγέλματος είναι δύσκολη και πολύ συχνά όχι επιτυχημένη, γι’ αυτό πρέπει να γίνεται με συγκεκριμένα κριτήρια. Να ανταποκρίνεται, στις κλίσεις, τα ενδιαφέροντα και την προσωπικότητα του ατόμου, γιατί έτσι δίνει νόημα και περιεχόμενο στη ζωή του. Να προσφέρει ικανοποίηση και ψυχική ισορροπία. Είναι πολύ σημαντικό το επάγγελμα να δημιουργεί το αίσθημα της ικανοποίησης, καθώς έτσι γεννά τη χαρά της δημιουργίας. Επίσης, διασφαλίζεται η ψυχική του ισορροπία, η οποία ενισχύεται, όταν το επάγγελμα εξασφαλίζει ελεύθερο χρόνο για την ψυχαγωγία του. Να καθοδηγείτις επιλογές του η αγορά εργασίας, και κυρίως οι κοινωνικές ανάγκες και η επαγγελματική ζήτηση, καθώς πολλοί νέοι στρέφονται σε «κορεσμένα» επαγγέλματα, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στρατιές ανέργων. Να γίνεται ελεύθερα χωρίς παρεμβολές συγγενών και φίλων, οι οποίοι προτρέπουν, δημιουργούν στερεότυπα και προσανατολίζουν με το δικό τους τρόπο. Συνήθως, υπάρχει έμμεση πίεση για στροφή προς επαγγέλματα που επιφέρουν χρήμα, δόξα, κοινωνική προβολή και γόητρο.
Προσωπικά, πιστεύω πως η επιλογή επαγγέλματος είναι μια σοβαρή υπόθεση, ιδιαίτερα με τη σημερινή ύφεση και ανεργία. Είναι απόφαση ζωής, που αφορά το μέλλον μας και τον τρόπο ζωής μας.
